Tytuł oryginału: ¡Buenos Dias, Princesa!

Pierwsze wydanie w języku polskim © by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna,

Warszawa 2014

Redakcja: Ewa Holewińska

Korekta: Aneta Szeliga

Skład i łamanie: EKART

Copyright © by Francisco de Paula Fernández, 2013

Copyright © by Editorial Planeta, S.A., 2013

Ilustracje © Anastasiya Zalevska/Shutterstock

Projekt okładki: Víctor Igual, S.L.

Polish language translation copyright © 2014 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-268-2

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2014

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dzień dobry, księżniczko!

Całą noc śniłem o tobie!

Szliśmy do kina,

miałaś na sobie tę różową sukienkę,

która tak mi się podoba.

Myślę tylko o tobie, księżniczko!

Zawsze myślę o tobie!

Życie jest piękne

Roberto Benigni

SOBOTA

ROZDZIAŁ 1

– Wciśniesz się!

– Żartujesz? Nie ma szans!

– Jak to nie? Zaraz zobaczysz!

– To bez sensu. Nie da rady!

Elísabet nie poddaje się. Zaciska zęby, chwyta granatowe dżinsy od Stradivariusa i mocno pociąga do góry. Z całej siły. Angażując dla dobra sprawy całe swoje pięćdziesiąt cztery kilo. I… sukces! Tkanina posuwa się do góry po nogach Valerii i z trudem opina się na jej udach i biodrach.

– Widzisz? Widzisz? Weszłaś! – krzyczy Elísabet tryumfalnie. Valeria wstaje. Wciąż coś jest nie tak.

– Tak, weszłam. Ale ciekawa jestem, moja droga, jak teraz zapniesz mi guzik i suwak?

– Co? Nie chcą się dopiąć?

Dziewczyna podnosi koszulkę i kręci głową. Eli wstaje z podłogi i podchodzi bliżej. Staje naprzeciw. Nowe wyzwanie. Brunetka i szatynka z blond pasemkami kontra suwak i guzik.

– Wciągaj brzuszek, kruszyno.

– Zwariowałaś? Zaraz eksploduję!

– Nie przesadzaj! Wciągnij tyłek!

– Co?

– Wciągaj tyłek! No już!

Dziewczyna posłusznie poddaje się poleceniom przyjaciółki. Wciąga brzuch i spina pośladki. Dodatkowo wstrzymuje powietrze. Jednak choć bardzo się starają, nie są w stanie pokonać guzika nawet we dwie. Mission impossible. Nie dopina się.

Zniechęcona Elísabet ustaje w wysiłkach i zasapana opada na łóżko. Patrzy załamana na Valerię.

– Jestem gruba – oświadcza, załamując ręce.

– Nie jesteś gruba. Nie bądź głupia.

– Albo ja jestem gruba, albo ty bardzo schudłaś. Dawniej wymieniałyśmy się ciuchami.

– Dawniej? Kiedy to było!

– Nieważne! Po prostu trzydzieści sześć to nie jest mój rozmiar!

– Zorientowałam się.

Valeria wzdycha i wlecze się do łazienki. Siada na klapie sedesu i ściąga dżinsy, które miała pożyczyć jej Eli. Rozżalona, obrzuca je smutnym spojrzeniem i odkłada na bok. Spodnie od Stradivariusa są bezbłędne! Mierzenie ubrań przyjaciółki nie było jednak dobrym pomysłem. Kiedy Valeria zaproponowała jej, żeby poszła do niej do domu i przebrała się przed imprezą, na którą miały razem pójść, powinna była odmówić. Przytyła w biodrach! Nie ma już takiego tyłka jak w wieku piętnastu lat! No dobra, ma ich dopiero szesnaście, ale 13 lutego, za trzy miesiące, skończy siedemnaście. Za bardzo się utuczyła! To przez te klamerki na zębach, które nosiła przez ostatni rok. Głupi aparat! Gdyby lody i te mięciutkie ciasteczka nie jadły się tak łatwo… Teraz poprawił jej się zgryz, jest idealny, za to przestała być szczupła. W każdym razie tak szczupła, jakby sobie życzyła.

Eli podchodzi do przyjaciółki i pomaga jej wstać. Uśmiecha się i klepie ją po tyłku. Obie przeglądają się w lustrze.

– Jestem gruba, prawda?

– Skąd! Ani trochę.

– Na pewno?

– Całkiem na pewno.

– Nie wierzę ci.

– No co ty?! Świetnie wyglądasz.

– Akurat! Jestem przeciętna.

– Wcale nie jesteś przeciętna, moja droga. Jesteś dużo ładniejsza od większości dziewczyn, jakie znam.

– To ile mi dajesz? Szósteczkę w skali od jeden do dziesięciu?

– Co najmniej osiem.

Valeria przygląda się swojej twarzy, jeden profil, drugi, en face. Może Eli ma rację? W sumie jest dość fajna. Tyle tylko, że w tym towarzystwie… Elísabet to megapiękność: długie czarne włosy, hipnotyzujące zielone oczy, zjawiskowe usta, superfigura, szczupła, ale nie chuda… Do tego dziewięćdziesiąt pięć w biuście! I to bez wkładek! Ona ma ledwie dziewięćdziesiąt.

Jeszcze jakiś czas temu sytuacja przedstawiała się całkiem inaczej. Ich walory były, można powiedzieć, zremisowane. Aż pewnego dnia jedna z nich zrobiła niesamowity skok do przodu, a druga po prostu została w miejscu. Eli jest znacznie bardziej kobieca niż ona. Wygląda dojrzalej, nie tak dziecinnie. Faceci myślą podobnie. Ile podrywów zaliczyła w ostatnich miesiącach? O sześć więcej niż ona. Przedstawiamy wyniki od stycznia do listopada 2011: Elísabet, sześć; Valeria, zero. Ale w tym akurat względzie nie ma dla niej wielkiego znaczenia, że przyjaciółka ją wyprzedziła. Jest w kimś zakochana. W pewnym chłopaku i tylko w nim. Czeka na niego. Potajemnie. Bo nawet jej towarzyszka z lustra nie wie o tym uczuciu.

– Będę musiała pójść w tym, co mam na sobie.

– Ta dżinsowa spódniczka jest przecież fajna.

– Ale mnie się podobały twoje spodnie od Stradivariusa – zauważa z westchnieniem. – A ty co założysz?

– Czarną sukienkę.

– Tę obcisłą?

– Tak. Tę obcisłą.

Nie! Nie! Nie! Ta sukienka leży na niej niewiarygodnie doskonale. Wszyscy będą się za nią oglądać. No cóż, ostatnio i tak zawsze na nią patrzą. Ma tylko nadzieję, że on nie zauważy. Że nie zwróci uwagi. Że skupi się na jej dżinsowej spódniczce i słodko różowej podkoszulce. Bo dziś… dziś właśnie wybije godzina prawdy.

– Nie zmarzniesz?

– Co za różnica. W środku będzie gorąco. Ale na wszelki wypadek wezmę szarą kurtkę. I pończochy.

– I czarne buty na obcasie.

– Tak, czarne na obcasie.

I chyba starczy! Przecież idzie na zwykłą dyskotekę w sobotni wieczór, a nie na Sylwestra!

– Będziesz wyglądać nieziemsko.

Wymiana uśmiechów. Eli całuje koleżankę w policzek i wychodzi z łazienki.

Valeria znów wzdycha. Kocha przyjaciółkę, i to bardzo, mimo że jest bliska ideału i kiedy wychodzą razem, ona sama równie dobrze mogłaby być niewidzialna. Przyjaźnią się od dawna i wiele razem przeszły. Sytuacji dobrych i złych. Strasznych i wspaniałych. A poza tym obie należą do elitarnego Klubu Odtrąconych.

Zazdrość wobec Elísabet to głupota. Kręci głową stanowczo i rozgląda się wokół. Na półeczce dostrzega saszetkę z przyborami do makijażu. Bierze ją i wyciąga kredkę do oczu. Dziś musi wyglądać idealnie. To kluczowy moment. Godzina zero!

– Słuchaj, Eli, mogę użyć twojego cienia do powiek? – woła, nie odrywając oczu od swego odbicia w lustrze.

– Jasne! – odkrzykuje przyjaciółka. – Bierz, co chcesz!

– Dzięki!

Trochę makijażu jeszcze nikomu nie zaszkodziło. Tylko nie za dużo. Nieraz słyszała, jak mówił, że nie lubi tapety.

– Wiesz co, maleńka? Myślę, że dziś będzie pamiętny wieczór. Nasza pierwsza impreza ze studentami! – stwierdza Eli po powrocie do łazienki. – Ej! Wyglądasz super!

– Myślisz?

– Tak… czekaj – bierze kredkę i poprawia nieco linię oka przyjaciółki, rozpuszcza jej włosy. Układa je rękoma, pozwalając im opaść na ramiona. Potem różową szminką delikatnie maluje jej wargi. – Gotowe. Po prostu ekstra.

Valeria zwilża usta i uśmiecha się do swojego odbicia. To prawda. Prezentuje się zupełnie nieźle. Naprawdę całkiem, całkiem. Przeszywa ją dreszcz na myśl, jakie zrobi na nim wrażenie. Zauważy, że wygląda ładniej niż zwykle? Musi zauważyć! Stroi się i maluje tylko dla jego oczu. I to jakich oczu! Niebieskich, niemal błękitnych. Najpiękniejszych, jakie kiedykolwiek widziała. Tak! Dziś wieczór te oczy powinny patrzeć tylko na nią!

– To znaczy, że jest w porządku?

– Wyglądasz genialnie!

– Tak uważasz?

– No jasne! Studenci padną do twych stóp! Dziś wieczorem poderwiesz, kogo zechcesz!

Kogo zechce? Chce tylko jednego! I rzeczywiście, to musi być dziś. Już minął dwudziestodniowy termin. Przeczytała o tym kiedyś w jakimś magazynie: „Jeśli chłopak, dla którego straciłaś głowę, zerwie ze swoją dziewczyną, nie rzucaj się na niego od razu. Jeśli to zrobisz, potraktuje cię jedynie jak pociechę. Zwiąże się z tobą tylko po to, by zapomnieć o tamtej. Będziesz przelotną przygodą. Ale, uwaga! Jeśli będziesz czekać zbyt długo, może wrócić do swojej byłej albo ktoś inny cię uprzedzi. Dwadzieścia dni po tym, jak twój ukochany zerwał ze swoją dziewczyną, to idealny moment, by ruszyć do ataku”.

– Nie wiem…

– Wyglądasz świetnie. To będzie niezapomniana noc. A ty wszystkich olśnisz.

– Tak…

Uśmiech Eli dodaje ducha Valerii. Choć niektóre dziewczyny z klasy mówią, że stała się głupia, zarozumiała i dominująca, ona tak nie uważa. Po prostu zazdroszczą jej urody i powodzenia u chłopaków.

– Wiesz co, Val? Myślę, że godzina wybiła – oświadcza zielonooka dziewczyna, ściągając ubranie. Elísabet obserwuje ją zamyślona. Ma niesamowite ciało. Bez wątpienia dużo lepsze niż jej własne.

– Godzina czego? – pyta zdezorientowana.

– Żebym poszła na całość.

– Na całość?

– Tak. Myślę, że nadeszła pora, żeby odłożyć na bok głupoty i zacząć coś na poważnie z facetem, który mnie pokocha. Mam już dosyć tych smarkaczy.

O czym ona mówi? Valeria nic z tego nie rozumie. Ktoś jej się podoba? Od kiedy? I czemu do tej pory nic jej nie powiedziała?

– Zamierzasz dziś kogoś poderwać?

– Tak. Dziś wieczorem zastawię sidła na Raúla.

ROZDZIAŁ 2

Rozlega się sygnał. Ktoś napisał do niego na BlackBerry. Raúl podbiega do łóżka, gdzie wcześniej zostawił telefon, i sprawdza ekran. To Ester. Pyta o wejściówki. Dotykowa klawiatura nie sprawia mu już trudności, jak na początku, więc odpowiada w błyskawicznym tempie.

Wszystko w porządku. Załatwione. Do zobaczenia.

Z uśmiechem wraca do łazienki i przegląda się w lustrze. Zapina ostatni guzik niebieskiej koszuli i skrapia szyję Hugo Bossem. Potem nadgarstki. Wdycha aromat perfum, by upewnić się, czy nie dał za mało. Przydałoby się jeszcze trochę. Potem, bardzo starannie poprawia włosy specjalną szczotką, bierze suszarkę, żeby uzyskać dokładnie taki efekt, o jaki mu chodzi. Sam do siebie puszcza oko i z zadowoleniem kiwa głową. Jest okej!

Wychodzi z łazienki, nucąc pod nosem przebój zespołu Maldita Nerea, podchodzi do stołu, na którym zostawił pieniądze. Jednak kaszlnięcie od progu pokoju uświadamia mu, że nie jest sam.

– Czego chcecie? – pyta, odwracając się.

Dwie identyczne blondyneczki, w identycznych, choć różnego koloru piżamkach patrzą na niego z powagą.

– Mama powiedziała, żebyśmy ci powiedziały, żebyś nie wracał późno – odpowiada ta ubrana na różowo.

– A czemu sama mi tego nie powie?

– Chyba jej się znudziło powtarzać w kółko to samo.

Raúl wzrusza ramionami i odwraca się. Jego siostry bliźniaczki trudno uznać za okazy komunikatywności. Zarówno Bárbarę, jak i Danielę. One również mocno przeżyły historię z ojcem. Wydoroślały bardzo szybko, a ich sposób myślenia i działania różni się od innych dzieci w tym wieku. Gdyby nie to że wzrostem nie przekraczają metra czterdzieści, nikt by nie powiedział, że dopiero co skończyły jedenaście lat. Chłopak znów ogląda się za siebie, czując, że siostry wciąż są w jego pokoju.

– Coś jeszcze?

– Tak. Laptop – odpowiada ta w czerwonej piżamie.

– Po co?

– Żebyśmy sobie ściągnęły nowy odcinek Statku.

– Nie wiem, co wy widzicie w tym serialu.

– Jest najlepszy na świecie.

– To dlatego, że gra tam Mario Casas, co?

Dziewczynki czerwienią się i szepcą coś do siebie, ale Raúl nie słyszy co. Niezłe ziółka!

Chłopak podchodzi do kąta sypialni, w którym trzyma komputer. Wyłącza go, kasując uprzednio historię. Woli, żeby siostry nie myszkowały po jego prywatnym cyber-życiu. Odpina kabel i podaje laptop Bárbarze.

– Dzięki – mówią chórem i natychmiast biegną do swojego pokoju.

Znów jest sam. Oddycha z ulgą. Coraz trudniej chronić mu prywatność, mimo że jego pokój ma własną łazienkę i Raúl wychodzi z niego tylko na obiad czy kolację. Ale Bárbara i Daniela dorosły. To oznacza, że więcej rozumieją i więcej widzą. A chcą wiedzieć jeszcze więcej. Są nienasycone. Stopniowo stał się ich głównym obiektem badawczym. Kiedy trzy tygodnie temu zerwał ze swoją dziewczyną, zaskoczyły go komentarzem rzuconym z ironicznym uśmieszkiem: „Zanosiło się na to”.

Zanosiło się! Co te małolaty z podstawówki mogą wiedzieć o związkach!

Jego związki… To kolejny zagmatwany temat.

Żaden mu nie wyszedł. Wszystkie rozwaliły się z hukiem i zawsze to on decydował się na rozstanie. Bo Raúl wciąż szukał czegoś innego niż dziewczyny, z którymi się wiązał. Z Beatriz, ostatnią, z którą zerwał parę dni temu, źle się skończyło. Bardzo źle. Fatalnie. Formuła ich związku całkiem się wyczerpała.

Czyżby bliźniaczki miały rację?

Zanosiło się?

Tak czy inaczej teraz to się zmieni. Tak. Ostatnie tygodnie posłużyły mu na przemyślenie paru spraw i uświadomienie sobie, że przyszła pora na poważniejszy związek. Prawdziwy. Dość już tej dziecinady. Osiemnaście lat, które niebawem skończy, chciałby zacząć z prawdziwą dziewczyną u boku. Taką, na której telefony będzie czekał z utęsknieniem, a której pocałunki sprawią, że poczuje się najszczęśliwszym facetem pod słońcem. Potrzebuje dziewczyny, od której usłyszy „kocham cię”, a jej spojrzenie zaprze mu dech w piersiach. Dziewczyny, która zasłuży na rolę w jego filmie. Bo Raúl ma pewne marzenie, wielkie marzenie: chce zostać reżyserem. Jednak na razie nie spotkał jeszcze swojej muzy.

Kolejny sygnał z BB. Otwiera WhatsApp. Tym razem to Bruno.

Stary, właśnie ograłem Holandię w karniakach.

Jestem mistrzem świata!

Ech… Ten gościu to beznadziejny przypadek. Czy to znaczy, że jeszcze nie przygotowuje się do wyjścia? Potem narzeka, że nie ma powodzenia w miłości. Różnią się prawie pod każdym względem. Mają odmienne zainteresowania. Całkiem inaczej się ubierają. Jednak Raúl i Bruno są bliskimi przyjaciółmi i obaj… należą do Klubu Odtrąconych.

– Raúl już załatwił wejściówki.

Żółta uśmiechnięta ikonka pokazuje się w okienku dialogowym Messengera w rozmowie między Ester i Maríą. Dziewczyny czatują już od jakiegoś czasu, jednocześnie przygotowując się do wyjścia.

– Super.

– Tak. Mam nadzieję, że nie będą drogie.

– Rano mówił, że dziesięć euro od sztuki.

– Jak dziesięć to spoko. Ale to maks, co mogę dać, nie mam więcej kasy – pisze Ester na swoim laptopie. – Czekaj sekundkę, Meri, idę założyć prezent od rodziców. Powiesz mi, jak wyglądam.

– Ok.

María wzdycha i wstaje z krzesła. Kieruje się do niewielkiej toaletki, która stoi w jej pokoju, głęboko wzdycha. Nie wie, jak ułoży się dzisiejszy wieczór. Boi się. Czy zdoła zapanować nad sobą raz jeszcze? Już od długiego czasu znosi to wewnętrzne napięcie, któremu poddaje się co dzień. Ale musi być silna. Tak, musi.

Mruży oczy i zerka w kierunku monitora swojego peceta; dostrzega tam zaproszenie przyjaciółki do podłączenia kamerki. Akceptuje i jej oczom ukazuje się śliczna brunetka z grzywką rozdzieloną przedziałkiem, na tak zwaną „firaneczkę”. Brązowe oczy Meri rozświetlają się na ten widok z zachwytu.

– Ślicznie wyglądasz! – woła, przyglądając się przyjaciółce z szerokim uśmiechem.

– Co powiesz o sukience?

– Jest wspaniała. Idealnie dopasowana.

Ester robi obrót i uśmiecha się. Nowa biała sukienka bardzo się jej podoba. Dostała ją dwa dni temu od rodziców z okazji szesnastych urodzin. Choć wie, że stanowiło to dla nich poważny wydatek, czuje się w niej szczęśliwa.

– Dziękuję, Meri.

– Wyglądasz zjawiskowo – powtarza María. – Chciałabym być do ciebie choć trochę podobna.

Dziewczyna poprawia okulary w niebieskiej oprawce i oblewa się rumieńcem. W tej dziedzinie nigdy nie osiągnie poziomu swojej koleżanki. Ester jest taka ładna… Poza tym jej osobowość i charyzma czynią z niej kogoś naprawdę wyjątkowego. Będzie idealną dziewczyną dla każdego chłopaka i synową, jakiej mogłaby sobie życzyć każda matka. A jednak nie umawiała się z nikim, od kiedy María ją zna. A to już przeszło rok. Pamięta doskonale moment, kiedy zobaczyła ją po raz pierwszy. Było to w dniu rozpoczęcia roku szkolnego w czwartej ESO?¹. To ona wprowadziła Ester do Klubu Odtrąconych.

– Ale przecież ty też wyglądasz rewelacyjnie! Jesteś śliczna! – woła dziewczyna w białej sukience, marszcząc nos.

María uwielbia, kiedy robi tę minę. Super to wygląda!

– Dobra, dobra.

– Serio, nie żartuję. Naprawdę zrobiłaś się na bóstwo, rudzielcu!

– Małpa, choćby przywdziała jedwabie, małpą pozostaje…

– Daj spokój, Meri. Nie gadaj głupot i do dzieła! Zrzuć okulary i przynieś te zielone soczewki, w których tak ci ładnie!

– Ale po nich swędzą mnie oczy.

– Raz się żyje!

Raz się żyje. Czy rzeczywiście dziś jest ten dzień? Musiałaby się upić, by zebrać się na odwagę. W przeciwnym razie z całą pewnością nie zrobi żadnego śmiałego kroku. Ale przecież nigdy dotąd nie próbowała alkoholu. Ani nawet nie czuła takiej pokusy. Uważa, że picie to prawdziwa głupota. Tracenie kontroli tylko dlatego, że człowiek nie umie się powstrzymać, to idiotyzm.. Ale… kto wie? Raz się żyje.

– Dobra, posłucham cię.

Odchodzi od kamerki i wraca do toaletki. Zdejmuje okulary i odkłada je na bok. Potem otwiera małe pudełeczko. Zręcznie zakłada soczewkę do lewego oka. Potem powtarza cały proces z drugim. Spogląda na siebie w lustrze i uśmiecha się.

Małpa małpą pozostanie. W okularach czy w soczewkach. Takie są fakty. Marszczy nos próbując naśladować minę przyjaciółki, kiedy się śmieje. Jednak to nie to samo. Ester i ona to jak dzień i noc. Zrezygnowana, wraca przed komputer. Jej rozmówczyni czesze sobie grzywkę przed kamerką. Podrywa się na jej widok i wykrzykuje z entuzjazmem:

– Patrzcie tylko, co za laska!

– Nie kłam, bo nos ci się wydłuży.

– Nigdy nie kłamię.

A jednak w tym wypadku Meri mija się z prawdą. Gdyby jej przyjaciele wiedzieli, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda… Ale Ester potrafi dochować tajemnicy.

– Dobrze. O której jesteśmy umówione?

– Za czterdzieści minut przy wejściu do metra przy Sol.

– Wrócimy bardzo późno?

– Ja nie. Jutro mam mecz – oświadcza Ester, pokazując na ekranie, jak udało jej się ułożyć grzywkę.

– Ja też nie. Dobrze, że mama w ogóle pozwoliła mi wyjść. Nie lubi, jak włóczę się po nocy. Powiedziałam jej, że świętujemy twoje urodziny.

– Ten długi nos wyrośnie raczej tobie!

Wolałaby, żeby urosło jej co innego. Prawie wcale się nie rozwija. Wciąż wygląda jak dziewczynka. Kiedy jej organizm wreszcie zorientuje się, że jest w samym środku okresu dojrzewania?

– No bo jak jej powiem, że idę na imprezę studencką… to nie wyjdę nawet za próg.

– Doskonale rozumiem. Ja swoim powiedziałam, że idę na imprezę, ale nie wchodziłam w szczegóły. Chociaż, tak jak ci mówiłam, nie mogę wrócić bardzo późno, bo jutro gramy z liderkami i muszę odpocząć.

– O której masz mecz?

– O pierwszej.

– Będę ci kibicować.

– Dzięki, miło z twojej strony.

– Mam nadzieję, że wygracie.

– Ja też.

Patrzą na siebie w milczeniu. Ester jest roześmiana i pełna nadziei. Jutro znów go zobaczy! Nie może się już doczekać… Czas się tak wlecze! Ma tylko nadzieję, że tym razem jej kochany trener wystawi ją do pierwszego składu.

ROZDZIAŁ 3

Niemożliwe! A więc podoba jej się Raúl? Od kiedy?

Valeria w milczeniu idzie ulicą. Na opowieści Eli odpowiada jedynie uśmiechem. Przeszła jej ochota na wszystko. Jej przyjaciółka zamierza poderwać chłopaka, w którym ona od dawna jest na zabój zakochana.

Koniec. Nie da się już nic z tym zrobić.

Jak tylko powie mu, że chce z nim chodzić, on nie zdoła się jej oprzeć.

– Hej, co z tobą?

– Słucham?

– Czy coś się stało? – naciska Elísabet. – Przecież nic do ciebie nie dociera. W ogóle mnie nie słuchasz.

– Wydaje ci się.

– Przed chwilą powiedziałam, że wystają ci stringi, a ty tylko się uśmiechnęłaś i skinęłaś głową!

– Co? Że mi wystają…? – pyta śmiertelnie zawstydzona Valeria. Ogląda się do tyłu i poprawia dżinsową spódniczkę. – Ale przecież mam na sobie maj…

– Żartuję! Nic ci nie widać! – przerywa jej Eli i stuka ją palcem po nosie. – Chciałam ci tylko pokazać, że duchem jesteś gdzie indziej. Co się stało? Mów mi tu zaraz!

Ma jej powiedzieć? Tak, oczywiście! Ciekawe, jak ma wyjaśnić, że jest zakochana w chłopaku, którego ona zamierza wyrwać tego wieczora?

– Nie zwracaj na mnie uwagi. Jestem trochę… sama nie wiem.

– Czy przypadkiem nie chodzi o te dżinsy?

– Jakie dżinsy?

– Moje. Spodnie od Stradivariusa, w które nie mogłaś się wcisnąć.

Dobra wymówka. Nie przyszło jej to do głowy.

– Przyłapałaś mnie – kłamie. – Jestem zdołowana.

– Swoją wagą?

– Wagą, tyłkiem, biodrami… Strasznie ostatnio utyłam przez ten aparat.

– Ale ty jesteś dziwna. Wszyscy, którzy noszą aparat, chudną, bo nie mogą normalnie jeść.

– A tu nagle pojawiam się ja i tyję. Bo…

– Nie przesadzaj. Według mnie wyglądasz dobrze.

– Nie wiem.

– Wyglądasz super. Naprawdę. Nie roztrząsaj już tego. – Eli wyraźnie stara się podnieść przyjaciółkę na duchu.

Bierze ją w ramiona. Daje jej całusa w policzek, a potem w czoło. Valeria wzdycha i uśmiecha się do Elísabet. To wspaniała przyjaciółka, ale nie wie, czy zdoła jej wybaczyć to, co zamierza zrobić tego wieczora.

Dziewczyny idą dalej przez Cava de San Miguel i docierają do ulicy Mayor. Kłębi się tam mnóstwo ludzi, jest totalnie zatłoczona.

– Od kiedy podoba ci się Raúl? – pyta z wahaniem Valeria.

– Nie wiem.

– Jak to nie wiesz?

– Po prostu – potwierdza Eli z uśmiechem. – Chyba zawsze mi się podobał.

Czemu w takim razie przyjaciółka ma na koncie kosmicznie długą listę podrywów? Valeria nic z tego nie rozumie. Jej on się naprawdę podoba. Kocha go. Szaleje za nim. Czekała na niego.

– Może to będzie kolejny przelotny związek.

– Nie. Sądzę, że Raúl jest mężczyzną mojego życia. A przynajmniej może się nim stać.

– Ale przecież nawet nie wiesz, od kiedy ci się podoba!

– A co za różnica?

– No… nie wiem.

– To bez znaczenia, misiu. Raúl zawsze był dla mnie prawdziwym przyjacielem i wielkim wsparciem. Kocham go, od kiedy się poznaliśmy. Ale dopiero kilka dni temu uświadomiłam sobie, że chciałabym, by było między nami coś więcej. Nie tylko przyjaźń. Takie rzeczy się zdarzają, prawda?

Poryw wiatru targa im włosy. W tym samym momencie odgarniają sobie kosmyki z twarzy.

– Pewnie tak.

– Poza tym kręcił z tamtą laską. Z tą głupią Beatriz Montarroso. Okropna kretynka! Wolałam nic nie robić tak od razu po tym, jak zerwali. Ale dziś godzina wybiła, maleńka! Nadchodzi przełomowa noc!

Zbyt wiele zbiegów okoliczności. Czyżby Elísabet czytała to samo czasopismo co ona?

– Trzymam za ciebie kciuki – odpowiada bardzo poważnie Valeria.

– Ja też. Chyba umrę, jak on nie będzie chciał ze mną chodzić.

Przesadza. Znają się już kupę czasu i teraz nagle uświadomiła sobie, że Raúl się jej podoba. I twierdzi, że umrze, jeśli on odrzuci jej zaloty? Jej przyjaciółka to specjalistka od melodramatu!

– Wątpię, żeby Raúl ci odmówił. Przyjaźnicie się, oboje jesteście atrakcyjni, dobrze się znacie… Będzie z was piękna para.

– Myślisz?

– Tak.

Jej zapewnienie przybiera postać smętnego szeptu. Zwiesza głowę i idzie dalej w kierunku Sol. Eli, roześmiana, kroczy obok niej. Jej wesołe spojrzenie ginie w otaczającym je tumulcie. Marzy o pięknej historii miłosnej. Nie wie zbyt dokładnie, jakim sposobem Eli doszła do wniosku, że jej przyjaciel byłby dla niej idealnym chłopakiem. Idealnym, by zostawić za sobą etap przelotnych związków, historii z dzieciakami, którym tylko jedno w głowie. Raúl jest tym facetem, którego potrzebuje, by pójść do przodu i wydorośleć. Nie jest już dziewczynką. Ani panienką, która zmienia chłopaków jak rękawiczki. Z tym już koniec. Chce, żeby wszyscy się o tym przekonali.

– Meri i Ester już są! – woła Elísabet, gdy docierają na plac Sol.

Koleżanki stoją obok wystawy z książkami w Corte Inglés. Uśmiechają się na widok przyjaciółek i szybko do nich podchodzą. Wymieniają się całusami i uściskami, a posiadaczka białej urodzinowej sukienki zostaje zasypana komplementami.

– Wy to dopiero super wyglądacie! – wykrzykuje brunetka z grzywką, by powstrzymać falę zachwytów nad sobą. – Wybieracie się dziś na polowanie, czy co?

– Idziemy na całość! – woła Eli i zaczyna piszczeć, jak małolaty na koncercie Justina Bibera.

María i Valeria wymieniają spojrzenia i uśmiechają się nieśmiało. Wyglądają na mniej szczęśliwe niż ich koleżanki. Każda z innego, nieznanego reszcie powodu.

– A chłopaki?

– Zawsze się spóźniają! – obrusza się Elísabet. Miałaby wielką ochotę zobaczyć już jednego z nich.

– A potem mówią, że to my się grzebiemy.

– Są fatalni. Jestem pewna, że Raúl spędził dwie godziny przed lustrem, poprawiając fryzurę.

– A Bruna nie miał kto odciągnąć od Playstation – stwierdza ze śmiechem Ester.

– Biedaczek, lepiej zostawcie go w spokoju.

– Nie broń go, Meri! Taka prawda! – woła Eli, wciąż wypatrując kogoś w tłumach przelewających się przez Sol.

– Nie bronię go.

Owszem, robi to. María zawsze mu wszystko wybacza. Świeciła za niego oczami mnóstwo razy. Kiedy nie przychodził na zebrania Klubu Odtrąconych, kiedy się spóźniał, kiedy palnął gafę… nieodmiennie brała jego stronę.

– Gdyby nie wpadł ci w oko, na pewno byś go tak nie broniła – upiera się Elísabet. – Kiedy wreszcie coś mu powiesz?

– Wcale nie wpadł mi w oko – odpowiada speszona Meri.

– Nie ma się czego wstydzić. Jak ci się podoba, to się podoba i tyle – dorzuca Eli. – Jesteśmy twoimi przyjaciółkami, wspieramy cię.

Dziecinna twarz Meri oblewa się rumieńcem w błyskawicznym tempie. Odwraca wzrok i wzdycha.

– Dobra, dajcie jej spokój. Jak nie chce nic mówić, to niech nie mówi – wtrąca Valeria, szturchając koleżankę.

– Skarbie, w miłości najlepiej jest mówić szczerze i prosto z mostu, i to jak najszybciej. W przeciwnym razie ryzykujesz, że przyjdzie inna i sprzątnie ci towar sprzed nosa.

Valeria piorunuje wzrokiem Elísabet, ale ta tego nie dostrzega. Czyżby czytała jej w myślach? Zauważyła, co się z nią dzieje?

– Ja myślę, że jeśli powstrzymujesz się od wyznania komuś swoich uczuć, to jeszcze nie znaczy, że jesteś nieszczera.

– Ach, nie?

– Nie.

– A co to znaczy?

– Więc… a co jeśli nie masz pewności, czy ten chłopak jest tobą zainteresowany, i tylko się ośmieszysz takim wyznaniem?

– Bzdury. Jeśli jakiś gość nie jest tobą zainteresowany, to znajdzie się inny, który będzie. Ale jeżeli mu tego nie powiesz, jak się o tym dowiesz?

– Wolałabym nie wiedzieć.

– Dlaczego?

– Ze strachu przed odrzuceniem.

– Strach przed odrzuceniem? Ech! Moja droga, to my kontrolujemy sytuację. Jeśli chcesz z kimś związku, przygody czy co tam jeszcze, musisz mu to powiedzieć.

María i Ester z zainteresowaniem przysłuchują się rozmowie przyjaciółek. Czy jest coś, o czym nie wiedzą?

– To nie takie proste. Ty jesteś atrakcyjna i możesz wyrwać każdego.

– Nie chcę byle kogo.

– Tego nie powiedziałam, Eli. Mówię tylko, że tobie jest łatwiej niż innym.

– Myślę, że my wszystkie, jeśli kogoś kochamy, możemy go zdobyć. Pod warunkiem, że mu o tym powiemy… Jeżeli tego nie zrobimy, jak Meri, nigdy się nie dowiemy. Jak będziemy czekać, aż oni się zdecydują, możemy się nieźle przejechać. Czasy się zmieniły, dziewczęta!

Słowa Elísabet dają do myślenia pozostałej trójce. Może ma rację, ale to nie takie proste. Miłość nie jest łatwa, a związki w ich wieku lubią się strasznie komplikować.

– Cześć, dziewczyny! Długo czekacie?

Wszystkie spoglądają w kierunku, skąd dobiega głos. Zbliża się do nich wysoki uśmiechnięty chłopak, dobrze ubrany i z perfekcyjnie ułożoną fryzurą w towarzystwie drugiego, znacznie niższego, ze zmierzwionym włosem i w czerwonej, nieco przydużej bluzie.

To Raúl i Bruno. Wreszcie przyszli.

– Dwie godziny! – krzyczy Eli, która jako pierwsza wita przyjaciela dwoma całusami i uściskiem. Jej wzrok zatrzymuje się na chwilę na oczach chłopaka w niebieskiej koszuli, który reaguje na to uśmiechem.

– Nie przesadzaj…

Obdarowuje ją pocałunkiem w czoło pod uważnym spojrzeniem Valerii, która czuje, jakby serce za chwilę miało wyskoczyć jej z piersi. Niezręczna sytuacja. Niemiła. Bolesna. Tak, przykro jej, że pocałował ją w czoło. Że ją przytulił. Że ich spojrzenia spotkały się w tej samej chwili pośród tylu osób. Jak gdyby nikogo poza nimi dwojgiem tu nie było.

Bardzo ją to boli.

A może by tak pójść do domu? Nie, nie może tego zrobić. To jej przyjaciele. Musi znieść wszystko, co się wydarzy. Czuje, że nie będzie to łatwe.

Jednak wieczór dopiero się zaczął. Najbliższe godziny przyniosą im zaskakujące i całkiem nieoczekiwane sytuacje.

ROZDZIAŁ 4

Chwilę przed spotkaniem szóstki przyjaciół na placu Sol

W tej bluzie wygląda fatalnie. Nigdy nie było mu do twarzy w czerwonym. W dodatku jest za duża. Czy jego matka nie wie, jaki rozmiar nosi? Urósł. Mało, bardzo mało, ale przynajmniej Bruno nie musi już się wstydzić, że jest najniższy w klasie. Poza tym nie traci nadziei, że któregoś dnia nagle wyciągnie się do góry.

Nie da się ukryć, ta bluza to jakaś masakra. Jeszcze raz zagląda do szafy. Nic go nie zadowala: zbyt zużyte, za stare, bardzo brzydkie, bardzo… Jednak musi się tym zadowolić! Czy naprawdę nie ma ani jednego ciucha na zimę, w którym nie wyglądałby jak ostatni frajer? Ewidentnie potrzebuje nowych ubrań na wieczorne wypady. Nie wychodzi aż tak często, ale przy takich okazjach jak dzisiejsza nie ma co na siebie włożyć. Studencka impreza, a w jego zasobach brak jednej przyzwoitej rzeczy do wrzucenia na grzbiet! Pora żeby zainteresował się, co wisi u niego w szafie na wieszakach. Matka sprawowała nad tym pieczę już zbyt długo.

Co, do cholery, ma założyć?

Chociaż, jak się zastanowić… co za różnica? I tak nikt nie zwróci na niego uwagi.

Czerwona bluza przynajmniej jest ciepła. Przegląda się w lustrze w szafie i kręcąc głową, uznaje, że się nada.

Załamka!

Słyszy dźwięk z WhatsApp. Wyciąga BlackBerry z kieszeni dżinsów i czyta po cichu.

Stary, pospiesz się, bo laski nas zatłuką. Już mamy poślizg.

Co za nudziarz z tego Raúla! Przecież dziewczyny nie pójdą same, poczekają na nich. Ze względu na jego kolegę, oczywiście. Gdyby chodziło tylko o niego samego, jest pewien, że żadna nie traciłaby czasu. No, może jedna, dobrotliwa María, która zawsze wybacza mu wszystkie wtopy. Oboje są brzydkimi kaczątkami w ich paczce. Przynajmniej na ten moment.

Bo dawniej tak nie było. Cała piątka członków Klubu była dziwadłami. Jednak z upływem czasu sytuacja się zmieniła. Valerii przypadła rola sympatycznej; Eli ładnej; Raúl jest liderem, a Ester… to po prostu Ester. Ona akurat przyłączyła się do Odtrąconych później. Zintegrowała się bez najmniejszego problemu. Nigdy nie nazwała go krasnalem ani nie nabijała się z jego wzrostu. Uśmiechała się i była bardzo miła dla wszystkich z tą swoją idealną wypielęgnowaną grzywką równo rozdzieloną na boki.

– Cześć, jestem Ester. Miło cię poznać.

Spod czerwonego kaptura patrzyły na niego zielone oczy, najładniejsze, jakie kiedykolwiek widział. Błyszczały jakoś szczególnie. Tak mu się wydawało. I ten sposób, w jaki marszczyła nos, kiedy się śmiała… Wow!

– Cześć, jestem… Corradini. Bruno Corradini.

Jak Bond, James Bond. Ciołek z niego, że tak odpowiedział. Jak, nie przymierzając, na planie Agenta 007!

– Corradini? To znaczy…

– Tak, nazywam się jak Chenoa. Ale nie jesteśmy spokrewnieni.

– Ach! Nie to chciałam powiedzieć – wyjaśniła Ester z uśmiechem na twarzy. – Nie wiedziałam, że Chenoa tak się nazywa. Chciałam zapytać, czy twój tata jest Włochem?

Ciołek do kwadratu. Pomyśli, że jest zarozumiały i chwali się nazwiskiem. Niedobrze, bardzo kiepski początek.

– Argentyńczykiem. Mój ojciec urodził się w Buenos Aires. Tak samo jak dziadek.

– Fajnie! Nigdy nie przyjaźniłam się z cudzoziemcem.

Właśnie w tym momencie się zakochał. Co za różnica, że uważała go za cudzoziemca, którym nie był? Urodził się w samym centrum Madrytu. Ale jej słowa cechowała taka prostoduszność, głos miała tak czysty… I była niesamowicie ładna!

Przyjaciel. Już uważała go za przyjaciela, choć znali się dopiero od pół minuty.

Spędził wiele dni, myśląc o niej. Zbyt wiele. Kochał ją w milczeniu. Cierpiał, płakał, chorował przez Ester. Aż wreszcie nie potrafił dłużej tego wytrzymać i zdecydował się. Wyznał jej swoje uczucia. Tyle tylko, że na swój sposób.

Wysłał do niej list, w którym napisał:

Cześć, Ester!

Sądzę, że nadeszła pora, bym powiedział Ci, co czuję. Jestem w Tobie bardzo zakochany. Nie ma minuty, bym nie myślał o Twoich oczach, ustach, wargach, o Twoim uśmiechu… Ester, tak naprawdę nie ma sekundy, w której bym o Tobie nie myślał. Ale nie chcę cierpieć bardziej niż do tej pory. Nie zniósłbym, gdybyś patrząc mi prosto w oczy, odrzuciła moją miłość. Dlatego wyjawię Ci swoją tożsamość, jeśli zaznaczysz moje imię krzyżykiem.

Z którym z tych chłopaków chciałabyś się umawiać, gdyby Ci to zaproponował?…

Pod spodem umieścił listę dwudziestu nazwisk. Było tam wszystkiego po trochu: brzydcy, ładni, wysocy, niscy, ze starszych klas, grubi, wysportowani… i on.

Zwariował? Tak, był do szaleństwa zakochany. I bardzo zdesperowany.

… Jeśli byłabyś skłonna ze mną chodzić, dowiem się o tym. W przeciwnym razie pozostanę w ukryciu na zawsze. I zapomnę o tej miłości.

Zostaw ten list z Twoją odpowiedzią jutro po lekcjach na drzewie, które rośnie na szkolnym dziedzińcu. Dobrze to przemyśl.

Proszę, nie śmiej się ze mnie. To nie jest żaden żart.

Z niecierpliwością i w nerwach będę czekał na Twoją odpowiedź.

Całuję Cię mocno. Kocham Cię.

Twój wielki wielbiciel, już nie tak cichy.

PS. Nie mów nikomu o tym liście. To dla mnie bardzo ważne.

PS2. Bardzo Cię kocham.

Godziny w szkole w tamtą grudniową środę wlekły się niemiłosiernie: długie, męczące, nieznośne. Czy Ester zaznaczyła jego imię? Co za nerwy! Przez cały dzień nie wspomniała o liście nikomu z Klubu. Dobry znak. A może nie. Co też myślała o tym wszystkim?

Wreszcie, tysiąc lat później, lekcje dobiegły końca. Bruno został w klasie i przez okno obserwował, jak jego przyjaciółka podchodzi samotnie z jego listem do drzewa na dziedzińcu. A więc przynajmniej potraktowała prośbę poważnie. Jej twarz wyglądała jak zawsze, choć cały czas rozglądała się na wszystkie strony. Złożyła kopertę i umieściła ją w pniu dębu, tak by przechodzący tamtędy ciekawscy nic nie zauważyli. List mógł znaleźć tylko ktoś, kto wiedział, że należy go tam szukać.

Ester raz jeszcze się rozejrzała i westchnąwszy głęboko, odeszła.

Bruno umierał z niecierpliwości, ale nie mógł pójść od razu po list, który zawierał odpowiedź na najważniejsze pytanie, jakie kiedykolwiek zadał. Na pewno schowała się gdzieś, żeby odkryć, kto jest jej cichym wielbicielem.

Co powinien zrobić?

Uzbroił się w cierpliwość, zarzucił plecak i poszedł do domu. Po obiedzie, nic nikomu nie mówiąc, wrócił do szkoły. Przeszkoda: zamknięta brama. Krzykami wezwał woźnego, który przyszedł szybko, zaniepokojony uporem chłopaka. Ubłagał go, żeby mu otworzył, tłumacząc, że zapomniał książki, której pilnie potrzebuje. „To na jutrzejszy test. Kwestia życia i śmierci”. Mężczyzna, który dobrze go znał i miał sporo sympatii dla tego niskiego chłopaczka, otworzył bramę szkoły, a Bruno jak nawiedzony rzucił się pędem do dębu na dziedzińcu. List nadal tam był! Złapał go błyskawicznie i biegiem opuścił szkołę, dziękując po drodze woźnemu.

Miał zamiar otworzyć go w domu, na spokojnie. Kiedy odzyska panowanie nad sobą. Jednak już w połowie drogi nie potrafił dłużej wytrzymać i usiadł na ławce w jakimś parku, żeby sprawdzić zawartość magicznej koperty. Przed sobą miał ni mniej ni więcej tylko pragnienia i uczucia swojej wybranki. Miał odkryć nie tylko, czy jej się podoba, ale także, dla których chłopaków była gotowa otworzyć serce.

Może lepiej nie sprawdzać, jakie nazwiska zaznaczyła Ester? A jeśli nie było go pośród nich? To go załamie. A jeżeli zaznaczyła właśnie jego?

Przez długą chwilę bił się z myślami. Drżał. Z napięcia ledwo mógł złapać powietrze. Wreszcie otworzył kopertę.

Wyciągnął złożoną wpół kartkę, przeszedł go dreszcz. Wreszcie spojrzał na listę, którą sam stworzył poprzedniego dnia.

Jeszcze raz rozległ się sygnał WhatsAppa. Kto tym razem? Znowu Raúl.

Jadę po ciebie. Lepiej, żebyś był gotowy, jak zadzwonię.

Jestem za dwie minuty.

Czy nie umawiali się przy wejściu do metra Sol? Raúl staje się coraz bardziej upierdliwy. Ale kocha go jak brata. Mimo że ma dwóch rodzonych (nie wspominając o siostrach). Pozycja środkowego dziecka nigdy nie przyniosła mu zbyt wielkich korzyści. Dwoje najmłodszych jest pupilkami. Starsi potrafili sobie zawsze zdobyć zainteresowanie rodziców. On jest tylko trzecim z pięciorga dzieci.

Dokładnie sto dwadzieścia sekund po wiadomości odzywa się domofon.

– Odbiorę! To do mnie! – krzyczy, nim wyprzedzi go ktoś z rodzeństwa lub mama sprzeciwi się, zdenerwowana. Kiedy chodzi o niego, jest szczególnie wybuchowa.

Mimo wszystko przenikliwy dźwięk odzywa się jeszcze raz. „Spokojnie, idę przecież”, mruczy do siebie pod nosem. Wychodzi do przedpokoju i wciska przycisk domofonu.

– Raúl?

– Bruno, człowieku, pospiesz się!

– Idę, ale nie dzwoń już.

– Schodź!

– Dobra! Schodzę!

Nim zdąży otworzyć drzwi wejściowe i zawiadomić rodziców, że wychodzi, sygnał rozlega się znowu.

„Kretyn”, mówi pod nosem. Wzdycha. Ma ochotę go zatłuc, choć jeśli to zrobi, zostanie bez jedynego prawdziwego przyjaciela, jakiego miał w życiu.

Jednak przyjaźń nie zawsze jest wieczna. Czasem wystarczy jedno słowo, jakieś nieporozumienie czy nieprzewidziana sytuacja, by się skończyła.

ROZDZIAŁ 5

– To co? Idziemy czy nie?

– Nie dość, że się spóźniłeś, to jeszcze poganiasz – mówi Eli słodkim głosem. Potem bierze mocno pod ramię Raúla.

– Przed chwilą zarzucałyście nam z Brunem, że zrobiło się późno, a teraz…

Ale Elísabet nie daje mu skończyć. Ciągnie go w kierunku wejścia do metra. Najpierw schodzą po schodach. Śmieją się. Nie zwracają uwagi na resztę. Valeria przygląda się im zrezygnowana. „Łowy” już się zaczęły.

– A tej co dolega? – pyta ją María zdziwiona. – Jest bardziej nakręcona niż zwykle. Piłyście już coś?

– Coś ty! Ani kropli alkoholu.

– Ma fazę. Kiedy zaczyna, trudno przewidzieć, czym się to skończy.

Valeria wzrusza ramionami i wzdycha. Na chwilę zastyga zamyślona w bezruchu, podczas gdy inni schodzą do metra. Zapowiada się długi wieczór. Nie wie, czy to zniesie. Przyglądanie się, jak Eli uwodzi Raúla, nie będzie miłe. Szczególnie jeśli on połknie haczyk.

– Chodź, Val! – woła ją Ester. Stoi roześmiana na schodach do metra. – I uśmiechnij się, bo czeka nas odjazdowy wieczór!

– Odjazdowy wieczór… – mruczy Valeria bez przekonania.

Uśmiecha się nieśmiało i idzie za przyjaciółmi.

W metrze Sol kłębią się tłumy ludzi. Godzina szczytu. Większość to młode dziewczyny i chłopaki zrobieni na sobotni wieczór. Mimo gwaru słychać dźwięk gitary i zachrypły głos muzyka śpiewającego Caricias en tu espalda Despistados. Robi to naprawdę dobrze. Valeria szuka wzrokiem wykonawcy, ale nie udaje jej się znaleźć go pośród tylu ludzi. Wreszcie odkrywa go obok bramek biletowych. Chłopak jest młodszy, niż sądziła po głosie. Ma drobną twarz bez zarostu. Pięć, sześć lat starszy niż ona. Długie do ramion, brązowe włosy, a na głowie szary kapelusz z czarnym paskiem. Ma na sobie cienki, bardzo opięty beżowy sweter i podarte niebieskie dżinsy.

Jest naprawdę przystojny.

– Dziecinko, nie śpij! – krzyczy Elísabet, która zdążyła już przejść przez bramkę. Trzymając Raúla pod ramię, idzie na peron linii numer trzy.

Wszyscy już przeszli oprócz niej. Valeria wzdycha i przyspiesza kroku, by dogonić przyjaciół. Otwiera torebkę i szuka karty miejskiej. Nie może jej znaleźć. Kurde! Gdzie się podziała?

Grzebie w torebce, ale nie ma po niej śladu. Tamci poszli dalej i już nawet ich nie widzi. Cholera! Co im się tak spieszy? Zaczyna się denerwować. Najwyraźniej zostawiła kartę w domu. Będzie musiała kupić zwykły bilet!

Obraca się i szybko podchodzi do automatów z biletami. Jedyny wolny znajduje się tuż obok chłopaka z gitarą. Podbiega tam szybko i mimowolnie dyskretnie zerka na muzyka. Nagle natyka się na jego zielone oczy. Są niesamowite! Trwa to ledwie sekundę. Może nawet mniej. Ale ten ułamek sekundy starcza, by się zaczerwieniła. Młodzieniec uśmiecha się, a potem znów kieruje uwagę na swoją gitarę i piosenkę.

Śmiertelnie zawstydzona Valeria pochyla głowę i stara się skupić na tym, co ma zamiar zrobić. Ale ciacho! Jeszcze raz otwiera torebkę i wyciąga małą portmonetkę, w której trzyma monety. Zagląda do środka i… w ogóle nie ma drobnych! Tylko banknot dwudziestoeurowy. Super.

– Przepraszam, nie macie może rozmienić dwudziestu euro? – pyta stojących przy sąsiednim automacie dziewczyn z mocnym makijażem.

Wszystkie przecząco kręcą głowami, nawet nie sprawdzając. Zarozumiałe kretynki. Valeria wzdycha i rozgląda się wokół. Co? Chłopak z gitarą przestał grać i wstał. Idzie do niej, wyciąga rękę i podaje kwotę na bilet jednorazowy.

– Weź. Nie mam wydać. Ale to ci starczy, prawda?

– Dzię… dziękuję, ale… nie, nie trzeba.

– Bierz!

– Dobrze, ale…

Jest pod wrażeniem. Oszołomiona. Z bliska chłopak okazuje się jeszcze przystojniejszy. A jego uśmiech… zniewalający. Jest wysoki, musi mieć ponad metr osiemdziesiąt pięć; nie tyle szczupły, co żylasty. Co taki gość robi z gitarą w metrze? Powinien przechadzać się po wybiegach i wypełniać koncertowe sale. Z miejsca zostałby idolem tłumów.

– Nic się nie martw. Zaśpiewam jeszcze parę kawałków, to zaraz sobie odbiję – stwierdza słodko. – Pod warunkiem, że nie pojawi się ktoś z ZAIKS-u i nie każe mi zapłacić praw autorskich.

– Co?

Nie ma pojęcia, o czym on mówi, ale co za różnica. Nie liczy się co mówi, ale jak to mówi. A jeszcze bardziej jak wygląda, kiedy mówi.

– Nieważne. Podziemny humor – stwierdza, nie przestając się uśmiechać. – Weź kasę, zanim mi zdrętwieje ręka.

– Och! Przepraszam. Dziękuję bardzo.

Valeria sięga nerwowo po euro pięćdziesiąt, które podaje jej muzyk, obraca się i kupuje w automacie bilet. Cała się trzęsie. Czuje panikę na myśl, że obróci się i znów go zobaczy. Na pewno się uśmiecha. Rzeczywiście. Chłopak z gitarą nadal rozchyla wargi, ukazując piękne białe zęby. Oszołomiona jego idealnymi rysami, stoi z pustką w głowie. Czy nie wyleczyła się już ze swojej nieśmiałości?

– Idziesz sama na imprezę?

– Co?

– Pytam, czy masz towarzystwo na ten wieczór?

– Ach… Tak, tak, moi znajomi poszli przodem.

– Znajomi? Zostawili cię samą?

– Coś w tym stylu. Przeszli na drugą stronę. Nie wiedzieli, że ja utknęłam tutaj, bo zapomniałam wziąć z domu karty miejskiej. Jestem beznadziejna.

– To lepiej się pospiesz, bo metro ci ucieknie i całkiem ci zginą.

– Tak.

Oboje milczą przez chwilę. Teraz to raczej Valeria zupełnie się pogubiła. Odwraca od niego wzrok i próbuje odzyskać równowagę. Czy takie rzeczy nie zdarzają się tylko w filmach? Jasne, że nie. Bo ten chłopak, choć wygląda jak z Hollywood, stoi tuż obok i z nią rozmawia. W realnym życiu. Jej nudnym realnym życiu. Ale… którędy idzie się do linii numer trzy? Obraca się za siebie i odkrywa żółty kierunkowskaz.

Młodzieniec w kapeluszu wraca do krzesła, na którym grał. Zastanawia się przez chwilę, a potem łagodnie trąca struny gitary. Valeria rzuca mu ostatnie spojrzenie, mówi: „Dziękuję”, choć chłopak nie może jej już usłyszeć i po raz ostatni uśmiechają się do siebie.

Rozlegają się dźwięki piosenki Nirvany, a dziewczyna wkłada bilet i przechodzi bramkę.

Co za niesamowity facet! Nigdy go tu nie widziała. Ciekawe, jak się nazywa?

– Gdzie się podziewasz? – to głos Ester, która do niej podbiega. – Całe szczęście, że zauważyłam, że cię nie ma, zanim wsiedliśmy do metra!

– Zostawiłam kartę miejską w domu i nie mogłam przejść.

– Nieźle.

– A potem nie miałam drobnych na bilet.

– To czemu nam nic nie powiedziałaś?

– Bo sobie poszliście!

Ester zakrywa usta dłonią i wybucha śmiechem. Bawi ją oburzenie Valerii.

– Sorry.

– Gratulacje!

– Jesteśmy fatalnymi przyjaciółmi.

– Najgorszymi na świecie.

– Nie przesadzaj.

– Porzuciliście mnie tu jak starego peta.

– Nie marudź.

– Ta!

Dziewczęta wchodzą po schodach prowadzących na peron linii numer trzy. Na ławce czeka pozostała czwórka. Eli siedzi Raúlowi na kolanach. Jednak kiedy chłopak dostrzega Valerię, wstaje i rusza w jej kierunku.

– Wszystko w porządku? – pyta poważnie.

– Tak. W porządku. Nie mogłam przejść, bo zapomniałam karty miejskiej.

– Och! Mogłaś przejść z którąś z naszych.

– Szliście za szybko i zostałam w tyle.

Elísabet też wstaje i podchodzi do przyjaciół. Wcale się jej nie spodobało, że Raúl porzucił ją na ławce.

– Zostałaś w tyle, bo cały dzień jesteś nieprzytomna. W kółko tylko myślisz o tych przeklętych dżinsach – oświadcza.

– O jakich dżinsach? – pyta zaintrygowany chłopak w niebieskiej koszuli.

Valeria oblewa się rumieńcem. Czy Eli zamierza o tym powiedzieć? Przy nim? Nie odważy się!

– Jednych takich od Stradivariusa, które jej pożyczyłam, ale się nie zmieściła.

Powiedziała! Takich rzeczy się nie mówi! A już zwłaszcza przy chłopaku! Szczególnie takim, w którym jest zakochana! Do dupy z taką przyjaciółką!

Czerwona jak burak Valeria widzi, że rozbawiony Raúl całkiem jawnie taksuje jej tyłek.

– Na co się gapisz? – pyta oburzona, przysuwając się do ściany. Policzki jej płoną.

– Mnie tam się podobasz, Val. Jak zawsze. Po prostu Eli jest za chuda.

– Co? – Oczy wspomnianej robią się wielkie jak spodki. – Wcale nie!

– Nie?

Teraz niebieskie spojrzenie Raúla koncentruje się na tyłku Elísabet.

– A ty… jesteś źle wychowany i bezwstydny! – krzyczy wkurzona.

– Jesteś strasznie szczupła Eli. Za bardzo. Chociaż muszę przyznać, że masz niezły tyłek. Nie wspominałem ci jeszcze o tym?

Dziewczyna rzuca się na niego i kilka razy uderza pięściami po ramionach. Oparta o ścianę Valeria przygląda się im zasmucona. Ta walka na żarty jest jeszcze jednym dowodem na to, że czeka ją ciężki wieczór i że między tymi dwojgiem wkrótce do czegoś dojdzie.

Kilka sekund później słychać odgłos nadjeżdżającego pociągu. Na peron wpada zatłoczone metro. Wszyscy sześcioro wsiadają do jednego z ostatnich wagonów. Eli jako ostatnia, walnąwszy jeszcze raz Raúla, który śmieje się szczerze rozbawiony.

Ledwo mogą złapać oddech. Jadą ściśnięci jak sardynki w puszce.

– Ale gorąco – stwierdza Valeria, której wciąż jeszcze nie zeszły rumieńce.

– To tylko pięć przystanków – zauważa stojąca obok niej María.

– Wiem. Mam nadzieję, że nie zdążę się udusić.

– Jakoś wytrzymasz.

Rzeczywiście przeżyła do Callao. I do Plaza de España. Także do Ventura Rodríguez i do Argüelles, gdzie wysiadło dużo ludzi. Wreszcie dotarli do Moncloa: koniec trasy linii numer trzy.

Niedaleko, w znanej dyskotece, czeka ich studencka impreza.

Kilka minut później…

– Po dwadzieścia euro każda?

– Dokładnie.

– Miało być po dziesięć.

– Dziesięć za legitymację studencką. A dziesięć za wejście. Chyba nie myśleliście, że wejdziecie gratis?

– Ale…

– Bierzecie czy nie?

– To nie fair. Wejście do dyskoteki miało być wliczone w cenę. Studenci z Uniwersytetu Complutense przecież nie płacą za wejściówki. A nasze legitki są z Complutense.

– Takie są zasady, nikt was nie zmusza. Cena za fałszywki i wejście to dwadzieścia euro.

Raúl pociera podbródek i wzdycha. Ten koleś ich oszukał. Inaczej się umawiali.

– Czekaj. Pogadam ze znajomymi.

Zrezygnowany chłopak podchodzi do reszty, która czeka z boku. Przyjaciele patrzą na niego zaniepokojeni, widząc, że wraca ze zmartwioną miną.

– Co ci powiedział? – pyta Eli, unosząc brwi. – Co z legitkami?

– Chce po dwadzieścia euro od osoby.

– Ale miało być po dziesięć!

– Teraz mówi, że dwadzieścia. Dziesięć za legitymację studencką i dziesięć za wejściówkę.

– Co za dupek!

– To co robimy? Płacimy? – wtrąca Valeria, wyciągając dwadzieścia euro z portmonetki.

– Skoro już tu jesteśmy…

Ester i María spoglądają po sobie.

– Ja mam tylko dziesięć – wyjaśnia dziewczyna z grzywką. – Tyle dostałam od rodziców.

– Ja też nie chcę płacić więcej – mówi María.

– Zgadzam się – dodaje Bruno, ziewając. – Nie mam ochoty wydawać dwadzieścia euro na wejście na głupią dyskotekę.

Poryw wiatru targa włosy przyjaciół. Stoją w milczeniu. Wreszcie odzywa się Elísabet. Robi to energicznie, autorytarnie.

– A ja owszem, chcę wejść. Zrobiłam sobie zdjęcia do fałszywych legitymacji, przyjechałam aż tutaj z zamiarem wejścia na imprezę, na którą czekam od dawna, i nie zamierzam się wycofywać z powodu dziesięciu euro więcej. Proszę, oto moja kasa.

Podaje Raúlowi banknot dwudziestoeurowy. Ten bierze go i spogląda na Valerię, która jako jedyna jeszcze się nie wypowiedziała.

– A ty, jak myślisz? – pyta.

– Nie wiem. To aż dwadzieścia euro. Chociaż z drugiej strony…

Z drugiej strony, jeśli z nimi nie pójdzie, na pewno Eli wyrwie Raúla w dyskotece. Za to jeżeli wejdą tylko we trójkę, nie zostawią jej przecież samej ani nie będą się migdalić na jej oczach, prawda? To jedyna szansa na powstrzymanie tego, co nieuchronnie nadchodzi.

– Z drugiej strony co?

– Nic, nic. Jak wy wejdziecie, to ja też.

Spojrzenia Ester, Maríi i Bruna skupiają się na Valerii. Żadne z nich nie spodziewało się po niej takiej odpowiedzi.

– W takim razie mamy trzy do trzech – stwierdza Raúl, wyciągając dwadzieścia euro z kieszeni. – Wy, ostatecznie, co zrobicie?

– Ja nie mogę. Przykro mi. Ale wy idźcie – odpowiada z uśmiechem Ester. – Pójdę do domu, dzięki temu lepiej odpocznę przed jutrzejszym meczem.

– Idę z tobą – odzywa się María. – W sumie też nie bardzo mam nastrój na imprezy.

Raúl spogląda na Bruna. Ten wzrusza ramionami i przyłącza się do dwóch dziewczyn, które postanowiły nie wchodzić na dyskotekę.

– Nie zostawię ich samych. Dotrzymam im towarzystwa – oświadcza. – Zresztą studentki nie są w moim guście.

– Zdaje się, że z wzajemnością.

Brunowi niespecjalnie podoba się dowcip Raúla, więc poirytowany odwraca wzrok. Ostatnio jego przyjacielowi sodówka uderzyła nieco do głowy. Nie pamięta już czasów, kiedy byli jedynymi osobami, jakie się do niego odzywały?

Zapada milczenie, podczas którego wszyscy spoglądają po sobie. Żadne z nich nie wie za bardzo, co powiedzieć. Valeria źle się czuje, że nie okazała solidarności z tymi, którzy nie wchodzą, zwłaszcza z Ester, która nie ma pieniędzy. Ale przecież nie może zostawić Eli sam na sam z Raúlem, mimo że pewnie milej spędziłaby wieczór poza dyskoteką niż w niej.

– No to potem się zdzwonimy. Opowiemy wam, jak było – żegna się Elísabet.

Posyła całuska w powietrze i pewnym krokiem kieruje się do wejścia do dyskoteki. Dwóch studentów, z którymi się mija, obrzuca ją taksującym spojrzeniem i raczy niezbyt wytwornym komentarzem.

– Idę za nią, nim stanie się karmą dla rekinów. Wchodzisz?

Valeria kiwa głową i macha do reszty. Rusza z Raúlem do drzwi dyskoteki.

Ma bardzo mieszane uczucia. Nie podoba jej się to, co robi. Uważa, że nie powinni się rozdzielać. Powinni albo wejść razem, albo w ogóle nie wchodzić. Jednak grupa rozpadła się na dwie części. Jakiś czas temu byłoby to nie do pomyślenia.

ROZDZIAŁ 6

Podczas przerwy przemierza ze spuszczoną głową podwórze za szkołą, jak co dzień od wielu tygodni. Normalnie o tej porze nikogo tam nie ma. Tylko stare drzewa, których konarami w jesienne dni targa wiatr. Dlatego lubi chodzić w to miejsce i siadać samotnie na schodach tylnego portyku. Zwykle wspiera łokcie na kolanach i próbuje nie myśleć o niczym. Choć trudno jest odizolować się od wszystkiego po tym, co wydarzyło się kilka miesięcy temu. Tamtego przeklętego października.

– Ej, ty! Chodź tutaj!

Raúl rozgląda się wokół. To jego wołają?

Na to wygląda. Dziś wtargnęli na jego teren. I to akurat ludzie, za którymi niespecjalnie przepada. Chodzi o grupkę złożoną z czterech chłopaków z jego klasy. Razem z nimi jest dziewczyna w okularach, która wygląda na dość przestraszoną.

– Tee, odludek! Nie słyszałeś mojego kumpla Davida? Powiedział, żebyś tu przyszedł.

Chłopak, który się teraz odezwał, to Raimundo Sánchez, przewodniczący klasy. Nie bardzo go lubi. Ale jest wysoki, silny, z gęstym blond włosem, co sprawia, że ma wielkie powodzenie u dziewczyn. Za to w temacie ilości neuronów trudno tu mówić o wypasie.

– Czego chcecie?

– No proszę! Jednak mówi! – krzyczy ten, który odezwał się jako pierwszy. – A myśmy myśleli, że zapomniałeś języka w gębie…

– Chodź tu. Pomożesz nam – nalega Raimundo.

Raúl nie chce z nikim problemów, a zwłaszcza z tymi typami. Wie, że jeśli do nich podejdzie, będzie je miał. A jednak co lepszego może zrobić? Tak czy inaczej nie zostawią go w spokoju. Rusza powoli w ich kierunku. Gdy dociera na miejsce, obrzuca uważnym spojrzeniem dziewczynę. Jest ruda, niezbyt ładna, ścięta na chłopaka. Jeśli dobrze pamięta, nazywa się María i jest o klasę niżej niż on.

– Co? – Próbuje udawać spokój, choć wewnątrz jest roztrzęsiony. Nie podoba mu się to wszystko.

– No mój drogi… całowałeś się kiedyś?

Pytanie przewodniczącego całkiem go zaskakuje. O co mu chodzi? Nie odpowiada od razu. Prawda jest taka, że choć ma piętnaście lat, jeszcze się nie całował. Nie miał zresztą okazji, bo do tej pory nie chodził z żadną dziewczyną.

– No bo widzisz… założyliśmy się – zaczyna wyjaśniać trzeci chłopak, ciemnowłosy i nieco niższy niż pozostali dwaj, z kolczykiem w lewym uchu. Nazywa się Manu i uchodzi za klasowego przystojniaka. – My trzej mamy już na koncie wiele lasek. Normalka. Ale ten tu nasz kolega Rafa jeszcze nie zebrał żadnych doświadczeń.

Wskazuje przy tym kpiąco czwartego członka grupy, grubego brzydkiego chłopaka z kręconymi włosami.

– A co mnie to obchodzi? – pyta, nie rozumiejąc, do czego zmierzają.

– Oj, odludku! Nie denerwuj się. A może chcesz zarobić?

Raúl nie reaguje na zaczepkę Rajmunda, który nagle spoważniał.

– Dobra. Zakład polega na tym… – ciągnie Manu – że Rafa będzie musiał zrobić sto brzuszków, jeśli ty wyrwiesz jakąś laskę przed nim.

– Kretyni – rzuca gruby, kręcąc głową.

– A ponieważ wiemy, że ty wolisz chłopaków, zakładamy, że nigdy nie całowałeś się z dziewczyną.

– Rodzina się nie liczy – uzupełnia David.

– Choć z drugiej strony nie sądzimy też, że byłeś z jakimś gościem. Zawsze trzymasz się na uboczu. Na pewno nawet twoi rodzice cię nie znoszą. Jesteś wyrzutkiem szkoły.

Słowa chłopaków sprawiają Raúlowi przykrość. Podobają mu się dziewczyny, nie jest gejem. A nawet gdyby nim był, nic im do tego. Najbardziej zabolało go, że ten palant nazwał go wyrzutkiem i wmieszał do tego rodziców. Czy nie wie, co stało się pięć miesięcy temu? A może właśnie specjalnie to powiedział?

Ruda z krótkimi włosami, owszem, wie. Słyszała, że Raúl stracił ojca w wypadku samochodowym. Nawet przez kilka miesięcy nie chodził do szkoły.

– Pogięło was? Nigdy więcej nie ważcie się wspominać mojego ojca.

– Co z tobą, synuś? Może grzeczniej?

Raimundo, który jak się wydaje ma największą ochotę na bójkę, łapie go za sweter i wygraża zaciśniętą pięścią.

– Zostaw go, Rai! – Chłopak z kolczykiem pociąga przyjaciela za ramię.

– No właśnie. Nie spuszczaj mu mantów, bo nigdy nie zobaczymy, jak gruby ćwiczy – kpi sobie David.

Przewodniczący, pod wpływem tych słów, puszcza Raúla. Poprawia rękoma blond fryzurę i opiera się o ścianę, przeklinając zarazem śmiałość tego nowego, który miał czelność mu się przeciwstawić.

– Dobra, przejdźmy do rzeczy, bo przerwa zaraz się skończy – wtrąca Manuel, który naraz objął dowodzenie. – Masz ją pocałować. Dzięki temu Rafa przegra zakład i będzie musiał robić brzuszki.

– To nie fair – skarży się wspomniany.

– Dlaczego? Nie postawiłeś żadnych warunków, gruby. Była mowa tylko o tym, że ty przeliżesz się z jakąś panną przed odludkiem. Nie mówiłeś, że mamy to jak w banku?

María i Raúl spoglądają po sobie. W niezłą sytuację ich wmanewrowali. I co teraz?

– Nie pocałuję jej – protestuje odważnie chłopak.

– Jak to nie? Oczywiście, że tak.

Raimundo rzuca się na niego i udaje mu się go unieruchomić z pomocą Manu, który wykręca mu ręce do tyłu. Z drugiej strony David łapie za ramiona dziewczynę w okularach i popycha ją w kierunku Raúla. Jest bardzo przestraszona. Ona też nigdy nikogo nie całowała.

– Pocałuj ją! – krzyczy jeden z chłopaków.

– Nie! Zostawcie nas w spokoju!

– Pocałuj ją i będziecie sobie mogli pójść!

– Jesteście idiotami! Odczepcie się od nas!

Słowa chłopaka nie odnoszą skutku. María i on są coraz bliżej. To tylko jeden pocałunek, a potem ich puszczą. Ale to jego pierwszy pocałunek i nie chce, by odbył się w taki sposób. Poza tym ta dziewczyna… biedaczka. Bardzo mu jej żal. Cała drży.

Tchórze!

– Odludku, no już, pocałuj rudą w usta!

– Nie! Zostawcie nas!

– Hej, oddajemy wam przysługę. Gdyby nie my, żadne z was nigdy w życiu by się nie przelizało.

Twarz Raúla jest ledwie o kilka milimetrów od ust Maríi. Tak blisko, że czuje jej przyspieszony oddech. Przez szkła okularów widzi spływającą po policzku dziewczyny łzę. Nagle María zaciska powieki i łączy swoje wargi z ustami chłopaka. Ten, zaskoczony też zamyka oczy i odpowiada na pocałunek.

– Dobrze! Jeszcze, jeszcze! Z języczkiem! Przeliżcie się porządnie!

– Prawdziwa bestia z naszego odludka! A wyglądał na palanta!

We trójkę dopingują parę, krzycząc, cmokając i robiąc różnego rodzaju obsceniczne gesty. Kulminacyjny punkt następuje, gdy na żądania blondyna María wsuwa język do ust Raúla. Chłopak zmuszony przez wykręcającego mu ręce do tyłu Manu idzie w jej ślady.

– Jednak umiecie dać czadu! Dziś w nocy możecie już sami dokończyć to, co tu zaczęliście! Tylko pamiętajcie o gumkach!

Wkrótce potem dzwonek obwieszcza koniec przerwy i przerywa scenę. Raimundo i Manu puszczają Raúla, a David uwalnia dziewczynę. Oboje stoją nieruchomo. Dyszą. Nie mają odwagi spojrzeć sobie w oczy.

– Gruby! Po lekcjach czas na twoje ćwiczenia! – krzyczy przewodniczący i we czwórkę odchodzą, nie przestając kpić z chłopaka o kręconych włosach.

María i Raúl patrzą za nimi, aż znikają im z oczu.

– Przykro mi – mówi dziewczyna łamiącym się głosem. – Ja…

– Nic się nie martw. To nie twoja wina.

Raúl próbuje się uśmiechnąć, ale nie bardzo mu to wychodzi. To był jego pierwszy pocałunek. Nigdy nie myślał, że tak będzie wyglądał.

Przygnębiony siada na ziemi. Krzyżuje nogi i opiera się plecami o ścianę. María wzdycha i zajmuje miejsce koło niego w podobnej pozie.

– Powiemy dyrektorowi, co się stało? – pyta, przecierając szkła okularów rękawem bluzy.

– Nie. To tylko pogorszy sytuację.

– Myślisz?

– Tak.

Z daleka dobiega gwar uczniów wracających do sal. Jednak tych dwoje nie jest zainteresowanych powrotem na lekcje.

– Masz na imię Raúl, prawda?

– Tak.

– Ja jestem María.

– Wiem.

Stwierdzenie chłopaka zaskakuje rudą dziewczynę. Posyła mu zdziwione spojrzenie. Sądziła, że w całej szkole nikt nie wie o jej istnieniu.

– Wiesz? Nigdy się z nikim nie całowałam.

– Ja też.

– Nie?

– Nie.

María uśmiecha się. W takim razie nie jest jedyna. Ma dopiero trzynaście lat. Nigdy nie interesowała się żadnym chłopakiem. Ale ten… wydaje jej się miły.

– Przecież jesteś ładny.

– Nie sądzę.

Może przesadza. Ładny, w całym tego słowa znaczeniu, nie jest. Ale dobrze się zapowiada: wysoki, szczupły, o pociągłej twarzy.

– W sumie to nawet nie tak źle, że akurat z tobą pocałowałam się po raz pierwszy. Przebijasz o głowę tych, którzy są w moim zasięgu.

Ten komentarz przywołuje uśmiech na usta Raúla. Chłopak z uwagą przygląda się swojej szczególnej rozmówczyni.

– Nie gadaj głupot.

– Kiedy to prawda – stwierdza z przekonaniem. – Za to dla ciebie…

– Co dla mnie?

– Niezła załamka! Pierwszy pocałunek ze mną, to jakaś masakra.

– Daj spokój.

– Dobra. Ale taka jest pra…

Nieoczekiwanie ruda widzi twarz chłopaka tuż przed swoją. Jego usta odnajdują pospiesznie jej wargi i oboje zagłębiają się w nowym pocałunku. Ten nie jest już wymuszony. Jest czysty. Miły. Prosty. Naturalny.

Gdzieś w dali słychać głos nauczyciela matematyki, który bredzi coś na temat funkcji, ale María słyszy tylko uderzenia własnego serca.

– Mam nadzieję, że od tej pory nie będziesz już gadać takich głupot, jak przed chwilą – podsumowuje Raúl, kiedy ich usta się rozdzielają. – Nikt nie jest lepszy od innych. Choćby nas nie rozumieli. Pamiętaj o tym.

Posyła jej piękny uśmiech, wstaje, wkładając ręce do kieszeni, i odchodzi. María nie wierzy w to, co jej się przydarzyło. Pocałował ją chłopak! Jest skołowana. Powinna zapytać go, czy zrobił to naprawdę, czy tylko z litości?

Nie będzie miała okazji zadać tego pytania: Raúl nie wróci już do szkoły przed wakacjami.

ROZDZIAŁ 7

– Musimy się czegoś napić! Zamówię drinka. A wy, co chcecie?

– Ja… wódkę z sokiem pomarańczowym.

– A ja coca-colę. Dzięki.

Elísabet i Raúl patrzą zaskoczeni na Valerię. Jak ktoś, kto nie złapał żartu.

– No co ty? Jesteśmy na megaimprze pełnej studentów, w sobotni wieczór, a ty zamawiasz coca-colę? Rany boskie! Zaszalej, dziewczyno!

Może jej przyjaciółka ma rację? Poza tym będzie potrzebowała czegoś ekstra, żeby znieść to, co zaraz nastąpi. Od kiedy weszli na dyskotekę, Elísabet nie przestaje zabiegać o względy Raúla. Uwodzicielskie spojrzenia, zmysłowy taniec na jego oczach, puszczane bez przerwy oczka… Na razie chłopak nie podjął gry, ograniczając się do uśmiechów. Ile czasu potrzeba, by wpadł w jej sidła?

– Dla mnie też wódka z sokiem pomarańczowym.

– O właśnie! Raz się żyje!

Chłopak odchodzi w kierunku baru. Mają gwarantowaną happy hour i podczas pierwszej godziny mogą pić, co chcą. Potem trzeba będzie płacić za zamówienia. Jeśli jeszcze będą na nogach.

– Widziałaś? – Eli pokazuje jej grupę, robiącą zamieszanie w kącie sali. Zorganizowali sobie konkurs, kto wypije za jednym zamachem cały dzban piwa. Choć niektórzy zdążyli już ściągnąć koszulki, wszyscy mają na głowach czapeczki w różnych kolorach.

– Co oni mają na czapkach? Nie widzę dobrze.

– Nie widzisz? Dziecinko, biegiem do okulisty!

Valeria raz jeszcze próbuje dojrzeć napis na czapkach. Jednak bezskutecznie.

– Nie mam pojęcia. Za ciemno.

– Ty już ledwo widzisz na oczy! A jeszcze nic nie wypiłaś! Ślepa kura!

– Tylko nie kura! Mam doskonały wzrok! – protestuje Valeria lekko urażona. – Powiesz mi wreszcie, co tam mają?

– Swoje adresy na Twitterze.

– Akurat! Naprawdę?

– Serio.

– Ale pojechani!

Z drugiej strony to wspaniały sposób na podryw. Szkoda, że nie przyszło jej to do głowy, gdy była tak nieśmiała, że nie miała odwagi odezwać się do żadnego chłopaka. Wtedy co prawda nie miała jeszcze Twittera, teraz zresztą też prawie go nie używa.

– Widziałaś tego wygolonego?

– Nie.

– Niezły jest! Ciekawe, co studiuje?

– Nie mam pojęcia.

Nie wie ani nie chce wiedzieć. Nie rozumie zachowania przyjaciółki. Czy nie podrywa właśnie Raúla? Czemu więc nagle interesuje się tym obcym gościem, który jest od niej starszy o dobrych pięć czy sześć lat?

W tym momencie jeden spośród chłopaków w czapkach zauważa, że obserwują ich dwie atrakcyjne małolaty. Podkręcony, woła coś niezrozumiale do reszty.

– Patrzą na nas.

– Co?

– Mówię, że na nas patrzą.

– Nie wierzę – mówi Valeria, poczym zakrywa oczy prawą dłonią. – Nie gap się na nich!

– O kurde! Idą tu!

– Nie.

– Tak.

– Nieee!

– Taaaak!

– Co robimy?

– Zapoznamy się. A co!

– Nie ma mowy. Szybko!

Valeria łapie Eli za rękę i ciągnie przyjaciółkę z całej siły. Przeciskają się przez tłum, który wypełnia parkiet, i docierają do korytarza, w którym znajdują się damskie toalety. Wchodzą do jedynej wolnej kabiny i zamykają się w środku.

– Co ty wyprawiasz? Zwariowałaś? – obrusza się Elísabet, która nic nie rozumie.

– Uratowałam ci życie. Nie skarż się.

– Co? Misiu, ty bredzisz.

– Zgraja pijanych facetów szła na nas niczym stado bawołów, kto wie, z jakimi zamiarami. Co planowałaś? Dać im swojego Twittera?

– No nie wiem, ale może sama zanotowałabym sobie adres któregoś z nich. Zwłaszcza tego wygolonego, bo był naprawdę fajniutki.

– Zachowujesz się, jakbyś już była po drinku.

Nagle Elísabet przypomina sobie, że o czymś zapomniały. A raczej o kimś.

– Jeśli mowa o drinkach, to wystawiłyśmy do wiatru Raúla.

– Myślę, że jakoś sobie poradzi.

– Na pewno już tam kogoś wyrywa.

– Nie sądzę. Te dziewczyny są dla niego za stare.

– A od kiedy mu to przeszkadza?

– Oj, nie popadaj w paranoję. Na pewno szuka nas z trzema szklankami w ręku.

Eli wzdycha i siada na klapie sedesu. Pochyla się lekko i opiera brodę na rękach.

– Val, Raúl mnie olewa – wyznaje nieoczekiwanie.

– Czemu tak myślisz? Przecież cały czas flirtujecie!

– Tak. Ale to za mało.

– Nie rozumiem.

– Nie jestem pewna, czy jest tym zainteresowany. Cały czas daję mu to do zrozumienia, a on nic. Jak jechaliśmy w metrze… nawet położyłam mu rękę na rozporku – mówi cicho, czerwieniąc się. – Ale tylko trochę, nie myśl sobie. Tylko troszkę.

Na to już nie ma nazwy. A właściwie jest: molestowanie! Nie da się tego inaczej nazwać. Jeżeli dziewczyna kładzie tam rękę chłopakowi, to jest… akt całkowitej desperacji.

– No to ja już nic nie mówię.

– I słusznie.

– Skąd ci to przyszło do głowy… tam… i… przecież…

– Daruj sobie komentarze! – krzyczy Eli, wstając. Krzyżuje ręce na piersi i opiera się o ścianę toalety. – Nie podobam mu się.

– Jak to? Dlaczego?

– Skąd mam wiedzieć? Nie podobam mu się i tyle.

– No cóż…

– Kocham go.

– Co ty gadasz? Kochasz go?

– Tak. Kocham. Jestem pewna. Z każdą chwilą mocniej to sobie uświadamiam. Kocham go, Val.

To jakieś szaleństwo. Sytuacja co najmniej surrealistyczna: siedzą we dwie zamknięte w dyskotekowej toalecie, bo szła na nie zgraja pijanych kolesi bez koszulek i rozmawiają o Raúlu, chłopaku, w którym Valeria w tajemnicy kocha się od tylu miesięcy. A jednak nie mówią o niej, tylko o jej przyjaciółce, która urodą kasuje wszystkie inne. Którą też naszła ochota na flirt z wyżej wspomnianym kolegą. Która mówi, że go kocha.

– „Miłość” to mocne słowo.

– Nie użyłabym go, gdybym tak nie czuła.

– Jasne.

Eli patrzy na przyjaciółkę, śliczne oczy dziewczyny idealnie podkreślone makijażem wilgotnieją. Niemożliwe! Valeria wzdycha i z uśmiechem ją przytula.

– Dziękuję – mówi brunetka, gdy się rozdzielają. – Potrzebowałam tego.

– Nie ma za co. Po to ma się przyjaciół.

– Nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.