Trish Morey

Legendy Wenecji

Tłumaczenie:
Stanisław Tekieli

PROLOG

Paryż

– Obiecaj mi coś, Raoul. Obiecaj… umierającemu człowiekowi.

Głos starca z trudem chwytającego oddech łamał się co chwila i był ledwie słyszalny na tle odgłosów wydawanych przez szpitalną maszynerię. Raoul przysunął się bliżej.

– Nie mów tak, Umberto – powiedział, ujmując delikatnie dłoń starca, tak by spod plastra nie wysunęła się igła kroplówki. – Jesteś silny jak wół, wyjdziesz z tego – kłamał, choć bardzo chciałby, by to była prawda. – Doktor powiedział…

– Doktor to stary kłamca – przerwał mu starzec, ale wybuch gniewu został przerwany przez kolejny atak kaszlu. – Nie boję się śmierci. Wiem, że nadszedł mój czas. – Po czym, zaciskając żylaste palce na dłoni Raoula, dodał: – Boję się tylko tego, co może się stać, gdy mnie zabraknie. Dlatego wezwałem cię tutaj. Musisz mi obiecać, Raoul, zanim będzie za późno…

Starzec osunął się na poduszkę, zamykając oczy. Raoul zrozumiał, że stąd już nie ma odwrotu: jego najbliższy przyjaciel i mentor – zastępujący mu od ponad dziesięciu lat rodziców – umierał. Przerażenie ścisnęło mu gardło. Chciał uciekać z tego pokoju i szpitala jak najdalej, ale resztką woli powstrzymywał się przed tym.

– Wiesz przecież, Umberto, że zrobię dla ciebie wszystko, absolutnie wszystko – powiedział głosem, który przypominał dźwięk, jaki wydaje żwir, gdy po nim ktoś chodzi. – Masz moje słowo. Poproś o cokolwiek, a będzie to zrobione.

Wydawało się, że cisza, jaka po tych słowach nastąpiła, trwała całą wieczność. Jedynie pikające dźwięki wydawane przez podtrzymującą życie aparaturę szpitalną upewniały Raoula, że jego stary przyjaciel jeszcze żyje.

– Zaopiekuj się Gabriellą. Kiedy umrę, będzie jej bardzo ciężko. Nie zaznam spokoju, dopóki ona nie będzie bezpieczna – powiedział Umberto, drugą, wolną ręką dotykając ramienia Raoula.

Ten zaś zapewnił głosem na tyle stonowanym, na ile było go stać:

– Możesz być spokojny. Nic złego jej się nie stanie. Będzie dla mnie zaszczytem być jej opiekunem.

Tu jednak starzec zaskoczył Raoula i zamiast wypowiedzieć słowa wdzięczności, Umberto otworzył usta w wyraźnym geście protestu, tyle że ponownie zabrakło mu sił, by przemówić. Raoul, nieco zmieszany, wstał i odsunął się na pół kroku od łóżka. Lewą, wilgotną od potu ręką, przejechał po włosach, przygładzając je. O co mu może chodzić? – zastanowił się. Poprawił węzeł krawata. Oczami szukał pod sufitem kratek wentylatora. Boże, co za upał, pomyślał.

– Czy ty mnie dobrze zrozumiałeś? – spytał zachrypniętym głosem starzec, gdy jego oddech nieco się uspokoił.

– Oczywiście – zapewnił Raoul.

Umberto jednak nie wydawał się przekonany. Powtórzył zatem swą myśl dobitniej:

– Musisz się z nią ożenić, Raoul! Obiecaj mi, że ożenisz się z Gabriellą.

Szaleństwo! – pomyślał Raoul. Czyste szaleństwo! Wziął głęboki wdech, wciągając w nozdrza przepełniający szpitalny pokój zapach nieuchronnie nadciągającej śmierci, dobrze wyczuwalny mimo całego arsenału środków dezynfekujących, które miały go stłumić. Był zszokowany i załamany tym, co usłyszał. Nie dość, że musiał stawić czoło śmierci przyjaciela, to jeszcze tak szalone żądanie…

– Wiesz przecież… – powiedział, siląc się na spokój. – Wiesz, że to niemożliwe. A poza tym… – dodał, usiłując sobie przypomnieć wygląd dziewczyny – nawet gdybym mógł to zrobić, ona… jest dla mnie za młoda.

– Jest już kobietą – powiedział Umberto słabym głosem, w którym jednak czuć było siłę targających starcem uczuć. – Ma dwadzieścia cztery lata.

Dwadzieścia cztery lata? Raoul nie mógł uwierzyć, że czas tak szybko minął. Dopiero co była przecież dzieckiem!

– W takim razie… – powiedział, próbując pozbierać rozbiegane myśli – jest już na tyle dorosła, by sama mogła sobie wybrać męża.

– W tym właśnie sęk – wyszeptał starzec.

– Jak to?

– No… bo jak wybierze Consuela Garbasa?

– Co? Brata Manuela? – Raoul spojrzał z niedowierzaniem, mając nadzieję, że może się przesłyszał. Ale nie, usłyszał dobrze. Boże, czy można sobie było wyobrazić większy koszmar?

Nazwisko Garbas podziałało na niego jak dźgnięcie ostrym szpikulcem. Miał nadzieję, że nigdy go już w swoim życiu nie usłyszy. A jednak coś mówiło mu od czasu do czasu, że tej sprawy, a raczej rzuconego na niego przekleństwa – jakim bez wątpienia było spotkanie na swojej drodze rodziny Garbasów – nie da się tak łatwo zapomnieć

Raoul przysunął się ponownie do łóżka starca. Musiał poznać prawdę, nawet jeśli miała być ona bolesna.

– Czego on chce od Gabrielli? – zapytał.

– Węszy koło niej jak hiena. Czeka, aż skończy dwadzieścia pięć lat, bo wtedy będzie legalnie dziedziczyć… – powiedział starzec, po czym, łapiąc głęboki oddech, kontynuował: – Wie, że nigdy bym się nie zgodził na ich ślub, więc czeka, aż umrę, a wtedy zrobi swój ruch. No i doczekał się, skurczybyk…

Raoul przytaknął w milczeniu głową. Słowo „hiena” było tu jak najbardziej na miejscu. Tak właśnie działali Garbasowie, szumowiny i ścierwojady. Weszli do wyższych sfer dzięki pieniądzom, a ich maniery były na tyle wyuczone i sztuczne, że to naprawdę cud, że nie zbłaźnili się jeszcze totalnie w oczach wszystkich. I teraz jeden z nich miałby zabrać Gabriellę?

– A ona nie zdaje sobie z tego sprawy? – zapytał.

– A skąd miałaby wiedzieć? – zapytał Umberto. – Przecież jej tego nie powiem. Gabriella wie jedynie, że jego brat zmarł śmiercią tragiczną i myśli nawet, że to ich jakoś z nami… stawia na równi. – Starcowi znowu zabrakło powietrza i na chwilę zamilkł. W jego oczach malował się smutny uśmiech. Wziął głębszy oddech i podjął przerwany wątek: – Starałem się ją ostrzec, ale Gabriella widzi w ludziach tylko dobro, nawet w takich jak oni. A on bawi się z nią w kotka i myszkę, wiedząc, że czas działa na jego korzyść. Sam zatem widzisz, że nie mam nikogo, do kogo mógłbym zwrócić się z taką prośbą, poza tobą… – dodał, podnosząc się z poduszki na łokciach, na ile był w stanie, by gestem tym podkreślić powagę prośby: – Musisz ją przed nim obronić, Raoul. Po prostu musisz!

Powiedziawszy to, opadł z powrotem na poduszkę. Raoul usiadł obok ze skołowaną głową. To prawda, nie mógł pozwolić, by Garbas sięgnął po fortunę wnuczki Umberta. Nie mogło do tego dojść, zwłaszcza po tym wszystkim, co Raoul przez nich wycierpiał. Sęk jednak w tym, że Raoul był ostatnią osobą, która mogłaby zapewnić Gabrielli bezpieczeństwo. Poza tym, czy Umberto naprawdę myślał, że dwudziestoczteroletnią dziewczynę – jakąkolwiek zresztą dziewczynę – da się tak łatwo namówić, by za niego wyszła? Co on jej mógł zaoferować? Byłaby głupia, gdyby się na coś podobnego zgodziła.

Wziął ponownie dłoń starca w swe ręce.

– Umberto… – zaczął błagalnym tonem. – Mój stary przyjacielu… Kocham cię ponad własne życie, ale… to nie miałoby sensu. Musi być jakiś lepszy sposób na zapewnienie Gabrielli bezpieczeństwa i ja, przyrzekam ci, ten sposób znajdę. Bo, widzisz… nie nadaję się na męża twojej wnuczki.

– Przecież nie każę ci jej kochać – powiedział z wyczuwalnym w głosie poirytowaniem.

W tym momencie do pokoju wkroczyła pielęgniarka.

– Koniec wizyty – powiedziała, delikatnie popychając w stronę drzwi Raoula, który w międzyczasie wstał. – Pacjent i tak jest już wyczerpany.

Raoul zrobił krok ku wyjściu, ale zatrzymał się, by spojrzeć jeszcze raz na przyjaciela. Ten patrzył na niego tak wymizerowanym, a jednocześnie pełnym błagania wzrokiem, że Raoul podjął decyzję.

– Ożenię się z nią – powiedział, nie zważając na pomruk niezadowolenia, jaki dobył się z ust pielęgniarki, zajmującej się poprawianiem łóżka i kroplówki. – Ożenię się z Gabriellą, jeśli tego chcesz.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Trzy tygodnie później

Zima nadeszła tego roku wcześnie i już pod koniec września świat spowiły ponure ciemne barwy, jak gdyby sama natura opłakiwała śmierć jej dziadka. Tak przynajmniej wydawało się Gabrielli D’Arenberg, gdy stała w mglistym dżdżu nad pokrytym grubą warstwą wieńców i kwiatów grobem Umberta na Cimetière de Passy. Ostatni z uczestników pogrzebu podchodzili właśnie do niej z kondolencjami, po czym całowali ją chłodnymi wargami w policzek na pożegnanie.

Sama miała już odejść i czekała tylko na Consuela, który, przeprosiwszy ją, odszedł na stronę, by odebrać jakiś ważny telefon. Razem mieli pojechać na stypę do hotelu, gdzie czekały już na gości stoły z kanapkami i koniakiem. W tym momencie czuła się jednak dobrze, stojąc samotnie nad świeżą mogiłą dziadka. Tu, w cieniu wieży Eiffla, wydawało jej się, że nie ma niczego, co mogłoby zaburzyć jej spokój, niczego, co zdołałoby przeniknąć grube kamienne mury cmentarza.

A jednak ktoś zdołał je przeniknąć i pojawił się teraz przed nią jak cień, wyłaniający się nagle z mglistego powietrza i zmierzający wyraźnie w jej kierunku. Wysoki, barczysty, szedł, rozglądając się dookoła pośród zdobiących groby rzeźb skrzydlatych, pulchnych aniołków. Przez krótką chwilę targał nią niepokój, gdy próbowała rozpoznać nadchodzącego, a gdy jej się to wreszcie udało, jej ciało przeniknął dreszcz ekscytacji.

Raoul!

Widziała go podczas nabożeństwa. Nie sposób było nie zauważyć jego sylwetki wystającej ponad tłum zebranych w kaplicy żałobników. Jej serce zabiło żywiej na myśl o spotkaniu z nim po tylu latach i przeżyła rozczarowanie, nie widząc go potem wśród zebranych nad grobem.

Raoul, o przenikliwym spojrzeniu czarnych oczu i zmysłowych wargach, był obiektem jej grzesznych fantazji, gdy była jeszcze nastolatką. I nawet teraz, na wspomnienie tamtych dziewczęcych zabaw, jej policzki oblały się rumieńcem. Pamiętała dobrze, jak na wiadomość o tym, że Raoul się ożenił, przepłakała całe dwa dni. Popłakała się również rok później na wiadomość o śmierci jego żony. Na szczęście on nie miał o tym wszystkim pojęcia, w przeciwnym razie nie mogłaby mu teraz spojrzeć w oczy. Na szczęście ona też już się z westchnień do niego wyleczyła…

Chrzęst żwiru na cmentarnej alejce stawał się coraz głośniejszy, poły skórzanego płaszcza furkotały na wietrze w rytm szybkiego marszu; czarne włosy spięte z tyłu w kucyk podkreślały wyraziste, wyciosane jakby dłutem rzeźbiarza, rysy twarzy. Spojrzenie jego oczu, ukrytych pod gęstą linią brwi, wydawało się jeszcze bardziej intensywne niż to, które zapamiętała sprzed kilkunastu lat. W tym jego spojrzeniu było coś wręcz przerażającego, podobnie jak coś, co kryło się w sprężystym chodzie – jak gdyby zdecydowany parł do jakiegoś celu, który chciał osiągnąć bez względu na przeszkody…

To przez deszcz i zimno, próbowała sobie wytłumaczyć ten jego dziarski chód Gabriella.

I oto stał teraz przed nią jak jakiś posąg antycznego boga na tle mgły, tak wysoki, że musiała aż zadzierać głowę, by patrzeć mu w oczy. Stał przed nią z poważną miną – na twarzy nie było ani śladu uśmiechu, który kiedyś prawie zawsze mu towarzyszył. Inna rzecz, że nie oczekiwała uśmiechu teraz, w taki dzień…

– Raoul, jak dobrze, że przyszedłeś – powiedziała.

Nie wiedział, co odpowiedzieć i Gabriella zaczęła się już zastanawiać, czy nie zachowała się przypadkiem wobec niego zbyt poufale. Ale wtedy on wziął jej obie dłonie w swoje, a jego kamienna twarz na moment się rozluźniła w krótkim uśmiechu, który jednak nie kłócił się z atmosferą żałoby i smutku.

– Ga-bri-e-lla… – powiedział powoli, jak gdyby celebrując dźwięk każdej sylaby. I przybliżył do niej swą twarz, by pocałować ją kolejno w oba policzki. Zadrżała, czując na sobie jego wargi i ciepły oddech; na moment wróciło wspomnienie dawnych fantazji. Wciągnęła w nozdrza dobrze jej znany uwodzicielski zapach ciała Raoula, przemieszany z charakterystyczną, wojskową jakby wonią skórzanego płaszcza; było zresztą w obecnym jego zapachu coś więcej, jakaś nuta, której nie potrafiła rozpoznać…

– Tak bardzo ci współczuję – powiedział, po czym odsunął głowę od jej twarzy.

Jej ręce, które jeszcze przed chwilą obejmowały jego ramiona, teraz opadły. Nie wiedząc, co z nimi zrobić, wsadziła je do kieszeni płaszcza. Uznała, że tak będzie bezpieczniej, na wypadek na przykład, gdyby przyszła jej nagle ochota rzucić mu się na szyję. Tamte fantazje może i należały już do przeszłości, ale oto Raoul stał tu żywy i realny przed nią, wysoki, barczysty i tak bardzo jej bliski. Dłonie Gabrielli zacisnęły się w kieszeniach płaszcza w piąstki.

– Nie wiedziałam, czy przyjdziesz – powiedziała, próbując zebrać słowa. Nie spodziewała się, że jego obecność będzie oddziaływać na nią aż tak bardzo po tych wszystkich latach. – Mogłeś zresztą zatrzymać się u nas. A właściwie, gdzie się zatrzymałeś? Mogłeś uprzedzić…

Wymienił nazwę hotelu, której nawet nie zapamiętała, tak była rozkojarzona. Ogarnęła ją teraz fala wspomnień związanych z dziadkiem. Raoul znał jej dziadka dłużej niż ona sama. Ich rodziny były ze sobą związane od niepamiętnych czasów do momentu, gdy tragiczny los zabrał głowy obu rodów.

– W końcu przecież… to i twoja tragedia – powiedziała.

Raoul przytaknął.

– Umberto był zacnym człowiekiem – powiedział głosem pełnym wzruszenia. – Będzie mi go bardzo brakowało. Bardziej, niż jestem to w stanie wyrazić słowami.

Patrzyła na jego twarz, próbując dojść, co się w niej przez te lata zmieniło. Raoul wydawał jej się zawsze nie tyle przystojny, przynajmniej nie w klasycznym znaczeniu tego słowa, co w jakiś szczególny sposób intrygujący. Wyraźna rzeźba jego twarzy, z tajemniczymi bruzdami i cieniami na policzkach, przywodziła na myśl trudne zdarzenia z przeszłości i niebezpieczeństwa, którym musiał w życiu stawiać czoło. Z wiekiem tajemnica zaklęta w jego rysach jedynie narastała. Zarys dolnej szczęki stał się jeszcze bardziej ostry, cienie pod oczami głębsze, a same oczy jakby jeszcze bardziej nawiedzone. Pogrążona w zadumie ledwie zauważyła, że Raoul również z uwagą studiuje zmiany, jakie minione lata poczyniły na jej ciele i twarzy. Dostrzegając jego zatroskany wzrok, zastanawiała się nawet, czy coś z nią jest może nie tak, ale on uśmiechnął się wtedy do niej tym swoim ciepłym uśmiechem, który tak dobrze znała z przeszłości.

– Co się stało z tą małą Gabriellą, którą znałem? – zapytał żartobliwie. – Tą chuderlawą pannicą z warkoczykami, którą trzymała zawsze nos w książkach?

Roześmiała się, ukrywając zażenowanie. Starała się wysondować, czy jego dowcipna uwaga miała znaczyć, że obecna podoba mu się obecnie bardziej niż tamten podlotek; bo było to dla niej ważne. Już dawno pogodziła się z faktem, że nie jest modelowym typem kobiecego piękna – jej oczy były zbyt wielkie, a broda nieco wystająca, co jako nastolatka próbowała maskować, opierając ją często na dłoni podczas rozmów z przyjaciółmi. Ale to była jej twarz i w końcu ją zaakceptowała taką, jaka była.

– Wyrosła, Raoul. Tej chuderlawej pannicy nie ma już od dobrych paru lat.

– No tak… – westchnął Raoul. – Jak się przez te lata miałaś?

– Dobrze – odpowiedziała. – A czasem nie aż tak dobrze. Ale teraz znowu lepiej, bo ty tu jesteś. Cieszę się, że przyszedłeś.

– Ja też się cieszę – powiedział. – Ale… nie powinnaś tu być sama.

– Ależ nie jestem sama. Consuelo, mój przyjaciel, jest tu ze mną. Odszedł właśnie na chwilę… – Rozejrzała się dookoła. No tak, znikł najwyraźniej na dobre, z nim tak zawsze! – Miał odebrać ważny telefon, chyba od kogoś z jego fundacji. Prowadzi fundację na rzecz dzieci chorych na raka i białaczkę. Musi być zawsze pod telefonem, gdy dzwonią darczyńcy.

Mówiła tak dalej, wprawiona już w wymyślaniu wymówek dla nieobecności przyjaciela. Popatrzyła na zegarek. Jak można tak długo rozmawiać, choćby i z samym Rockefellerem! Zwłaszcza w taki dzień…

– Jedziemy zaraz do hotelu na stypę. Wszyscy już tam są.

Popatrzyła na niego i nagle przestraszyła się, że ten mężczyzna, o którym marzyła długie lata, nagle zniknie z jej życia tak szybko, jak się w nim teraz, po dwunastoletniej nieobecności, pojawił, i kto wie, kiedy go znowu zobaczy. Perspektywa niewidzenia go przez kolejnych kilkanaście lat była zwyczajnie zbyt okrutna.

– Przyjdziesz tam, prawda? Widziałam cię w kaplicy, ale potem znikłeś. Tak bardzo chciałam cię zobaczyć, porozmawiać…

Podniósł dłoń i odgarnął z jej policzka kosmyk, który się tam zabłąkał. Dotknął przy tym jej twarzy jedynie opuszkami palców, ale to wystarczyło, by poczuła ten dotyk całą sobą. Zadrżała.

– Oczywiście, że przyjdę – powiedział. – Będę zaszczycony.

Nie odsunął ręki, nadal bawił się kosmykiem jej włosów, zakładając go za ucho Gabrielli. Patrzył przy tym na nią z góry, na jej piękne czarne oczy.

– Gabby!

Wzdrygnęła się, słysząc swoje imię – wołał ją Consuelo nadchodzący cmentarną alejką. Zauważyła też, że Raoul nadal nie odsuwa swej dłoni, delikatnie gładząc jej szyję. To tylko gest przyjaźni ze strony starego znajomego, powiedziała do siebie, choć jej ciało mówiło co innego.

– No, idziesz już? – zapytał Consuelo, po czym stanął jak wryty, patrząc na sielankową scenę. – Spóźnimy się… – wyjąkał.

– Wydaje mi się, że to Gabriella na ciebie czekała – powiedział Raoul.

Gabriella była zaskoczona twardym tonem, z jakim Raoul powitał Consuela. Ten natomiast stał cały jak wmurowany, zastanawiając się, czy to, co widzi przed sobą, aby mu się nie śni. Gabriella uznała, że sytuacja robi się nieco kłopotliwa. Podniosła dłoń i odsunęła palce Raoula od swej twarzy. Nie chciała jednak rozstawać się z jego dotykiem zupełnie, trzymała więc nadal jego dłoń w swojej. Zauważyła, że jemu też nie spieszy się, by ten ich kontakt przerywać.

– Czy ja o czymś nie wiem? – spytała po chwili, patrząc to na jednego, to znów na drugiego mężczyznę, po raz pierwszy zauważając podobieństwa i różnice między nimi. Obaj mieli ciemną, południową karnację skóry, jak przystało na prawdziwych Hiszpanów, ciemne oczy i takież włosy. Ale na tym podobieństwa się kończyły. Raoul był zdecydowanie wyższy, bardziej barczysty, dominujący. Przy nim Consuelo, który tak naprawdę był średniego wzrostu, wydawał się po prostu mały.

– Czy wy się znacie? – dokończyła pytanie Gabriella.

– Jesteśmy starymi przyjaciółmi – powiedział Raoul, starannie ważąc każde słowo i maskując w głosie ironię. – Prawda, Consuelo?

Twarz Consuela drgnęła, jak gdyby przeniknął go dreszcz. Po chwili rzucił, jakby tonem usprawiedliwienia, nerwowo poprawiając przy tym krawat i starając się nie patrzeć Raoulowi w oczy:

– Phillipa powiedziała, że ksiądz ma wygłosić mowę do zebranych i czeka na ciebie…

– To Phillipa dzwoniła?

Gabriella była zdziwiona. To była jej przyjaciółka i powinna była zadzwonić do niej. No, chyba że uznała, zresztą słusznie, że w tym momencie jej telefon będzie wyłączony, a Consuelo jest przecież dostępny pod komórką przez dwadzieścia cztery godziny siedem dni w tygodniu. Ale o czym rozmawiali tak długo?

– Zbierajmy się zatem. Chodź, Raoul, podrzucimy cię.

– Wybacz – odpowiedział, uśmiechając się. – Muszę jeszcze zamienić parę słów z twoim dziadkiem. Mamy sobie parę rzeczy do wyjaśnienia.

Raoul podniósł do ust jej dłoń, która cały czas obejmowała jego palce, i pocałował ją, patrząc przy tym głęboko w oczy Gabrielli. Jeden czy dwa kosmyki włosów wysunęły mu się spod kucyka i tańczyły teraz na wietrze.

– Do zobaczenia, Bella – powiedział, używając zdrobnienia, którym nazywano ją w dzieciństwie. Tak do niej już od dawna nikt nie mówił. A jednak on to imię zapamiętał!

Rzuciła mu pospiesznie nazwę hotelu, w którym odbywała się stypa i, odciągana niemal na siłę przez Consuela, odeszła.

Raoul patrzył, jak Gabriella i Consuelo oddalają się w głąb cmentarnej alejki. Coś ścisnęło go w gardle, gdy zobaczył, jak Garbas obejmuje dziewczynę i we władczym geście przyciska ją do siebie. Ale to tylko pozwoliło mu upewnić się, że Umberto miał rację, porównując go do hieny. Działał rzeczywiście błyskawicznie… Raoul wiedział jednak, że jeżeli jego plan się powiedzie, Gabriella już wkrótce będzie bezpieczna.

Gabriella.

Bella.

To zapomniane przez długie lata imię cisnęło mu się na usta automatycznie. A jednak była już zdecydowanie kimś innym niż tamta dziewczynka, którą poprzedni raz widział, zaraz, kiedy to było? Dwanaście lat temu. Dla niego był to czas znaczony kolejnymi klęskami, stratą bliskich, zdradą, śmiercią i w końcu emigracją. Natomiast Gabriellę lata te przekształciły z buntowniczego podlotka w piękną dojrzałą kobietę. Czyżby żyli przez ten czas na innych planetach?

Stojąc tu nad grobem – gdy czarny płaszcz otulał jej szczupłe biodra, a pukle kasztanowych włosów powiewały na wietrze – wydawała się w ogóle nie przypominać tamtej Gabrielli sprzed lat. Była teraz prawdziwą damą. A jednak Raoul powinien się był przecież czegoś podobnego spodziewać. Jej matka była w połowie Angielką, w połowie zaś Włoszką, i to z sabaudzkiej rodziny królewskiej; ojciec pochodził zaś z samej śmietanki francuskiej arystokracji. Po matce Gabriella odziedziczyła kocie oczy i miękką jak jedwab skórę, a po ojcu zmysłowe usta.

Raoul zastanawiał się nad ostatnim życzeniem Umberta. Zrozumiałe, że chciał wyciągnąć wnuczkę z łap hieny, ale dlaczego miałby powierzać ją takiemu nieudacznikowi życiowemu jak on?

„Przecież nie każę ci jej kochać”, przypomniały się Raoulowi słowa starca. No tak, Umberto wiedział pewnie, że Raoul kochać nie umie. A jeśli nawet, to na co dwudziestoczteroletniej dziewczynie taka miłość? Miłość kulawa, na którą ona miałaby odpowiedzieć szczerym uczuciem… To mogłoby ją przecież zniszczyć!

I dlaczego niby miałaby w ogóle chcieć za niego wyjść?

Consuelo wkrótce zostanie sprzątnięty i znajdzie się tam, skąd nie będzie w stanie jej dosięgnąć. Ale kiedy Gabriella się dowie, że to Raoul usunął tę hienę, zapewne nie będzie go dłużej darzyć ciepłymi uczuciami, nawet jeśli próbuje w każdym widzieć tylko dobro.

Tyle że stojąc z nią nad grobem Umberta i dotykając jej twarzy, po raz pierwszy od lat doznał uczucia, przed którym tak się bronił, po raz pierwszy od bardzo dawna poczuł miłe ciepło ogarniające jego ciało. I teraz, przypominając sobie tę chwilę, zganił się za to, co zrobił.

Nie planował bawić się kosmykiem jej włosów. Chciał po prostu jej dotknąć, by odczarować klątwę tych dwunastu lat, kiedy się nie widzieli. Ale kiedy dotknął jej policzka, jakaś siła nie pozwoliła mu oderwać palców. I nie zrobił tego nawet, kiedy na miejscu zjawił się Garbas. A może właśnie dlatego? Żeby zobaczyć wściekłość i przerażenie w jego oczach? Ale najbardziej chciał po prostu, by ta chwila trwała w nieskończoność.

A teraz się za to ganił. Był przecież przyjacielem jej dziadka! No dobrze, kilkadziesiąt lat młodszym, niemniej przyjacielem. Kiedy widział Gabriellę poprzednio, miała dwanaście lat. Jest teraz wprawdzie dojrzałą kobietą, ale w jego pamięci do tej niemalże chwili pozostawała dziewczynką. Jest zresztą od niej starszy o kilkanaście lat. Umberto powierzył ją jego opiece, a on obłapiał ją nad świeżym grobem dziadka…

– Umberto, stary przyjacielu – wymamrotał najcichszym możliwym głosem. – Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego zażądałeś czegoś, o czym wiesz, że nie wyjdzie nikomu na dobre?

Ale z coraz gęstszej mgły nie napływała żadna odpowiedź. Raoul stał na grobem sam, bez rozwiązania dla swojego problemu, bez jakiejkolwiek podpowiedzi czy sugestii. Wiedział jednak jedno: obiecał coś umierającemu przyjacielowi. I obietnicy tej dotrzyma.

Tytuł oryginału: Secrects of Castillo del Arco

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2012

Tłumaczenie: Stanisław Tekieli

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2012 by Trish Morey

© for the Polish edition by Arlekin – Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Światowe Życie Ekstra są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1 B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9498-8

ŚŻ Ekstra – 493

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com