Copyright © Natalia Sońska, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Marta Buczek

Korekta: Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Klaudia Kumala

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Fotografia na okładce: Nikita Sursin/Shutterstock

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN 978-83-7976-637-6

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Rozdział 1

Deszcz dudnił grubymi kroplami o parapet; załamanie pogody przyszło nagle. Z pewnością nie takiego sierpnia oczekiwali ci, którzy akurat teraz zdecydowali się wziąć kilka dni wolnego. W witrynach biur podróży pyszniły się zdjęcia tropikalnych wysp rozgrzanych słońcem, w Warszawie zaś – jesiennie lało. W urlopowiczach jednak wciąż tliła się nadzieja, że pochmurne dni miną, lato powróci choć na kilka tygodni i wszystko w przyrodzie wróci do normy.

Nie tylko pory roku nie trzymały się ustalonego rytmu. Kinga leżała na łóżku w swojej sypialni i wpatrywała się beznamiętnie w zamazane deszczem okno. Nie poruszyła się, nawet gdy usłyszała chrzęst przekręcanego w zamku klucza i kroki w korytarzu. Mimo że ktoś stanął w drzwiach jej pokoju, nie spojrzała w tamtą stronę. Doskonale wiedziała, kto ją odwiedził, i nie miała ochoty na tę wizytę. Objęła jeszcze mocniej pluszowego słonia i przycisnęła go z całej siły do piersi.

– Jadłaś coś dzisiaj? – zapytała Hania, opierając się o futrynę.

Nie otrzymała odpowiedzi.

– Oczywiście, że nie… – westchnęła do siebie, po czym obeszła łóżko i usiadła obok Kingi. – Słuchaj, mam dziś tylko godzinę, może półtorej, czeka na mnie zaległa praca. Zrobię ci więc szybko śniadanie, a ty w tym czasie pójdziesz pod prysznic i ubierzesz się. Później pojedziemy do centrum po jakieś zakupy, dobrze?

Znów odpowiedziała jej cisza. Westchnęła ciężko, pogładziła przyjaciółkę po zaciśniętej dłoni i wyszła z pokoju.

Z kuchni zaczęły dochodzić dźwięki obijających się o siebie naczyń. Kinga była pewna, że ten hałas nie jest przypadkowy. W końcu podniosła się z łóżka i niechętnie poczłapała do łazienki, mijając bez słowa Hanię zamykającą z rozmachem kuchenną szafkę. Gdy wyszła spod prysznica, zapach tostów unosił się już w całym mieszkaniu, a zastawiony stół kusił różnymi rodzajami serów i sałatek.

– Podobno nie masz dziś zbyt wiele czasu… – mruknęła Kinga w kierunku wciąż krzątającej się po mieszkaniu Hani.

– Bo nie mam. Ale to nie oznacza, że nie mogę przygotować dla ciebie pysznego, sycącego i pełnowartościowego śniadania.

– Nie musisz mi matkować…

– Nie? – powiedziała Hania pobłażliwym tonem i rozejrzała się po zabałaganionym pokoju.

– Słuchaj, doceniam to, że o mnie dbasz, że starasz się mnie doprowadzić do porządku, ale naprawdę niepotrzebnie. Może nie tryskam entuzjazmem, ale też nie pogrążam się w rozpaczy.

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć… Kiedy wracasz do pracy?

– Nie wiem…

– No właśnie.

– Haniu, czy za każdym razem muszę ci tłumaczyć…

– Nie musisz, Kinga. – Hania spoważniała. – Nie musisz mi niczego tłumaczyć, niczego wyjaśniać ani obrazować. Ja cię obserwuję od przeszło trzech miesięcy i zdążyłam wysnuć odpowiednie wnioski.

– Ciekawe jakie – znów mruknęła Kinga.

– Takie, że najwyższy czas, byś wróciła do normalnego życia.

– Czyli twoim zdaniem zwariowałam?

– Nie, nie zwariowałaś. Przeżywasz żałobę, to zrozumiałe. Ale życie toczy się dalej, a ty stoisz w miejscu. Są sprawy, które nie poczekają, aż się otrząśniesz. Nie mam zamiaru dłużej głaskać cię po głowie, robiłam to bez rezultatu przez ostatnich kilka miesięcy. Czas w końcu postawić cię do pionu. Kinga, wiem, że…

– Z całym szacunkiem, ale nic nie wiesz o mojej sytuacji. Moje życie jest bardzo, ale to bardzo dalekie od twojej sielanki – rzuciła ostro Kinga, po czym wbiła wzrok w ścianę.

Nie miała ochoty słuchać wywodów na temat tego, jak powinna się zachowywać. Nie do końca wiedziała, co począć ze swoim życiem, ale nie zamierzała wysłuchiwać kazań Hanki, której się wszystko idealnie poukładało. Tak, była zazdrosna. Dlatego też wizyty przyjaciółki od pewnego czasu bardzo ją irytowały. Codzienne odwiedziny, kontrola czystości, przygotowywanie posiłków i te nieustanne namowy do powrotu do pracy stawały się nie do wytrzymania!

Tymczasem Hania z dnia na dzień coraz bardziej niepokoiła się o Kingę, która w ciągu ostatnich miesięcy zmieniła się nie do poznania. Po tryskającej energią, pełnej optymizmu i pogody ducha kobiecie nie było śladu. Kinga stała się ospałą, wiecznie zmęczoną i wrogo nastawioną do życia istotą. Utrata Daniela, okoliczności, w jakich zginął, pozostawiły piętno na jej charakterze. Nie potrafiła poradzić sobie z rozpaczą, a przerażająca obojętność na wszystko i wszystkich, która zaczęła się po kilku koszmarnych tygodniach płaczu, martwiła już nie tylko Hanię czy Mirę, ale także mamę i babcię Kingi, których ta zaczęła teraz unikać.

– No dobrze – powiedziała po dłuższej chwili milczenia Hania, widząc, że nic więcej nie wskóra. – Mam jechać z tobą na te zakupy czy poradzisz sobie sama?

– Poradzę sobie. Dziękuję.

Hania pokręciła głową, wstała i bez słowa wyszła z mieszkania, zatrzaskując za sobą drzwi. Kinga ugryzła kęs tosta, po czym odrzuciła resztę na talerzyk i wbiła beznamiętny wzrok w szybę. Sunące po szkle strugi deszczu przysłaniały szary obraz miasta. Poczuła, jak i po jej policzku zaczyna toczyć się słona kropla. Szybko ją jednak starła i wstała od stołu. Wziąwszy się pod boki, omiotła wzrokiem bałagan, który panował w kuchni i w salonie, po czym westchnęła ciężko i powoli zabrała się za uprzątanie naczyń ze stołu. Hania miała trochę racji – jej dom był w opłakanym stanie. Obawiała się nawet, że w stertach nieumytych naczyń oraz brudnych ubrań rozwinęło się jakieś alternatywne życie. Co prawda jej przyjaciółka podczas każdej swojej wizyty starała się zaprowadzić ład nie tylko w życiu Kingi, ale też w jej mieszkaniu, ten bałagan jednak przerósłby nawet największego pedanta. Tak samo jak bałagan w jej głowie. Kiedyś niemal celebrowała porządek, teraz nie miała sił, by sięgnąć po zmiotkę lub chociaż bardziej zdecydowanie zdmuchnąć kurz, który zaległ grubą warstwą na jej meblach i w sercu, przysłaniając coraz bardziej jego piękno.

Właśnie zabrała się za wkładanie naczyń do zapełnionej już w połowie zmywarki, gdy rozległ się dźwięk telefonu. Krzywiąc się, poczłapała w stronę salonu, w którym zostawiła komórkę, i z równie dużą niechęcią odebrała.

– Tak, słucham… – mruknęła do aparatu.

– Cześć… – zaczęła niepewnie Mira. – Nie przeszkadzam?

– Właśnie zabrałam się za sprzątanie.

– Och… W takim razie nie będę ci przeszkadzać, zadzwonię później…

Obawa przed powiedzeniem czegoś nieodpowiedniego paraliżowała Mirę. Na chwilę zaległa między nimi ciężka cisza. Kinga zacisnęła mocno powieki i wzięła głęboki wdech. Odezwała się pierwsza:

– Coś się stało?

– Nie, nie. Chciałam tylko zapytać, czy masz jakieś plany na popołudnie… Może miałabyś ochotę na obiad w bistro Za Rogiem? – wyrzuciła z siebie Mira na jednym wydechu, czekając, aż Kinga odmówi jej oschle, tak jak ostatnio i przedostatnio.

Znów zrobiło się cicho. Kinga skrzywiła się z niechęcią – pomysł Miry zdecydowanie nie przypadł jej do gustu. Już miała odmówić, gdy nagle coś poczuła. Odruchowo dotknęła brzucha, po czym spojrzała w dół, wzięła głęboki wdech i zaskoczona przesunęła dłonią po miejscu, w którym poczuła delikatny ruch.

– Kinga? – usłyszała ponaglenie Miry, o której przez tych kilka sekund zdążyła zapomnieć.

– Dobrze, będę w bistro o trzeciej – odpowiedziała szybko, po czym rozłączyła się, odłożyła telefon i usiadła na sofie, wciąż nie spuszczając wzroku ze swojego brzucha.

W ciszy, nie chcąc spłoszyć tego niesamowitego uczucia, powoli gładziła skórę centymetr po centymetrze z nadzieją, że znów poczuje to co przed chwilą.

Punkt piętnasta weszła do bistro i potarłszy zmarznięte dłonie, rozejrzała się po sali. Przy jednym z narożnych stolików dostrzegła zatopioną w lekturze Mirę. Wzięła głęboki wdech i ruszyła w jej kierunku.

Mira, gdy zauważyła zbliżającą się Kingę, szybko zamknęła książkę i odłożywszy ją na bok, wstała energicznie, potrącając przy tym stojącą przed nią filiżankę. Wypita w połowie herbata i kilkanaście przeczytanych stron książki świadczyły o tym, że czekała na Kingę już jakiś czas. Bardzo jej zależało, by nie spóźnić się na to spotkanie. Podeszła do Kingi i przytulia ją serdecznie. Ku jej zaskoczeniu Kinga odwzajemniła uścisk, choć z nieco mniejszą wylewnością.

– Dobrze wyglądasz… – powiedziała Mira i spojrzała na wyraźnie już zaokrąglony brzuch Kingi. – Jak się czujesz?

– Dziękuję, bez zmian – odparła Kinga i spojrzała na nią wymownie.

Mira natychmiast się speszyła i wbiła wzrok w podłogę.

– Zamówiłaś już coś? – Tym razem to Kinga wysiliła się na beztroski ton.

– Nie, chciałam poczekać na ciebie.

– Jaki mamy tydzień? – Rozejrzała się po sali, lecz nie zauważyła żadnych rekwizytów, które pomogłyby jej znaleźć odpowiedź na to pytanie.

Kulinarne tygodnie literackie, czyli menu i wystrój nawiązujące do kraju jakiegoś autora lub miejsca akcji znanej powieści, oraz półki wypełnione świetnymi książkami były ogromnym atutem tego miejsca. Poza tym w bistro serwowano też pyszne jedzenie. Kinga kiedyś bardzo lubiła tu przychodzić, więc teraz nie mogła odmówić sobie tej przyjemności. To jedno się nie zmieniło.

– W tym tygodniu mają w ofercie tylko stałe menu – odpowiedziała Mira już nieco raźniej.

– W takim razie poczekajmy na kelnerkę, może ona nam coś zaproponuje.

Kiedy Kinga zamknęła kartę, znów zaległa niezręczna cisza, przerywana jedynie odgłosami dochodzącymi z innych stolików. Z ulgą więc przyjęły pojawienie się kelnerki. Wystraszona Mira raz po raz zerkała na Kingę, która jakby nigdy nic zamawiała zupę krem ze świeżych pomidorów oraz kurczaka z młodymi ziemniaczkami – polskie smaki lata. Mira poprosiła o to samo.

– Co u ciebie? – zapytała w końcu Kinga, widząc, ile kosztuje Mirę podjęcie tej rozmowy.

– Nic nowego… W pracy młyn, trudno o chwilę wolnego, bo gdy tylko uda mi się nadrobić trochę zaległości, dostaję kolejne teksty.

Kinga spuściła wzrok.

– A życie prywatne? – zapytała po chwili.

– Nie mogę narzekać, jest dobrze… Nawet bardzo… – Mira uśmiechnęła się i nieśmiało uniosła do góry prawą dłoń. Na jej serdecznym palcu mienił się piękny złoty pierścionek z bardzo kosztownym kamieniem.

– Moje gratulacje – powiedziała Kinga i uścisnęła jej dłoń. Ucieszyła ją ta wiadomość, ale bała się to okazać. Czy miała jeszcze prawo tak po prostu się… cieszyć? – Kiedy się zaręczyliście?

– Tydzień temu. Byliśmy na urlopie we Włoszech. Właściwie to tylko częściowo na urlopie, Marcel wciąż miał spotkania biznesowe. Chce urządzić w restauracji miniwiniarnię i pojechał, by dobić targu z dostawcą, mnie zabrał przy okazji. Przynajmniej tak mi się na początku wydawało… – Mira powoli odpływała. Widać było, że jest bardzo szczęśliwa.

– Kiedy planujecie się pobrać?

– Och, jeszcze za wcześnie, by myśleć o ślubie, na razie chcemy się nacieszyć narzeczeństwem. Poza tym bardzo bym chciała, byś została… – Mira przygryzła lekko wargę i spojrzała niepewnie na Kingę – byś była moim świadkiem. Nie wyobrażam sobie nikogo innego.

Kinga spojrzała na nią zaskoczona. Zamrugała kilkakrotnie, zanim w pełni dotarła do niej prośba koleżanki.

– Mirka, ale ja…

– Ja wiem, ja rozumiem, że jeszcze nie… Dlatego jesteśmy gotowi poczekać. Ten dzień będzie kompletny i najpiękniejszy tylko wówczas, gdy stanie za mną przyjaciółka, a ja… ja nie mam nikogo, komu ufałabym tak jak tobie…

Kinga była zdezorientowana. Poczuła dawno zapomniane ciepło rozlewające się po sercu. Słowa Miry, tak szczere i pełne determinacji, podziałały na nią jak szklanka zimnej wody wylana prosto w twarz. Zdała sobie sprawę, że zatraciła się w swojej żałobie, zaniedbując tym samym wszystko, co jej pozostało po stracie Daniela.

Uśmiechnęła się serdecznie do Miry i pogładziła ją po dłoni. W tym samym momencie znów poczuła ruch pod swoim sercem. Szybko dotknęła brzucha i spojrzała w dół. Zaniepokojona wyrazem twarzy Kingi Mira zapytała szybko:

– Coś się stało? Źle się czujesz?

– Daj rękę.

Mira przysunęła się bliżej, po czym Kinga energicznym ruchem ujęła jej dłoń i przyłożyła do swojego brzucha. Przez kilka sekund siedziały w ciszy, niemal wstrzymując oddechy. Nagle Mira wciągnęła głośno powietrze, zamrugała kilka razy, nie spuszczając wzroku ze swojej dłoni, którą nadal trzymała pod prawym żebrem Kingi, po czym podniosła na nią szklące się oczy. Była ogromnie wzruszona – właśnie poczuła lekkie ruchy maleństwa rozwijającego się pod sercem jej przyjaciółki! To było dla niej niesamowite doświadczenie, tak nieziemskie i nowe, że nie potrafiła opanować łez. Poczuła kopnięcie małego człowieczka i na dodatek w oczach Kingi ujrzała szczęście, po raz pierwszy od kilku miesięcy! Uśmiech, jaki zagościł na chwilę na jej twarzy, był tak szczery i beztroski jak w dniu, w którym się poznały.

Nie wytrzymały napięcia – w tym samym momencie przylgnęły do siebie, szlochając głośno. Nie zważały na zaciekawione spojrzenia innych gości bistro. Liczyło się tylko to, że Kinga powoli zaczęła wracać do normy!

– To jest niesamowite… – powtarzała Mira, siedząc na sofie w mieszkaniu Kingi.

Nie odrywała dłoni od jej brzucha.

– Wyobraź sobie, co ja czuję, gdy mnie to łaskocze od środka! – zaśmiała się Kinga.

– To dlatego wciąż się uśmiechasz? Ono cię po prostu łaskocze? – zażartowała Mira i znów zamarła, bo po raz kolejny poczuła pod dłonią nieśmiały ruch.

Kinga uśmiechnęła się, lecz nie odpowiedziała.

– Mówiłaś Hani?

– Nie… Rano byłam dla niej trochę niemiła…

– Więc najwyższy czas, by to naprawić! Nie ma lepszego sposobu. Gdy to poczuje, od razu ci wybaczy! – Mira podała Kindze komórkę.

Ta wahała się przez chwilę, lecz ponaglona przez przyjaciółkę wybrała numer Hani.

Hania rozrzucała dokumenty w poszukiwaniu wibrującego gdzieś wśród nich telefonu. Czuła, jak przez blat stołu przechodzą fale, słyszała dokładnie brzęczenie komórki, nie mogła jednak za nic w świecie odnaleźć zakopanego pod stosem kartek aparatu. Nie kryła poirytowania, gdy dźwięk nie ustawał. Podczas tych poszukiwań zrobiła jeszcze większy bałagan niż ten, który panował tutaj dotychczas. Odebrała w ostatnim momencie.

– Słucham? – powiedziała szybko.

– Hej… Przeszkadzam? – usłyszała głos Kingi.

– Nie, skąd! Nie mogłam znaleźć telefonu. Coś się stało?

– W zasadzie… tak. Mogłabyś przyjechać? Chciałabym porozmawiać…

Hania zacisnęła powieki i podrapała się trzymanym w ręku długopisem po głowie. Miała masę pracy, w dodatku obiecała Wiktorowi zająć się wieczorem dziećmi, by i on mógł trochę popracować.

Od pewnego czasu coraz rzadziej spędzali ze sobą popołudnia, oboje pochłonięci pracą. Mikołaja i Oliwię jedynie przerzucali między sobą po to, by chociaż jedno z nich mogło w spokoju nadrobić zaległości. Gdy zaś udawało im się wyłuskać kilka wolnych godzin, albo rozmawiali właśnie o pracy, albo starali się wymyślać takie atrakcje, by skorzystały na tym przede wszystkim maluchy. Kłócili się przez to coraz częściej. W tym wszystkim Hania nie potrafiła odmówić pomocy potrzebującej przyjaciółce. Wiktor rozumiał jej postępowanie, ale po jakimś czasie zaczęło irytować go, że Hania zajmuje się Kingą, zaniedbując tym samym własną rodzinę.

– Haniu, to ważne… – dodała Kinga pełnym emocji głosem, a tego Hania już dawno nie słyszała.

– No dobrze, będę za pół godziny.

– Będę czekać!

Odłożyła telefon. Podparła dłonią czoło i przez chwilę zastanawiała się, jak wytłumaczyć tę nagłą zmianę planów Wiktorowi. Nie zdążyła jednak wymyślić dobrych argumentów, ponieważ ten jak na zawołanie pojawił się za jej plecami.

– Wychodzisz? – zapytał lekko zirytowany.

– Muszę… – Posłała mu zbolałe spojrzenie. – Kinga poprosiła, bym przyjechała…

Wiktor zmarszczył brwi i już chciał coś powiedzieć, lecz Hania go uprzedziła.

– Wiem, miałam zająć się dziećmi, ale zdajesz sobie sprawę z tego, w jakim stanie jest Kinga… Od tamtego czasu o nic nie prosiła, a dziś z własnej woli zadzwoniła i… Coś musiało się wydarzyć…

– Jak za każdym razem przez ostatnie trzy miesiące – uciął twardo.

– Wiktor…

– Jedź.

– Postaram się wrócić jak najszybciej, obiecuję.

– Nie obiecuj – rzucił sucho i z dłońmi wciśniętymi w kieszenie spodni ruszył w stronę swojego gabinetu.

– Co to miało znaczyć? – krzyknęła za nim oburzona.

– A jak to zrozumiałaś? – Zatrzymał się w pół kroku.

– No właśnie nie zrozumiałam.

– A kiedy ostatnio wywiązałaś się z jakiejś obietnicy? Tydzień temu, gdy mieliśmy pojechać za miasto na weekend, ale ty w ostatniej chwili przypomniałaś sobie o zaległym projekcie, którego nie zrobiłaś, bo musiałaś zająć się Kingą? A może w urodziny Mikołaja, kiedy obiecałaś pojawić się z tortem w parku zabaw, ale nie przyjechałaś na czas, bo wiozłaś swoją przyjaciółkę na badania? Nie wspominając już o tym, jak zadeklarowałaś, że odbierzesz moich rodziców z lotniska, ale zasiedziałaś się w pracy, bo poprzedniego dnia wysłuchiwałaś do późna żalów Kingi.

– Hamuj się! – Hania nie wytrzymała. – Co to ma znaczyć? Będziesz mi teraz wypominał, że staram się być dobrą przyjaciółką!?

– A dlaczego nie starasz się być dobrą narzeczoną i matką?! Jeśli nie potrafisz pogodzić tego wszystkiego, może czas z czegoś zrezygnować!

– Nie wierzę, że to powiedziałeś…

– A ja nie wierzę, że tak się zachowujesz. Albo cię to wszystko przerasta, albo zaczyna cię nudzić zabawa w dom. I na to pytanie powinnaś odpowiedzieć sobie sama – powiedział sucho, odwrócił się i zniknął za drzwiami swojego gabinetu, zostawiając Hanię samą.

Stała przez chwilę, wpatrując się w ścianę. Nie mogła uwierzyć, że właśnie o to miał do niej pretensje! Ocknęła się, dopiero gdy zauważyła wyłaniającą się niepewnie zza filara kasztanową czuprynę. Kucnęła i przywołała Mikołaja otwartymi ramionami.

– Wujek jest na mnie zły? – zapytał nieśmiało chłopiec, wtulając się w jej szyję.

– Skąd ci to przyszło do głowy? – Próbowała spojrzeć w jego dziecięcą buźkę, lecz malec jeszcze bardziej do niej przylgnął.

– Bo słyszałem, jak krzyczał, a ja dzisiaj nie posprzątałem w pokoju tak jak prosił i chyba był trochę zły…

– Nie, krasnalku, wujek nie jest na ciebie zły. Jest zmęczony, bo ma dużo pracy, i troszkę się tym denerwuje. Ale to nie jest twoja wina. – Pogładziła go po głowie. – Kochanie, będę musiała pojechać na chwilkę do cioci Kingi, umyjesz ładnie ząbki i położysz się wcześniej spać?

– A nie mógłbym pojechać z tobą?

Hania spojrzała w oczy chłopca, przepełnione teraz nadzieją, i nie miała serca, by mu odmówić. Pocałowała go więc w czoło i poszła po jego kurtkę. Byli już przy wyjściu – pokazywała Mikołajowi, jak wiązać sznurowadła – gdy usłyszała cichy płacz Oliwii dobiegający z pokoju na piętrze. Mała właśnie się obudziła. Nie mogła jej zostawić, skoro postanowiła zabrać ze sobą Mikołaja, szybko więc pobiegła na górę, ubrała ją i wziąwszy na ręce, zeszła na dół.

– Jedziemy do Kingi, możesz w spokoju popracować – powiedziała oschle, stając w drzwiach gabinetu Wiktora, i zanim zdążył odpowiedzieć, wycofała się w stronę wyjścia.

Nie czekała ani na aprobatę, ani tym bardziej na protest. Szybko zapakowała dzieci do samochodu i ruszyła, bo obiecane Kindze „za pół godziny” bezlitośnie przechodziło w pełną godzinę.

Drzwi otworzyła jej Mira. Nie kryła zaskoczenia tą małą obstawą. Zażartowała, że Kinga wcale nie ma złych zamiarów, Hania jednak, nadal rozdrażniona rozmową z Wiktorem, puściła żart mimo uszu.

– Jestem. Przepraszam, obiecałam Wiktorowi, że zajmę się dziś dziećmi, by mógł popracować nad jakimś pilnym projektem… – tłumaczyła się, widząc zaskoczoną minę Kingi.

– Za co ty przepraszasz, nie wygłupiaj się – odparła jej przyjaciółka, a lekki ton, jakim to powiedziała, zbił Hanię zupełnie z tropu.

Po zasępionej Kindze, którą tego ranka zostawiła w tym właśnie mieszkaniu, nie było prawie śladu. Jedynie smutne oczy zdradzały, że ból wciąż się w niej tli. W tym momencie zapomniała o nieprzyjemnej rozmowie, którą odbyła kilkanaście minut wcześniej, i zapytała z uśmiechem:

– Co się dzieje?

– Teraz to już chyba zasnął… – odparła Kinga. – Ten tu osobnik – spojrzała znacząco w dół – daje już znać o swojej obecności… – Uśmiechnęła się do Hani.

– I to jak daje! – wtrąciła się Mira, ustawiając na stole szklanki i dzbanek z sokiem. – Jestem pewna, że temperament odziedziczy po mamusi!

– Haniu… Ja wiem, że ostatnio zachowywałam się… nijak. Po prostu to wszystko… – zaczęła Kinga.

Chciała się wytłumaczyć.

– Kinga, przecież ja cię rozumiem… Jak miałabym mieć ci za złe, że przeżywałaś to, co się stało. Po prostu nie mogłam patrzeć, jak cierpisz… – Hania położyła dłoń na ramieniu przyjaciółki.

– Jesteś bardzo cierpliwa, wiesz? – Kinga zaśmiała się przez łzy.

– Oj, wiem. Ale cieszę się, że coś się zaczyna zmieniać, bo byłam na skraju wytrzymałości… – westchnęła teatralnie Hania, po czym dodała: – Bo się zmienia, prawda?

– Zaczęło się zmieniać. Widzisz, ja… – Kinga zawiesiła głos i spojrzała na Mirę zabawiającą teraz Mikołaja. – To nadal boli… Cholernie boli, że tak to się wszystko potoczyło… Że nie miałam szansy z nim porozmawiać, że moja zawziętość, mój upór nie pozwoliły mi trzeźwo spojrzeć na naszą sytuację. Może wówczas…

– Kinga, nie powinnaś się obwiniać.

– Nie potrafię inaczej. Bo to jest… moja wina! Nie doczytałam wiadomości, nie skontaktowałam się z nim, źle zinterpretowałam sygnały… – Myśl o tym, że przez urażoną ambicję nie odezwała się do Daniela, że błędnie odczytała zachowanie Kamila i pozwoliła sobie na zauroczenie nim, nadal bardzo ją bolała. – Gdybym nie odpuściła tak łatwo, być może oboje cieszylibyśmy się teraz z tego ruchliwego stworzonka… – Mówiąc to, ściszyła głos i dotknęła brzucha, a z jej oczu potoczyły się łzy. – Ale zdałam sobie sprawę, że nie cofnę czasu. Muszę… muszę przyzwyczaić się do myśli, że Daniel już nie wróci, a moje życie toczy się dalej. Trzeba je w końcu ogarnąć i zorganizować tak, by było wygodne nie tylko dla mnie. Dlatego muszę wziąć się w garść. Nie od razu, nie dziś, pewnie nie jutro, ale postaram się wrócić do normalności…

Pociągnęła głośno nosem i otarła mokre od łez policzki. Hania, wzruszona słowami przyjaciółki, nie czekała ani chwili dłużej i przylgnęła do niej.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałam to usłyszeć – szepnęła jej do ucha. – Pamiętaj, że w razie czego zawsze tu jestem. Możesz na mnie liczyć w każdej sytuacji.

– Wiem i postaram się już nie nadużywać twojej dobroci, za bardzo cię wykorzystałam ostatnimi czasy… Wiktor pewnie mnie przeklina w duchu! – zażartowała przez łzy, nieświadoma trafności swojego spostrzeżenia.

Hania tylko uśmiechnęła się do niej i pogładziła ją delikatnie po ramieniu.

– Dobra, to teraz najważniejsze pytanie… Kiedy wracasz do pracy?! – wtrąciła się w końcu Mira. – Nie chcę dramatyzować, ale odkąd nie ma ciebie i Marty, tam jest cyrk… Naczelna była jaka była, ale trzymała w ryzach ten cały zwierzyniec. Od kiedy poszła na macierzyński, ludziom się wydaje, że mogą robić, co chcą, Malczewski po prostu pozwala sobie wejść na głowę. Może i dobrze zarządza finansami i marketingiem, ale naczelny z niego żaden.

– Myślę, że mogę spróbować w poniedziałek… – zamyśliła się Kinga, a zachwycona Mira aż klasnęła w dłonie.

– Ciociu, jestem trochę głodny, masz coś do jedzenia? Słodkiego? – Niespeszony niczym Mikołaj właśnie mościł się w fotelu.

– Prawdę mówiąc, miałam nadzieję, że Hania zrobi nam swoje popisowe naleśniki z czekoladą… – Kinga spojrzała na przyjaciółkę błagalnym wzrokiem, a Mikołaj aż pisnął z radości.

Hania poczuła ukłucie niepokoju. Wiedziała, że powinna wrócić, bo czekał na nią stos niedokończonej pracy. Nie miała jednak serca odmawiać ani chłopcu, ani ciężarnej przyjaciółce, której nastrój wyraźnie się poprawiał. Przez głowę przemknęła jej też myśl, że im dłużej zostanie u Kingi, tym więcej będą mieli z Wiktorem czasu na ochłonięcie po nieprzyjemnej rozmowie.

Hania po cichu otworzyła drzwi wejściowe. Oliwia spała na jej ramieniu, Mikołaj zaś powoli szurał zmęczonymi nóżkami. Zsunął w progu buciki i wciąż trzymając rękę swojej opiekunki, poczłapał za nią po schodach na górę.

– Umyj ząbki i poczekaj na mnie w pokoju, dobrze? Położę Oliwię i za chwilkę do ciebie przyjdę – szepnęła Hania, gdy byli już na piętrze.

Malec pokiwał lekko główką i grzecznie wszedł do łazienki. Hania przebrała szybko dziewczynkę, starając się jej nie obudzić. Na szczęście mała, zmęczona atrakcjami wieczoru u Kingi, spała jak kamień. Kiedy Hania weszła do pokoju Mikołaja, chłopiec siedział już na łóżku i walcząc z ciążącymi mocno powiekami, usiłował się rozebrać.

– Chodź tu, bohaterze. – Podeszła do niego i pomogła mu wyswobodzić się z koszulki.

– Haniu? – zapytał na wpół śpiąco.

– Tak?

– Kiedy ciocia Kinga będzie miała dzidziusia?

– Za niecałe cztery miesiące, skarbie.

– To długo?

– Hmm… Nie, to nie jest tak długo. Minie bardzo szybko. A co, chciałbyś już go zobaczyć?

– Bardzo… Bo wiesz, ja już prawie nie pamiętam, jak Oliwia taka była. Ona jest już duża, a taki dzidziuś to mieści się do jednej ręki, prawda? Można go wozić w takim wózku jak dla lalek?

Hania zaśmiała się cicho i pogładziła chłopca po główce.

– Aż taki malutki nie będzie, ale rzeczywiście, będzie mniejszy niż twoja siostra teraz.

– A ty kiedy będziesz miała takiego dzidziusia? Bo każda dziewczyna ma kiedyś dzidziusia, prawda?

Uśmiech zszedł jej z twarzy. Zagryzła wargi i podziękowała sobie w duchu, że zaświeciła tylko małą lampkę przy łóżku, dzięki czemu Mikołaj prawie jej nie widział. Pomogła mu wsunąć rączki w rękawy piżamy.

– Ja już mam dzidziusia, nawet dwa. Mam przecież ciebie i Oliwię. – Dotknęła palcem jego noska.

– No ale my już jesteśmy duzi, no i ty nas nie urodziłaś, tylko mama. Nie miałaś takiego dużego brzucha jak ciocia i my ciebie nie kopaliśmy jak dzisiaj dzidziuś ciocię.

– Masz rację, ale nie każda mama, która ma dzidziusia, miała go kiedyś w brzuszku.

– Czyli jest taką mamą zastępną?

– Zastępczą. Tak.

– Tak jak ty dla nas?

– Dokładnie tak.

– I ty nie chcesz mieć dzidziusia, bo byłabyś gruba jak ciocia?

Tym razem Hania nie wytrzymała i zaśmiała się w głos, szybko zakrywając dłonią usta.

– Skąd ci to przyszło do głowy? – zapytała rozbawiona.

– Bo teraz dziewczyny dbają o linę, wiesz, żeby nie były grube. Słyszałem, jak moje koleżanki rozmawiały o tym w przedszkolu. Ty jesteś chuda, więc pewnie też o nią dbasz, czyli nie chcesz być gruba, a gdybyś miała dzidziusia, to byłabyś taka jak ciocia.

– Kochanie, naprawdę nie wiem, co powiedzieć… – Hania była rozbawiona do łez.

– To możesz mi jeszcze powiedzieć, skąd bierze się taki dzidziuś w brzuszku? On tam powstaje jak się tak dużo je? Bo ciocia to zjadła dzisiaj chyba z siedem naleśników. – Mikołaj drążył temat, mimo że ledwo patrzył na oczy.

– Nie, krasnalku, dzidziuś nie bierze się z jedzenia. Wręcz przeciwnie, ciocia musi tyle jeść, żeby nakarmić i siebie, i jego. Ale o tym porozmawiamy kiedy indziej. Teraz już śpij. – Pomogła mu się położyć, przykryła kołdrą i pocałowała go w czoło na dobranoc, po czym wychodząc, zgasiła lampkę.

Zamykając drzwi pokoju chłopca, nadal się uśmiechała. Nie mogła pojąć, skąd w jego głowie rodziło się tyle pomysłów! Uśmiech zszedł jej jednak z twarzy, gdy na schodach natknęła się na wyraźnie zmęczonego Wiktora. Spuściła szybko wzrok, po czym chcąc go wyminąć, odwróciła się od niego lekko.

– Będziesz mnie teraz unikała? Nawet nie przyszłaś powiedzieć, że wróciliście – rzucił przed siebie Wiktor, gdy już odszedł kilka kroków.

– Nie chcę ci wchodzić w drogę.

– Jasne… – odparł z przekąsem.

– Wiktor, o co ci chodzi? Miałam zająć się dziećmi, byś mógł w spokoju popracować, zabrałam je więc ze sobą do Kingi. Nie rozumiem, o co te pretensje? Bo koniec końców nie wyszło na twoje?

Nie odpowiedział, więc Hania pokręciła ledwo zauważalnie głową i zeszła na dół. Załamała się, gdy spojrzała na stół, którego blatu nie było widać spod sterty papierów. Nie wiedziała, od czego zacząć, rozbita kolejną kłótnią z Wiktorem miała ochotę po prostu się rozpłakać. Oparła dłonie o blat i schowała głowę w ramionach. Kilka sekund później usłyszała za sobą ciche kroki. Poczuła, jak Wiktor zdecydowanym ruchem odciąga ją od stołu i zamyka w czułym uścisku.

Trwali tak przez chwilę, nim odezwał się pierwszy, mówiąc półgłosem:

– Przepraszam…

Hania wciągnęła głośno powietrze i poczuła, że zaczyna drżeć.

– Nie chciałem zrobić ci przykrości… Ani teraz, ani wcześniej. Zachowałem się jak dupek. Przepraszam.

Pociągnęła głośno nosem, na co Wiktor jeszcze mocniej ją przytulił.

– Co się z nami dzieje? – zapytała cicho.

– Chyba zdajemy jeden z najtrudniejszych egzaminów…

– Marnie nam idzie.

– Popracujemy nad tym, co? – Odsunął ją delikatnie od siebie i odgarniając za ucho niesforny kosmyk włosów, spojrzał jej prosto w oczy.

– Ja też cię przepraszam… Zaniedbałam was ostatnio, ale nie zrobiłam tego umyślnie. Kinga, nowe obowiązki w pracy... Trochę się tego nazbierało. Jeśli chodzi o Kingę, ma się już lepiej, a z pracą postaram się uporać jak najszybciej, obie… – zająknęła się, przypomniawszy sobie popołudniową wymianę zdań.

Wiktor uśmiechnął się nieznacznie i pogładziwszy Hanię po policzku, pocałował ją czule.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

POLECAMY

Mniej złości, więcej miłości

Masz ochotę poznać historię barwną jak lato? Usiądź, odpręż się i poznaj inne oblicze miłości…

Idealny świat Kingi, bohaterki znanej z bestsellera Garść pierników, szczypta miłości, rozsypuje się na kawałki. Rodzina i niezawodna przyjaciółka chcą jej pomóc odzyskać utraconą radość.

Mniej złości, więcej miłości to historia o przyjaźni, uczuciach, niedopowiedzeniach i ogromnym poświęceniu. Burzliwe emocje biorą tu górę, złość pojawia się niejednokrotnie, a miłość odegra jak zwykle bardzo ważną rolę.

POLECAMY

Kobiety wzdychają częściej

Jeżeli myślicie, że bycie mężatką jest proste, to jesteście w błędzie!

Zastanawiałyście się kiedyś, jak to jest mieszkać pod jednym dachem z mężem, obłędnie przystojnym wuefistą i byłym narzeczonym? Zuzanna właśnie znalazła się w takiej sytuacji! Gdyby tego było mało, kobieta niespodziewanie zostaje gwiazdą filmową i nie jest tym zachwycona…

Seria komedii małżeńskich Agaty Przybyłek to zwariowane i barwne opowieści o miłości, rodzinie i zwykłej codzienności ukazane w przezabawny sposób. Porządna dawka uśmiechu gwarantowana!

TRZECIA CZĘŚĆ SERII W PRZYGOTOWANIU