Iwan Kozłow

Mnich

POWIEŚĆ

przeł. Konstanty Piotrowski

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Tekst wg edycji:

Iwan Kozłow

Zakonnik

Powieść

Berdyczów 1836

Zachowano oryginalną pisownię.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7950-924-9

I.

Blisko Kijowa, kędy Dniepr szeroki,

Wspaniałą falą kręte brzegi poi,

W puszczy na górze wysokiej,

Smutny mnichów klasztor stoi,

S twardych go dębów otaczają pale,

Po rogach baszty wznoszą się nad niemi,

W środku gmach Boskiej poświęcony chwale,

Zdala wieżami błyska złocistemi.

Wewnątrz obraz Matki Czystej,

Wielkiemi cudami słynie:

A z boku w cieniu lipy rozłożystej,

Źródło hożej wody płynie.

II.

Słońce na zachód zapada,

Pola pokrywają cienia,

Ucichły rolników pienia,

Do domów wracają stada.

Umilkł głos trąbki pod lasem,

Niesłychać w polu nikogo;

Chyba cichość przerwie czasem,

Turkot koł jadących drogą.

Nie widać ogniów tlejących,

U flisów na szkutach spiących;

Gwiazdy jasnieją wspaniale,

I Xiężyc wyszedł zza góry,

Lasy, pola, wodne fale,

Uspił wielki sen natury.

Bije północna godzina.

Klasztor we snie pogrążony,

I cieniami otoczony,

Obraz śmierci przypomina.

W bocznej celii lampa na pulpicie,

Posępne światełko miecie,

Tam w cierpieniach, w wieku kwiecie,

Mnich nieszczęsny kończy życie.

Tajne go zgryzoty jedzą,

Namiejętności i bole,

Wypiętnowane na czole,

Kto on jest? i skąd? — niewiedzą.

Cios jakiś chowa w duszy swej głębinie,

I od tego jadu ginie.

Przybył on tu w burzy chwilę,

Oblekł habit zakonnika,

Dotrwał slubóm w całej sile,

Lecz on od wszystkich unika.

Gdy bracia wznoszą modły świątobliwe,

On z niemi błaga niebiosy,

Ale łzy częste i westchnienia tkliwe,

Przerywają jego głosy.

Gdy sen śmiertelnych udręczenia słodzi,

Jemu niedają zasnąć skryte rany:

W długim habicie ubrany, —

Jak cień po mogiłach chodzi,

Ale już osłabł — złoża się nie zwleka,

I wboleściach śmierci czeka.

III.

Przed nim z słodyczą wejrzenia,

Trzymał Przeor krzyż Zbawienia,

I często łzą lice rosił;

Chory sczerwieniał; drzał cały;

Dwakroć na łożu się wznosił,

Dwakroć s piersi głos dobywał,

I słowa w ustach omdlały:

Groznie — dziko się wpatrywał.

Zwyciężył trwogę grobową,

Zebrał w sobie siłę nową,

Za rękę kapłana złowił,

I tak mówił.