Wszystkim dotkniętym demencją,

a w szczególności Pat Hanrahan,

której nigdy nie zapomnę

1

ANNA

Piętnaście miesięcy temu…

Nikt nie wierzy w to, co mówię… Jeśli powiem, że – przykładowo – przypala się grzanka albo że zaraz zaczną się wiadomości o osiemnastej, ludzie są zdumieni. No proszę! Rzeczywiście! Zaraz zaczną się wiadomości. Brawo, Anno. Może gdybym miała osiemdziesiąt osiem lat zamiast trzydziestu ośmiu, nie przejmowałabym się tym. Chociaż kto wie. Jako nowa mieszkanka Rosalind House, domu opieki dla emerytów, postrzegam problemy starszych z większym zrozumieniem.

– Anno, to Bert – mówi ktoś, gdy kłania mi się mężczyzna podpierający się balkonikiem. Przedstawiono mi już kilka osób, które wyglądają mniej więcej tak jak Bert: starzy, poszarzali, zgarbieni ludzie. Siedzimy na słońcu, w wiklinowych fotelach ogrodowych, i wiem, że Jack przyprowadził mnie tu po to, żebyśmy oboje poczuli się lepiej. Tak, wprowadzasz się do domu starców, ale patrz, mają ogród!

Macham do Berta, nie odrywając jednak wzroku od trawnika, gdzie mężczyzna w szlafroku w granatowe i czerwone paski wyciąga monety zza ucha mojemu pięcioletniemu bratankowi Ethanowi. Poprawia mi się nastrój. Ethan zawsze żartuje, że jest moim ulubionym bratankiem, i choć zaprzeczam temu publicznie, taka jest prawda. Jest najmłodszym z synów Jacka i zdecydowanie tym najlepszym.

Kiedy miał cztery lata, pewnego razu zabrałam go na przejażdżkę swoim motocyklem. Nie zaproponowałam tego Braydenowi ani Hankowi. Powiedzieliby, że to zbyt niebezpieczne, a potem poskarżyliby się mamie. Z tego, co wiem, Ethan tego nie zrobił. Brayden i Hank wiedzą, co mi jest – poznaję to po tym, jak bez przerwy zerkają na matkę, kiedy ze mną rozmawiają.

– A to Clara.

Clara podchodzi do nas z godną podziwu szybkością (w porównaniu z innymi rezydentami). Ma przynajmniej osiemdziesiąt lat, ale jest postawna, bardziej krzepka niż pozostali. Przez te puchate, żółtosiwe włosy przypomina mi kurze pisklę.

– Bardzo chciałam cię poznać – mówi, po czym daje mi buziaka, a ja czuję na policzku jej wąsik. Zwykle nie lubię być całowana, ale z jej strony gest ten wydaje mi się dziwnie naturalny. A ostatnimi czasy bardzo szanuję ludzi, którzy zachowują się przy mnie naturalnie.

– Jeśli będziesz czegoś potrzebować, daj mi znać, złotko – dodaje, po czym odchodzi w stronę wielkiego dębu. Zbliżywszy się do niego, całuje mężczyznę w pasiastym granatowo-czerwonym szlafroku prosto w usta, trochę jakby zaznaczała swoje terytorium, pokazywała, co do niej należy.

Obok mnie Jack rozmawia z Erikiem, kierownikiem ośrodka – brzuchatym mężczyzną o czerwonej twarzy, z grubym wąsem à la Tom Selleck i piskliwym śmiechem, który powinien raczej należeć do kobiety po osiemdziesiątce. Za każdym razem, kiedy go słyszę (czyli wielokrotnie, bo Eric parska na koniec każdego zdania), zaczynam się rozglądać, czy nie ma gdzieś w pobliżu grupki starszych pań chichoczących nad robótkami. On i Jack rozmawiają, a ja słyszę, co mówią, ale właściwie ich nie słucham.

– Prowadzimy wiele różnych zajęć… będzie aktywna… opieka i ochrona dwadzieścia cztery godziny na dobę… doświadczenie z demencją… najlepsze możliwe dla niej miejsce…

Ple, ple, ple. Eric zachowuje się tak, jakby za wszelką cenę chciał się wszystkim przypodobać. Jeszcze kilka lat temu wymienilibyśmy znaczące spojrzenia, ale dziś Jack to łyka. Z radością ignoruje fałszywy śmiech Erika, jego za ciasne chinosy, wzrok, który co kilka chwil zbacza na prawo (w okolice mojego dekoltu). Jak dotąd, jedyną rzeczą przemawiającą na jego korzyść jest ta, że kiedy przyjechaliśmy, zapytał mnie o radę co do kolana, które sprawia mu nieco kłopotów (może miał nadzieję, że mu je pomasuję). Wyjaśniłam, że potrzebuje lekarza, a nie ratownika medycznego, ale zrobiło mi się miło, że zapytał. Ostatnimi czasy najciekawsze rozmowy z moim udziałem dotyczą ulubionego koloru albo potrawy. Lubię, kiedy ludzie pamiętają, że jestem człowiekiem, a nie tylko osobą z alzheimerem.

Zdaje się, że Jack o tym zapomniał. Odkąd wprowadziłam się do niego i Helen, przestał być moim bratem i stał się ojcem, czego zwyczajnie nie da się znieść. Myśli, że nie słyszę, kiedy razem z Helen rozmawiają o mnie szeptem w kuchni. Że nie zauważam wymiany spojrzeń, kiedy tylko zaproponuję, że odprowadzę chłopców do szkoły. Że nie widzę, jak Helen śledzi nas samochodem, upewniając się, że po drodze nie popadnę w dezorientację.

Jack już kiedyś przez to przechodził – oboje przechodziliśmy – i wiem, że uważa się w tej kwestii za eksperta. Muszę mu przypominać, że jest prawnikiem, a nie neurologiem. Tak czy inaczej, to zupełnie różne przypadki. Mama całkowicie wypierała obecność choroby. Walczyła, aby utrzymać swoją niezależność, póki nie spaliła naszego domu rodzinnego. Ja nie mam jednak zamiaru walczyć z tym, co nieuniknione. Dlatego właśnie wprowadzam się do domu opieki.

Dobra strona tego miejsca, jeśli szukać pozytywów, jest taka, że nie wszyscy są tu wariatami. Razem z Jackiem sprawdziliśmy kilka ośrodków dla ludzi z demencją, które były niczym Planeta Zombie, pełne wariatów i ludzi o nieobecnych spojrzeniach. To miejsce przynajmniej jest przeznaczone dla przeciętnego wiekowego towarzystwa – takiego, które trzeba oprać i nakarmić. Taki jakby hotel dla emerytów (zamożnych emerytów, sądząc po czeku, jaki Jack wypisał dziś rano).

Mimo to nie do końca cieszę się z tego, że tu jestem. Czułam się już dostatecznie źle, kiedy Jack posłał mnie do „przedszkola” dla dorosłych. Poważnie, tak to wyglądało. Dom dziennego pobytu z programem opieki dla ludzi takich jak ja. I jednocześnie nie takich jak ja, bo przy zaledwie pięciu procentach chorych na alzheimera poniżej sześćdziesiątego piątego roku życia ludzi podobnych do mnie nie ma zbyt wielu. To właśnie czyni tę sytuację jeszcze bardziej nietypową. Nie wprowadzam się do byle domu opieki – a skąd! Przyjechaliśmy z Filadelfii aż do Short Hills w New Jersey, żebym mogła mieszkać z ludźmi podobnymi do mnie. Z jakimś gościem, który także ma wczesną demencję, kimś, o kim Jack dowiedział się przez organizację wspierającą osoby z tego typu schorzeniami. Odkąd Jack go odkrył, uparł się jak dziki osioł, żeby umieścić mnie w tym samym ośrodku, w którym mieszkał tamten. Jakby myślał, że dwoje młodych w gronie staruszków uczyni z domu opieki kolonie letnie.

– Chcesz poznać Luke’a, Anno? – pyta Eric, a Jack z entuzjazmem kiwa głową. Luke to pewnie ten gość. Ciekawe, czy zjedzie po linie z drzewa, albo coś w tym rodzaju. Będzie musiał zrobić niezłe wejście, jeśli ma poprawić mi humor.

– Wolałabym pójść do swojego pokoju – mówię.

Jack i Eric spoglądają po sobie, a ja widzę, jak rzedną im miny.

– Jasne – odpowiada Jack. – Chcesz, żebym cię zaprowadził?

– Nie, dam sobie radę. – Wstaję. Nie chcę patrzeć na Jacka, ale on też podnosi się z krzesła i staje tuż przede mną, twarzą w twarz, w taki sposób, że zasłania mi widok. Ma wielkie oczy, w których wzbierają łzy. Dostrzegam w tym spojrzeniu mężczyznę o miękkim sercu, którym był mój brat, zanim znieczuliło go zetknięcie się z demencją i porzuceniem.

– Anno – mówi. – Wiem, że się boisz.

– Boję? – prycham, ale obraz zaczyna mi się rozmywać. Naprawdę się boję. Kiedy jesteś jednym z bliźniąt, przyzwyczajasz się do myśli, że masz kogoś przy sobie, zawsze kiedy tego potrzebujesz. Za chwilę jednak Jack odjedzie. A ja zostanę sama.

– Spadaj już, okej? – mówię w końcu do brata. – Za pół godziny mam pedicure. Macie tu spa, prawda?

Jack śmieje się lekko, ocierając łzę z policzka. Kiedy byliśmy młodsi, opalał się na złoto; teraz jego skóra wygląda nieco szaro, jest prawie tak blada jak moja. Podejrzewam, że ma to jakiś związek ze mną.

– Ethan! Chodź się pożegnać z Anną.

Ethan pędzi do nas przez trawnik i rzuca mi się w ramiona. Dusi mnie w uścisku.

– Pa, Anno-Fontanno.

Kiedy się odrywa, patrzę uważnie na wielki biały opatrunek, który zakrywa jego lewy policzek, i próbuję sobie przypomnieć zaognione, czerwone poparzenia i obrzęki pod spodem. M u s z ę je pamiętać. To z ich powodu tu jestem.

Kiedy po raz pierwszy zorientowałam się, że coś jest ze mną nie tak, byłam w galerii handlowej. Taszczyłam torby do wyjścia, gdy zdałam sobie sprawę, że nie mam pojęcia, gdzie zaparkowałam samochód. Parking miał siedem pięter. Stojąc w windzie, gapiłam się na przyciski. Żaden nie wydawał mi się bardziej znajomy od innych.

W końcu poszłam do budki ochroniarza. Mężczyzna za biurkiem zaśmiał się i powiedział, że to się często zdarza. Wziął do ręki krótkofalówkę i poprosił mnie o numer rejestracyjny. Kiedy spojrzałam na niego pustym wzrokiem, uśmiechnął się.

– Marka i model?

To było takie proste pytanie. Jednak im dłużej próbowałam znaleźć odpowiedź, tym bardziej była ona nieosiągalna. Jak czyjeś zdjęcie ze znakiem zapytania na twarzy, kryminalista z kurtką na głowie – coś tam było, ale mój mózg nie pozwalał mi tego zobaczyć.

Mężczyzna przestał się uśmiechać.

– Kolor?

Mogłam jedynie wzruszyć ramionami. Liczyłam na to, że powie, że to też się często zdarza. Ale on milczał.

Do domu wróciłam autobusem.

Gdybym przeszła badania na obecność zmutowanego genu, tak jak Jack, wiedziałabym na pewno, że choroba się zbliża. Ale wiadomość o tym, że w kwiecie wieku trafi cię szlag, jakoś nie mieściła się w moich planach na życie.

Potem takie rzeczy zaczęły się zdarzać notorycznie. Zwykle mogłam się jakoś usprawiedliwić. Pewnie, zapominałam o wielu spotkaniach, ale byłam przecież zapracowaną ratowniczką z pogotowia. Gubienie się w drodze do domu z pracy było wprawdzie nieco stresujące, ale nigdy nie miałam dobrej orientacji w terenie. Zdarzały się jednak historie trudniejsze do wytłumaczenia. Na przykład kiedy rozwaliłam szybę auta kijkiem narciarskim, bo nie działały mi kluczyki (a potem okazało się, że samochód należy do rodziny mieszkającej po przeciwnej stronie ulicy). I kiedy pojawiłam się w pracy w swój wolny dzień (czwarty raz z rzędu).

Dopiero gdy zapomniałam słowa „bliźniak”, przedstawiając Jacka mojemu kumplowi z pracy, Tyrone’owi, zaczęłam się martwić naprawdę. To było rok po incydencie z parkingiem. Pamiętam, jak wpatrywałam się w Jacka, zastanawiając się, czy w ogóle istnieje słowo na określenie tego, kim dla siebie jesteśmy. Na próżno przeszukiwałam ciemne, zakurzone zakamarki mózgu. W końcu nazwałam go osobą, którą moja matka nosiła w macicy w tym samym czasie co mnie. Tyrone się roześmiał; zawsze uważał, że jestem stuknięta. Ale Jack nie. A ja wiedziałam, że jest już po zawodach.

Tamtego dnia zwolniłam się z pracy. Skoro nie pamiętałam słowa „bliźniak”, to co się stanie, jeśli nie będę umiała zrobić komuś sztucznego oddychania albo postanowię podnieść poszkodowanego z możliwym urazem karku? Miałam przeczucie, że już i tak nie jestem w najlepszej formie. A skoro wiedziałam, że coś się wydarzy, to nie miałam powodu, by przeciągać sprawę.

Ta sama teoria tyczy się życia. Życie zmierza w jedną stronę. Mogę zostać na prawym pasie i powoli staczać się po zboczu, obrastając w mech i pajęczyny, aż w końcu, gdy się już zatrzymam, będę pokryta takim syfem, że nikt mnie pod nim nie rozpozna. Tak zrobiła mama. Tak robi większość ludzi. Ale to nigdy nie było w moim stylu.

W Rosalind House jest dużo leków. Tyle że każdy ma swój koszyczek. Co rano pielęgniarka przemierza korytarze z wózkiem pełnym koszyczków, niczym sprzedawczyni aptecznych cukierków. W moim koszyku jest Aricept, okrągła tabletka w brzoskwiniowym kolorze, odpowiadająca za spowolnienie procesu rozpadu połączeń, które przekazują informacje pomiędzy komórkami nerwowymi. W koszyczku znajduje się też przezroczysta, żółta, długa i cienka witamina E. No i jest jeszcze Celexa, silny lek antydepresyjny, za sprawą którego miało mi się wydawać, że to wszystko to nic wielkiego. O tym przynajmniej wiem n a p e w n o, że nie działa.

Zaczynam się ubierać dopiero w drugim tygodniu w Rosalind House. I zastanawiam się, po co mi to. Jedyne, co tu robię, to leżę w łóżku, skrobię coś w swoim pamiętniku i gapię się przez okno. Wszystkim gościom, którzy mogą chcieć mnie odwiedzić (pomijając Jacka), powiedziano na moją prośbę, że przebywam w placówce na drugim końcu kraju (przecież i tak nie będę ich pamiętać, a wizyt z litości potrzebuję jak dziury w bucie). Eric, kierownik, co chwilę do mnie zagląda, próbując namówić na grę w bingo (jasne, próbuj dalej). Wpadają tu różne pielęgniarki. Ale z pokoju wyszłam tylko raz, a wtedy tak się pogubiłam, że nie mogłam znaleźć drogi z powrotem. Wśród moich wpadek ta nie była najgorsza. Wiedziałam przynajmniej, że jestem w Rosalind House. Wiedziałam, że mam jakiś pokój. Ta wycieczka utwierdziła mnie jedynie w przekonaniu, że jestem we właściwym miejscu. Domu opieki.

Za oknem przystojny ogrodnik przycina bukszpan. Na zewnątrz jest ciepło, więc ma na sobie tylko cienką białą koszulkę, dzięki czemu mogę się cieszyć widokiem jego umięśnionego ciała. Kilka lat temu wychyliłabym się i poprosiła o gałązkę czy coś, a nawet zapytałabym, czy nie potrzebuje pomocy (kiedy byliśmy mali, spędzaliśmy z Jackiem dużo czasu w ogrodzie z mamą, sadząc rośliny, plewiąc, mulczując). Ale teraz nie mam nawet ochoty odwzajemnić jego uśmiechu. Jestem zbyt zajęta myśleniem o Ethanie. I o wypadku.

To zdarzyło się nocą. Nie mogę spać, co stanowi jeden ze wspaniałych efektów ubocznych choroby. Byłam w salonie, próbując dojść do tego, jak się włącza Xboxa, kiedy usłyszałam za sobą kroki małych stóp.

– Zróbmy sobie fonfuj.

„Fonfuj” to wariacja na temat fondue. Nazywamy tak rozpuszczanie w garnku batoników na ohydną z wyglądu papkę i maczanie w nim ciastek, pianek czy innych rzeczy, jakie mamy pod ręka. Zgodziłam się z kilku powodów: po pierwsze, uwielbiam fonfuj. Po drugie, nie jestem jego matką – to nie moja działka martwić się o jego zęby albo brak snu. Po trzecie, moje życie zmierza na łeb, na szyję do punktu, w którym nie będę już dłużej wiedzieć, kim jestem. Jasne, że póki jeszcze wiem, zrobię fonfuj dla swojego bratanka.

Nastawiliśmy fonfuj i graliśmy na Xboksie, kiedy dobiegł nas zapach spalenizny. Ethan i ja spojrzeliśmy po sobie.

– Kur…ka! – powiedziałam. – Fonfuj.

Zerwałam się do kuchni. Spalenie całego domu nie utwierdziłoby Jacka w przekonaniu, że jestem w pełni samodzielną osobą. Otworzyłam drzwi na oścież, gotowa, żeby chwycić za gaśnicę, ale zamiast wejść do kuchni, weszłam do łazienki. Odwróciłam się, otworzyłam kolejne drzwi. Szafa pełna ręczników. Znów się obróciłam. Gdzie, do cholery, była kuchnia?

Nie zdarzyło się to po raz pierwszy. Wiedziałam, że muszę jedynie zachować spokój, poczekać kilka minut i wszystko wróci do normy. Ale ten cuchnący zapach robił się coraz mocniejszy i nigdzie nie widziałam Ethana. A do tego nie potrafiłam nawet znaleźć wyjścia z pieprzonej łazienki!

Wtedy usłyszałam krzyk bratanka.

Z tego, co powiedział Jack, po tym, jak poszłam w przeciwną stronę, Ethan wbiegł do kuchni i próbował ściągnąć rondel z kuchenki. Rączka była rozgrzana do czerwoności. Tak szybko cofnął od niej dłoń, że rondel się zakołysał, pryskając czekoladą na jego policzki. Najgorsze, oprócz wyrządzenia krzywdy Ethanowi, było to, że mieli co do mnie rację. Nie można mi powierzyć opieki nad moim bratankiem. Nie można mnie zostawić samej, nawet na sekundę.

– Puk, puk.

Odwracam głowę w stronę drzwi, które wiecznie są otwarte dzięki chudej opiekunce, która ma chorobliwą obsesję na punkcie świeżego powietrza. Za każdym razem, kiedy próbuję je zamknąć, pojawia się jak magiczna powietrzna wróżka – świeże powietrze, świeże powietrze, ŚWIEŻE POWIETRZE! Ale tym razem kiedy się odwracam, widzę Erika z wielkim psem przy nodze. Czuję, jak wszystko zaciska mi się w środku, jakbym tworzyła obronną tarczę.

– Cześć – mówi. – Jak się miewasz?

– Dobrze – odpowiadam w stronę psa, bo najwyraźniej nie jestem w stanie patrzeć nigdzie indziej.

– Wszyscy są dla ciebie mili?

– Mhm.

To owczarek niemiecki. Ma żółte i błyszczące od śliny zęby, po pysku trudno rozpoznać, czy będzie się łasił, czy może warknie, jak to zwykle robią psy, żebyś wiedział, że musisz mieć się na baczność. Jestem wesoły? Jestem zły? Podejdź bliżej, a się przekonasz.

– Ojej – odzywa się Eric. – Boisz się psów?

Staram się zrobić odważną minę, ale najwyraźniej bezskutecznie, bo Eric posyła psa na zewnątrz. Wchodząc dalej do pokoju, zatrzymuje się przy akwareli na ścianie, którą pewnie powiesił Jack. Należała do mojej matki.

– Bardzo ładna – mówi.

– Weź sobie – odpowiadam.

Marszczy czoło.

– Wiesz, że nie musisz całymi dniami siedzieć w swoim pokoju. Mamy autobus, który dwa razy dziennie jeździ do miasta. Niektórzy rezydenci lubią wybrać się do galerii albo do kina.

Siadam prosto.

– A wolno mi?

– Pewnie. Dziś grupę eskortuje Trish.

Znów opadam na łóżko.

– Mamy też gry planszowe w bawialni – mówi. – Staramy się zachęcać rezydentów, żeby tam przychodzili, kiedy są w domu. Ludzie czują się odizolowani, jeśli cały czas przesiadują w swoich pokojach.

– Nie przeszkadza mi to.

Eric przysiada na skraju łóżka i marszczy czoło. Oho. Nadeszła pora na małą pogadankę. Zabiera się do niej z niechęcią, a ja nie chcę jej wysłuchiwać. Pewnie gdzieś w środku wie, że gdyby tu mieszkał, też siedziałby w swoim pokoju. Ale nie taka jest wersja oficjalna.

– Dobra – wcinam się, zanim zacznie (głównie dlatego, że chcę, żeby zszedł z mojego łóżka). – Bawialnia? Tam wszyscy chodzą? Przyjdę dzisiaj. Obiecuję.

Eric wzdycha.

– Nie musisz iść do bawialni. Nie w tym rzecz. Chodzi mi o to, że chcę, abyś była tu szczęśliwa.

– Wiem. – Wszyscy chcą, żebym czuła się tu szczęśliwa. Jeśli będę szczęśliwa, oni nie będą musieli czuć się winni.

Eric kładzie dłoń niebezpiecznie blisko mojego uda.

– Daj nam szansę, Anno. Nie będę udawał, że wiem, jak się czujesz. Ale wiem, że twój brat nie umieścił cię tu po to, żebyś najpierw zmarniała, a potem umarła tu zamknięta. Nadal masz przed sobą dużo do przeżycia, tylko nie możesz się poddawać. – Puszcza do mnie oko. – Jack mówił mi, że lubiłaś sporty ekstremalne. Muszę przyznać, że bardzo się ucieszyłem, kiedy to usłyszałem. Tu najwyższy poziom adrenaliny daje wieczór bingo.

Uśmiecha się szeroko i widzę, że próbuje wymóc na mnie to samo. W zamian mrużę oczy.

– Masz rację – kwituję. – Nie wiesz, jak to jest być w mojej skórze.

Mówią, że kiedy tracisz jedne zmysły, inne się wyostrzają. Myślę, że to prawda. Były czasy, kiedy miałam język ostry jak brzytwa. Jeśli tylko można było zarzucić jakimś żartem, robiłam to pierwsza (i nikt nie opowiadał go z większą ikrą niż ja). Teraz nie jestem już taka lotna, ale stałam się bardziej spostrzegawcza, zwłaszcza jeśli chodzi o stan umysłu innych ludzi. Więc kiedy przez moje drzwi wpada młoda kobieta ze sterczącymi blond włosami, wiem od razu, że nie tylko się zgubiła, lecz także że czymś się przejmuje.

– Oj… – mówi. – Gdzie jest łazienka dla odwiedzających?

Oczywiście nie mam pojęcia. Kiedy zostałam zdiagnozowana, mój neuropsycholog (nazwałam go Doktor Mózg) wytłumaczył mi, że wspomnienia zwykle ulatniają się w odwrotnej kolejności. To oznacza, że moje najstarsze wspomnienia pozostaną ze mną najdłużej, a nowe informacje, w tym łazienka dla odwiedzających, szybciej znikną w czarnej dziurze w moim mózgu, z której nie ma powrotu.

– Przepraszam, nie wiem – mówię kobiecie. Zauważam, że jej twarz jest wykrzywiona i czerwona. Wilgotna. – Wszystko w porządku?

Wzdycha i spodziewam się, że odwróci się i wyjdzie, żeby dalej szukać łazienki. Ale zostaje.

– Tak – pociąga nosem. – To znaczy nie. Chodzi o mojego dziadka. On jest… niemożliwy.

– Który to twój dziadek?

– Bert. Bert Dickens.

– Aha – mówię, choć nie pamiętam, żebym poznała jakiegoś Berta. – Czy on… ma się dobrze?

– Fizycznie tak. Mentalnie nie bardzo. Przepraszam, nie powinnam była tu tak wparować. Czy…?

– Nie jestem zajęta. – Niedomówienie stulecia. – Co się dzieje z Bertem?

– Na pewno chcesz tego słuchać?

– Pewnie, że na pewno.

– No dobra. – Wchodzi głębiej do pokoju. – Chodzi o to… – Wyciąga rękę i przebiera palcami. – Że wychodzę za mąż.

Przyglądam się pierścionkowi z brylantem i uśmiecham, bo tak wypada, choć nigdy nie rozumiałam, o co to całe zamieszanie z błyszczącymi kamieniami.

– Moje gratulacje.

– Dzięki.

Spoglądam na swój serdeczny palec, nagi od prawie roku. Knykieć zdaje się teraz bardziej wystawać bez kotwicy, która ściągała go w dół.

– Bert go nie lubi?

– Tak. To znaczy, nie. Lubi go. Ale nie chce, żebyśmy się pobierali.

– Dlaczego?

– Uważa, że nasza rodzina jest przeklęta. I to nie są jakieś starcze wymysły. On zawsze tak uważał. Jego żona, moja babcia, umarła, kiedy mama była mała. A mama umarła, kiedy miałam cztery lata. Sądzi, że kiedy wyjdę za mąż, klątwa będzie trwać dalej.

– Przykro mi z powodu twojej mamy.

– Dzięki.

– Dlaczego uważa, że to małżeństwo powoduje klątwę? Czemu nie dziecko?

Dziewczyna spogląda na mnie dziwnie, a ja zdaję sobie sprawę, że w ten sposób nie pomagam.

– Hej, ja tylko chcę powiedzieć, że teoria nie jest nie do obalenia. Może będziesz w stanie go przekonać, że to dziecko jest wszystkiemu winne?

– Tylko co się stanie, kiedy będę mieć dziecko?

– A dziecka też chcesz?

Kiwa głową. Gdzieś w głębi duszy myślę sobie, że jest nieco zachłanna.

– A czy ty wierzysz w tę klątwę? – pytam.

– Nie. To znaczy, moja rodzina ma pecha, ale… Nie. Nie wierzę. Ale chcę, żeby dziadek przyszedł na ślub, a on upiera się, że nie ma mowy. Że nie mógłby patrzeć na to, jak przypieczętowuję swój los.

– Powiedz mu, że jeśli nie wyjdziesz za mąż, twój los będzie gorszy niż śmierć.

Dziewczyna przygląda mi się, mrużąc oczy.

– Powiedz mu, że jeśli pójdziesz do grobu, mając swojego narzeczonego za męża, to umrzesz szczęśliwa. Powiedz mu, że nawet jeśli ma rację, to wolisz przeżyć rok prawdziwego szczęścia, niż nigdy się nie dowiedzieć, jak to jest. – Zastanawiam się przez chwilę. – Jeśli powie, że się mylisz, zapytaj go, czy żałuje, że kiedykolwiek poślubił swoją żonę.

– Wow – mówi. – Dobra jesteś.

Jest takie powiedzenie, które to idealnie określa, i próbuję przywołać je w głowie. Powoli zaczynam sobie przypominać.

– Żyć w strachu… – zaczynam, ale reszta mi umyka. Puf! Znikło.

– Żyć w strachu, to jak nie żyć wcale?

– Tak, właśnie.

– Masz rację. Przecież nosił Myrnę na rękach. Nie ma mowy, żeby wolał się z nią nie ożenić. A poza tym jeśli będę słuchać jego głupich przesądów, to jedynie potwierdzę, że ten cały pomysł z klątwą może być prawdziwy. – Wzdycha. – Dzięki za ten głos rozsądku. Chyba powinnam już pójść.

Przechyla głowę w stronę zamkniętych drzwi łazienki.

– Myślisz, że nic jej nie jest?

– Komu?

– Twojej… babci? – Wytęża wzrok, patrząc na to srebrne coś z imieniem na ścianie. – Anne, tak?

Często mam problem z rozumieniem rzeczy, nie martwię się więc zbytnio, że nie załapałam. Już mam pokiwać głową, jak gdybym wszystko zrozumiała, kiedy nagle coś do mnie dociera. Ona myśli, że odwiedzam staruszkę imieniem Anne.

– Aaa… tak. Nic jej nie jest. – Uśmiecham się do dziewczyny, której imienia nie zapamiętałam, o ile w ogóle się przedstawiła. – Jeszcze chwila i w ogóle jej tam nie będzie.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: The Things We Keep

Copyright © 2015 by Sally Hepworth. All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2016 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2016

Projekt okładki: © Elsie Lyons

Zdjęcie na okładce: © Yuji Sakai/Getty Images

Redakcja: Anna Wawrzyniak-Kędziorek / panbook.pl

Korekta: Malwina Błażejczak / panbook.pl

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-171-2

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl