Tytuł oryginału: None of This is True

Copyright © 2023 by Lisa Jewell Ltd

Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Brodzik

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2024

Redaktorka inicjująca: Paulina Surniak

Redaktorka prowadząca: Joanna Zalewska

Marketing i promocja: Marta Kujawa

Redakcja: Mirosław Ruszkiewicz

Korekta: zespół MELES-DESIGN

Skład i łamanie: MELES-DESIGN

Projekt okładki i stron tytułowych: Pete Garceau

Adaptacja okładki: Magda Bloch

Fotografia na okładce: © Karl Hendon | Getty Images

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-68045-84-0

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Prolog

Przejście z chłodu klimatyzowanego hotelowego foyer w parną, rozgrzaną noc nie pomaga mu wytrzeźwieć. Dręczy go panika i klaustrofobia. Na jego skórze szybko pojawia się pot jak czysty alkohol, zbiera się wzdłuż kręgosłupa i u podstawy pleców. Jak to możliwe, że o trzeciej nad ranem jest tak gorąco? I gdzie ona się podziewa? Gdzie ona jest? Odwraca się, żeby sprawdzić, czy nie czeka za nim, i wtedy zauważa rozmyty, falujący i podwójny obraz postaci za oknami hotelu. A potem jakieś auto podjeżdża przed wejście i jego serce w końcu zwalnia. Jest tutaj. Wreszcie. Dzięki Bogu. Ta okropna noc dobiegnie końca. Mruży oczy, żeby skupić wzrok i poszukać za kierownicą kojącej plamy blond włosów, lecz na próżno. Szyba się opuszcza i mężczyzna lekko się cofa.

– Że co? – mówi do szatynki za kierownicą. – Co ty tutaj robisz? Gdzie jest moja żona?

– Wszystko w porządku – uspokaja go kobieta. – Przysłała mnie, bo sama za dużo wypiła. Prosiła, żebym cię odwiozła do domu. Szybko. Wsiadaj.

Ogląda się za siebie, szukając dziewczyny, widzi ją, jak opuszcza hotel i oddala się prędkim krokiem, przyciskając torebkę do boku.

– Mam wodę. Mam kawę. Dalej, za chwilę będziesz w domu.

Pies na jej kolanach powarkuje cicho, kiedy mężczyzna wsiada.

– Myślałem, że już się wyprowadziłaś – zauważa, odwracając się, by sięgnąć po pas. – Myślałem, że już cię nie ma.

Kobieta uśmiecha się do niego, odkręcając plastikową butelkę z wodą, którą następnie mu podaje.

– Tak, ale byłam potrzebna. Tak czy inaczej, napij się. Wypij wszystko.

Mężczyzna przykłada butelkę do spierzchniętych ust i pociąga solidny łyk. Potem zamyka oczy i czeka, aż znajdzie się w domu.

Część pierwsza

Majowa premiera w serwisie Netflix: Hej, urodzinowa bliźniaczko!

Twórcy takich hitów, jak Potwór z sąsiedztwa oraz Seryjny randkowicz, przedstawiają podcast osadzony w serialu dokumentalnym, coś w rodzaju podumentu. W czerwcu 2019 roku popularna podcasterka Alix Summer zrobiła odskocznię od swojego słynnego projektu Cała kobieta o żeńskiej stronie sukcesu, żeby zaprezentować Hej, urodzinowa bliźniaczko! – historię mieszkanki tego samego miasta, z którą łączy ją dzień i miejsce urodzenia. Dzięki kolejnym rozmowom Summer zaczęła odkrywać coraz bardziej szokujące szczegóły z przeszłości tej z pozoru zwyczajnej sąsiadki, a po kilku tygodniach jej szczęście legło w gruzach, zaś dwoje ludzi straciło życie. Absolutnie mrożąca krew w żyłach opowieść, która pozwoli wam zajrzeć w najmroczniejsze zakamarki człowieczeństwa – gwarantujemy, że połkniecie całość w jeden dzień.

Hej, urodzinowa bliźniaczko!

NETFLIX SERIAL ORYGINALNY

Ekran jest ciemny. Powoli odsłania się wnętrze studia nagrań.

Pojawia się tekst:

Fragment odcinka podcastu Alix Summer, 20 czerwca 2019

Słychać kobiecy głos.

– Wygodnie ci, Josie?

– Tak, wygodnie.

– Świetnie. W takim razie ja sobie tutaj będę ustawiać różne rzeczy, a ty opowiedz mi, co jadłaś dzisiaj na śniadanie.

– No cóż...

– Tylko po to, żebym mogła przetestować jakość dźwięku.

– Jasne. Okej, jadłam tosty. Dwie kromki, jedna z dżemem i jedna z masłem orzechowym. I kubek herbaty do tego. Takiej eleganckiej, z Marks. W złotym pudełku.

– Z mlekiem?

– Tak, z mlekiem.

Następuje krótka przerwa.

Kamera krąży po pustym studiu nagraniowym, koncentrując się na detalach: liniach biegnących w dół i w górę na monitorze, porzuconych słuchawkach, kubku po kawie.

– I jak? W porządku?

– Tak, idealnie. Wszystko gotowe. Będę odliczać od trzech, a potem cię przedstawię, okej?

– Tak, okej.

– Świetnie. No to... trzy... dwa... jeden... Witajcie, moi drodzy! Nazywam się Alix Summer i mam dla was coś odrobinę innego...

Dźwięk cichnie, obraz ponownie się zaciemnia.

Zaczynają się napisy początkowe.

Sobota, 8 czerwca 2019

Josie wyczuwa dyskomfort męża, gdy wchodzą w złocisty blask wnętrza gastropubu. Setki razy mijała to miejsce. Myślała: to nie dla nas. Wszyscy byli zbyt młodzi. Menu wypisane kredą na tablicy reklamowało dania, o których ona nigdy wcześniej nie słyszała. Co to jest bottarga? Jednak w tym roku jej urodziny wypadły w sobotę i kiedy Walter zapytał, jak chce świętować, nie powiedziała: „Och, wystarczy coś z dostawą i butelka wina”. W tym roku w jej wyobraźni pojawił się miodowy blask Lansdowne, gwar rozmów, szampan w wiaderkach z lodem na stoliku w ogródku w ciepły letni wieczór, a ponieważ w poprzednim miesiącu dostała niewielki spadek po babci, Josie popatrzyła na siebie w lustrze i spróbowała ujrzeć w nim osobę, która obchodzi urodziny w gastropubie w Queen’s Park.

– Powinniśmy wyjść na kolację – oznajmiła.

– Okej – zgodził się wtedy Walter. – Masz jakieś miejsce na oku?

– Lansdowne. Wiesz, przy Salusbury Road.

Jej mąż tylko uniósł brew i powiedział:

– Twoje urodziny, twój wybór.

Teraz przytrzymuje przed nią otwarte drzwi, a ona przechodzi i przystają na moment przy znaku „Proszę poczekać na kelnera”. Josie, przyciskając torebkę do brzucha, rozgląda się po gościach spędzających wczesny wieczór na jedzeniu i piciu.

– Fair – oznajmia młodemu mężczyźnie, który zbliża się do nich z notatnikiem. – Josie. Rezerwacja na wpół do ósmej.

On uśmiecha się najpierw do niej, potem do Waltera i z powrotem.

– Dla dwojga, tak?

Zostają zaprowadzeni do ładnego stolika w kącie. Walter siada na bankietce, ona na krześle obitym aksamitem. Dostają menu na tabliczkach z klipsem. Już wcześniej sprawdziła wszystko w internecie, googlując każdą nieznaną nazwę, więc od razu wie, co zamówić. Biorą też szampana. Nie obchodzi jej, co na to Walter.

Jej uwagę zwraca jakieś zamieszanie w wejściu do pubu. Pojawia się kobieta, niesie balon z hasłem „Urodzinowa królowa”. Jej włosy koloru chłodnego blondu są ścięte w taki sposób, by poruszały się niczym płyn. Ma na sobie spodnie z szerokimi nogawkami i bluzkę składającą się z dwóch kawałków materiału złączonych troczkami po bokach. Jej skóra jest gładka, a uśmiech szeroki. Śladem kobiety podąża grupka ludzi w podobnym wieku; ktoś trzyma bukiet, ktoś inny eleganckie torebki prezentowe.

– Alix Summer! – woła donośnym głosem nieznajoma. – Stół dla czternastu osób.

– Popatrz – rzuca Walter, szturchając ją delikatnie. – Kolejna solenizantka.

Josie kiwa głową z roztargnieniem.

– Tak, na to wygląda.

Nowi goście idą za kelnerem do stolika naprzeciwko. Josie widzi na stoliku trzy wiaderka z lodem, a w każdym po dwie butelki szampana. Siadanie odbywa się bardzo głośno, ktoś dyryguje, ktoś inny krzyczy, że przecież nie będzie siedzieć przy mężu, na litość boską, a kobieta o imieniu Alix zawiaduje tym wszystkim z szerokim uśmiechem, podczas gdy wysoki rudy mężczyzna, prawdopodobnie jej partner, zabiera od niej balon i przywiązuje do oparcia krzesła. Jeszcze chwila i w końcu wszyscy zajmują miejsca, pierwsze butelki szampana zostają otwarte i rozlane do czternastu kieliszków trzymanych przez czternaście osób z opalonymi rękami, widać złote bransoletki i świeżo wyprasowane białe koszule, kiedy wyciągają dłonie, by stuknąć się kieliszkami, ci najdalej wstają, żeby sięgnąć nad stołem, a na koniec wszyscy mówią chóralnie:

– Za Alix! Wszystkiego najlepszego!

Josie wbija w nią wzrok.

– Jak myślisz, ile może mieć lat? – pyta Waltera.

– Chryste. Nie mam pojęcia. W tych czasach trudno poznać. Chyba jest po czterdziestce, nie?

Josie kiwa głową. Dzisiaj kończy czterdzieści pięć lat. Aż trudno jej w to uwierzyć. Kiedy była młoda, ten wiek wydawał się bardzo odległą przyszłością. Myślała, że czterdziestopięciolatką będzie w zupełnie innym świecie. Jednak ten moment przyszedł tak szybko i zupełnie nie przypomina jej wyobrażeń. Kobieta zerka na męża, na jego przemijającą urodę, i zastanawia się, jak bardzo inne byłoby jej życie, gdyby się z nim nie związała.

Poznali się, gdy miała trzynaście lat. Był od niej sporo starszy, właściwie to o wiele, wiele starszy. Wszyscy byli wtedy w szoku, oprócz niej. Wyszła za niego jako dziewiętnastolatka. Trzy lata później urodziła dziecko. Następne po kolejnych dwóch. Życie minęło szybko i teraz powinna wspiąć się na sam szczyt, by później powoli zejść po drugiej stronie, ale Josie nie czuje, by kiedykolwiek wspięła się wysoko, raczej doświadczała otchłani zrodzonej z traumy, którą okrążała bez końca ze ściśniętym ze strachu żołądkiem.

Walter jest teraz na emeryturze, wyłysiał, niedosłyszy i niedowidzi, a jego szczytowy okres przypadał gdzieś tak dawno temu i został tak przyćmiony przez rozżarzoną intensywność wychowywania małych dzieci, że trudno jej sobie w ogóle przypomnieć, jak wyglądał w jej wieku.

Zamawia focaccię z fetą i suszonymi na słońcu pomidorami, a do tego tagliatę z tuńczykiem (słowo TAGLIATA pochodzi od czasownika TAGLIARE, czyli „ciąć”) z purée z fasoli cannellini oraz butelkę veuve clicquot (Veuve Clicquot Yellow Label szczyci się bogatym i palonym smakiem), a ona chwyta Waltera za rękę, przesuwa kciukiem po poplamionej starością skórze i pyta:

– Wszystko w porządku?

– Oczywiście, że tak. Nic mi nie jest.

– Co myślisz o tym miejscu?

– Jest... okej. Podoba mi się.

Josie się rozpromienia.

– To dobrze. Cieszę się.

Unosi kieliszek szampana i zbliża do Waltera. On stuka w jej kieliszek swoim i mówi:

– Wszystkiego najlepszego.

Uśmiech zostaje na twarzy Josie, która obserwuje Alix Summer i jej licznych przyjaciół, rudego męża z ręką spoczywającą swobodnie na oparciu jej krzesła, duże tace z wędlinami i pieczywem, które kelnerzy przynoszą i stawiają na stole, jakby wyczarowane z powietrza, ich głosy, ich gwar, przestrzeń wypełnianą po brzegi ich słowami i śmiechem, i gestami. Bijąca od nich energia musuje, wiruje,upaja, jest jak zorza polarna zgrzytliwego i zachwycającego uprzywilejowania. A pośrodku tego wszystkiego siedzi solenizantka z szerokim uśmiechem i dużymi zębami, z włosami migoczącymi w blasku lamp, prostym złotym łańcuszkiem z jakimś wisiorkiem, który przy każdym ruchu muska jej błyszczące obojczyki.

– Ciekawe, czy też ma urodziny dokładnie dzisiaj – zastanawia się Josie.

– Być może – stwierdza Walter. – Ale jest sobota, więc kto wie.

Jej dłoń znajduje łańcuszek, który nosiła od trzydziestego roku życia – to prezent urodzinowy podarowany jej przez Waltera. Myśli sobie, że może powinna coś na nim zawiesić. Coś lśniącego.

W tym momencie mąż podaje jej niewielki prezent.

– To takie małe coś. Mówiłaś, że nic nie chcesz, ale ci nie uwierzyłem.

Szczerzy do niej zęby, na co ona odpowiada tym samym i odwija papier. Pod nim znajduje buteleczkę perfum marki Ted Baker.

– Wspaniale. Bardzo dziękuję. – Wychyla się i całuje Waltera w policzek.

Przy stole naprzeciwko Alix Summer zagląda do torebek z prezentami, zagląda do kartek urodzinowych i głośno dziękuje bliskim. Odkłada kartkę na blat i Josie zauważa na niej liczbę czterdzieści pięć. Szturcha Waltera.

– Patrz, czterdzieści pięć. Jesteśmy urodzinowymi bliźniaczkami.

Ledwie wymówi te słowa, a już czuje, jak ogarnia ją dojmujące poczucie żalu, którego doświadczała przez większość życia. Nigdy wcześniej nie potrafiła określić jego źródła i nigdy nie wiedziała, co oznacza. Ale teraz wie.

Ten żal wskazuje, że Josie się myliła. Że wszystko – dosłownie wszystko – jest nie takie, jak powinno być, a jej powoli zaczyna brakować czasu, by to naprawić.

Widzi, jak Alix wstaje i rusza do toalety, więc sama też się podnosi i oznajmia:

– Zaraz wracam.

Zaskoczony Walter unosi wzrok znad szynki parmeńskiej i melona, lecz nic nie mówi.

Chwilę później odbicia Josie i Alix pojawiają się obok siebie w lustrze nad umywalkami.

– Hej, urodzinowa bliźniaczko! – rzuca Josie głosem nieco wyższym, niż się spodziewała.

– Och! Też masz dzisiaj urodziny? – odpowiada Alix, a jej twarz od razu przybiera ciepły wyraz.

– Tak. Kończę czterdzieści pięć lat!

– Rany! Ja też! Wszystkiego najlepszego!

– Nawzajem!

– O której godzinie się urodziłaś?

– Ojej, nie mam pojęcia.

– Ja tak samo.

– A to było gdzieś niedaleko?

– Tak, w Szpitalu Świętej Marii. A ty?

Serce Josie zaczyna szybciej bić.

– W tym samym szpitalu!

– Rany – powtarza Alix. – To aż niepokojące.

Opuszki jej palców sięgają do wisiorka na szyi i Josie widzi, że to złoty trzmiel. Już ma zamiar coś dodać na temat tego niezwykłego zbiegu okoliczności, kiedy otwierają się drzwi toalety i wchodzi jedna z koleżanek Alix.

– Tu jesteś! – mówi, ubrana w wyblakłe dżinsy w stylu lat siedemdziesiątych i bluzkę z odsłoniętym ramieniem. Jej uszy zdobią ogromne kolczyki koła.

– Zoe! Spotkałam swoją urodzinową bliźniaczkę! To moja starsza siostra, Zoe.

Josie uśmiecha się do Zoe i wyjaśnia:

– Urodziłyśmy się tego samego dnia, w tym samym szpitalu.

– Niesamowite! – zachwyca się kobieta.

Potem siostry porzucają temat Wielkiego Zbiegu Okoliczności i w jednej chwili Josie zdaje sobie sprawę, że ten dziwny moment więzi był dla Alix czymś nieznaczącym, ulotnym, jednak dla jej urodzinowej bliźniaczki niesie ze sobą dużą wagę i znaczenie. Ma ochotę chwycić go i siłą na powrót wtłoczyć w niego życiodajne powietrze, lecz nie może. Musi wrócić do męża, do focaccii, a Alix wróci do przyjaciół i imprezy. Josie rzuca jeszcze cicho „do widzenia”, odwracając się do wyjścia, a druga kobieta posyła jej promienny uśmiech i odpowiada:

– Wszystkiego najlepszego, urodzinowa bliźniaczko!

– Nawzajem!

Jednak Alix już jej nie słyszy.

1:00

Alix czuje, jak kręci jej się w głowie. Tequila zmiata o północy. Za dużo tego było. Nathan nalewa sobie szkocką i sam zapach przyprawia Alix o szybsze zawroty. W domu panuje cisza. Czasami, kiedy mają energiczną opiekunkę, zastają dzieci jeszcze na nogach, niespokojne i irytująco rozbudzone. Czasami telewizor jest rozkręcony do maksimum. Jednak nie tej nocy. Cicha kobieta po pięćdziesiątce wyszła pół godziny temu, a oni zastali porządek i szum zmywarki. Kot wędruje właśnie po kanapie w stronę Alix i mruczy, jeszcze zanim jej dłoń dotknie sierści.

– Tamta kobieta – woła do Nathana, wyciągając pazury zwierzęcia ze swoich spodni. – Ta, która ciągle się na nas gapiła. Weszła do łazienki. Okazało się, że też miała dzisiaj czterdzieste piąte urodziny. Dlatego tak się na nas oglądała.

– Ha, urodzinowa bliźniaczka – rzuca Nathan.

– Nawet w tym samym szpitalu. To zabawne, wiesz? Zawsze myślałam, że powinno nas być dwie. Zawsze się zastanawiałam, czy mama zostawiła tę drugą córkę w szpitalu. Może to była ona?

Nathan siada ciężko obok niej i kołysze szklaneczką whisky z pojedynczą kostką lodu – jedną z tych kulistych, które robi z wody mineralnej.

– Ona? To mało prawdopodobne – stwierdza.

– Dlaczego?

– Bo ty jesteś śliczna, a ona...

– Słucham? – Alix czuje, że narasta w niej słuszny gniew. Podoba jej się to, jak docenia jej urodę, ale szkoda, że nie jest w stanie dostrzec piękna u mniej konwencjonalnie atrakcyjnych kobiet. Kiedy tak oczernia czyjś wygląd, wydaje się płytki i mizoginistyczny. A ona przestaje go lubić. – Moim zdaniem była bardzo ładna. Wiesz, miała oczy tak ciemne, że niemal czarne. I falowane włosy. Nieważne, dziwny zbieg okoliczności, co? W ogóle ta myśl, że dwoje ludzi rodzi się w tym samym miejscu, w tym samym czasie...

– W sumie nic w tym dziwnego. Tamtego dnia w szpitalu pewnie urodziło się jeszcze dziesięcioro innych dzieci. Może nawet więcej.

– Ale spotkać jedno z nich. I to w dniu urodzin.

Kot zwinął się w kłębek na jej kolanach. Alix przeciąga palcami po futerku na szyi zwierzęcia i zamyka oczy, jednak zaraz je otwiera, gdy pokój znowu wiruje. Zsuwa kota i biegnie do łazienki na końcu korytarza, gdzie gwałtownie wymiotuje.

Niedziela, 9 czerwca

Josie budzi się nagle z płytkiej kałuży snu, a jej sen jest tak blisko powierzchni świadomości, że niemal może go kontrolować. Jest w Lansdowne. Alix Summer woła do niej, by usiadła przy ich stole, na którym stoją ekstrawaganckie miseczki z owocami. Jej przyjaciele wychodzą. W pubie robi się pusto. Alix i Josie są naprzeciwko siebie, Alix mówi: „Potrzebuję cię”. W tej chwili Josie otwiera oczy.

To przez autobusy.

Wiecznie ją budzą.

Mieszkają zaraz obok przystanku na brudnej i zatłoczonej ulicy między Kilburn i Paddington. Jak podaje lokalny portal historyczny, stojące tutaj wiktoriańskie domy zbudowano w tysiąc osiemset siedemdziesiątym szóstym roku dla zamożnych kupców. Droga prowadziła niegdyś do uzdrowiska w Kilburn Priory i dudniły na niej koła powozów, stukały kopyta koni. Teraz każdy budynek został niechlujnie podzielony na mieszkania, zaś otynkowane ściany zewnętrzne przez wiecznie panujący tu wysoki ruch zabarwiły się na kolor starych gazet. No i te autobusy. Na tej trasie jeżdżą trzy, co kilka minut jakiś mija przystanek albo się na nim zatrzymuje. Hydrauliczny syk jest tak głośny, że czasami pies ucieka ze strachu w róg pokoju.

Josie spogląda na zegarek. Już dwanaście po ósmej. Odsuwa ciężkie denimowe zasłony i wygląda na ulicę. Znajduje się niemal na wyciągnięcie ręki od pasażerów, którzy nie mają pojęcia, że są podglądani przez kobietę z okna jej sypialni. Dołącza do niej pies, a Josie obejmuje dłonią jego główkę.

– Dzień dobry, Fred.

Ma lekkiego kaca. Wypili wczoraj pół butelki szampana i doprawili to sambucą. Josie nie jest przyzwyczajona do takich ilości alkoholu. Wchodzi do salonu, gdzie Walter siedzi przy stole pod oknem z widokiem na ulicę.

– Dobry – rzuca jej mąż razem z niemrawym uśmiechem, po czym z powrotem patrzy w komputer.

– Dobry – odpowiada Josie, ruszając do aneksu kuchennego. – Nakarmiłeś psa?

– Tak, nakarmiłem. I wyprowadziłem.

– Dziękuję – mówi ciepło.

Fred to jej obowiązek. Walter nigdy nie chciał psa, a już na pewno nie takiego małego jak Fred, który jest szpicem miniaturowym. Dlatego jest wdzięczna za każdym razem, kiedy jej mąż robi coś, by pomóc w opiece.

Josie szykuje sobie tosty i kubek herbaty, a potem zasiada na kanapie stojącej w kącie pomieszczenia. Gdy włącza telefon, zauważa, że późno w nocy szukała informacji o Alix Summer. To wyjaśnia, dlaczego kobieta jej się przyśniła.

Wygląda na to, że Alix Summer to znana podcasterka i dziennikarka. Ma osiem tysięcy obserwujących na Instagramie i tyle samo na Twitterze. W biogramie przedstawia się jako „mama, dziennikarka, feministka, zakochana bez wzajemności w jodze, mieszka w ulubionym Queen’s Park i zawodowo zajmuje się wścibstwem oraz wtykaniem nosa w nie swoje sprawy”. Jest też link do jej podcastu Cała kobieta, w którym rozmawia o sukcesach zaproszonych aktorek, prezenterek, sportowczyń i tak dalej. Josie rozpoznaje niektóre nazwiska.

Zaczyna słuchać jednego odcinka. Występuje w nim niejaka Mari le Jeune, która stoi na czele globalnego imperium kosmetycznego. Głos Alix we wstępie brzmi aksamitnie i wiadomo, dlaczego postawiła na taki zawód.

– Czego słuchasz? – pyta Walter.

– Takiego podcastu. Prowadzi go ta kobieta z pubu, Alix. Moja urodzinowa bliźniaczka. To jej praca – odpowiada Josie.

Słucha jeszcze przez chwilę. Mari opowiada o tym, jak wyszła wcześnie za mąż za człowieka, który ją kontrolował.

– Decydował o wszystkim, co robiłam. Co jadłam, w co się ubierałam. Sprawił, że dzieci obróciły się przeciwko mnie. Że przyjaciele obrócili się przeciwko mnie. Moje życie było takie małe, jakby wziął je w rękę i wycisnął z niego ostatnią kroplę mnie. A potem nagle zmarł w dwa tysiące piątym. I było zupełnie tak, jakby ktoś nacisnął przycisk „reset”, a moje życie zaczęło się od nowa. Odkryłam, że przez te mroczne lata z mężem, kiedy wydawało mi się, że jestem na świecie zupełnie sama, pewna grupa ludzi czekała, aż do nich wrócę, nigdy mnie nie porzucili. Wzięli mnie pod swoje skrzydła.

Potem wraca głos Alix.

– A gdyby twój mąż... I nie chciałabym zabrzmieć zbyt ostro, jak pozbawiona uczuć, ale... Gdyby twój mąż nie zmarł w tak młodym wieku, jak myślisz, jak mogłaby wyglądać twoja droga? Znalazłabyś się w tym miejscu, w którym jesteś teraz? Czy sądzisz, że w jakimś sensie twój sukces, wszystkie twoje osiągnięcia były ci pisane? Czy raczej uważasz, że to właśnie tragiczna śmierć męża umożliwiła ci wejście na tę ścieżkę?

– To bardzo dobre pytanie i właściwie cały czas o tym myślę. Owdowiałam w wieku trzydziestu sześciu lat. W chwili, gdy poznaliśmy rokowania męża, nie byłam zupełnie gotowa do rozstania, podświadomie czekałam, aż dzieci będą starsze. Ale spędziłam tak wiele lat na wyobrażaniu sobie tego wszystkiego, co bym zrobiła po rozwodzie, że miałam już gotowy plan na życie bez męża, chociaż kompletnie nie wiedziałam, jak się uwolnić. Dlatego tak, to możliwe, że podążyłabym tą drogą, nawet gdyby nie umarł na raka. Jego śmierć chyba to po prostu przyśpieszyła. Dzięki temu mogłam dłużej budować firmę, poznawać ją, pielęgnować, rozwijać się razem z nią. Gdybym poczekała, byłoby zupełnie inaczej. I chociaż to brzmi okropnie, śmierć jest takim definitywnym zerwaniem. Nie ma żadnej szarej strefy. Nie ma dwuznaczności. W pewnym sensie dostajesz czystą kartę. To się okazało bardzo pomocne w momencie, gdy musiałam się odnaleźć w bezkresnym morzu możliwości, które pojawiły się przede mną w trakcie tych pierwszych lat. Nie byłabym tutaj w dokładnie tym momencie, gdyby on żył.

Josie naciska pauzę. Jej oddech nieco przyśpieszył, niemal brakuje jej tchu. Śmierć to czyste zerwanie. Spogląda na Waltera, żeby sprawdzić, czy zwrócił na to uwagę, lecz nie słuchał. Kobieta o imieniu Mari jest teraz właścicielką trzech nieruchomości w różnych częściach świata, zatrudnia każde z czworga swoich dzieci w rodzinnej firmie i jest założycielką największej brytyjskiej fundacji charytatywnej zajmującej się przeciwdziałaniem przemocy domowej. Na koniec odcinka Josie siedzi przez chwilę i przetrawia wszystko, co usłyszała o nadzwyczajnym życiu tej kobiety. Potem wraca do wyszukiwarki i przegląda profil Alix na Instagramie. Zgodnie z przewidywaniami widzi tam dużą kuchnię z wyspą, rude dzieci na wietrznej plaży, widoki z londyńskich wieżowców, koktajle, koty i egzotyczne wakacje. Dzieci Alix są jeszcze małe, chyba nie skończyły dziesięciu lat, a Josie zastanawia się, co Alix robiła przez te wszystkie lata wcześniej; czym się zajmuje trzydziestoletnia kobieta bez dzieci? Jak spędza swój czas?

Zatrzymuje się na zdjęciu Alix i jej męża. Jest wysoki, nawet przy żonie wyższej niż przeciętna kobieta, a jego gęste rude włosy wyglądają na znacznie bardziej ogniste, pewnie pod wpływem jakiegoś filtra. Podpis głosi: „Dzisiaj mija piętnaście lat, odkąd pojawiłeś się w moim życiu. Chociaż nie zawsze było łatwo, zawsze byliśmy ty i ja”, a na końcu jeszcze ciągną się emoji z serduszkami.

Josie założyła sobie konta w mediach społecznościowych, ale niczego na nich nie publikuje. Na myśl o tym, że miałaby wrzucić do internetu swoje zdjęcie z Walterem, żeby ludzie mogli się na nie gapić i oceniać, robi jej się nieswojo. Mimo to cieszy się, gdy robią to inni. Sama jest wytrawną podglądaczką. Nigdy niczego nie udostępnia, niczego nie komentuje, nie lajkuje. Za to patrzy.

Zaczyna się lepka i gorąca niedziela. Nathana nie ma obok na łóżku i Alix próbuje posklejać jako tako fragmenty poprzedniego wieczoru. Pub, szampan, tequila, powrót do domu wokół parku, rozmowa z kaczkami w małym zoo przez ogrodzenie, kwa kwa, Nathan nalewający szkocką, kot zwinięty w kłębek na kolanach, zapach dyfuzora z patyczkami wymieszany z odorem wymiocin, zaglądanie do pokoi dzieci, rzęsy dotykające policzków, lampki nocne, piżamy, twarz Nathana obok w lustrze, jego usta na jej szyi, dłonie na biodrach, spragnione, CZYŚ TY ZWARIOWAŁ?, potem łóżko. Jednak poduszka Nathana nie wygląda, jakby ktoś na niej spał. Czyżby się pokłócili? Gdzie on jest?

Ostrożnie wstaje i zagląda do łazienki. Tam go nie ma. Schodzi na dół i słyszy dzieci w kuchni. Ktoś włączył telewizor, Eliza leży na kanapie z kotem na piersi. Leon siedzi z laptopem. Resztki po śniadaniu zaśmiecają długi kremowy blat.

– Gdzie tata?

Eliza unosi wzrok. Wzrusza ramionami.

– Leon, ty wiesz?

Chłopiec zdejmuje słuchawki i patrzy na nią zmrużonymi oczami.

– Co?

– Gdzie jest tata?

– Nie wiem.

Alix wychodzi do ogrodu. Kamienne płyty na tylnym tarasie są już ciepłe. Nathana nie ma w szopie, nie ma go też w studiu. Kobieta wyciąga z kieszeni piżamy telefon i wybiera jego numer. Słychać sygnał.

– Widziałaś go wcześniej? – pyta Elizę, wróciwszy do kuchni.

– Nie. Mamo?

– Tak?

– Możemy iść dzisiaj do księgarni?

– Tak. Oczywiście. Oczywiście, że pójdziemy.

Alix parzy kawę, pije wodę, zjada tosty. Wie, co się stało i czego się spodziewać. Był spokój na kilka miesięcy, jednak pamięta ten kształt, ten okropny, miażdżący koszmar. Już przygniótł wspomnienie radości ze świętowania urodzin.

Kiedy siedzi z drugą kawą, wraca do niej strzęp poprzedniego wieczoru.

Kobieta w toalecie, która okazała się mieć urodziny w tym samym dniu. Jak się nazywała? A może się nie przedstawiła.

Alix zastanawia się, co tamta kobieta robi tego ranka. Ciekawe, czy jej mąż też wymknął się po cichu w środku nocy, a ona musiała obudzić się sama. Nie, myśli sobie, oczywiście, że nie. Inni mężowie tak nie postępują. Tylko Nathan.

Wraca o godzinie szesnastej. Ma na sobie to samo ubranie. Przechodzi obok żony w kuchni, by dostać się do lodówki, z której wyjmuje dietetyczną colę i wypija ją zachłannie.

Alix mu się przygląda i czeka, aż Nathan się odezwie.

– Spałaś jak zabita – tłumaczy. – A ja jeszcze... nie miałem dość. Musiałem po prostu...

– Jeszcze się napić?

– Tak! No, nie. To znaczy, napić mogłem się w domu. Chciałem, no wiesz, wyjść.

Alix zamyka oczy i wciąga głęboko powietrze.

– Wyszliśmy na cały wieczór. Od osiemnastej aż do północy. Zobaczyliśmy się ze wszystkimi znajomymi. Piliśmy przez bite sześć godzin. Bawiliśmy się. Wróciliśmy do domu. Wypiłeś jeszcze szkocką. I mimo to chciałeś więcej?

– Tak. Chyba. To znaczy... Byłem bardzo pijany. Nie myślałem trzeźwo. Zwyczajnie zrobiłem to, na co miałem ochotę.

– Gdzie byłeś?

– W Soho. Z Giovannim i Robem. Wypiłem z nimi jeszcze parę drinków.

– I zeszło się do szesnastej?

– Wynająłem pokój w hotelu.

Alix warczy cicho pod nosem.

– Zapłaciłeś za nocleg zamiast wrócić do domu?

– Nie byłem w stanie. W tamtym momencie wydawało mi się to najlepszym rozwiązaniem.

Wygląda koszmarnie. Alix próbuje sobie go wyobrazić, jak kręci się po Soho w środku nocy i wlewa w siebie drink za drinkiem. Próbuje sobie wyobrazić, jak zataczając się, poszedł do hotelu o czwartej nad ranem, z rozczochranymi włosami, z kwaśnym oddechem po wielu godzinach spędzonych przy alkoholu i jedzeniu, jak chuchnął recepcjonistce w twarz, po czym padł na łóżko i chrapał głośno w pustym pokoju.

– Nie wykopali cię w południe?

Drapie się po przyprószonym siwizną zaroście i lekko się krzywi.

– Podobno próbowali mnie obudzić – odpowiada. – I to nie raz. W końcu musieli otworzyć drzwi. Żeby, no wiesz, upewnić się, że żyję.

Mówiąc o tym, uśmiecha się ironicznie, a wtedy Alix przychodzi do głowy, że dwadzieścia lat temu żartowaliby sobie z tej opowieści. Z jakiegoś powodu uznaliby za zabawne, że dorosły człowiek pije przez prawie dwanaście godzin, znika gdzieś w Soho i zmusza obsługę hotelu do użycia zapasowego klucza z obawy, że coś mu się stało, gdy tymczasem on z pewnością leżał wyciągnięty na środku łóżka, półnagi, nieświadomy, skacowany, odrażający.

Roześmiałaby się. Wtedy. Lecz nie teraz.

Nie teraz, gdy ma czterdzieści pięć lat.

W tej chwili czuje tylko wstręt.

W ciągu następnego tygodnia Josie słucha prawie trzydziestu odcinków podcastu Alix. Poznaje opowieści kobiet, które podniosły się po setce różnych kryzysów: chorobie, złym związku, biedzie, wojnie, problemach psychicznych i tragedii. Traciły dzieci, części ciała, autonomię; były bite, poniżane, uciskane. I mimo tego wszystkiego każda z nich powstała, co do jednej, i znalazła swój cel, o którego istnieniu nie miała pojęcia. Podcast zdobył wiele nagród i Josie wcale to nie dziwi. Z jednej strony historie kobiet są inspirujące same w sobie, a z drugiej Alix podchodzi do nich z taką empatią, z taką mądrością i z takim człowieczeństwem, że potrafiłaby z każdej rozmowy uczynić coś chwytającego za serce. Josie próbuje znaleźć więcej informacji o Alix w internecie, niestety nie ma zbyt wiele punktów zaczepienia. Podcasterka rzadko udziela wywiadów, a jeśli już odpowiada na pytania, to niewiele zdradza na swój temat. Josie wyobraża sobie, że kobieta sama do wszystkiego doszła i ma kontrolę nad swoim życiem. Wyobraża sobie w jej przeszłości podobną historię jak te opowiadane przez gościnie jej podcastu i fantazjuje o tym, że jeszcze kiedyś się spotkają, porozmawiają o tym, a Alix być może zostanie dla Josie mentorką – pokaże jej, jak być osobą, którą zawsze wydawało jej się, że powinna być.

Pewnego popołudnia na instagramowym profilu Alix pojawia się nowe zdjęcie. Zrobiono je na przyjęciu urodzinowym jednego z dzieci. Są balony z liczbą jedenaście, rudowłosa córeczka przebrana za punkową wróżkę, a za nią dumny ojciec patrzy, jak dziewczynka nadyma policzki, by zdmuchnąć świeczki na wielkim różowym torcie. W tle jeszcze inni ludzie, z rękami gotowymi do oklasków i szerokimi uśmiechami na twarzach. A potem Josie przybliża obraz i zauważa coś znajomego. Szkolne zdjęcie na kredensie, a na nim dwójkę dzieci w jasnoniebieskich koszulkach polo ze szkolnymi tarczami w granatowym kolorze. I wtedy dociera do niej, że dzieci Alix Summer chodzą do tej samej szkoły, do której kiedyś uczęszczały Roxy i Erin. Nagle znowu to czuje, tę dziwną więź i wrażenie, że jest coś, co ciągnie je do siebie nawzajem, jakaś siła losu. Oczami wyobraźni widzi Alix Summer na tym samym placu zabaw, na którym sama spędziła tyle lat swojego życia, wchodzącą do tego samego przegrzanego biura, aby zapłacić za szkolne wycieczki i obiady, ściśniętą na tej samej ławce w tej samej małej sali, by oglądać występy i jasełka, odwieszającą te same granatowo-niebieskie mundurki na suszarkę.

Urodzone tego samego dnia.

W tym samym szpitalu.

Świętowały czterdzieste piąte urodziny w tym samym pubie, w tym samym czasie.

A teraz jeszcze to.

To musi coś oznaczać. Josie nie ma wątpliwości.

Ciąg dalszy w wersji pełnej