Słowik

Dawno, dawno temu, daleko stąd, w odległych Chinach mieszkał pewien cesarz. Jego pałac był najpiękniejszy w okolicy, a może nawet na całym świecie, bo zbudowany z prawdziwej porcelany. Uroku dodawał mu ogromny, równie piękny, ogród. Rosły w nim kwiaty, których nigdzie indziej nie można było zobaczyć. Drzewa otaczały cały ogród, nadając mu baśniowy wygląd. Na jednym z tych drzew, dość daleko od pałacu, uwił sobie gniazdko słowik, który wyśpiewywał najpiękniejsze melodie.

Cesarz nigdy nie słyszał tych pieśni, ale okoliczni mieszkańcy i wędrowcy zachwycali się niezwykłością słowiczego głosu. Rybacy łowiący nieopodal, siedzieli w swych łodziach, zasłuchani w śpiew ptaka jak zaczarowani. Okolica pałacu zasłynęła w całym świecie, ale najbardziej słowik. Pisano o nim w książkach i gazetach, stawiając na pierwszym miejscu jego śpiewaczy talent, przed urokiem ogromnego ogrodu i porcelanowego pałacu cesarza.

Zły książę

Żył sobie raz książę – był zarozumiały i zachłanny. Pragnął zawładnąć całym światem i wszystko co robił, właśnie temu służyło. Książę walczył mieczem, podpalał wioski i cieszył się, gdy wszyscy drżeli na sam dźwięk jego imienia. Gorszego człowieka od niego ludzie nigdy nie znali, nawet sam diabeł nie wydawał im się tak okrutny i zły. Sława księcia roznosiła się po całym świecie, a on był z tego niezwykle dumny. Podbijał miasta, ograbiał ich mieszkańców, a wszystko co im zrabował, zabierał do swojego pałacu.

Ze zdobytych nieuczciwie pieniędzy zły książę kazał budować najpotężniejsze zamki, aby wszyscy drżeli na myśl o potędze ich właściciela.

– Ależ jestem wielki! Jakiż jestem potężny! Świat leży u mych stóp! – wołał książę i upajał się swoimi słowami. Pragnął zdobyć cały świat: wszczynał nowe wojny, które zawsze wygrywał i był bezwzględnym władcą. Chełpił się swoim zwycięstwem przed podwładnymi, którzy zwykle przyznawali mu rację, choć czasem inaczej myśleli.

Krasnoludek

W wielkim domu bogatego kupca mieszkał krasnoludek. Nie zamieszkał na strychu, bo tamto mieszkanie zajął już biedny student, u którego nie było prawie nic do jedzenia, gdyż wszystkie pieniądze, które miał przeznaczał na książki.

Krasnoludek zamieszkał więc u bogatego kupca na dole, blisko sklepu, który gospodarz prowadził wspólnie z żoną, słynącą z wielkiego daru wymowy. Tam skrzat czuł się niczym wielki pan. Gospodarz przed Gwiazdką zawsze zostawiał mu smakołyki, którym maleńki mieszkaniec nie potrafił się oprzeć.

Text copyright © 2011

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu