Tytuł oryginału: The Siren

First published in the USA by HarperTeen,

an imprint of HarperCollins Publishers Inc. in 2016

Pierwsze wydanie w języku polskim © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

Redakcja: Paweł Gabryś Kurowski

Skład i łamanie: EKART

Copyright © 2016 by Kiera Cass. By arrangement with the author. All rights reserved.

Kiera Cass asserts the moral right to be identified as the author of the work.

Jacket art © 2016 by Gustavo Marx/Merge Left Reps, Inc.

Jacket design by Erin Fitzsimmons

Polish language translation copyright © 2016 by Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ISBN 978-83-7686-467-9

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat: jaguar_ksiazki

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2016

Skład wersji elektronicznej: Michał Latusek

konwersja.virtualo.pl

DLA LIZ

PONIEWAŻ JEST DZIEWCZYNĄ, DLA KTÓREJ
POWINNO SIĘ KOMPONOWAĆ PIOSENKI,
UKŁADAĆ WIERSZE I PISAĆ DEDYKACJE W KSIĄŻKACH.

Rozdział 1

Nawet jeśli chce ci się płakać, nie zawsze możesz, a na pewno nie w sposób, który przyniósłby ci jakąkolwiek ulgę. To tak naprawdę luksus. Dotyczy to również piosenek, śmiechu albo słów szeptanych do ucha przyjaciółce.

Traktowałam to jak oczywistość. Skąd miałam wiedzieć, że gdzieś tam, w świecie, w którym dawniej żyłam naprawdę, coś tak prostego jak popołudniowe powitanie mogłoby spowodować niewyobrażalne szkody?

Pojedyncza łza spłynęła mi po policzku, gdy patrzyłam z okna na piętrze domu, który wynajmowałyśmy. Na dole, brukowaną ulicą, szła młoda para, niewiele starsza ode mnie. Albo raczej niewiele starsza, niż ja byłam osiem lat temu. Ona była opalona i piękna, chociaż uroda nie kryła się w jej rysach – nie, brała się z tego, że dziewczyna doskonale wiedziała, jak wygląda w oczach swojego partnera. Chłopak – równie opalony, ale znacznie bardziej muskularny – trzymał ją za rękę, splatając palce z jej palcami. Gdy przechodzili, popatrzył jej w oczy, uniósł jej dłoń i ucałował palce.

Jakie to uczucie?

Otarłam samotną łzę, zamknęłam oczy i wyobraziłam to sobie. Słońce odbijałoby się od moich ciemnobrązowych włosów, których lekko skręcone pukle unosiłyby się i opadały w rytm kroków. On, kimkolwiek był pozbawiony twarzy mężczyzna w mojej głowie, miałby palce zbyt duże, by wygodnie splatać je z moimi. Ale to nie miałoby znaczenia – gdyby trzymał moją rękę, nie czułabym, że moje palce się rozciągają. Czułabym tylko dotyk jego skóry na mojej. Nieświadomie zginałabym rękę w łokciu jednocześnie z nim, z radością podążając tam, gdzie by mnie prowadził. Nieoczekiwanie ciepłe i znajome wargi dotknęłyby mojej dłoni, a ja nagrodziłabym go uśmiechem.

Dźwięk zbliżających się kroków Marilyn wyrwał mnie z tych marzeń. Raz jeszcze otarłam oczy, usuwając wszelkie ślady łez. Marilyn bardzo się o mnie martwiła, więc nie mogłam pozwolić, by zobaczyła mnie smutną. Zamknęłam okno i zostałyśmy same.

– Wszystko w porządku? – Marilyn stanęła koło mnie. Jej dłonie, wilgotne i chłodne tak samo jak moje, musnęły moje czoło.

– W idealnym. – Uśmiechnęłam się promiennie i wzruszyłam ramionami, jakbym nie miała żadnych powodów do zmartwień. Udawanie stanowiło część tej pracy. Zwykle nie musiałam grać przed siostrami, ale czasem okazywało się to konieczne.

– Słyszałaś Ją wcześniej? – zapytała. Dlatego właśnie przyszła teraz do mnie: żeby przekazać mi to, co wiedziała.

– Tak mi się wydaje. Dzisiaj rano, prawda?

– Tak! No dobrze, a co powiedziała? – Marilyn rozpromieniła się. Jak mogłam czuć się przygnębiona w obliczu takiego entuzjazmu? Westchnęłam i spróbowałam sobie dokładnie przypomnieć słowa. Obawiałam się, że coś przekręcę.

– Chyba… mówiła, że to będzie za dzień albo dwa, że nadal czeka, ale mamy nasłuchiwać – wymamrotałam.

– Doskonale! Naprawdę, Kahlen, powtórzyłaś to idealnie. Ile to już minęło, osiem lat? Powinnaś już słyszeć Ją wyraźnie. Pamiętaj, że kiedy mnie nie będzie, powinnaś pozostawać w pobliżu oceanu. W ten sposób łatwiej ci będzie Ją usłyszeć i szybciej do Niej dotrzesz. Poza tym będziesz miała mnóstwo czasu, żeby zwiedzić wszystkie zakątki świata.

Nie mogłam temu zaprzeczyć – miałam mnóstwo czasu. Marilyn uśmiechnęła się i pobiegła do kuchni. Czas zrobić sobie przyjemność.

Marilyn miała rude włosy i duszę, która dorównywała im ognistością, ale o ile dobrze rozumiałam, to było coś, co nabyła z czasem. Dzięki temu, na ogół dogadywałyśmy się dobrze. Ja byłam z natury pogodna, chociaż musiałam przyznać, że w ostatnich latach coraz częściej zdarzały mi się chwile smutku. Cieszyłam się, że mam przy sobie siostrę, ale mimo wszystko czułam się osamotniona. Byłoby miło znać więcej niż jedną osobę na całym świecie. No dobrze, dwie, ale w praktyce Aisling nie była częścią mojego życia.

Nie mogłam przyjaźnić się ot, z kimkolwiek.

Dawniej miałam wielu przyjaciół, a także rodzinę, ale nie przypominałam sobie ich imion. Chociaż nie słyszałam ich głosów, doskonale pamiętałam, jak tłoczyliśmy się wokół stołu w jadalni i rozmawialiśmy. Na świecie było wiele rzeczy, za którymi tęskniłam tak boleśnie, że aż mnie to zaskakiwało, ale zazwyczaj pragnienia mojego serca przyćmiewała codzienna monotonia życia w ciszy.

Istniały zasady, a ja musiałam tylko ich przestrzegać – wypełniać obowiązki, spłacać dług – a wtedy te drobne marzenia będą mogły się urzeczywistnić. Ktoś będzie mnie trzymał za rękę. Ktoś będzie mnie całował w czoło. Będę żyć własnym życiem. Wystarczy, że zaczekam.

Czekanie było męczarnią.

Cisza była jeszcze gorsza.

Dziękowałam Bogu za Marilyn. Nie tylko dobrze się z nią rozmawiało, ale była także pełna wręcz nieskończonej mądrości. Jej czas dobiegał końca, dlatego wiedziała wszystko to, czego ja będę potrzebowała, by spłacić mój dług w tajemnicy. To było najważniejsze: nie popełniać błędów albo wszystko przepadnie. Wbijała mi to do głowy, gdy podróżowałyśmy po Ameryce Południowej. Nie byłam już pewna, w jakim kraju jesteśmy, tak wiele ich zwiedziłyśmy, ale gdy Marilyn wyjaśniła mi, że powrót do Stanów nie jest na razie dobrym pomysłem, poprosiłam, by zabrała mnie gdzieś, gdzie jest kolorowo.

Tu z pewnością było kolorowo. Drzewa dosłownie lśniły zielenią, a niebo miało odcień błękitu, jakiego istnienia nawet nie podejrzewałam. Także ludzie byli barwni. W Ohio widywałam mnóstwo bieli i sporo czerni, ale tutaj ludzie mieli skórę brązową, kawową, miodową i oliwkową. Nie wiedziałam, że istnieje aż tyle odcieni skóry.

Wynajmowałyśmy teraz dom, w którym było chyba co najmniej sześć córek. Miałyśmy szczęście, bo potrzebne nam były ubrania. Nie mogłyśmy przeczytać znaków ani notatek pozostawionych w domu, ale bez trudu rozumiałyśmy słowa dobiegające zza okna.

Język nie stanowił dla nas bariery, ponieważ nie musiałyśmy nim mówić, za to rozumiałyśmy wszystko. Na przykład Marilyn pochodziła z Anglii, ale gdy mówiła, nigdy nie słyszałam jej akcentu. Na pewno go miała, ale nie trafiał do moich uszu. Jedyną rzeczą wskazującą na jej narodowość lub epokę były frazy, jakich czasem używała. Zdarzało mi się zastanawiać, czy w jej uszach mój głos nabiera akcentu brytyjskiego.

Tak właśnie to działało, pewnie dlatego, że siostry pochodziły z całego świata i musiałyśmy być w stanie rozmawiać między sobą, ponieważ nie było nikogo więcej. Gdy śpiewałyśmy, dźwięki obejmowały tyle języków, że wydawały się naturalne. Z pewnością znałyśmy wszystkie możliwe dialekty, ale nigdy nie pytałam o to, więc mogłam się mylić.

Może chodziło o to, że nasze głosy już do nas nie należały.

Marilyn wróciła do pokoju z misą pełną owoców. Powoli jadła kawałek melona, rozkoszując się jego smakiem. Rozumiałam ją – czy kiedy nas opuści, będzie miała jeszcze kiedykolwiek okazję spróbować czegoś z tego zakątka świata? Czy będzie za tym tęsknić, nie wiedząc nawet, co to jest?

Kochałam Marilyn. Przychodziło mi to bez trudu, bo od początku była wobec mnie otwarta i szczera, a ja dzięki temu łatwiej przystosowałam się do tego życia. Nie ukrywała przede mną swoich problemów, więc ja nie ukrywałam niczego przed nią.

Marilyn miała siedemnaście lat, gdy została syreną. Odkryła, że narzeczony ją zdradza – i nie mam tu na myśli tego, że usłyszała jakieś plotki czy znalazła liścik miłosny. Naprawdę zdarzyło się jej, że weszła i zobaczyła mężczyznę, którego kochała, w łóżku z inną kobietą. Nie było mu nawet przykro. Powiedział jej, żeby się wynosiła, podczas gdy tamta dziewczyna leżała tylko, śmiejąc się.

Marilyn była zbyt młoda, by wiedzieć, co ma ze sobą zrobić. Czuła się zdradzona, niechciana, zhańbiona i nie mogła znieść myśli o tym, że musiałaby spojrzeć w oczy jemu lub swojej rodzinie. Przywiązała sobie kamienie do nóg i skoczyła do oceanu z nadzieją, że nigdy jej nie znajdą. Ubranie wystarczyłoby, by pociągnąć ją na dno.

Gdy tonęła, uświadomiła sobie głupotę swojego postępowania. To nie ona była podłym człowiekiem, tylko on! To nie ona powinna cierpieć, tylko on! Zaczęła żałować tej decyzji. Żałowała, że nie była silniejsza i nie wzięła swojego losu we własne ręce, a jej serce pragnęło żyć.

Matka Ocean zgodziła się na to.

Wszyscy w jej rodzinie sądzili, że zginęła, a jej dawny narzeczony mógł swobodnie poślubić tamtą dziewczynę – choć tak naprawdę wcale mu na tym nie zależało.

Początkowo trudno utrzymać dystans, dlatego trzeba się wybrać gdzieś indziej. Oczywiście tęsknisz za tymi, którzy zostali, ale najgorsza jest świadomość, że oni opłakują cię bez żadnego powodu. Ty nadal istniejesz, silniejsza niż kiedykolwiek. Jesteś odporniejsza niż oni.

Ale nic nie można na to poradzić, takie są zasady. Po pewnym czasie nie ma już nikogo, do kogo mogłabyś wracać. Wtedy jest odrobinę łatwiej i… odrobinę trudniej.

Jedyną pamiątką z tamtego życia był pierścionek zaręczynowy Marilyn, który zachowała, by stać się lepsza, nabrać odwagi, odnaleźć spokój.

Moja historia była inna niż Marilyn. Niewiele pamiętałam, ale jestem pewna, że był to rok 1921 i wydaje mi się, że zdarzyło się to w czerwcu.

– Jak myślisz, gdzie zamieszkasz, kiedy odejdę? – zapytała swobodnie Marilyn. Nie znosiłam tych rozmów. Oczywiście cieszyłam się jej szczęściem, ale nie wiedziałam, jak wytrzymam samotność jeszcze większą od przeżywanej w tej chwili.

– Nie zastanawiałam się jeszcze nad tym. Może zostanę tutaj, podoba mi się to miejsce. Będzie mi smutno, gdy zostanę sama, ale chyba nie dałabym rady mieszkać z Aisling. – Przewróciłam oczami.

Marilyn roześmiała się zaraźliwym śmiechem. Ten dźwięk sprawił, że całe moje ciało stało się lżejsze, a tęsknota, wywołana wcześniej podglądaniem cudzego życia, zniknęła, gdy mój głos zabrzmiał swobodnie.

Marilyn przepełniała radość życia, ale nasza siostra, Aisling, była zgorzkniała. Z pewnością głęboko żałowała, że musi prowadzić taką egzystencję, ale brakowało jej odwagi, by sprzeciwić się Matce Ocean i w ten sposób zerwać umowę. Aisling miała jeszcze sporo czasu do końca służby – mniej niż ja, ale znacznie więcej niż Marilyn. Marilyn miała nas opuścić w ciągu najbliższego roku, a ja wiedziałam, że będę za nią rozpaczliwie tęsknić. Aisling trzymała się na uboczu i widywałam ją tylko wtedy, gdy Matka Ocean wzywała nas wszystkie. Minął już ponad rok, od kiedy byłyśmy potrzebne, a ja nie tęskniłam do ponownego spotkania.

Aisling była oczywiście bardzo piękna. Była wytworną blondynką o jasnej skórze. Marilyn powiedziała kiedyś, że Aisling jest Szwedką, ale sama nie umiałabym tego rozpoznać. Wszystkie miałyśmy sporo wdzięku, ale w niej było go najwięcej. Podobnie jak Marilyn miała cudownie błękitne oczy, lśniły jak klejnoty w nieskazitelnej twarzy. Było w tych oczach coś, czego nie potrafiłam nazwać, coś, co sprawiało, że gdy na nią patrzyłam, zaczynałam tęsknić za czymś nieznanym. Miała jednak okropny charakter. Chyba najgorsze wrażenie zrobiło na mnie nasze pierwsze spotkanie. Podziwiałam ją tylko przez jakieś pięć minut, gdy ją zobaczyłam, zanim odezwała się do mnie.

– Nie trać czasu, nie uda ci się – wycedziła.

– Aisling, jeśli masz się tak zachowywać, to idź stąd – skarciła ją Marilyn.

– Chyba tak zrobię, bo po tym zamieszaniu potrzebuję odrobiny ciszy. Miło było cię poznać – powiedziała do mnie, jakby spodziewała się, że poddam się, gdy tylko ona zniknie, i że nigdy więcej mnie nie zobaczy. Wydawało się, że Aisling zapomniała błyskawicznie, jak sama się czuła, gdy przyszła na nią kolej. Nienawiść to bardzo mocne słowo, ale nie przesadziłabym, mówiąc, że nienawidziłam Aisling.

– Nie, nie wydaje mi się, żebyś miała cierpliwość do Aisling – przyznała Marilyn. Sądzę, że gdyby to było możliwe, zakrztusiłaby się jedzonym owocem.

– Potrafię przecież być cierpliwa! Dobrze się ze mną mieszka, prawda? – zaczęłam się bronić bez powodu, bo nie znosiłam Aisling. Ale przyjemnie było zabrzmieć w taki sposób, czułam się dzięki temu jak nastolatka.

– Oczywiście, skarbie, jesteś najlepszą współlokatorką, jaką znam. Ale mieszkałam z Aisling i przyznaję, że to może doprowadzić człowieka do szału.

– Kiedy i gdzie z nią mieszkałaś? – Sama myśl o tym wydawała mi się odpychająca.

– Na samym początku, tak samo jak ty, ale to było zupełnie co innego. Nie wytrzymałam z nią nawet tygodnia. Pomyśl tylko: miałyśmy przed sobą całe lata, a nie byłyśmy w stanie znieść się nawzajem przez tydzień! Możesz sobie wyobrazić, co by było, gdybym zostawiła ciebie samą po tygodniu?

Zadrżałam.

– Och, byłabym całkowicie zagubiona! Dlaczego ona nie chciała mieszkać z tobą?

– Wydaje mi się, że nie chodziło o mnie. Ona chyba chciała być sama. Bardzo jasno powiedziała, że nie lubi czuć się obserwowana przez cały czas. Wrzeszczała na mnie i robiła awanturę za każdym razem, gdy zbliżyłam się za bardzo albo powiedziałam za dużo. Po prostu tego nie lubiła. – Marilyn wzruszyła ramionami na to wspomnienie.

– Co zrobiłaś?

– Odeszłam, bo tego właśnie chciała. Aisling poprosiła mnie, żebym wyjaśniła jej wszystko jeszcze raz, a potem powiedziała, że będzie się trzymać w pobliżu Matki Ocean i zapyta Ją, jeśli będzie czegoś potrzebować, zanim sama zacznie wszystko rozumieć. Jest uparta jak osioł! – zakończyła ze śmiechem Marilyn.

Roześmiałam się razem z nią.

– Jak myślisz, która z was pierwsza chciała uciekać?

– Wydaje mi się, że obie byłyśmy sobą zmęczone. Starałam się z nią wytrzymać, naprawdę, ale gdy popłynęłam na południe, a ona na północ, uznałam, że tak będzie lepiej. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek jedna siostra próbowała zabić drugą, ale nam niewiele brakowało! – Myśl o tym, że można zabić inną siostrę, była naprawdę komiczna. Nie miałam pojęcia, jak miałoby to być możliwe. – Naprawdę, któregoś wieczora rozbiłam jej talerz na głowie.

– Jak to?! – krzyknęłam. Obie zaczęłyśmy się znów śmiać.

– Coś o mnie powiedziała, już nie pamiętam co konkretnie, a ja po prostu złapałam talerz i uderzyłam ją w głowę! – Nadal się śmiałyśmy. – Wiesz, nie zrobiłam jej krzywdy, ale możesz to sobie wyobrazić.

Tylko Marilyn przyszłoby coś takiego do głowy. Kochałam ją z całego serca i wiedziałam, że będzie mi jej brakować.

Syciłam się tą chwilą śmiechu. To był cudowny i intymny dźwięk. Odkryłam, że oddechy nie są szkodliwe – tak jak bezgłośny śmiech – ale gdyby pojawił się w nich chociaż cień naszego głosu, zaczęłyby się kłopoty. Westchnienia, pociąganie nosem i sapnięcia były nieszkodliwe, ale śmiech, mowa, płacz i nawet szept miały w sobie coś z muzyki. Przed nimi musiałyśmy się pilnować, dlatego opanowałyśmy się, zanim po południu wyszłyśmy z domu.

Rozpaczliwie potrzebowałam czegoś, co zajmie moją uwagę – byłam bardziej sobą, gdy coś robiłam. Spacerowanie po plaży sprawiało, że czułam się bardziej normalna. Chłopcy gwizdali za nami, musiałyśmy się im wydawać egzotyczne. Rude włosy Marilyn i moja jasna cera wskazywały bez cienia wątpliwości, że nie jesteśmy miejscowe.

Nad ranem, gdy nikt nas nie widział, Marilyn i ja czasem kąpałyśmy się przy brzegu. Matka Ocean musiała czuć, jak bardzo Jej nie ufam, ale nie zawracała sobie głowy żadną reakcją. Woda tutaj, w pobliżu zwrotnika, była zawsze ciepła i pełna życia. Ryby przepływały koło nas z gracją, niemal tańcząc w swoim podwodnym świecie. Na dnie, tam, gdzie zwykli ludzie woleli się już nie zapuszczać, piasek ustępował miejsca poszarpanym skałom pokrytym cienkimi wstęgami wodorostów, które wyglądały, jakby machały do mnie, gdy przepływałam obok. Wypływałam tam, z ulgą witając zmianę otoczenia, i zostawałam pod wodą, patrząc ku górze. Księżyc kołysał się, gdy fale przesuwały się nade mną, a ja czułam, jaka jest prawda o naszym życiu: wszyscy jesteśmy zależni od Niej.

Było jeszcze zbyt wcześnie i zbyt widno na takie wyprawy, więc robiłyśmy to samo, co miejscowi. Zauważyłyśmy malutki zespół grający na placu pod namiotem, więc podeszłyśmy, żeby posłuchać. Uwielbiałam tutejszą muzykę, była taka świeża. Siedziałyśmy na ławce na skraju placu i po prostu patrzyłyśmy. Namiot zatrzymywał większość promieni słońca, rzucając cień na siedzących na krzesłach ludzi. Wszędzie kwitły kwiaty, napełniające powietrze zapachem perfum, a mnie nadal wydawało się to egzotyczne. Muzycy mieli na sobie identyczne kremowe koszule, ale wyglądali swobodnie, tak samo jak wszyscy tutaj.

Kilka par tańczyło w rytm muzyki. Dzieci trzymały się za ręce i podskakiwały w kółku. Starszy mężczyzna pląsał z dziewczynką, która musiała być jego wnuczką. Mówił jej po cichu, że jest najpiękniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek znał. Cieszyłam się, że jestem dość blisko, by to usłyszeć. Nie było nikogo, kto poprosiłby mnie do tańca, więc musiałam korzystać z tego, co miałam. Złapałam Marilyn za rękę i pociągnęłam ją, by zatańczyła ze mną. Gdy w końcu się zgodziła, obie usłyszałyśmy jakiś dźwięk.

Bryza przyniosła Jej głos, który zaczęłam słyszeć, podobnie jak Marilyn. Tym razem to nie była ta sama wiadomość, co rano. Jeśli dobrze rozumiałam… mówiła coś o Morzu Japońskim i nowej siostrze. Miałyśmy się pospieszyć.

Marilyn i ja popatrzyłyśmy na siebie. Nie mogłyśmy tutaj rozmawiać, ale ta wiadomość była dziwna. Nowa siostra? Na pewno po to, by zastąpić Marilyn, ale ja byłam jeszcze zupełnie niedoświadczona. Nie miałyśmy czasu zastanawiać się, co to może oznaczać.

W jednej chwili spoważniałam. Nie byłam już dziewczyną tańczącą pod namiotem, byłam syreną i miałam zadanie do wykonania. Musiałam być posłuszna.

Nie mogłyśmy skoczyć do morza na oczach tylu ludzi. Nie zamierzałyśmy się wynurzać, a to z pewnością zwróciłoby uwagę. Pobiegłyśmy plażą, szukając pustego miejsca. Ludzie oglądali się za nami, gdy przebiegałyśmy koło nich pędem, wznosząc tumany piachu. Pożyczone spodnie, intensywnie żółte i różowe, łopotały na wietrze. Zauważyłam, że Marilyn na chwilę zbliżyła się do wody i zanurzyła stopy w falach, by wyjaśnić, że jesteśmy w drodze, ale mamy za dużo świadków.

Ludzie na plaży rozmawiali po hiszpańsku, ale rozumiałam ich doskonale.

– Patrz, jak te dziewczyny biegną!

– Niezłe nogi, złotko!

Zignorowałyśmy ich i biegłyśmy dalej, nie zatrzymując się. Jedną z zalet faktu, że właściwie nie potrzebujesz płuc, stanowi to, że nigdy nie tracisz oddechu. Oddychanie było raczej przyzwyczajeniem niż koniecznością.

Miałam wrażenie, że trwało całą wieczność, zanim linia plaży zakręciła. Niepokoiłam się. Matka Ocean czuła, że się zbliżamy, ale nasza nowa siostra tego nie wiedziała. Miałam nadzieję, że poradzi sobie przez tę chwilę, jakiej potrzebowałyśmy, żeby dotrzeć do niej. Gdy pojawiła się kępa drzew osłaniających fragment plaży, Marilyn i ja zwolniłyśmy i obejrzałyśmy się, żeby sprawdzić, czy nikt nas nie widzi. Bez wahania skoczyłyśmy do wody, nie zawracając sobie głowy zaczerpnięciem oddechu.

Nie musiałyśmy płynąć, nie wtedy, gdy Ona kierowała nas w konkretne miejsce. Byłyśmy raczej pchane do przodu – słabsze ciało zostałoby unicestwione taką siłą, ale mnie to za każdym razem prawie łaskotało. Zazwyczaj, gdy poruszałyśmy się w taki sposób, miałam okropne uczucie połączone z pełną świadomością, że za chwilę pomogę w doprowadzeniu do masakry. Starałam się pocieszać świadomością, że to nie ja potrzebowałam tych istnień. Oprócz niepokoju czułam także dziwny przypływ siły i urody. Mój widok, mój głos były przynajmniej dla garstki ludzi, ostatnią rzeczą, jaką zobaczą i usłyszą; miałam też świadomość, że w obu przypadkach będę niedoścignionym wzorem doskonałości.

Gdy poruszałyśmy się w wodzie, nasze ubrania rozpadały się. Myślę, że przyczyną była szybkość. Guziki i suwaki wytrzymywały ją całkiem nieźle, ale ponieważ nie miały się czego trzymać, tonęły jak drobne kamyki. Pierścionek zaręczynowy Marilyn znosił napór wody bez najmniejszej trudności. Ja wkroczyłam do tego świata bez własnej biżuterii, na której mogłabym przetestować tę siłę.

To, co miałyśmy na sobie, gdy śpiewałyśmy razem, nie należało do żadnego miejsca ani czasu. Byłyśmy zjednoczone, równe sobie. Gdy ubrania zostały zdarte z naszych ciał, Matka Ocean uwalniała ze Swoich żył sól, której drobniutkie cząsteczki osiadały na nas, tworząc długie, powiewne suknie. Wyglądały trochę jak piana morska, lekkie i lśniące. Nigdy nie były identyczne, ale zawsze podobne. Zawsze były w jednym z Jej odcieni – niebieskie, zielone, beżowe – jak cała Jej tęcza. Rozkoszowałyśmy się nimi – były ponadczasowe, cudowne i na swój sposób zmysłowe. Stanowiły jedyną zaletę, jaką na razie dostrzegałam w moim obecnym życiu.

Czasem nosiłam taką suknię, dopóki się nie rozpadła. Ziarenko po ziarenku rozsypywała się, a ja patrzyłam ze smutkiem, jak zmienia się w sól na podłodze. Uwielbiałam te suknie i nie było wątpliwości, że gdy stałyśmy w wodzie ubrane w coś takiego, każdy mężczyzna zapominał, że to, co robi, jest szaleństwem. Gdy znajdowałyśmy się na miejscu, odsłonięte fragmenty skóry lśniły od soli, a gdy otwierałyśmy usta i śpiewałyśmy, nikt nie mógł się oprzeć pokusie. Niebezpieczeństwo kryjące się za naszą urodą dawało się dostrzec o wiele za późno.

Ocean była pełna niebezpieczeństw. Tak jak reszta ludzkości zakładałam, że najgorsze są góry lodowe lub huragany – różnego rodzaju katastrofy naturalne. Prawda była taka, że tych niebezpieczeństw można było niemal zawsze uniknąć. Prawdziwe niebezpieczeństwo stanowił głos ukryty w moim niezniszczalnym ciele.

Spójrzcie chociażby na „Titanica” – gazety ogłosiły, że statek wpadł na górę lodową. Ja wiedziałam, że odpowiadały za to Marilyn i Aisling, które śpiewem zwabiły go na niebezpieczny kurs. Na długo zanim inni ludzie mogli to zobaczyć, popłynęłam tam, żeby odszukać wrak. Marilyn odmówiła towarzyszenia mi, więc zrobiłam to sama. To było zaledwie po kilku miesiącach nowego życia, zanim miałam okazję sama zatopić statek; nie rozumiałam jeszcze jej odrazy. Nie wiedziałam, że potem ten widok będzie mnie prześladować. Matka Ocean zabrała mnie tam z łatwością, łagodnie kierując mnie do wraku. Byłam zaskoczona Jej gotowością, ostrożnością, z jaką prowadziła mnie tam, gdy poprosiłam Ją o coś tak dziwacznego. Onieśmielała mnie, ale ciekawość zwyciężyła.

Spodziewałam się, że statek wzbudzi mój podziw, ale myliłam się. To był straszny widok.

Statek złamał się na pół, a szczątki rozsiane były wszędzie wokół. Przyciągnęła mnie do niego słynna nazwa i miejsce, jakie zajmował w pamięci świata, ale okazał się milczącym cmentarzem metalu i śmieci. Porcelanowa lalka. Para butów. Talerz. Nagle uświadomiłam sobie, że gdybym przeszukała morskie dno, mogłabym znaleźć to, co pozostało z mojego statku. Rzeczy należące do mnie leżałyby rozsypane w piasku, tak samo jak te. To nie był sukces myśli inżynieryjnej. To nie było wydarzenie, które trafiło na czołówki gazet. Tyle pozostało po życiach, do których odebrania się przyczyniłyśmy. Jeden z setek nieznanych cmentarzy na dnie morza.

Dzisiaj jednak nie płynęłam, by spowodować takie zniszczenia. Dzisiaj moim celem była nieznana przyjaciółka. Ile miała lat? Skąd pochodziła? Jak się znalazła w takiej sytuacji? Pojawiły się też poważniejsze pytania. Skoro Matka Ocean potrzebowała jedzenia, tak jak mówiła nam rano, to dlaczego oszczędziła tę dziewczynę? Ocean słyszała pytanie, które zadawałam w myślach, ale najwyraźniej nie zamierzała udzielić mi odpowiedzi. Nie podobało mi się to, że moje myśli wydawały się napełniać Ją ciepłem.

Mogłam rozmawiać z Nią tak samo jak Marilyn, ale w tym momencie nie byłam pewna, jak blisko chcę Ją dopuścić. Oczywiście zrozumiałam Jej milczącą odpowiedź, gdy tylko dostrzegłam tę drobniutką istotę. Gdy wylądowałyśmy na brzegu, ledwie oświetlonym promieniami słońca, zobaczyłam naszą nową siostrę.

Była uderzająco piękna, tak drobna, że wydawała się krucha. Czarne włosy spadały jej na ramiona, gdy siedziała, obejmując tułów rękami. Jej twarz o miękkich rysach i ciemnych oczach odznaczała się pełną spokoju urodą. Jej widok wśród nas – a zapewne także jej głos – będzie nieodparcie piękny. Płakała cicho, gdy Marilyn i ja zbliżyłyśmy się do niej, ostrożnie wynurzając się z fal; nie chciałyśmy przerazić jej jeszcze bardziej.

Aisling jeszcze się nie pojawiła, a ja podejrzewałam, że celowo się ociągała. Nie zdziwiłoby mnie to, biorąc pod uwagę, jak przywitała mnie. Podeszłam do dziewczyny tak szybko, jak tylko mogłam, żeby nie wydać się straszna. Widziałyśmy w jej oczach lęk, gdy na nas patrzyła… ale także pewien podziw. Znałam to uczucie.

Odzwyczaiłam się od mówienia do ludzi, więc podskoczyłam lekko, gdy Marilyn odezwała się do niej.

– Jak masz na imię? – zapytała.

– Miaka – jęknęła drobna dziewczyna. Wstrząsnął nią niepowstrzymany szloch.

– Miako, nie musisz się bać. Nie skrzywdzimy cię. Jesteśmy tutaj, żeby ci pomóc – Marilyn przemawiała jak życzliwa nauczycielka, a Miaka popatrzyła na nią z zachwytem w oczach. Nie dziwiłam jej się.

– Czy jesteście aniołami? – zapytała, a Marilyn i ja musiałyśmy powstrzymać śmiech. Suknie, lśniąca skóra i otaczająca nas aura sprawiały, że zapewne właśnie tak wyglądałyśmy.

– Nie – odparła Marilyn. – Nie umarłaś, a my nie jesteśmy aniołami.

– Nie rozumiem. Umierałam… czułam to. Nie mogłam oddychać. – Gdy to mówiła, wróciły do mnie wspomnienia.

Z zaskakującą jasnością moje myśli wróciły do tamtej pierwszej i ostatniej chwili, w której wszystko się zmieniło. Czułam, jak mięśnie bolą mnie od walki z wodą, jak płuca płoną z wysiłku. Słyszałam upiorny głos wzywający mnie z ciemności. Wir ciemnej wody, moje usta otwierające się bezwiednie i odrętwienie, które stłumiło cały ból. Ponieważ znałam wodę, wiedziałam, że coś jest nie tak.

– Tak, umierałaś – powiedziała Marilyn. – Ale pragnęłaś żyć, prawda?

Miaka wydawała się zaszokowana.

– Tak! Tak! Błagałam, by pozwolono mi żyć i wtedy usłyszałam głos. Myślałam, że moi przodkowie wzywają mnie do domu.

Marilyn nadal starała się ją uspokoić.

– Przeżyłaś. Dostałaś drugą szansę, Miako.

– Żyję? Na pewno? Powinnam czuć ból, ale nie czuję. A wy wyglądacie jak anioły… Na pewno umarłam… – Urwała; zdawała się mówić bardziej do siebie niż do nas.

– Nie, kochanie, przeżyłaś – oznajmiłam. Już ją polubiłam; była taka mała i tak bardzo potrzebowała pomocy. Mogłam się nią zaopiekować, potrzebowała kogoś takiego jak ja. Nie wiedziałam jeszcze, czy siostry opiekują się nowymi na zmianę, ale nie było mowy, żebym pozwoliła Aisling zabrać ode mnie Miakę. Marilyn i ja zajmiemy się nią.

Miaka wpatrywała się w nasze twarze w poszukiwaniu cienia fałszu. Teraz, gdy patrzyła prosto na nas, widziałam w pełni jej urodę. Miałam przeczucie, że do tej pory nikt jej nie zauważał. Patrzyła na nas długo, ale szczerość w naszych twarzach przekonała ją, że mówimy prawdę.

– Ja żyję? Och… och, to cudownie! Och, dziękuję wam! Dziękuję z całego serca! – pisnęła, przypuszczając, że to my ją uratowałyśmy. – Och, proszę, możecie zabrać mnie do ojca?

Nie mogłam wykrztusić ani słowa. Słyszałam w jej głosie tęsknotę, którą dobrze znałam. Wiele szczegółów zaczęło się już zacierać, ale wiedziałam, że jeden z moich braci przeżył. Pragnęłam zobaczyć, jakie życie prowadzi, ale nie byłam pewna, czy nawet coś tak drobnego nie będzie miało poważnych konsekwencji, czy samo patrzenie na niego nie ściągnęłoby kłopotów. Nie mogłam ryzykować.

– Nie – powiedziała po prostu Marilyn.

– Ale… ale on będzie się zastanawiać, gdzie ja jestem. Wypadłam z łodzi, gdy popłynęłam łowić ryby z braćmi. Nie potrafię pływać… zwykle znacznie bardziej uważam. Nie widzieli, że wypadam za burtę, a ja nie zdążyłam nabrać oddechu, by ich zawołać. Ale będą wiedzieli, że wypadłam. Nie wiem, gdzie są teraz.

– Są daleko stąd, Miako, a ty nie możesz do nich wrócić. Przykro mi – powiedziała Marilyn głosem pełnym słodyczy, ale i stanowczości.

– Dlaczego…? – Twarz Miaki posmutniała.

– Powiedziałyśmy prawdę, gdy mówiłyśmy, że przeżyłaś. Pragnęłaś odzyskać swoje życie i tak się stało, ale za pewną cenę. Musisz zapłacić za swoją drugą szansę.

– To jasne, że musi. – Aisling pojawiła się za nami. Podeszła, kołysząc się z wdziękiem. – Coś mnie ominęło?

– Witaj, Aisling – powiedziała Marilyn. – Poznaj naszą najnowszą siostrę. To jest Miaka. – Marilyn wskazała drobną dziewczynę. Zauważyłam, że Miaka szybko podniosła oczy na słowo „siostra”.

– Witaj, Miako – odezwała się Aisling. Jej mina i głos były kompletnie obojętne.

– Właśnie miałyśmy jej opowiedzieć o nowym życiu. Czy mogę kontynuować?

– Po co sobie zawracać głowę? Nie wygląda, jakby miała wytrzymać. Daję jej, no, nie wiem, trzy dni. Najwyżej pięć – oznajmiła Aisling i odeszła kawałek. Miała ma myśli Miakę, ale mnie także to zabolało.

– Nie przejmuj się nią – wyszeptałam do Miaki. Aisling była najmniejszym z jej zmartwień, a przynajmniej tak powinno być.

– Aisling, zrób coś pożytecznego i stań w wodzie – poleciła stanowczo Marilyn.

– Niech będzie. – Aisling zeszła na brzeg, żeby stanowić nasze połączenie z Matką Ocean, a my z powrotem zajęłyśmy się naszą nową siostrą.

– Miako – zaczęła Marilyn. – Aisling, Kahlen i ja jesteśmy syrenami. Słyszałaś kiedyś o syrenach?

Miaka potrząsnęła głową.

– Jesteśmy śpiewaczkami z legend. Dawniej ludzie wierzyli w nas albo przynajmniej podejrzewali, że istniejemy, ale teraz jesteśmy siostrami w tajemnicy, ukryte przed światem. Należymy do Matki Ocean. Widzisz, Ona jest ogromną istotą i oddaje nieskończenie wiele całej ziemi. Aby była dość silna, by podtrzymać życie na planecie, musi jeść. Pomagamy Jej w tym, śpiewając dla Niej. Nie zdarza się to często, ale to nasz obowiązek, a teraz ty także będziesz musiała to robić, jeśli podejmiesz taką decyzję.

Widziałam, jak w jej głowie rodzą się pytania. Zastanawiałam się, które zada jako pierwsze.

– Co takiego je Matka Ocean? – zapytała.

– Ludzi – odparłam cicho.

– Ludzi?! – Wydawała się przerażona. Zobaczyłam, że jej twarz wykrzywia strach, a szloch pełen przerażenia zaraz wydostanie się na zewnątrz.

Marilyn szybko interweniowała.

– Tak, ale nie uczestniczymy w tym często. Raz na rok, czasem rzadziej. Ludzie często tracą życie w wodzie, a to pomaga. Ja próbowałam umrzeć celowo, a ty omal nie zginęłaś przez przypadek. Ale jeśli to nie wystarcza, my Jej pomagamy.

Miaka wysłuchała tego, a jej onyksowe oczy biegały niespokojnie w poszukiwaniu kolejnych pytań lub w oczekiwaniu wyjaśnień. To nie jest drobnostka, odkryć, że planeta ukrywa coś przed tobą.

Była znacznie spokojniejsza niż ja w swoim czasie. Ja jąkałam się, przerywałam i machałam rękami. Miaka najwyraźniej była nauczona panować nad sobą. Gdy zobaczyła, że dajemy jej czas, podniosła spojrzenie na Marilyn i zadała jedno z tuzinów pytań, jakie musiała mieć. Nie była całkowicie spokojna, ale przynajmniej nie histeryzowała.

– Powiedziałaś… powiedziałaś, że jeśli podejmę taką decyzję. A jeśli nie? – zapytała. Ja nie zadałam tego pytania. Miaka uwierzyła szybciej niż ja, może po prostu była bardziej inteligentna.

– Przykro mi, Miako, ale jeśli nie staniesz się jedną z nas, będziemy musiały pozwolić, by Matka Ocean cię zabrała. Powinnaś była umrzeć przed chwilą, dlatego pozwoliłybyśmy Jej na to. Jeśli jednak postanowisz zostać, opowiemy ci, jak teraz będzie wyglądać twoje życie. – Głos Marilyn jak zawsze był pełen słodyczy.

Modliłam się, by Miaka została. Pragnęłam z nią być! Nie mogłabym sprzeciwić się, gdyby Matka Ocean rozkazała mi wciągnąć Miakę do wody, ale nie wiedziałam, czy moje serce zniosłoby, gdybym musiała to zrobić. Miałam nadzieję, że nasze twarze jasno jej mówią, że nam na niej zależy. Cóż, przynajmniej dwóm z nas.

– Idź od razu do wody, skarbie, nie poradzisz sobie! – zawołała Aisling. Spacerowała bez celu na przybrzeżnej płyciźnie, w ogóle niezainteresowana.

Rzuciłam jej spojrzenie – proszę, istniał ktoś, komu umiałabym zrobić krzywdę.

– Naprawdę – powiedziałam cicho do Miaki. – Nie przejmuj się nią. Nie będziesz jej widywać zbyt często.

Miaka patrzyła na mnie poważnie. Nasze oczy spotkały się. Wiedziałam, że jestem zachłanna, ponieważ Marilyn ma niedługo odejść, ale jeśli miało nas znowu zostać trzy, chciałam, żeby Miaka z nami została. Uśmiechnęłam się do niej i miałam nadzieję, że ona widzi moją życzliwość. Miaka przeniosła spojrzenie na Marilyn.

– Ty jesteś Marilyn, prawda? – zapytała. Marilyn skinęła głową. – Czy mogę się dowiedzieć, jak będę żyła… zanim podejmę decyzję?

– Tak – odparła Marilyn i powtórzyła to, co powiedziała do mnie osiem lat temu: – Jeśli do nas dołączysz, będziesz musiała wszystko pozostawić. Nie będziesz mogła nigdy wrócić do swojej rodziny. Zostaniesz czwartą syreną; tylko tyle może nas być jednocześnie. Gdy Matka Ocean nie będzie potrzebowała naszej pomocy, możemy żyć, jak tylko chcemy. Jest kilka zasad, ale to wyjaśnię później. Możesz żyć sama, tak jak Aisling, chociaż na początku najlepiej będzie, jeśli zostaniesz z kimś. Może ci się wydawać, że twoje ciało jest zamrożone. Nie będziesz się starzeć, nie zachorujesz i nie umrzesz, dopóki jesteś syreną. Gdy twój czas się skończy, twoje ciało straci swą niezwykłość, i zaczniesz się starzeć. Będziesz wtedy mogła wyjść za mąż, mieć rodzinę, robić, co tylko zechcesz. Twoje życie należy teraz do Matki Ocean, ale tamto życie będzie wyłącznie twoje, a ty będziesz miała przewagę nad większością ludzi, ponieważ będziesz miała czas, by się doskonalić. To niemalże jak dodatkowy dar. Będziesz miała wyjątkowy charakter, chociaż możesz nie wiedzieć, skąd się to wzięło. Na przykład ja jestem znacznie odważniejsza niż byłam. Gdy porzucę to życie, nie będę pamiętać zdarzeń, które mnie taką uczyniły, ale to nie zmieni mojego charakteru – to część tego, jaka teraz jestem. Jednak do tego czasu nie wolno ci zrobić nic, co mogłoby wyjawić światu naszą tajemnicę. Oznacza to, ogólnie rzecz biorąc, że nie możesz nawiązywać bliskich kontaktów z ludźmi. Pomijając to, że oni się zestarzeją, podczas gdy ty pozostaniesz młoda, nie będziesz mogła się do nich odzywać. Twój głos będzie ich wabić do wody i sprawi, że zapragną utonąć. Takie właśnie jesteśmy. Nawet jeśli w pobliżu nie będzie wody, mogą próbować czegoś takiego jak włożenie głowy do zlewu. Możesz odzywać się do nas i w każdej chwili możesz rozmawiać z Matką Ocean, ale dla ludzi jesteś śmiertelnie niebezpieczna. Jesteś w tej chwili bronią. Niezwykle piękną bronią. Nie będę cię okłamywać, takie życie jest bardzo samotne, ale gdy się skończy, zaczniesz żyć naprawdę. Wszelkie zmiany, jakie w tobie zajdą, staną się częścią twojej osobowości, twoje pasje pozostaną z tobą. Wystarczy, że teraz złożysz w ofierze swoje posłuszeństwo i czas – zakończyła Marilyn.

Miaka słuchała tego wszystkiego uważnie, a ja podziwiałam jej opanowanie. Przed chwilą otarła się o śmierć, została rozłączona z rodziną i usłyszała, że jest śmiertelnie niebezpieczna. Mimo to zachowywała się racjonalnie, a lśniące w jej oczach łzy nie odbierały jej zdolności trzeźwego myślenia.

Była odważniejsza ode mnie – naprawdę zastanawiała się, czy nie byłoby lepiej, gdyby została zabrana przez Matkę Ocean. Z każdą mijającą sekundą coraz bardziej obawiałam się, że dojdzie do wniosku, iż wszystko, nawet śmierć, będzie lepsze od takiego życia. Próbowałam w myślach nakłaniać ją, by została. Popatrzyła na Marilyn i przygotowała się, by usłyszeć odpowiedź na jedno z najważniejszych pytań.

– Jak długo? – zapytała.

– Sto lat – odparła Marilyn.

Miaka znowu się zamyśliła. Zastanawiałam się, co takiego rozważała. Ja podchodziłam do życia zbyt emocjonalnie, by tyle się zastanawiać. Przez długą chwilę panowała cisza. Nawet Matka Ocean cierpliwie czekała, co Miaka zdecyduje. Dziewczyna przygryzła na moment wargi i w końcu spojrzała na nas.

– Nie obawiam się śmierci. Nie chcę krzywdzić ludzi, ale pragnę innego życia. Innego niż to, jakie prowadziłam. – Wstała. – Zostanę. Dołączę do was.

Aisling nic nie zrobiła. Marilyn odetchnęła z ulgą, a ja podeszłam bliżej, żeby przytulić Miakę. Bez wahania pozwoliła mi na to.

– Witam wśród syrenich sióstr – szepnęłam jej do ucha.

Rozdział 2

Przytuliłam Miakę i zakołysałam się na boki w uścisku. Roześmiała się niepewnie, jakby bardzo rzadko to robiła.

– Nigdy wcześniej nie miałam siostry – wyznała.

– Ja też nie – zapewniłam ją.

Cóż to za niezwykły dzień. Chociaż życie, które prowadziłam, wydawało mi się czasem niewyobrażalnie okrutne, ta chwila, gdy trzymałam w ramionach nową siostrę, była cudowna. Odrobina prostoty pośród chaosu. Miałam jeszcze kogoś, kogo można kochać! Nigdy jeszcze nie byłam tak wdzięczna Matce Ocean.

Radosne powitanie zostało jednak przerwane przez skomplikowane instrukcje, jakie przekazała nam Matka Ocean. Miałyśmy natychmiast zacząć działać. Gdy spojrzałam na wodę otaczającą sylwetkę Aisling, zobaczyłam oznaki. Fale powinny kołysać się jedwabiście, a przypominały syrop – z takim trudem wydobywały się na plażę. Zbliżające się grzywy były niskie i ciężkie. W tym stanie Ona nie zdoła przetrwać długo, a ludzie zależni od niej przetrwają tylko odrobinę dłużej. Jeśli czegoś nie zrobimy, Ona sobie nie poradzi.

– Słyszałaś Ją przed chwilą? – zapytałam Miakę.

– Coś słyszałam. Co to było?

– To była Matka Ocean. Wiem, że brzmi to teraz jak mamrotanie, ale z czasem stanie się wyraźniejsze.

– Czy to były słowa? – zapytała.

– Tak – odparła krótko Marilyn. Bez wątpienia była teraz naszą przywódczynią i stała się bardzo rzeczowa. – Nie mamy czasu o tym rozmawiać. Przykro mi, że tak musi być, ale mamy wyruszać natychmiast. Obawiałam się, że do tego dojdzie, wypuszczenie cię zwiększyło Jej głód.

– Teraz?! – wykrzyknęła Miaka. – Ale ja nie wiem nawet, co mam robić. Nie wiem… nie wiem…

– Wystarczy, że będziesz robić to samo, co my. Zadanie jest bardzo łatwe, wszystko masz już w sobie. – Słowa Marilyn zaskoczyły Miakę, która ścisnęła żołądek, jakby chciała się przekonać, czy uda jej się wyczuć tę nieznaną rzecz. Szczerze mówiąc, gdyby to miało być coś w naszym ciele, podejrzewałabym, że będzie umieszczone bliżej płuc.

– Płyniemy na Ocean Południowy, prawie do brzegów Antarktydy. Jesteś nowa, więc możesz poczuć odrobinę zimna, ale to ci nie zaszkodzi. Nic nie może ci zaszkodzić. Po prostu płyń za nami. – Z tymi słowami Marilyn weszła do morza, zostawiając mnie i Miakę z tyłu. Aisling czekała na nas, zanurzona już do pasa w wodzie.

– Nie możemy się pospieszyć? – jęknęła do nas, jako jedyna nie mogąc się doczekać, aż wykonamy nasze makabryczne zadanie.

Przytrzymałam ramiona Miaki wyciągniętymi dłońmi i nagle poczułam swój autorytet.

– Trzymaj się blisko. Matka Ocean zabierze nas tam, gdzie powinnyśmy się znaleźć, nie musisz się nad niczym zastanawiać. Gdy będziemy na miejscu, nie rób nic, co zwracałoby uwagę. Gdy Ona ci rozkaże, otwórz usta. Jeśli Jej nie usłyszysz, nie martw się, ja będę tuż koło ciebie. Pieśń przyjdzie sama. Nie przerywaj, dopóki się nie skończy. Rozumiesz?

Skinęła głową i popatrzyła na mnie z mieszaniną przerażenia i ufności.

Wydawało mi się nierzeczywiste, że wyjaśniam komuś, jak może ocalić życie, odbierając je innym. Spokojne dni w upale Ameryki Południowej pozwalały mi niemal zapomnieć o tym, czym byłam. Teraz jednak, tuż przed wykonaniem mojego zadania, nienawidziłam siebie i żałowałam Miaki. Ja zostałam zabrana pomiędzy posiłkami Matki Ocean, dlatego potrwało trochę czasu, zanim mnie wezwała. Mogłam się przystosować do nowego życia, ale Miaka nie miała tego luksusu. Mimo to, gdy już będzie po wszystkim, Marilyn i ja pocieszymy ją, a potem nie będzie musiała o tym myśleć przez dłuższy czas. Status starszej siostry sprawił, że w duchu stałam się pewniejsza siebie. Mogłam być tym, czego potrzebowała Miaka.

Podeszłyśmy do wody. Ja stanęłam w miejscu, gdzie omywały mnie fale, ale Miaka zatrzymała się kilka kroków wcześniej. Na jej twarzy malował się lęk, a pierś unosiła się szybko w płytkich oddechach. Obawiała się morza. Nie umiała pływać, a przed chwilą utonęła – nie mogła wiedzieć, że w porównaniu z tym, co ją czeka, były to niewielkie zmartwienia.

– Nie bój się wody, Matka Ocean jest teraz twoim sprzymierzeńcem. Nie skrzywdzi cię.

Miaka stała jak sparaliżowana.

– Zaufaj mi, Miako. Zaopiekuję się tobą. Chodź do wody.

Dziewczyna niepewnie podeszła do ociężałych fal. W oddali Aisling i Marilyn zniknęły już pod powierzchnią, a ja usłyszałam, że Miaka wstrzymuje oddech.

– Widzisz, one są bezpieczne. Tak samo jak i ty. – Pociągnęłam łagodnie Miakę i przytrzymałam jej rękę, gdy zanurzyłyśmy się w morzu. Mimo wszystko wstrzymała oddech; chociaż nie chciałam tego robić, parsknęłam śmiechem.

Miaka pisnęła cicho, gdy zaczęłyśmy się poruszać, ale uspokajała się za każdym razem, kiedy ściskałam jej rękę. Próbowała niezdarnie łapać swoje ubranie, gdy z niej spadało. Nie było w nim nic szczególnego, przypominało raczej łachmany, ale mimo wszystko musiało wydać jej się przerażające, że zostanie nago w towarzystwie trzech dziwnych kobiet. Oczywiście, gdy tylko suknia podobna do naszych pojawiła się powoli na jej ciele, idealnie dopasowana, Miaka natychmiast zaczęła ją podziwiać. Widziałam wyraz jej oczu, gdy pędziłyśmy naprzód – była czarująca. Jej włosy śmigały gwałtownie wokół, wydawała się tajemnicza i elegancka. Uśmiechała się, całkowicie nieświadoma tego, co za chwilę ma zrobić. Nie chciałam mącić jej radości; Matka Ocean mogła się tym zająć, ja nie chciałam się w to angażować.

Byłam jednak częścią Matki Ocean. Czułam to, bo gdy płynęłyśmy, targały mną skurcze Jej głodu. Zdawały się dobywać z mojego własnego żołądka, a były to jedyne chwile, gdy czułam się głodna. Miaka aż obkurczyła brzuch, zaskoczona tym dziwnym pragnieniem. Matka Ocean musiała, choć nie bez trudu, zrezygnować z Miaki, ale wiedziała, że jedna mała dziewczyna by Jej nie nasyciła. Miaka miała szczęście, że poza nią nie zginął nikt więcej. Ja także byłam szczęśliwa i pozwoliłam, by na nowo wypełniła mnie radość z powodu nowej siostry.

Wyczuwałam, że Matka Ocean nie lubi swoich posiłków tak samo jak my, chociaż nie byłam tego całkowicie pewna. To był warunek, jaki musiała wypełniać, a my znosiłyśmy go wraz z Nią. Tak jak żadna z nas nie chciałaby patrzeć na wielkiego lwa pożerającego młodziutką gazelę, wszystkie żałowałyśmy istot, które Ona zabierała. My same byłyśmy małymi gazelami, które przypadkiem znalazły się pod opieką lwa. Co jednak zrobi lew, jeśli będzie głodny? W tym przypadku ważniejsze było pytanie, co stanie się z tymi wszystkimi, którzy są zależni od lwa.

Matka Ocean często czekała, czy nieprzewidywalne i zmienne warunki na świecie nie dadzą Jej tego, czego potrzebowała, tak by nie musiała pospiesznie sięgać po to sama. Tym razem jednak czekała zbyt długo, a świat nie wiedział nawet, że groziła mu utrata Jej wsparcia.

Na całym świecie ryby umierały, przypływy stawały się nieregularne, a pogoda powoli się zmieniała. Mogli to zauważyć rybacy albo ci, którzy badali uważnie wzorce klimatu. Reszta ludzkości poruszała się, spała i nie wiedziała, że ich bezcenny świat pomału staje się niegościnny. Teraz zależało Jej na czasie – wszystkie wyczuwałyśmy Jej niecierpliwość, tak ogromną, że wiedziałyśmy, iż zachowa się Ona inaczej niż zwykle.

Zwolniłyśmy, znalazłszy się w miejscu, w którym kazała nam czekać. Gdy wytraciłyśmy pęd, nasze ciała ustawiły się w wodzie pionowo i wyszłyśmy na powierzchnię jak po schodach. Stałyśmy na falującej tafli morza, która wydawała się solidna jak drewniana podłoga. Ja przywykłam już do tego zjawiska, ale przyjemnie było patrzeć, jak ta nowość zaskoczyła Miakę. Trzymałam ją za rękę i rozglądałam się wokół. Było już ciemniej, ale widziałam otoczenie w blasku wschodzącego księżyca.

Czegoś tu brakowało.

Nie dochodziły do nas dźwięki żadnej burzy ani nie znajdowałyśmy się zbyt głęboko, by mogły tu być skały. Woda z pewnością była dość zimna, by zabić, ale ludzie musieliby się najpierw w niej znaleźć. W pobliżu nie było żadnej ze zwykłych złowróżbnych przeszkód. O co tu chodziło? Gdzie czaiło się niebezpieczeństwo, które miałyśmy ukrywać? Czy nie było nic poza wodą, na której stałyśmy?

Matka Ocean poleciła nam, abyśmy zwróciły się na zachód. Zobaczyłam, że Miaka poruszyła głową, słysząc ten dźwięk, a potem domyślnie odwróciła się, gdy wszystkie stanęłyśmy, kierując się w tę samą stronę. Ścisnęłam jej rękę, a ona nie odrywała ode mnie spojrzenia, czekając na znak, co ma robić. W blasku księżyca zobaczyłam, że wszystkie nasze suknie są dzisiaj ciemnogranatowe. Nie zielone czy turkusowe, ale odzwierciedlające atramentową barwę lodowatego morza.

Aisling pochyliła się i ułożyła na wodzie. Podparła się na jednym ramieniu, podczas gdy drugie leżało swobodnie na jej biodrze, jakby była całkowicie zrelaksowana. Lśniące włosy rozsypały się na jej ramionach, a wargi błyszczały, gdy je oblizała. Marilyn przyklękła za nią, w pobliżu nóg Aisling, i rozłożyła suknię tak, że spłynęła z wdziękiem na powierzchnię wody, poruszając się w górę i w dół w takt spokojnego pulsowania morza. Jej rude włosy rozwiały się na wietrze jak delikatne płomyki ognia. Ja przesunęłam Miakę, by stanęła przede mną, i objęłam ją ramionami. Dla oczu obserwatora będzie to wyglądało, jakbym obejmowała ją z czułością, ale dzięki temu mogłam śpiewać jej do ucha. Wiedziałam jednak, że gdy już zaczniemy, nie będzie miała wątpliwości, co robić. Wszystkie cztery wyglądałyśmy jak sen.

Miałyśmy się stać koszmarem.

Minęła chwila, gdy Matka Ocean czekała na odpowiedni moment, by wezwać nasze głosy. Pechowy statek musiał się znaleźć na tyle blisko, by nas słyszeć, ale nie widzieć. Nie wiedziałam, jak daleko niósł się nasz głos, ale z pewnością była to spora odległość. Pieśń musiała mieć czas, żeby się rozwinąć, żeby zdezorientować, wezwać, a wreszcie zabić. Byłyśmy czymś, czego się pragnęło, do czego się dążyło. Byłyśmy nieznanym dźwięcznym skarbem; trzeba było nas znaleźć.

Matka Ocean rozkazała nam śpiewać. Skinęłam głową do Miaki.

Zaczerpnęłyśmy oddech i jednocześnie otwarłyśmy usta, a pieśń przyszła bez naszej wiedzy czy działania. Po prostu istniała, mieszała języki i była jedyną rzeczą, jakiej nie rozumiałam ze słuchu. Francuski przechodził w suahili, niemiecki w łacinę. Dla uszu, które słyszały tę odległą pieśń, były to zbitki sylab zarówno znajome, jak i obce. Brzmiały niby kojąca kołysanka z dzieciństwa, chociaż nie było się pewnym, czy już się ją kiedyś słyszało. Trzeba było podpłynąć bliżej, żeby się przekonać.

Nasze głosy tworzyły cudowny węzeł, jakiego nie potrafiłoby rozplątać żadne ludzkie ucho. Wysokie tony i oktawy splatały się razem w tkaninę niewyobrażalnego dźwięku. Nie można było się temu oprzeć. Nie można było ograniczyć się do słuchania i nie chcieć poznać źródła dźwięku. Musiało się je znaleźć. Z każdym metrem ta trucizna i przyjemność stawały się w naszych uszach silniejsze. Na niektórych działało to wolniej niż na innych – to oni naprawdę cierpieli.

Rozsądek znikał – było się gotowym utonąć. Nawet jeśli Ona polecała nam przerwać pieśń i wracała ofiarom przytomność umysłu, było już o wiele za późno. Tylko garstce ludzi udało się ujść z tego z życiem.

Minęło kilka chwil i w polu widzenia pojawił się zarys wielkiego statku. Powoli zbliżał się coraz bardziej, aż zobaczyłyśmy go wyraźnie. Wykonany ze stali, miał pięć wysokich masztów i wydęte żagle. Obejmowałam Miakę, a ona ścisnęła mnie mocniej, wbijając mi paznokcie w rękę. To nie bolało. Chciałam ją uspokoić, powiedzieć jej, żeby nie traciła opanowania, ale gdybym przerwała śpiew, byłby to bunt, a ja zniknęłabym wraz z duszami na zbliżającym się statku.

Gdy podpłynął do nas, zobaczyłyśmy ludzi na pokładzie. Sądząc po podświetlonych od tyłu sylwetkach, byli to sami mężczyźni. Wychylali się, żeby zobaczyć źródło oszałamiającego dźwięku. Nasza skóra migotała w świetle księżyca i to było pierwszą rzeczą, jaką zobaczyli, gdy znaleźli się dość blisko.

– Co to jest? – zapytał ktoś. Był to istotnie głos mężczyzny.

– Widzisz tam coś błyszczącego na wodzie?! – zawołał inny. To także był mężczyzna. Oni zawsze wydawali się bardziej podatni.

Statek podpłynął jeszcze bliżej i skręcił lekko, tak że niebawem mieli przepłynąć przed nami. Patrzyłam przed siebie, ale starałam się nie spojrzeć na ich twarze – już kiedyś popełniłam ten błąd. Miałam nadzieję, że Miaka się tego domyśli, powinnam była ją ostrzec. Śpiewanie na rozkaz Matki Ocean przynosiło najgorsze koszmary w moim życiu. Mokre dłonie łapały mnie i ciągnęły za włosy, wlokły w ciemność, żebym do nich dołączyła. Twarze, które widziałam, wpatrywały się we mnie z góry, obiecując, że będę cierpiała tak samo, jak oni. Zdarzało się, że całymi miesiącami nie spałam, żeby tylko ich nie zobaczyć. Teraz, aby ich uniknąć, spojrzałam na sam statek. Na jego burcie było wymalowane jedno słowo wielkimi literami: „Kobenhavn”.

Gdy zbliżyli się na tyle, by nas zobaczyć, część pasażerów biła brawo naszej pieśni, jakby zapomnieli, że pojawiła się ona w całkowicie nieprawdopodobny sposób. Kilku skoczyło ze statku i wpadło do morza. Tak jak wielu przed nimi, wciągnęli wodę w płuca. Patrzyłam na burtę statku i starałam się nie zapamiętywać twarzy ani ubrań. Nie chciałam odróżniać jednej straconej duszy od drugiej. Nadal czekałam. Gdzie kryło się niebezpieczeństwo? Kiedy miało nadejść? Kilku mężczyzn płynęło do nas. Co będzie, jeśli zbliżą się na tyle, by nas dotknąć?

Wtedy, tak szybko, że omal tego nie przeoczyłam, Matka Ocean otwarła się i połknęła statek w całości.

To zaskoczyło nas tak, że zamilkłyśmy. Ja zachłysnęłam się, Miaka odwróciła głowę i ukryła twarz na mojej piersi. Marilyn i Aisling szybko wstały, zaskoczone tym, co kryło się teraz pod powierzchnią wody. Najwyraźniej wykonałyśmy już zadowalająco nasze zadanie, więc przerwanie pieśni nie okazało się problemem. Całkowita cisza była takim samym szokiem jak widok, którego stałyśmy się świadkami. Ponieważ pieśń nie otumaniała już umysłów mężczyzn, kilku unoszących się na wodzie zaczęło do nas krzyczeć.

– Ratunku! Pomocy! – wołał jeden z nich.

– Nie mogę… złapać tchu! – krzyknął inny.

Odwracałam spojrzenie od ich twarzy i nie pozwalałam patrzeć na nich Miace. To trochę pomagało, ale i tak słyszałam ich potem zawsze przez całe miesiące. Te głosy towarzyszyły mi jak blizny, ale teraz, tak jak musiałyśmy, odeszłyśmy po wodzie, jako ostatni przerażający i piękny widok w życiu tych mężczyzn. Zawsze chciałam się obejrzeć, jakoś przeprosić, ale nie mogłam nic zrobić. Nie mogłam ich uratować, nie mogłam im niczego wyjaśnić i żadne spojrzenie nie zdołałoby tego przekazać.

Nigdy wcześniej nie widziałam niczego podobnego, a sądząc po reakcjach Marilyn i Aisling, uznałam, że to coś nienormalnego. Jak właściwie wyjaśnić coś takiego? Nie było żadnej przyczyny ani choćby pretekstu katastrofy, statek pełen ludzi zniknął po prostu na otwartym morzu. Ich rodziny nigdy nie dowiedzą się dlaczego, nigdy nie przestaną się nad tym zastanawiać. Siedziałabym tak pełna smutku i pozwalała, by to wspomnienie omywało mnie raz za razem, ale Matka Ocean przemówiła.

Miałyśmy jeszcze zostać razem. Ona niedługo wszystko wyjaśni, a teraz mamy pozwolić, by nami pokierowała.

To nie było normalne, zazwyczaj pozwalała nam odejść spokojnie. Niczego lepszego nie mogła zrobić, bo każda z nas pocieszała się w inny sposób. Aisling uciekała w samotność. Marilyn wypijała kieliszek wina – nie czułyśmy działania alkoholu, ale twierdziła, że mimo wszystko to ją uspokaja. Ja zatapiałam się w marzeniach, wyobrażałam sobie życie, jakie będę kiedyś prowadzić, warte zniesienia tego wszystkiego. Ten wieczór był tak zaskakujący i okrutny, że nie mogłam się doczekać, kiedy się od Niej uwolnię. Ale posłuszeństwo, całkowite posłuszeństwo, stanowiło zasadę nadrzędną, dlatego udałyśmy się tam, gdzie nam poleciła. Nie była to długa podróż.

Gdy wyszłyśmy na plażę, rozejrzałam się w poszukiwaniu punktów charakterystycznych, ale nie rozpoznawałam żadnego z nich. Nie widziałam znaków ani budowli, znanych mi z jakiejkolwiek książki. Wieczór był niemal piękny. Niemal.

Miaka rozpłakała się, a ja tuliłam ją, gdy szlochała. Sama chciałam płakać, ale miałam teraz kogoś, przy kim musiałam być silna. Jeśli ja się załamię, jak ona sobie poradzi?

– Ja… ja skrzywdziłam tych ludzi – wykrztusiła pomiędzy jednym a drugim spazmem.

Pragnęłam zaprzeczyć, ale nie byłam pewna, czy mogę. To nasze głosy ściągnęły mężczyzn na miejsce śmierci, jednak nie chciałam, by moja mała siostra czuła taki ból.

– Posłuchaj mnie, Miako, zrobiłaś tylko to, co musiałaś. To Matka Ocean odebrała ich życia. Niebezpieczeństwo zawsze jest prawdziwe, my tylko sprawiamy, że wydaje się mniej przerażające. Nie zrobiłaś nic złego.

Słowa padające z moich ust wydawały mi się kłamstwem. Musiała w nich się kryć jakaś prawda, ale ja jej nie czułam. Mimo to starałam się skłonić Miakę, by w nie uwierzyła, bo nie chciałam pozwolić, by cierpiała.

Ze względu na nią czułam się okropnie – nie tylko o wiele za szybko musiała zaśpiewać, ale też statek spotkał naprawdę szokujący los, czegoś takiego nigdy dotąd nie widziałam. Nie potrafiłam przejść do porządku dziennego nad taką ostentacją. Miałyśmy strzec Jej tajemnic, ale dlaczego Ona w ogóle się nie starała?

Wcześniej czułam się nieskończenie wdzięczna za to, że Matka Ocean podarowała nam Miakę. Teraz byłam na Nią wściekła, bo skrzywdziła naszą najmłodszą siostrę. Jak mogła być tak nieczuła?

Aisling spacerowała po brzegu. Fale robiły większe wrażenie – były potężniejsze niż wcześniej. Wyczuwałam, że Aisling nie może się doczekać, kiedy będzie mogła nas opuścić. Spacerując, patrzyła na morze, a potem znowu na piasek. Wydawała się bardziej sfrustrowana niż zwykle. Chciałam, żeby się uspokoiła – jej gniewne ruchy wprawiały mnie w irytację. Wszystkie chciałyśmy się stąd wydostać, ale musiałyśmy zaczekać. Co takiego było w Aisling, że czuła się ważniejsza od nas?

Marilyn stała w milczeniu i patrzyła na morze. Oddychała równo, a jej ramiona zwisały bezwładnie. Widziałam tylko jej profil, ale w jej twarzy nie dostrzegłam nawet cienia niepokoju. Zdawała się pogodzona z losem, a ja miałam nadzieję, że mnie także kiedyś się to uda.

Byłyśmy równie milczące jak niebo, tylko Miace wyrywało się jeszcze cichutkie pochlipywanie. Czekałyśmy. Kto wie, ile czasu minęło? Czas był czymś, czego nigdy nam nie brakowało, więc nie miałyśmy potrzeby, by go mierzyć.

W końcu, pochłonąwszy wszystko, czego potrzebowała, Matka Ocean odezwała się do nas. Jej głos był teraz spokojniejszy i mocniejszy, a równy rytm Jej słów pomógł mi częściowo pozbyć się stresu. Przynajmniej Ona czuła się teraz dobrze. Przeprosiła za to, przez co przeszłyśmy, ale czekała zbyt długo. Obiecała, że w przyszłości będzie ostrożniejsza. Powtarzałam to wszystko Miace przyciszonym głosem, gładząc ją po włosach. Wyraz jej twarzy przypominał tę straszną chwilę, gdy budzisz się z koszmaru i uświadamiasz sobie, że wcale nie zasypiałaś.

Matka Ocean odezwała się znowu. Poprosiła, żebyśmy zaczekały, ponieważ Marilyn zostanie teraz zwolniona ze służby.

Wszystkie popatrzyłyśmy na Marilyn, której twarz wyrażała całkowite zaskoczenie. Wiedziałyśmy, że jej czas się zbliża, ale jeszcze nie w tej chwili. To obwieszczenie odebrałam jak cios w żołądek. Czy to musiało się dziać teraz? Czy nie mogłaby zostać jeszcze odrobinę dłużej? Wiedziałam, że nie powinnam myśleć w taki sposób. Utrata Marilyn bolała, ale nie życzyłam jej ani chwili dłużej takiego życia. Jeśli wcześniej chciało mi się płakać, było to niczym w porównaniu z żalem, jaki teraz mnie zalewał.

Moja siostra mnie opuszczała, ale kochałam ją za bardzo, by pozwolić jej zobaczyć mój smutek. Żadnych łez.

Wszystko tak szybko się zmieniło. Nie wracałam do Ameryki Południowej. Była teraz ze mną Miaka. Marilyn nas opuszczała. Może zawsze tak będzie: gdy tylko zdołam się przyzwyczaić, całe moje życie się zmieni.

– Myślałam… myślałam, że to jeszcze potrwa – zająknęła się Marilyn.

To możliwe, ale Matka Ocean nie będzie potrzebowała Marilyn przed końcem jej służby. Uczciwie było pozwolić jej odejść już dzisiaj.