Andrzej Niemojewski

ASZUR I MUCUR

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

PIES FENICJI.

TAMMUZ I ISTAR.

NARODZINY AMON-HOTEPA TRZECIEGO.

LIST URZĘDOWY UWEHU.

ASZUR-IDIL-ILI-UKINNI.

Z PROCHÓW PUSTYNI.

SEPTUAGINTA.

HAUZA.

MUMJA KRÓLA TABINITA.

CHAWAGA.

ASZUR I MUCUR

Niemojewski Andrzej

PIES FENICJI.

Fenicja, ogród kwiatów — niech Baal sprawi, by jej nie napadł Aszur i Mucur — drzemie rozkosznie nad Morzem Śródziemnem.

Brzegów jej strzeże stojący na skalnym cyplu Pies Kamienny. Przeto w Tyrze bezpieczny jest król Hiram i zażywają spokoju jego wojownicy. Sen klei także powieki mieszkańców Sydonu i wszystkich miast aż do Baal-Bek. Jest noc gwieździsta. Kamienny Pies od czasu do czasu podnosi uszy. Ale na rozdali morskiej nie słychać miarowego plusku wioseł Mucura. Pies obraca uszy w stronę Libanu. Nie słychać miarowego stąpania tysiącznych nóg Aszura.

Pies uspokoił się. Ziewnął, przysiadł i łeb opuścił na wyciągnięte łapy.

Nudno mu. Więc znowu podnosi łeb i dla ukrócenia czasu obraca ślepia w niebo.

A tam, śród nocnych świateł modrego sklepienia, dzieją się całe historje.

Oto właśnie wchodzą z gorejącemi pochodniami czterej synowie Nasza, niosąc zwłoki ojca. Przed nimi sunie matka Waldana z najmłodszym synkiem u łona. Zwraca twarz posępną na nocne nieba obszary, rozgorzałym wzrokiem śledzi daie, żali się gdzie nie kryje Gedi, zabójca Nasza, którego zdradzi błyszcząca świetnie zbroja. Waldana szuka na nim pomsty. Co noc wychodzi na firmament, co noc puszcza wzrok po modrych przestrzeniach.

Kamienny Pies uniósł łeb w górę i ustawił uszy w dwa ostre kliny.

O, po drugiej stronie szafirowego sklepienia Gedi ukazał się rzeczywiście. Jak świetnie błyszczy jego zbroja! Ale Gedi jest ostrożny. Postrzegł cztery pochodnie, postrzegł posępną Waldanę, twarz jego zadrżała migotliwie jak zbroja. Nie stawi czoła czterem młodzieńcom. Już chce zawrócić. Ale występuje na niebo Suhel, którego hełm mieni się na modrej przestrzeni jak djament. Gedi ma w nim sprzymierzeńca. Już nie lęka się Waldany i jej synów.

Kamienny Pies skierował kliny swoich uszu w stronę, kędy świecił Gedi i Suhel.

Ale Suhel udaje tylko, że wspiera sojusznika przeciwko Waldanie i jej synom. Chciwe oczy jego patrzą w inną stronę. Tam w oddaleniu pała na niebie zagubiony siedmiogwiezdny dyadem Kimahu.

Nie on go zagubił. Tam oto stąpa już ten, który go szuka wieki całe, stąpa nieszczęsny Aldabaran a z nim siedm jego córek zapłakanych. Rozglądają się szlakiem stóp swoich i szukają, opuszczają głowy w dół i szukają. Nie widzą Kimahu! Widzi go Suhel a oni Suhela nie widzą. Suhel skrada się, wyciąga rękę, za chwilę ujmie łup żądną dłonią.

Kamienny Pies błysnął groźnie ślepiami i warknął.

Wark jego rozległ się daleko po morzu i po Libanie, aż w Tyrze król Hiram przewrócił się na łożu niespokojnie i tak samo przewrócili się na łożach jego wojownicy. A wszyscy mieszkańcy Sydonu coś jęli marmotać przez sen, tak samo mieszkańcy innych miast aż do Baal-Bek.

Kamienny Pies spostrzegł się, stulił uszy i łeb opuścił na łapy.

Ale nudno mu. Znowu podnosi ślepia i patrzy po niebie. W samym zenicie majaczeje Kesil, spętany gigant. Nogi i ręce rozkrzyżowane a dłonie i ręce przebite czterema gwiazdami. W poprzek olbrzymiego ciała mieni się trzygwiezdny łańcuch. Głowa młodzieńczego giganta przechyla się w dół. Twarz przejrzysta jak powietrze a znękana. W pięknych oczach omdlałość. Cierpi, cierpi wieki. Z posiniałych ust ulatuje westchnienie, które porusza eter jak wiew Zefiru.

Kamienny Pies czuje litość. Żal mu Kesila. Gigant skierował właśnie na niego znękane oczy swoje.

Pies przechyla łeb w lewo i patrzy. Poruszył się, oblizał. Teraz przechylił łeb w prawo i patrzy. Coraz bardziej ogarnia go żal. Chciałby skoczyć ze skalistego cypla w przestwory, łasić się u nóg męczonego olbrzyma, obwąchiwać gwiezdne gwoździe, lizać rany młodzieńca. Poczyna tedy skomleć żałośnie a skomlenie jego rozchodzi się daleko po morzu i po Libanie.

Drugi raz w Tyrze król Hiram poruszył się na swem łożu a nawet odemknął oczy i rozejrzał się dokoła. Tak samo odemknęli oczy i rozejrzeli się wszyscy jego wojownicy, tak samo mieszkańcy Sydonu i innych miast aż do Baal-Bek.

Kamienny Pies znów się postrzegł, przeto zamilkł, przykucnął i postanowił za nic nie patrzeć na Kesila.

Ale nudno mu, bardzo nudno. Łyska dokoła ślepiami, tylko po widnokręgach.

Właśnie w stronie wschodniej wypłynął na modrą przestrzeń Helel, przodownik Szamasza, słonecznego pana. Prześliczny młodzian o obliczu sępa, brodzie rurkowanej i mocno wypukłych piersiach. W źrenicach jego potęga a w całej postawie rozkaz. On spędzi Suhela, na jego skinienie ustąpić musi Gedi. Waldana z sunącym za nią orszakiem pogrzebowym zejdzie za widnokrąg. Oddali się także Aldabaran ze swojemi płaczkami. A Szamasz, słoneczny pan, przyjdzie zaćmić giganta Kesila i władzę swoją nad nim okazać. Wystąpi w wachlarzu czerwieni, w potokach światła, król królów i bóg bogów.

Ale światła nocy nie lubią światła dnia, bo i spraw swoich jeszcze nie zakończyły a wieki minęły. Aldabaran nie znalazł Kimahu i przeto wdowie jest jego królestwo bezdyademowe. Waldana nie wywarła pomsty na Gedim, przeto synowie Nasza przystają ze zwłokami ojca i gniewnie patrzą w stronę Helela. Suhel nie zdążył pochwycić siedmiogwiezdnego djademu. Czegóż przeszkadza im Helel? Czemu tak nagli? Czemu spędza ich z drogi Szamasza? Czemu Szamasz pastwi się nad Kesilem?

I oto całe niebo zamigotało groźnie, aż Helel sięgnąć musiał do boku prawego po miecz obosieczny. On tu przodownik pana, on uprząta drogę świata na jego wejście i niczem są sprawy wszystkich wobec spraw Szamasza.

Kamienny Pies dźwignął się na łapy. Cały jest przejęty sprawą spraw. Pałające ślepia obrócił na Aldabarana, który spojrzał na niego pogardliwie. Kamienny Pies nastroszył sierść, ślepia skierował na Suhela. Ten pokazał mu kułak. Pies błysnął kłami, szczeknął krótko.

Szczek jego rozległ się daleko po morzu i odbił się echem od licznych załomów Libanu. Król Hiram w Tyrze aż siadł na łożu, przetarł oczy i chciał krzyknąć. Tak samo siedli na łożu i chcieli krzyknąć wszyscy jego wojownicy a także wszyscy mieszkańcy Sydonu i innych miast aż po Baal-Bek.

Kamienny Pies uląkł się, opadł na łapy, cały się przytulił do skały i nie śmiał już pisnąć, bo czuł, że niepotrzebnie zaniepokoił króla, wojowników i mieszkańców wszystkich miast aż do Baal-Bek.

Nie patrzy wprawdzie, ale czuje doskonale, co się dzieje na niebie. Ustępuje Aldabaran razem z płaczkami, ustępuje Waldana i jej synowie. Gedi ustępuje i Suhel ustępuje. Helel ognistym mieczem spędza ich wszystkich. Kamienny Pies drży na całem ciele, każdy włos jego sierści ocieka potem. Ach, już blaknie przyćmiony rannem światłem Kesil. Już ukazuje się wachlarz czerwieni, już tryskają potoki światła, zaraz wypłynie Szamasz, pan słoneczny. Już bije przez eter ciepłe jego tchnienie. Promienie różnokolorowe falują śpiewem łagodnym. I morze w dole gra. Powietrze jest wonne, blask jest oślepiający, ciepło usypia, ranne zsyła marzenia i ranne sny.

Ach, usypia nareszcie wierny stróż Fenicji, usypia i śni młodość swoją i czasy, nim tu stanął na skalnym cyplu nadmorskim.

Kiedy swobodnie biegał po górach Libanu i miłości szukał. Szukał i znalazł. Gdzie to było? Kiedy to było? Cedry siały żywiczną woń a król Hiram mówił: "wypuścić przyszłego mego wiernego stróża, niech sobie pobiega po Libanie a znajdzie miłość swoją". Tak mówił król Hiram. A wtedy dwóch wojowników zdjęło mu obrożę i rzekło: "biegaj po Libanie, przyszły wierny stróżu naszego króla Hirama, który ci to pozwolił, abyś znalazł miłość swoją". Biegł tedy, biegł najpierw w górę na Liban a potem z Libanu w dół, za wody Nar-el-Mot, które się zwą "Wody Śmierci, za Bet-Rummana, co się zwie Dom Jabłek Granatowych, aż do Miszmisze, ślicznej pieczary, przed którą leżała słodka Bekfeja, o sierści złotej i zielonych ślepiach i nawet nie ruszyła się na jego spotkanie a udając, piękną głowę w bok odwracała.

Gdzież jest teraz śliczna pieczara Miszmisze, wspomnień pełna? Gdzież jest Bekfeja? Gdzież są te piękne dni upalne, kiedy biegał wolny, obowiązków nie znający, miłości godzien? Rzekł pewnego dnia król Hiram: "Już się pewnie ustatkował mój przyszły wierny stróż. Zdechł stary Radża; niech on tedy stanie na cyplu skalnym i strzeże Fenicjia. Tak powiedział król Hiram. A natychmiast wyszło dwóch jego wojowników na pierwszy i na drugi wał Libanowy i poczęli gwizdać. Gwizdali pół dnia. A wtedy gwizdanie pierwszego doszło do pięknej groty Miszmisze. Pod wieczór doszło drugie gwizdanie. Wtedy Bekfeja rzekła: "Nic trwać nie może wieczni". I rozstali się, rozstali na zawsze. Jedno pozostało: sen. Minęły czasy, minęły wieki. A po każdej nocy czuwania na skalnym cyplu, kiedy na niebie rozpościera się czerwony wachlarz Szamasza, kiedy powietrze śpiewa kolorami, kiedy z oblicza pana słonecznego pada potok ciepła, sen ten wraca, wraca i pieści wspomnieniem...

Ale cóż to? Jakiż to plusk miarowy rozlega się po rozdali morskiej? Jakież to wiosła biją modre wody? A może to stąpanie tysiącznych nóg Aszura?

Nie, Aszur obezwładniony leży w Niniwe. Czyżby to Mucur siadł na okręty i przepłynął przez modrą wełnę morza?

Kamienny Pies zerwał się na cztery łapy i zaczął gwałtownie ujadać.

Zadrgało całe powietrze Fenicji. Król Hiram w Tyrze zbudził się i skoczył z łoża na równe nogi. Tak samo skoczyli z łoża wszyscy wojownicy, oraz wszyscy mieszkańcy Sydonu i innych miast aż po Baal-Bek.

Ujadanie stawało się coraz głośniejszem, coraz wścieklejszem. Król Hiram chwycił miecz i począł nim dzwonić w tarczę.

Nadbiegali do jego zamku wszyscy wojownicy oraz mieszkańcy Tyru, Sydonu i innych miast aż po Baal-Bek.

Biegli mieszkańcy z Berot, Gazir i Aradus. Fenicja, ogród kwiatów, zaroiła się niby brzękiem pszczół i chmarami barwnych motyli.

A ujadanie nad morzem ciągle rosło.

Oto ukazały się trójwiosłowe okręty, zatoczyły ogromny krąg i ustawiły się w dwóch rzędach. Kamienny Pies wyje, miota się.

Ale już całe pobrzeże Fenicji zapełniło się wojownikami, których w wielkie; a głębokie półkole ustawił król Hiram.

Tak stali naprzeciwko siebie: Mucur na morzu i Hiram na lądzie, a między nimi wył Pies Kamienny, wierny stróż Fenicji, niech Baal ma go w swej opiece!

Dał się słyszeć dźwięk tarczy królewskiej i cały Liban zawrzał okrzykiem gotowości.

Wtedy Kamienny Pies skoczył w odmęt morski. Wojska zaparły w sobie oddech.

I oto zapieniły się wody a zarazem jęły z okrętów świstać przez powietrze strzały. Furknęły koło uszu psa i plusnęły w wody. Potem wyleciały białe głazy pocisków, z warkiem biegły przez niebieskie powietrze i padły około łba, bluznąwszy wodą na wszystkie strony.

Kamienny Pies, dysząc i poszczekując, płynie dalej. Za chwilę znajdzie się już w pobliżu okrętu, na którym w otoczeniu swojem stoi sam Faraon. Za chwilę skoczy na pokład, sięgnie kłami do gardła Mucura.

Białe pociski padają z pluskiem dokoła potwornego łba. Morze kotłuje się. Faraon pobladł.

Wojsko Hirama wydało okrzyk radości. Ale przedwczesny ten okrzyk, przeto zaraz zamilknie.

Ustawili się na okrętach podwójnym rzędem włócznicy. Unieśli ręce, mierzą. Wypuścili chmurę włóczni.

Znowu zakotłowało się morze dokoła potwornego łba. Kamienny Pies nienaruszony. Pracuje coraz usilniej. Już znajduje się w pobliżu zanurzonych w wody morskie wioseł.

Powtórny okrzyk zawrzał u stóp Libanu śród wojsk Hirama. Ale przedwczesny ten okrzyk i zaraz zamilknie. A trzeciego okrzyku już nie będzie wcale.

Na miejsce włóczników wystąpili procarze Mucura. Włożyli kamienie w swe proce i zatoczyli niemi dwa razy łuki w powietrzu. Ale Faraon skinął i ręce im opadły.

Ujął osobiście ogromny swój łuk, sięgnął po strzałę z kołczana, przyłożył, napiął cięciwę i zmrużył prawe oko.Ślepia Psa Kamiennego zaszły krwią. Urywane wycie dobywa się z jego gardzieli. Pracując potężnemi łapami dopływa już do królewskiego statku.

Na pobrzeżu Fenicji dech zamiera w piersiach wojowników a teraz król Hiram bardzo pobladł.

Mucur mierzy spokojnie i coraz lepiej mruży prawe oko.

W tej chwili Kamienny Pies dopłynął do pierwszego rzędu wioseł. Oparł na nie przednie łapy a potem zadnie łapy. Przez chwilę chwytał równowagę a następnie, odbiwszy się, skoczył w przestwór powietrzny.

Ale gdy przeleciał połowę drogi do pokładu, zgrzytnęła cięciwa Mucura, furknęła jego strzała, bolesne skomlenie rozległo się w powietrzu i olbrzymie cielsko z pluskiem padło do wody.

Okrzyk tryumfu wzniósł się z wszystkich okrętów Mucura. Wrzawa przerażenia rozległa się u podnóża Libanu a wojska chciały pierzchnąć, że ledwie je powstrzymał blady jak płótno król Hiram.

Morze zabarwiło się czerwoną posoką. Kamienny Pies zanurzał się i wypływał. Ślepia jego zachodziły mgłą. Szum napełnił mu uszy. Zdawało mu się, że jakieś potężne statki z pluskiem wioseł przejechały nad nim w stronę brzegów, że odezwał się łoskot kusz, wichrowy poświst strzał i gromowy wark lecących włóczni, że potem zadźwięczały łańcuchy kotwic, że jakaś wrzawa bojowa, czy tryumfalna, obcemi gardły zaryczała. Potem przyszedł sen, jakiś dawny a ostatni, w tym śnie zaś Hiram, Fenicja, Bekfeja.....

A potem już nic.

Następnej nocy pusty był skalisty cypel a na firmamencie zbladła Mazzarot, gwiazda Fenicji, zwanej Ogrodem kwiatowa.

TAMMUZ I ISTAR.

Bóg Tammuz umarł.

Kapłani Babilonu rozdarli szaty i posypali głowy popiołem. Płaczki otoczyły świątynię. Lud wylękły nadbiegł z pól, pokrytych winogradem, brzoskwinią i ryżem.

Wieść złowroga leciała niby szary tuman piasków, zasypując wszystkie ziemie, leżące wzdłuż rzek Babilonji. Dał się słyszeć jeden chór jęku:

— Tammuz umarł!

Co poczniesz, rolniku osłupiały? Dokąd obrócisz się matko, dzieciny na świat wydająca, gdy padają niewiadomym gromem zwalone ostoje, na których wszelka wiara się opierała?Żali nawet bogowie umierają?

Słyszysz, Babilonie? A ty, Niniwo? Ach, słyszą, słyszą i oto kroczy wielki pochód pogrzebowy z głowami nakrytemi a na nakryciu popiół leży.

I oczy są jak popiół i oblicza są jak popiół i ręce, które niosą powiędłe wieńce anemonów i oleandrów, są jak popiół.

I myśli są jak popiół.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Bo czemu umarł Tammuz?

Czemu poszedł do Aralu, ciemnej krainy bez powrotu ?

Czemu udał się za mroczną rzekę Chubur, gdzie włada Nergal, bóg trądu, oraz bogini Allatu, węże w rękach dzierżąca?

Gdzie zgnilizna i trupia woń, gdzie wszystkie nędze, wszystkie niedole, dokąd nigdy nie zajrzy Marduk. Czemu tam poszedł Tammuz, bóg wiosny i winogradu, lotosu i ryżu?

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Tammuz umarł, bo tak chciał Ea, bóg mądrości. Chciał, aby Tammuz umarł i nie przeszkadzał mu w jego zamysłach.

Bo Tammuz był kochankiem Istary. Bo z wszystkich bogiń Istar była najpiękniejszą. Bo Istar kochała Tammuza wzajemną miłością.

Bo Ea także kochał Istarę a widział, że póki żyje Tammuz, wszelkie zabiegi jego będą daremne.

Więc pewnego poranka wyszedł przed Eritu, pałac swój, a skinął na Posła Śmierci.

Ten zbiegł do Aralu, umaczał rękę w wodach rzeki Chubur a potem udał się do Tammuza i naznaczył jego czoło.

W godzinę potem zbladło oblicze Tammuza. W tej chwili wszelkie liście na drzewach poczęło więdnąć a wszelkie kwiecie żółknąć.

I jeszcze w godzinę potem oko Tammuza stało się szkliste, wszelkie kwiecie poczerniało a niebo jęło się chmurzyć i deszczami popłakiwać.

A w trzecią godzinę potem uleciało tchnienie z piersi Tammuza. A zarazem dźwignęły się wody rzeki Tygru i rzeki Frat, tocząc pianę.

Otoczony niewidzialnym orszakiem i sam niewidzialny odszedł Tammuz do krainy bez powrotu a Istar z posępnem jak noc obliczem zamknęła się we wschodniej części pałacu Eritu.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Śród cyprysów i rododendronów stanął Ea i patrzy.

Ileż łagodności w jego wspaniałej twarzy! Ileż dobrotliwości świeci w jego wielkich oczach! Ileż wyrozumiałości rozwiesiła mądrość na jego czole?

Widzi w pałacu Istare, która leży z obliczem w wezgłowie wtulonem.

Serce powiedziało mu: kocham ją. A zaraz potem rozum powiedział mu: rozdziel Istare z Tammuzem.

Tammuz pójdzie do krainy Aralu, za rzekę Chubur, za siedm bram, w głąb siedmiu twierdz.

A w Eritu Istar, bogini miłości, pozostanie sama. Sród palm i tamarynd będzie chodziła szarpana swemi boskiemi żądzami.

Gdy nocą tęsknoty odemkną jej powieki, nie ujrzy około siebie Tammuza. Gdy pożądanie zapali w niej ognie żrące, nie będzie miała komu rąk na szyję zarzucić.

Siądzie na łożu samotna, obracając gorejące oczy na wszystkie strony. A w pobliżu będzie stał Ea, dobry, cierpliwy Ea.

Tak powiedziała mu mądrość. Ea usłuchał jej i oto stoi między rododendronami Eritu poglądając, kiedy wynik błogosławiony ucieszy jego źrenice.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ale Istar się nie poruszyła.

Czuła bliskość tego, który był mądrością, okrutną mądrością.

Który wierzył, że rozumem swoim odczyta ideogrammy tajemnic miłosnych.

On zgubi się w pierwszym klinie!

Tak — mylisz się, Eal

Układaj losy miljonom polnych lilji i drugim miljonom ptaków niebieskich, ludziom i bogom, ziemi i firmamentom — ale nie ułożysz ani jednego losu miłości!

Bo miłość żadnych praw nie uznaje, ślepa będąc w swych postanowieniach. Na wszystko sie targnie, wszystkiemu czoło stawi.

Idź, Ea! Ty nie zmożesz miłości!

Zgnębisz ją tylko. Ale tem gorzej dla ciebie.

Nie zjednasz jej sobie.

Możesz ją zabić. Ale sam — co poczniesz wtedy?

Popatrz uważniej na Istarę. Ea, ty nie istniejesz dla niej!Źle doradziła ci twoja mądrość. Istar kocha teraz wspomnienie Tammuza.

Cierpiałeś, gdy żył Tammuz. Ea, będziesz cierpiał dwanaściekroć więcej, gdy Tammuz umarł.

Ea, czyn twój był — bezrozumny!

Żałosny uśmiech wypłynął na oblicze boga. Położył rękę na rurkowanej brodzie i zamyślił się.

Po chwili ruszył w stronę pałacu.

Stanął u łoża lstary, pochylił się nad nią. Następnie ujął w obie ręce śniade jej skronie i rzekł dobrotliwie:

— Czy wiesz, gdzie toczy się zdrój żywota? Bogini lekko drgnęła, podniosła zdumione oczy, pomyślała chwilę i odparła wahającym się głosem:

— Wiem.

— Za zdrojem śmierci?

— Tak.

Ea spoważniał. Raz wtóry ujął się za rurkowaną brodę, podniósł brwi pytająco i rzekł:

— Podążyłabyś tam?

Istar dźwignęła się z posłania. Rysa postanowienia przecięła śniade jej czoło. Rzekła głosem stanowczym:

— Podążyłabym tam.

— A wiesz, co cię tam czeka?

— Wiem dokładnie.

— I zniosłabyś wszystko?

— Zniosłabym wszystko.

Czarne oczy boga zamigotały łzą. Potem westchnął i rzekł bardzo cicho:

— Tedy pozwalam ci, idź tam.

Istar padła do jego nóg, poczęła je obejmować i całować. A Ea stał nad nią nieporuszony, tylko oblicze w rękach ukrył.

Oto ona u stóp jego leży i całuje je. I oto wszystko jest, co osiągnął. Wszystko a więcej nigdy i nic.

Osiągnął wdzięczność, że zgodził się nie być kochanym.

Szepnął tedy w myślach:

— Mądrość to cierpienie.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Istar dąży na Zachód, gdzie słońce zapada. Dąży, kędy jest zejście do krainy Ara]u, państwa nieprzebłaganej śmierci. Gdzie noc, gdzie smutek, gdzie zgnilizny.

Już w górze niebo złożone z czarnych opok a w dole syczy białemi pianami rzeka Chubur.

Na tratwie stoi Namtar, wyschły, brunatny, starzec z siwą brodą a łysy, sługa bogini Allatu.

Fale sykają jak węże. Jadą. Długi ścieg pian wskazuje drogę przebytą.

Wieje zimny wiatr. I star siedzi nieruchoma a ma twarz zaciętą.

Tratwa uderza o skalisty brzeg. Z ciemności wynurza się brama spiżowa.

Przed bramą stoi klucznik Szeol.

Istar rzuca sztukę złota Namtarowi a ten strąca ją wiosłem do wód i odpływa.

Wtedy Szeol uniósł do głowy Istary trupią rękę i zdarł jej koronę.

— Jak śmiesz, pachołku nocy, dotykać mej skroni i zdzierać z niej znak mojej władzy?

— Na nic ci teraz, córo światła, ta znikomostka bogów!

Zgrzytnęły spiżowe podwoje a otwierając się wydały śpiew podobny do wiatru pustyni.

Istar minęła bramę, która była pierwszą. I oto szła krajem ciemności, słysząc jedynie własne swoje kroki. Po godzinie stanęła przed bramą wtóra.

Tam czekał Nedu. Szkieletową dłonią zdarł jej z szyi naszyjnik.

— Jak śmiesz, trupie trupów, dotykać mnie a zdzierać talizman mego pochodzenia?

— Bogini Aralu kazała mi zdjąć ci tę przesądną znikomostkę słonecznych!

Zgrzytnęły wtóre podwoje i wyszedł z nich głos niby od dalekiego gromu pochodzący.

Istar dąży krajem kruczego pomroku, słysząc jedynie oddech piersi własnej. Stanęła przed bramą trzecią.

Tam czekał Gallu, demon wstrętny. Plugawą ręką zdarł jej z palców pierścienie.

Ale Istar już milczy, już się nie burzy, już tylko zacina się w sobie.

Przed czwartą bramą zdarto jej z ramion okółki. Przed piątą bramą zdjęto jej z nóg postoły. Przed szóstą bramą zdarto jej z bioder pas purpurą przetykany. Przed siódmą bramą zdarto z niej szaty wszystkie.

Szła już nietylko bosa, ale i naga.

A natychmiast za tą siódmą bramą otoczyły ją demony Annunaki, by zdjąć z niej dwie ostatnie ozdoby: piękno i zdrowie.

I zaraz jęły przyskakiwać inne demony, aby rzucać na nią przeróżne choroby.

Nadbiegł Aszaku i cisnął na nią gorączkę. Rozgorzały źrenice I stary a ciałem jej zaczął wstrząsać dreszcz.

Nadbiegł Rabissu i rzucił na jej skórę oparzeliny. Płomienie bolesne jęły lizać ciało Istary.

Nadbiegł Alu i rzucił jej raka na piersi. Istar zachwiała się, zgrzytnęła z bólu zębami. Głuchy jęk dobył się z jej ust opuchłych.

Nadbiegł Uttuku i rzucił jej wrzody w gardło. Istar poczęła charczeć i dusić się.

Nadbiegł Labassu i rzucił na jej członki skręcające konwulsje, Istar przypadła na kolana.

Nadbiegła Belit-Seri i rzuciła na nią trąd. Istar poczęła się czołgać a ciało odpadało z niej kawałami.

Nadbiegł Lilu i rzucił na nią próchnienie kości. Istar dysząc i charcząc wlokła się po kaleczących żwirach, jadem spływając, w jedną okropną ranę zmieniona.

Nadbiegł Lilit i zapalił w jej głowie pożary. Istar czuła zbliżający się obłęd.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

A równocześnie w górze, na ziemi, w krainie Ur-Kasdim, więdniał ostatek wszystkiego i gleba w proch bezpłodny się rozpadała.

Gdy Istar uczyniła krok siódmy, pochyliły się ostatnie irysy i jak zwęglone opadły na żółte trawniki.

Gdy uczyniła krok siedmdziesiąty siódmy, wylały wody rzeki Zabu.

A gdy uczyniła krok ostatni, ziemia stała się jako popielisko pogrzebowe i nastał jesienny potop.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Nad pełznącą Istarą unosi się demon Aszaku i szepce zły:

— Rzeknij jeno dwa słowa: "Chcę wrócić!" A natychmiast przestaniesz cierpieć.

Nachylił potworne ucho do jej warg owrzodziałych i po chwili posłyszał wolno a głucho wydyszane:

— Chcę cierpieć...

Nachylił się do jej ucha Rabissu i zarechotał wściekle:

— Zdejmę ci oparzeliny, jeno rzeknij jedno słowo: "Wrócę!"

I nachylił nietoperzowe ucho do jej zjadzonych ust a po chwili posłyszał:

— Nie wrócę...

Oblegali ją ze wszystkich stron Alu, Utukku, Labassu, Belit-Seri, Lilu, Lilit. Krakali chórem sępów i orłów:

— Zamkną się rany twoje, opadnie ci rak od piersi, trąd żreć cię przestanie, głupia, jeno rzeknij jedno, to jedno, to jedyne jedno!

Tedy Istar uniosła oskorupiałym jadem pokrytą twarz i zacharczała tylko:

— Do Tammuza chcę!

Jako zerwie się stado żarłocznego ptactwa od padliny spędzone i poleci przez niebo kraczącemi chmarami, tak rozbiegły się na wszystkie strony demony i nastała przerażająca głusza, ciemność, pustka.

Istar pełzała dalej. Ale poczęła w niej słabnąć otucha, wola, pamięć. Już nie wiedziała, gdzie jest i do jakiego celu zmierza.

Już zapomniała, że się nazywa Istar, że zeszła do krainy Aralu, że ma dopełzać do zdroju żywota i pokropić jego wodami głaz, przywalający Tammuza.

Ale jeżeli jeszcze pełzała w kierunku naznaczonym, to czyniła to tak bezświadomie, jak w świątyni Baala u kapłana Rebido pełza kawałek metalu do drugiego kawałka, czego żadną miarą pojąć nie można.

Stał się z niej jeden kłąb wrzodu. Pożar w jej głowie raz jeszcze się zapalił i zgasł. Nastała w jej pamięci zupełna noc.

Tylko jeszcze pełzała, pełzała.

W tej chwili uderzyła czołem o głaz pokryty pleśnią. Poczuła orzeźwiający chłód. Posłyszała cieczenie wód.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Wyciągnęła rękę w ciemność. Umaczała ją a potem pokropiła głaz i siebie.

Gdzieś z góry, z niezmiernie wysoka padł promyczek blasku a zarazem ozwała się cicha muzyka, niby szumienie palm i brzęk owadów.

Tchnienie wiosenne poszło po przestworach. Z powietrza spływały balsamy, zamykały rany Istary, pieściły ciało jej pięknem, zaplatały włosy.

Niewidzialne ręce oblekły ją w szaty, na ramiona kładły okółki, nasuwały pierścienie na palce, włożyły jej koronę na czoło.

Niebiańskie marzenie wypełniło jej myśl. Ból, cierpienie, brzydota, rany, wszystko znikło jak zapomniany sen.

I zaraz potem płyta kamienna wydała lekkie westchnienie, jęła się rozwiewać jak mgła a gdy znikła, ukazała się w kruczych rurkach usłana broda, pierś unosząca się życiem i żądzą, oczy zamglone miłością, usta rozchylone do uśmiechu.

Rośnie dokoła słodkie brzmienie. Twarz nachyla się nad twarzą i słychać dwa szepty bezgranicznego szczęścia, miłości, poświęcenia:

— Istar!

— Tammuz!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

jakież to morze zapachów rozkołysało kwieciste swoję fale? Jakież to blaski wielobarwne zalewają przestrzenie? Jakież to śpiewy i okrzyki odzywają się w górze nad rozpękniętą ziemią?

To wzdłuż rzek Babilonji aż do odległej Niniwy rozbrzmiewają tysiączne okrzyki ludu:

— Tammuz zmartwychwstał!

Dwie wiośniane postaci, splecione uściskiem, unoszą się z mrocznych przepaści w świetliste przestwory, wyżej i wyżej.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Uciekają wody potopu zimowego i wraca wiosna. Skurczył się Frat a Tygr stał się wąski jak złoty pas dziewicy.

Ziemia babilońska pokrywa się anemonem i oleandrem. Powietrze pachnie jak olejek różany.

Rolnik wyrusza w pole z ziarnem. Ogrodnik podcina winną latorośl. Rybak dobywa rękami ryby z wód Zabu.

Wiosna, wiosna!

Babilortja zamienia się w raj kwiatów.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Na mgłach barwy lotosu, opasani tęczą, opromienieni różanym świtem, płyną kochankowie w stronę Eritu.

— Gdzieżeśmy to, Istar ukochana?

— W krainie żywych, wiosenny mój kochanku!

— Tyś mnie wywiodła z krainy Aralu?

— Pocałuj, Tammuz!

— Tyś zniosła dla mnie nagość, brzydotę, trąd?

— Uściśnij, drogi mój!

— Jakżeś to uczyniła?

— Kochaniem, Tammuz!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Na kwiecisty ogród Babilonji patrzy Ea, bóg mądrości, patrzy okiem smutku.

Słyszy radość ludu i nie cieszy się.

Owiewa go morze zapachów a on ich nie czuje.

Pęka kwiat i sypie się ziarno, ale on tego nie widzi.

Bo nie do jego ramion obróci się piękna Istar.

Nie do jego łona roskoszne ciało nachyli. Nie na jego piersi skłoni przepiękną głowę.

Ea walczyć będzie z sobą, ale nadaremnie. Przeczeka lato a gdy zbliży się jesień, powie sobie: może teraz!

I znowu spędzi Tammuza do krainy bez powrotu. A Tammuz jednak z niej wróci. Znowu mniemać będzie, że może tym razem Jstar do niego się nakłoni. I przekona się, że nie. Wtedy zbolały znowu pozwoli jej odejść za rzekę Chubur. Istar pójdzie, przeniesie nagość, noc, trąd. Zaczerpnie ze zdroju życia, wskrzesi Tammuza i sama odmłodnieje.

Powieją zapachy, rozlegną się wiosenne pienia, Istar uściskiem miłosnym wyczaruje kochanka z krainy Aralu, na nowe lato, na nowe kochanie. I słychać będzie szepty:

— Istar, tyś zniosła to dla mnie?

— Dla ciebie, Tammuz!

— Choćby mnie Ea co roku wydalał w krainę, skąd powrotu niema, pójdziesz i wywiedziesz mnie?

— Choćby co roku pójdę i wywiodę cię!

NARODZINY AMON-HOTEPA TRZECIEGO.

W liljowy wieczór egipski bóg Amon ujrzał Met-em-we śród sitowia kąpiącą się w Nilu, przeto uczuł miłosną tęsknotę a wezwawszy przed tron swój boga Touta, z głową pawiana, rzekł mu:

— "Wejrzałem łaskawie na sprawy faraona i chcę go wielce uszczęśliwić. Pójdziesz tedy do jego małżonki, skromnej Met-em-we, i powiesz jej: oto Amon, bóg egipskich bogów, nawiedzi ciebie w łożu twojem.

] stało się, że kiedy Met-em-we wychodziła z Nilowego sitowia, zastąpił jej drogę boski wysłaniec z głową pawiana a ona natychmiast zrozumiała, iż chwila jest ważna.

Przystanęła tedy, skromnie oczy spuściwszy, i czekała, co jej powie. A on, odemknąwszy dziób pawiana, powiedział jej:

— Spiesz, skromna Met-em-we, a łoże nagotuj, albowiem skoro Chons, bóg księżyca, światłem swojem łagodnem rozwidni twój pałac, zjawi się u ciebie bóg bogów egipskich.

Skromna Met-em-we, ręce na piersiach złożywszy, odparła:

— Idź a powiedz bogu bogów, że służebnica jego Met-em-we uczyni wedle rozkazu i bardzo będzie rada.

Potem udała się pospiesznie do pałacu i poczęła własnoręcznie gotować łoże.

Gdy to ujrzał mąż jej, faraon Tutmozis, bardzo się ucieszył i rzekł:

— Oto wzorowa małżonka!

Ale Met-em-we, gotując łoże, odparła:

— Nie ty, potężny małżonku mój, stąpisz dziś do tego łóża, ale całkiem kto inny.

Tedy Tutmozis bardzo się przestraszył i rzekł do małżonki swojej:

— Nie rozumiem ciebie, Met-em-we, albowiem zawsze byłaś skromna i nigdy słowa podobne z ust twoich nie wychodziły!

Ale gdy to mówił, oto obłok uczynił się przed nim, a z tego obłoku wyszła świetlista postać z głową pawiana i rzekła:

— Potężny faraonie! Nie pójdziesz dziś do łoża małżonki twojej, ale razem ze strażą twoją strażować będziesz dokoła pałacu, aby nikt nie przeszkodził temu, co się ma tam dziać.

To powiedziawszy wstąpił znowu do obłoku i razem z nim zniknął a Tutmozis uczuł, iż objawiona mu została wola bogów.

Tedy wziął wszystkie straże swoje i otoczył pałac, sam stanął przed progiem sypialni swojej małżonki i był wielce przejęty ważnością chwili.

A Met-em-we, nagotowawszy łoże, położyła się weń i czekała.

Wtedy Chons, bóg księżyca, wszedł na niebo i oto łagodne światło napełniło sypialnię.

A zarazem odezwała się cudna muzyka, niby szmer toczących się wód Nilu, niby powiew palmy, niby szeptanie duchów, a słodkie zapachy wypełniły modre powietrze.

I stanął przed łożem Met-em-we perłowy obłok, bardzo wysoki i bardzo dziwny.

A gdy obłok ten nieco zrzedniał, oto ukazał się w nim siedzący na tronie Amon, bóg egipskich bogów. Na głowie miał kołpak w kształcie dwóch palców, podwiązany różową wstążką u podbródka. W lewej ręce dzierżył berło a w prawej Klucz Nilu, czyli Znak Żywota. Świetlista szata owijała ciało jego od szyi aż do stóp, bardzo szczelnie. Oblicze jego zaś było jako blask słońca, który oślepia; oczy niby dwa szafiry w kształcie dwóch ku sobie płynących rybek, nos jako złota gruszka wpół przecięta a usta jako wstęga purpurowa świtu.

Met-em-we, ujrzawszy go, popadła jakby w zemdlenie. Ale nie zemdlała, tylko była bardzo za chwycona.

Tedy Amon powstał z tronu swego a najpierw złożył na niem Berło i Klucz. Potem odwiązał różową wstążkę u gładkiego podbródka, zdjął kołpak i postawił go na tronie. Następnie rozpiął szczelną szatę swoją u szyi i począł ją odwijać.

Met-em-we popadła jakoby we wtóre omdlenie. Ale nie omdlała, jeno była bardzo zachwycona.

Tedy Amon wstąpił do jej łoża. A Met-em-we uczuła, że łoże to zamienia się w pałający hieroglif. A gdy hieroglifowi temu przypatrzyła się lepiej, odczytała go, że znaczy: Niebo.

Tedy popadła jakby w trzecie omdlenie. Ale nie omdlała, jeno była bardzo zachwycona.

A wtedy perłowy obłok rozszedł się dokoła całego hieroglifu i przysłonił go ze wszystkich stron, że darmo za progiem stojący Tutmozis, małżonek, ostrożnie odchylał ciężką zasłonę, nic nie mogąc ujrzeć, jeno jakoby perłowy dym, który całą izbicę wypełniał a miał zapach lotosu i grał tajemniczą muzyką, niby szmer ciekących wód Nilu, niby powiew palmy, albo poszept duchów.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

W różowy zaranek egipski bóg Chnum, z głową kozła, przebierał glinę obu rękami a wciąż do niej wody dolewał, aby była podatna do lepienia.

Tedy stanął przed nim bóg Tout, z głową pawiana, i rzekł mu:

— Oto przychodzę do ciebie z rozkazu Amona, boga egipskich bogów, ażebyś ulepił chłopca i jego stróża opiekuńczego, albowiem Met-em-we, małżonka faraona Tutmozisa, poczęła z woli boga bogów i oto niebawem porodzi.

Tedy Chnum, z głową kozła, zaprzestał przerabiać glinę a wzniósłszy obie ręce, rzekł:

— Powiedziane jest, że przyniesiesz znak, po którym poznam prawdziwość słów twoich.

Tedy Tout, z głową pawiana, sięgnął w zanadrze a dobył z niego Klucz Nilu, to jest Znak Żywota.

Natychmiast Chnum, z głową kozła, pochylił się, uniósł ręce jeszcze wyżej i rzekł:

— Powiedz Amonowi, bogu egipskich bogów, że stanie się wedle wszechpotężnej woli jego.

Tout, z głową pawiana, wręczył mu Klucz Nilu a Chnum, z głową kozła, przerabiał nim glinę aż do wieczora i noc całą i dzień i znowu noc, aż do trzeciego świtu egipskiego.

A gdy glinę dostatecznie ożywił, podniósł oczy, bo oto stanął przed nim Tout, z głową pawiana. Oddał mu do rąk własnych Klucz Żywota a sam począł lepić królewskiego chłopca i jego stróża opiekuńczego, który, przez całe życie niewidzialny, iść miał za nim od kołyski aż do grobu, mającego być w piramidzie na krawędzi Puszczy Libijskiej.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Z cichym szmerem toczy Nil swoje wody liljowe a skromna Met-em-we zażywa kąpieli.

Zanurzona jest po pierś i pluszcze się, wydając okrzyki radości. Albowiem woda jest bardzo miła i przyjemna.

Szaty jej leżą na brzegu śród sitowia a strzegą ich trzy służebnice nubijskie, bardzo czarne. Siedzą i pasą oczy pięknem miedzianego ciała Met-em-we.

Dokoła w wodzie Nilowej krążą krokodyle o łusce zielonej i załzawionem oku. Niektóre wyłażą na brzeg a poglądają ku Met-em-we i bardzo są zachwycone.

Niekiedy tylko, skoro który z nich posłyszy w górze ćwierkot, rozdziawia paszczę swoją bardzo szeroko. Ptaszek, szczygieł albo przepiórka, osiada na ziemi i poczyna skakać w stronę rozdziawionej paszczy. A potem skacze w samą paszczę i poczyna w niej dzióbać. Tedy paszcza zamyka się a krokodyl patrzy dalej załzawionem okiem na piękną Met-em-we.

Słońce stało się niezmiernie gorące a skwar usypiający. I posnęły na brzegu nubijskie służebnice a także wszelkie szczygły, przepiórki i krokodyle, w piasku gorącym leżące.

Właśnie Met-em-we miała raz jeszcze się zanurzyć, kiedy na wodach ukazał się dymny obłok a z niego wyszedł Tout, z głową pawiana, i w te słowa odezwał się do niej:

— Spiesz, skromna Met-em-we, wdziewaj szaty i idź do pałacu. Albowiem z woli Amona, boga bogów egipskich, porodzisz syna, którego nazwiesz Amon-Hotep Trzeci a ten będzie królował po mężu twoim Tutmozisie, wzniesie wiele świątyń ku czci boga bogów a sobie wystawi piramidę na krawędzi Puszczy Libijskiej, będąc przez kapłanów wielce szanowanym.

To powiedziawszy, wstąpił znowu do dymnego obłoku i zniknął a Met-em-we wyszła na brzeg, ubrała się i podążyła ze swemi nubijskiemi służebnicami do pałacu.

Zaraz tedy poczęła gotować łoże a małżonek jej, który pił wino, znowu był tym widokiem bardzo ucieszony i rzekł do niej:

— Wzorową jesteś małżonką, zacna Met-em-we, albowiem właśnie wino rozweseliło członki moje i bardzo jestem wesoły.

Ale Met-em-we, wciąż gotując łoże, odparła mu:

— Nie wstąpisz dziś do mego łoża, wierny małżonku a władco, albowiem zlegnę i porodzę syna, którego nazwę Amon-Hotep Trzeci. A on będzie panował po tobie, wystawi wiele świątyń ku czci boga bogów a sobie piramidę na krawędzi Puszczy Libijskiej i będzie wielce szanowany przez kapłanów.

Gdy Tutmozis to posłyszał, zaraz przestał pić wino i nakazał wielką ciszę w całym kraju przez trzy dni i trzy noce, aby najmniejszy szmer nie dochodził do pałacu. A drugie sługi rozesłał, aby się zeszły wszystkie położne i królowej służyły. A trzecie sługi rozesłał, aby u najzdolniejszych rzemieślników zamówiły kolebkę. A czwarte sługi rozesłał, aby sprowadziły wszystkie młode niewiasty, świeży pokarm w piersiach mające. A piąte sługi rozesłał, aby sprowadziły wszystkich kapłanów z świątyni Amona w Tebach gwoli obrzezania nowonarodzonego. Rozesłał także sługi szóste i siódme, każde wedle innych potrzeb i czekał.

A wtedy stanął przed nim dymny obłok, z którego wyszedł Tout, z głową pawiana, i rzekł mur

— Gdy wysłane przez ciebie sługi wrócą wraz z tymi, po których posłałeś, nie wpuścisz ich do pałacu, jeno strażami strażować go będziesz, sam także stojąc, gdzie ci stać należy, albowiem inne tu przybędą położne i inne niewiasty, pokarm świeży w piersiach mające i inne się stawią rzezaki i inny rzemieślnik kolebkę uczyni. Ci zaś, którzy przyjdą, mają tylko patrzeć, jako się to wszystko bez nich stanie. Tak nakazuje Amon, bóg egipskich bogów, a ty go słuchaj i podziwiaj.

Tedy Tutmozis zwołał wszystkie straże swoje i otoczył pałac a sam stanął przed progiem sypialni małżonki swojej, która legła w łożu i leżąc śpiewała pieśń szczęścia.

A z wszystkich stron Egiptu napływały tłumy położnych i otoczyły pałac. Potem napłynęły tłumy rzemieślników, niosąc różne kołyski do wyboru, szczerozłote, z hebanu i z kości słoniowej. A potem w uroczystym pochodzie przybyli z Teb kapłani Amona. A wreszcie przyszła cała ludność Egiptu i uczyniła dokoła pałacu wielki obóz. I przyszły jeszcze różne narody, jako to z Nubji, Assyrji, Babilonji. Cisza była wielka, tylko z pałacu faraona słychać było, jak Met-em-we śpiewała pieśń szczęścia.

I dziwił się lud Egiptu a powiadał:

— Jako to jest? U nas niewiasta, gdy zlegnie, bardzo stęka i trwoży się a ta śpiewa pieśń szczęścia?

A ludy Nubji mówiły:

— Zaprawdę, tego jeszcze nie było! A ludy Assyrji mówiły:

— Któż to pojąć jest zdolen?

A ludy Babilonji nic już nawet nie mówiły, dziwiąc się wielce.Śpiew zaś Met-em-we nie ustawał, jeno był coraz piękniejszy i coraz więcej w nim było zachwytu.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Naraz uczyniła się cisza wielka.

I oto ustał wiaterek najlżejszy a liście na drzewach powisło nieruchomie.

Ptak w locie zatrzymał się a stanął w powietrzu na rozpostartych skrzydłach. Liljowy Nil przestał ciec a spiętrzyły się jego wody. Na niebie słońce stanęło w pochodzie swoim.

Skarabeusze zatrzymały się i krokodyle, przez pół z rzeki wychylone. Wszystko tak stanęło.

A z narodów dokoła pałacu zgromadzonych kto mówił, zatrzymał się w połowie wyrazu, kto usta miał odemknięte, nie domknął ich, kto rękę miał wzniesioną, nie opuścił jej, kto krok właśnie czynił, tak został przez pół na ziemi, przez pół w powietrzu.

Niebo i ziemia stanęły w swem ciągłem ruszaniu się a zamilkły.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Sypialnię Met-em-we wypełnia obłok perłowy, zapach lotusu i brzmienie łagodnej muzyki.

Na tronie wprost łoża siedzi Amon w kołpaku kształtu w tył przechylonych dwóch palców, pod brodą podwiązanym różową wstążką. W lewej dzierży berło a w prawej Klucz Nilu.

Przed łożem Met-em-we stoi bogini Izis, naga w swej piękności, tylko pod piersiami miedzianemi pas ma purpurowy, nabijany turkusami, na nogach i ramionach złote obroże, na szyi siedmiorzędny naszyjnik z pereł i djamentów a na głowie kołpaczek w kształcie wielkiej kuli z odchylonemi w oba boki piórami strusiemi. Oczy ma jak dwa rubiny w kształcie dwóch migdałów a nos jak miedzianą gruszkę, przez pół przekrojoną. Całe oblicze jej jest wielkie, boskie, piękne.

Obok niej stoi bogini Hator, z głową krowy.

Dalej znów bogini Sefchet-Ebui, dzierżąca święte Drzewo Rodu.

A z drugiej strony łoża stoi Maat, bogini sprawiedliwości, mająca nagłowię Znak Tchnienia. Obok niej stoi Bastet, bogini radości, z głową kocicy. A wreszcie Opet, bogini urodzeń, z głową hipopotama.

Prócz nich stało jeszcze wiele bogiń a miedzy niemi Sechmet, z głową lwicy, bogini wojny, Selket, z głową skorpiona i bóg Harmachis, z głową krogulca, nóż święty w ręku dzierżący.

Tedy bóg Tout, z głową pawiana, trzykrotnie klasnął w dłonie i rozpoczęło się.

Bogini Izis zwróciła się do Amona a ten wręczył jej Klucz Żywota.

Tedy Izis kluczem tym otworzyła łono Met-em-we i wyjęła z niego chłopca, łono zamknęła i klucz Amonowi oddała.

Następnie wręczyła chłopca bogini urodzeń Opet, z głową hipopotama, a ta zawiązała mu pępek.

Opet oddała chłopca bogini Maat, ze Znakiem Tchnienia na głowie. Ta Znak ów zdjęła z głowy a do ust chłopca przysunęła i oto weszła w niego dusza żywiąca.

Tedy oddała go bogini Sechmet, z głową lwicy, a ta chłopca wykąpała i olejkami wonnymi namaściła.

Sechmet oddała chłopca bogu Harmachis, z głową krogulca, a ten chłopca obrzezał.

Harmachis oddał chłopca bogini Sefchet-Ebui a ta imię jego wypisała na świętem Drzewie Rodu.

Sefchet-Ebui oddała chłopca bogini Hator, z głową krowy, a ta chłopca nakarmiła.

I oto znowu wzięła chłopca na ręce swoje bogini Izis, podeszła do Amona, boga bogów egipskich, który wziął go z rąk jej na swoje ręce i uznał.

Wówczas bogini Izis wzięła chłopca z łona Amonowego a oddała matce.

I oto perłowy obłok przysłonił tron Amonowy i jego samego, przysłonił Izydę, Sechmet, Maat, Hator, Harmachis, wszystkie bogi i boginie.

Sam też rozpłynął się, ucichła muzyka, tylko znowu w sypialni królowej rozległa się pieśń szczęścia.

Wtedy małżonek, faraon Tutmozis, wbiegł do sypialni i rozpłakał się.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

I oto tej samej chwili spiętrzone wody Nilu potoczyły się dalej. Ptak z rozpostartemi skrzydły w powietrzu wiszący, począł niemi trzepotać a lecieć dalej swoim lotem przerwanym. Krokodyle i ptaki ożyły. Liście wszelakie poruszyło się na drzewach. Słońce potoczyło się dalej w pochodzie swoim. Odemknięte usta kończyły dalej niedopowiedziany wyraz a zawisłe w powietrzu ramiona znowu były swobodne. Kto stężał w połowie stawionego kroku, dokończył go teraz. Ożyło wszystko dokoła pałacu, choć jeszcze milczało ze zdumienia, pojąc się tylko pieśnią szczęścia, która płynęła z komnaty królowej.

I oto zawołał cały lud Egiptu:

— Patrzyliśmy na rzecz wielką! I oto rzekły ludy Nubji:

— Niepojęte to jest!

I oto rzekły ludy Assyrji:

— Bardzo będziemy musieli starać się o sojusz z nowonarodzonym, albowiem wszystkie bogi wzięły go w opiekę swoją!

A ludy Babilonji nic nie mówiły jeno zgodziły się między sobą, że przyślą dla nowonarodzonego dużo kadzidła, purpury i olejku sezamowego.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Tak przyszedł na świat nowy faraon Egiptu, Amon-Hotep Trzeci, przez kapłanów wielce szanowany, który ku czci Amona wiele świątyń wystawił a sobie na krawędzi Puszczy Libijskiej wielką piramidę, w której legł, gdy już się do woli nażył a spełnił wszystko, co mu było nakazane przez Amona, boga bogów egipskich.

Koniec wersji demonstracyjnej.

LIST URZĘDOWY UWEHU.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ASZUR-IDIL-ILI-UKINNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z PROCHÓW PUSTYNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SEPTUAGINTA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

HAUZA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MUMJA KRÓLA TABINITA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CHAWAGA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej