Król Wielkie Serce

Był sobie raz królewicz Karolek. Chłopiec, mimo że był królewiczem, lubił płatać figle, tak jak to robili inni chłopcy w jego wieku. A to nauczycielowi schował okulary, a to kucharce namalował na ścianie mysz, której się wystraszyła, a to znów ogrodnikowi przykleił jabłka do wierzby. Psoty malca z początku wszystkich drażniły, ale z czasem nauczyli się z nich śmiać. Pewnego dnia Karolek przyszedł do niani, bo chciał, aby pomogła mu w sznurowaniu bucików.

– Jesteś już dużym chłopcem, Karolku, powinieneś sam sznurować sobie buciki – stwierdziła niania, która akurat wycinała z kolorowego papieru różne kształty.

– Co to jest? – spytał chłopiec, podziwiając papierowe kwiaty i drzewa.

– To są wycinanki – wyjaśniła niania. – Dziś przyjeżdżają do nas dzieci i chcę je nauczyć wycinać.

– A czy ja też będę mógł przyjść i uczyć się razem z nimi? – zapytał Karolek, patrząc prosząco na nianię.

– Zapraszam, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby królewicz także robił z papieru wycinanki – odparła niania, a po chwili dodała:

– Ale chciałabym, abyś do tego czasu nauczył się wiązać sobie buty, zgoda?

– Jasne! To łatwe! – zgodził się Karolek i jak tylko niania pokazała mu kolejność wiązania sznurowadeł, pobiegł do swej komnaty i ćwiczył. Do królewskiej sali przyjęć zaczęły przybywać dzieci. Niania wraz ze służbą bardzo serdecznie je przywitała i zaczęła pokazywać wycinanki oraz sposób ich wykonania. Każde dziecko otrzymało kolorowy papier i nożyczki, a potem, pod opieką służby, próbowało robić swoje wycinanki. Nagle do sali wbiegł Karolek. Stanął przed nianią, wyprostował się i zapytał:

– Czy teraz mogę wycinać razem z dziećmi?

Niania spojrzała na buciki chłopca. Miały piękne, duże kokardy zrobione ze sznurowadeł.

– Brawo, Karolku – ucieszyła się i wskazała malcowi miejsce obok małego księcia Filipka. Obaj chłopcy zdecydowali, że będą wycinać serca, a to nie było łatwe. Udało się! Papierowe serca, kwiatuszki i drzewka, wycinane przez dzieci powędrowały na ogromną tablicę wiszącą na ścianie. Papierowe serce Karolka było największe i dzieci nazwały jego twórcę Królem Wielkie Serce. Taki tytuł zobowiązuje, więc chłopiec podjął się nauczyć dzieci wiązać sznurowadła. I to mu się udało! Czuł się potem jak prawdziwy król.

Lekarstwo na nieśmiałość

Mała Kumcia była bardzo nieśmiałą żabką. Lubiła śpiewać, ale zawsze robiła to w ukryciu, kiedy w pobliżu nie było nikogo. Rodzice chcieli pomóc córce, ale nie wiedzieli jak.

Kulokonik

Wśród zabawek Halinki był konik na biegunach. Każdego wieczoru, gdy dziewczynka już spała, konik wzdychał, przez co inne zabawki nie mogły zasnąć.

– Co się dzieje? Dlaczego wzdychasz? – zainteresował się pajacyk.

– Smutno mi, bo wy wszyscy wychodzicie z Halinką na podwórko, do koleżanki albo jeszcze gdzie indziej, a ja zawsze stoję w tym pokoju i nie ruszam się z miejsca – westchnął konik.

– No może tylko do przodu i do tyłu, kiedy się bujam – dodał.

– To rzeczywiście męczące – stwierdził pajacyk.

Nie ma jak słoneczko

Do lasu przybył sprzedawca zegarków. Przyjechał wielkim wozem zaprzężonym w osiołka i rozstawił pod dębem wielki kram. Wystawił towar i zachęcał zwierzęta do zakupu najróżniejszych zegarków: na rękę, na ścianę, budzików, zegarów stojących i innych przyrządów do mierzenia czasu.

Nowoczesny smakołyk

Króliczek Pucuś chciał wprowadzić do lasu odrobinę nowoczesności. Postanowił zorganizować przyjęcie, na którym goście mieli po raz pierwszy w życiu zjeść pizzę.

– Ale będzie frajda, kiedy zobaczę ich miny! – cieszył się króliczek, zagniatając ciasto.

– Co to będzie? – zainteresowała się wiewiórka Rudzia, która przyniosła Pucusiowi koszyk leśnych owoców.

– Szykuję ciasto na pizzę – poinformował sąsiadkę króliczek.

– A czy ono nie powinno być jakoś tak kręcone nad głową? – zapytała wiewiórka.

– Widziałam to kiedyś w telewizji.

Prawdziwi przyjaciele

W wielkiej pieczarze mieszkał razem z mamą mały smok Lucuś. Zwierzęta lubiły się z nim bawić, ale kiedy dorastał, wiele z nich wolało trzymać się od niego z daleka. Smutno było Luckowi samemu w pieczarze. Brakowało mu towarzystwa przyjaciół, ich śmiechu i wspólnych zabaw. Mama tłumaczyła synkowi, że smoki od wieków żyją w samotności.

Text copyright © 2011

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu