Copyright © Wydawnictwo Dom Horroru, 2021

Dom Horroru

Gorlicka 66/26

51-314 Wrocław

Copyright © Edward Lee, Trolley No. 1852, 2009

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Redakcja: Marcin Majchrzak

Korekta: Anna Dzięgielewska

Tłumaczenie: Radosław Jarosiński

Projekt okładki: Wendy Saber, SaberCore 23

Skład i łamanie: Sandra Gatt Osińska

Wydanie I 

ISBN: 978-83-66518-69-8

www.domhorroru.pl

facebook.com/domhorroru

instagram.com/domhorroru

PROVIDENCE, RHODE ISLAND, 1934

Widmowy garb Federal Hill przykuwał wzrok siedzącego przy biurku samotnika, co zdarzało się nader często, gdy marzył on o natchnieniu przez Muzę. Ramy wychodzących na zachód okien okalały ten niezwykły widok, wznoszący się zaledwie dwie mile dalej i z jakichś przyczyn, których wysoki mężczyzna o przygarbionych ramionach nie potrafił wyjaśnić, pejzaż ten mamił jego zmysły, jakby chciał je całkowicie pochłonąć. Niemal w samym środku zwieńczonego dachami wzniesienia stała ciemna bryła kościoła Świętego Jana, którego wskrzeszające zimny gotyk okna zdawały się odbijać spojrzenia samotnika z wyraźną rozpaczą. Mężczyzna był pewien, że któregoś dnia ten ponury i wyjątkowo złowieszczy gmach posłuży za kanwę nowej opowieści, lecz, jak to często bywa z twórczymi inklinacjami, żadna opowieść nie ma prawa powstać bez stosownego katalizatora.

To samo mógł powiedzieć o obecnej bazgraninie, wstępnie zatytułowanej Rzecz w świetle księżyca¹, która nie przybrała jeszcze formy opowiadania, pozostając na etapie chaotycznego szkicu. Oscylowała wokół zapadającego w pamięć obrazu, który pojawił mu się nie tak dawno we śnie: zdemolowanego tramwaju, rdzewiejącego na stalowych szynach, ze zwieszającymi się po obu stronach, niczym obumarłe pnącza, drutami. Jego burty pokrywała paskudna, żółta farba, nasuwająca skojarzenia z ikterią. Odmalowane z szablonu, zblakłe cyfry identyfikowały go jako numer 1852.

Ten senny obraz niepokoił mężczyznę bez końca, tak samo jak postać motorniczego, którego zwrócona nagle w jego kierunku ohydna twarz, okazała się w migotliwym świetle księżyca jedynie jasnym, cielistym stożkiem, zwężonym do pojedynczej, krwisto czerwonej macki...

Podobnie jak gotycką bryłę kościoła, mężczyzna o zmęczonych oczach pragnął zaprząc ten wizerunek, by wyciągnął z niebytu niezwykłe opowiadanie. Niestety, bez stosownego bodźca, takowe nigdy nie miało szansy stać się czymś więcej, ponad jałową pisaninę. Taka oto klątwa ciążyła na ubogim i starzejącym się pisarzu.

Stuknięcie klapki skrzynki pocztowej zawieszonej przy drzwiach wejściowych uprzedziło go o nadejściu codziennej korespondencji. Zamiast irytujących rachunków albo napawającego przerażeniem nakazu eksmisji, w skrzynce czekała koperta z szarego papieru. W jej lewym górnym rogu nie było nazwiska, jedynie adres domu w Nowym Jorku. Długimi palcami wydobył ze środka elegancki i podejrzanie prowokujący magazyn. Wymowne litery układały się w osobliwy wyraz – EROTESQUE, a podtytuł głosił: Opowieści wyjątkowo rewolucyjne. Na okładce pysznił się wręcz bizantyjski w swej misterności drzeworyt w stylu Franka Utpatela².

W stylu, ale nie w treści.

Przedstawiał mianowicie sylwetkę smukłej kobiety o wydatnym biuście, bezspornie nagą i w nader bezpruderyjnej pozie.

Dołączony do niego był starannie napisany list:

Szanowny panie Lovecraft:

Proszę wybaczyć, iż niepokoję pana bez uprzedzenia. EROTESQUE jest krążącym w prywatnym obiegu, cyklicznym periodykiem, skupionym na najbardziej niereprezentatywnej, dziwacznej, odważnej i obrazoburczej fikcji. Nasi czytelnicy oczekują tekstów, których głównym motywem jest erotyzm, napisanych przez najlepszych i najbardziej śmiałych autorów naszych czasów, takich jak pan. Pożądane są opowiadania bazujące na super naturalizmie, alternatywnej historii, eksperymentalne, dadaistyczne i prowokujące. Przyjmując naszą ofertę zobowiązuje się pan dostarczyć tekst pisany na maszynie i zawierający nie mniej niż siedem tysięcy słów.

Nie musi się pan martwić wzbudzeniem kontrowersji publikacją w takim wydawnictwie jak EROTESQUE (ani żadnej ingerencji ze strony cenzury); pańska praca zostanie opublikowana pod pseudonimem, które mają dla nas charakter w najwyższym stopniu poufny. Byłby pan zaskoczony, jak wielu pana kolegów po fachu jest naszymi stałymi współpracownikami.

Płacimy uczciwie, powyżej aktualnych stawek; rozumiemy też, że pisarz pana formatu nie wymaga “sprawdzenia” twórczości, w związku z powyższym pozwoliliśmy sobie przekazać połowę honorarium jako ZALICZKĘ. Znajdzie pan w kopercie czek na pięćset dolarów. Drugi na identyczną sumę otrzyma pan po dostarczeniu nam tekstu. Nie obowiązuje pana żaden ograniczający termin.

Gdyby nie był pan zainteresowany, lub zbyt przytłoczony planem wydawniczym, proszę odesłać czek w załączonej i opłaconej kopercie z adresem i przyjąć nasze podziękowania za przemyślenie naszej oferty.

Redakcja EROTESQUE byłaby zaszczycona, mogąc na swoich łamach wydrukować pana dzieło.

Z wyrazami szacunku,

F. Wilcox

Chyba nie trzeba opisywać zaskoczenia i entuzjazmu pisarza po otrzymaniu pięciuset dolarów i obietnicy otrzymania następnych? Takie sumy przewyższały wszystkie honoraria w historii kariery zawodowej biednego literata!

A że pokryte są paskudnym lukrem? Mogę opłacić rachunki ciotki za pobyt w szpitalu i czynsz za cały rok! – pomyślał. Kiedy dokładnie zważył ofertę w myślach, aż wykrzyknął banalne, acz emocjonalne: O mój Boże!

Zadygotał gwałtownie, a następnie zasiadł do lektury...

Magazyn, zgodnie z zapowiedzią, istotnie przeznaczony był dla szczególnie wywrotowych czytelników. Teksty były napisane naprawdę profesjonalnie; o pomysłowej i wciągającej fabule. Jednak nie dało się zaprzeczyć, iż była to pornografia. Co za tym idzie, zrozumiałym był prywatny obieg, gdyż tego typu treści prawie wszędzie były nielegalne. Choć rozpaczliwie potrzebował pieniędzy (tej zimy niemal spadł poniżej minimum socjalnego) trudno mu było przekonać się do pornografii, ale z drugiej strony...

Kim jestem, by sądzić? Przedstawicielem prawa? Nic bardziej błędnego.

Okazało się jednak, że większość zawartości Erotesque stanowiły dzieła napisane z kunsztem, o fascynujących fabułach (jakby wulgarne nie były), musiał też przyznać, że lektura pobudziła go w znaczeniu dość niecenzuralnym i pierwotnym, co było efektem umiejętności autorów. Nie bardzo nawet zdając sobie sprawę kiedy, przyjął ofertę. Ma wykorzystać swój talent, by się prostytuować za pieniądze? Przesada, powtarzał sobie, absolutnie nie. W propozycji kryło się wyzwanie, a cóż wart jest pisarz, który boi się go podjąć...

Cały ten szum wynikał z tandetności przedsięwzięcia. Pisarz nie miał predyspozycji do pisania pornografii, ale potrzebował pieniędzy, do diaska, i dość już miał spożywania zimnej fasoli oraz starego sera sprzed tygodnia!

Zatem...

Podjął w myślach następujący monolog: W całym moim pracowitym życiu, bezustannie spotykały mnie niewysłowione poniżenia i porażki. Tyranizowany w dzieciństwie, zmuszany do noszenia dziewczęcych sukienek do ósmego roku życia, społecznie byłem tłamszony, nie mogąc uczęszczać na wyższą uczelnię... Za psie pieniądze pisywałem dla różnych głupków, pompując ich próżne ego i pozwalając, by ktoś inny podpisywał się pod moją prozą i poezją. Nie podołałem pracy komiwojażera i kleiłem koperty za marne grosze. Sterczałem jak kołek w płocie, sprzedając bilety do kina złośliwemu, rozchichotanemu ludzkiemu robactwu. A teraz w końcu zostałbym kimś wartym uwagi:

Pornografem!

Lecz zanim do tego dojdzie, uznał, że lepiej się upewnić co do przeświadczenia owego F. Wilcoxa w temacie jego talentów. Zajrzał więc do dość aktualnej, nowojorskiej książki telefonicznej (którą trzymał pod ręką ze względu na dość częste podróże do tego miasta); naturalnie nie widniała tam w części firmowej nazwa Erotesque, ale...

Spośród długiej listy Wilcoxów, wyłowił Wilcoxa Fredericka, mieszkającego pod tym samym adresem, jaki widniał na kopercie. To było nawet zrozumiałe, że wydawca brukowej literatury nie miał swojego biura, woląc zajmować się wydawnictwem w domu. Podrapał się po wydłużonym podbródku, rozmyślając.

Pewnie mógłbym przedzwonić do pana Wilcoxa z pensjonatu po drugiej stronie ulicy..., lecz w końcu uznał ten krok za zbędny. Zamiast tego przyszło olśnienie, że…

Mógłbym się odciąć od swojego pisarstwa, co było nader ekscytującym rozwiązaniem!

Ach, lecz co właściwie miał napisać?

Zdążył już wybrać sobie swój nom de plume³; wybrał Winfield (imię jego ojca) Greene (panieńskie nazwisko jego byłej żony, które zdawało się pasować idealnie do autora opowiadań pornograficznych. Ta kobieta była nienasycona! Wbijała się na jego krocze podczas snu, jakby był jakimś nocnym automatem zaspokajającym jej żądze!) Ale fabuła to już zupełnie co innego. Wiedział już od dawna, że wytężanie umysłu, by skupił się na konkretnym temacie, zawsze skutkowało żałosną pustką, która pozbawiała artystę pewności siebie. Wyszedł więc na ulicę, zażyć spaceru, tak jak to często czynił w nadziei, że podświadomość pana Freuda przyjdzie mu z pomocą. Nie wzgardziłby też pomocą Niebiańskich Niewiast Dantego⁴, na co bardzo – wcześniej czy później – liczył. Wkrótce w jego głowie zaczęły układać się pierwsze zamysły. Nie było żadnego pożytku z jego Wielkich Przedwiecznych – gdyż wykorzystanie ich zrujnowałoby całą anonimowość! – ale mógł odpowiednio przybrać to, co jego przyjaciel Mały Belknap⁵ nazwał kiedyś jego Areną Cthulhu w nowe, okultystyczne szaty. Ten wybieg mógł zakamuflować nie tylko tożsamość autora i – co za tym idzie – pozostawić jego reputację nietkniętą, ale też umożliwić wykazanie się na zupełnie innym, leżącym dotąd odłogiem polu. Stworzyłby, jak zwykle, jakiegoś bohatera, będącego częściowo odbiciem jego samego, a następnie rzucił go prosto w otchłań wyuzdanych tarapatów.

Wybuchnął wysokim, nerwowym chichotem.

Jakże zabawne się nagle okazało całe przedsięwzięcie!

Ach, lecz sukces wymaga czegoś więcej niż zapału do pracy. Nagłego olśnienia! Pomysłu!

Dopiero w przeciągu tygodnia mógłby zrealizować hojny czek, lecz miał przy sobie około dolara, uznał więc, że warto przeznaczyć go na coś w rodzaju celebracji nagradzającego go w ten sposób, sprzyjającego losu; puszką fasoli Heinza, satysfakcjonująco chłodnej, co był skłonny potwierdzić, oraz opakowaniem mielonej kawy Postum (te innych marek smakowały jak żółć upiora! Fuj!).

Udał się do małego sklepiku Weybosset, poczynił swe zakupy, zostawiając kilka posiadanych groszy u skrzywionego właściciela (o nastawieniu wybitnie antyrządowym), który obwiniał władze za nagły wzrost cen paliwa do siedmiu centów za galon i złota do dziewiętnastu dolarów za uncję.

Uśmiechał się w milczeniu, kiwając głową i zabierając paczkę z zakupami, kiedy obok pojawił się jakiś gburowaty, lecz dobrze ubrany mężczyzna i wręczył marudnemu ekspedientowi coś przypominającego receptę, gdyż w sklepie można było również nabyć medykamenty.

Właściciel skrzywił się i zniknął na zapleczu. Powrócił momentalnie z czymś, co bez wątpienia było paczką prezerwatyw. Można było nawet odczytać markę: GOODYEAR & HANCOCK – WULKANIZOWANE ŚRODKI ANTYKONCEPCYJNE. Klient był wyraźnie skrępowany tym zamówieniem i podwójnie zdenerwowany obecnością świadka w postaci pisarza.

Pomimo niekończących się rządowych dyskusji nad zniesieniem pięćdziesięcioletniego już Prawa Comstocka (które zakazywało sprzedaży takich paskudnych artykułów), bez większego zastanowienia był temu przeciwny. Wykroczenia były ścigane prawnie i karane – całkiem słusznie w jego ocenie – pięcioma latami więzienia i ciężkich robót. Po stracie tak wielu młodych ludzi w Wielkiej Wojnie, a następnie kolejnych pół miliona dusz – co dziwne, też głównie mężczyzn – podczas epidemii upiornej grypy hiszpanki, co mogło być gorszego od hedonistów, folgujących swym cielesnym żądzom w tak absolutnie nieodpowiedzialny sposób? Bez wątpienia siła Ameryki wynikała z ciężkiej pracy i innowacyjności obywateli, nieograniczonej konieczności ciągłych narodzin. Rezygnacja z nich na rzecz samych łóżkowych igraszek wydawała się rażącym uchybieniem nie tylko przeciw logice, ale i moralności. Według prawa te rzeczy, zwane kondomami lub gwarowo gumkami, mogły być używane przez pary ślubne, by unikać zdiagnozowanych uprzednio chorób lub umożliwiać normalne pożycie między mężem a żoną w czasie ciąży, żeby nie doprowadziło do medycznych komplikacji.

¹ Thing in the Moonlight – pojawia się w liście z 25 listopada 1927 roku do Donalda Wandreia i opowiada o motorniczym tramwaju, z którego głowy wyrastają macki (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

² Frank Utpatel – amerykański rysownik, ilustrujący prozę H.P. Lovecrafta, pracujący m.in. dla wydawnictwa Arkham House.

³ Nom de plume (fr.) – pseudonim literacki.

⁴ Odwołanie do Boskiej Komedii i trzech niewiast przywracających Dantemu nadzieję – Matki Boskiej, św. Łucji i Beatrycze Portinari.

⁵ Frank Belknap Long – pisarz opowieści grozy i przyjaciel Lovecrafta.