Guy De Maupassant

HISTORIA FOLWARCZNEJ DZIEWCZYNY

Konwersja: Nexto Digital Services

HISTORIA FOLWARCZNEJ DZIEWCZYNY

Guy de Maupassant

Ponieważ pogoda była piękna, ludzie z fermy zjedli obiad wcześniej niż zwykle i poszli na pole.

Służąca Róża została sama w obszernej kuchni, w której resztki ognia dopalały się na kominie pod kotłem, pełnym gorącej wody. Od czasu do czasu czerpała trochę tej wody i wolno zmywała naczynia, przerywając chwilami robotę, żeby popatrzeć na dwa kwadraty światła, które słońce rzucało przez okno na długi stół i w którym stawały się widoczne wszystkie skazy na szybach.

Trzy bardziej przedsiębiorcze kury szukały pod krzesłami okruszyn. Przez uchylone drzwi płynęły podwórzowe zapachy i fermentujące ciepło obory; w południowej, upalnej ciszy słychać było pianie kogutów.

Gdy dziewczyna skończyła robotę, wytarła stół, wyczyściła komin i ustawiła talerze w głębi wysokiego kredensu, obok drewnianego, głośno tykającego zegara, odetchnęła czując nie wiadomo dlaczego jakiś ucisk w piersi i zawrót w głowie. Spojrzała na poczerniały tynk na ścianie, na okopcone belki pułapu, skąd zwieszały się pajęczyny, wędzone śledzie i wianki cebuli; potem usiadła oddychając ciężko, gdyż upał wydobywał z ubitej ziemi, zastępującej podłogę, wyziewy różnych rzeczy rozlewanych na niej od tak dawna. Dołączył się do tego cierpki zapach mleka kwaśniejącego na chłodnym miejscu w sąsiedniej izbie. Róża chciała jak zwykle zabrać się do szycia, ale zabrakło jej sił i wyszła na próg, żeby zaczerpnąć powietrza.

Pod gorącą pieszczotą słońca uczuła, że słodycz przenika do jej serca i błogość rozlewa się po wszystkich członkach.

Pod drzwiami, nad kupą nawozu, unosił się lekki opar. W nawozie tarzały się kury, leżące na brzuchu i grzebiące jedną łapką w poszukiwaniu robaków. Pośród kur stał z podniesioną głową wspaniały kogut. Co chwila wybierał sobie kokoszkę i krążył dokoła niej z zachęcającym gdakaniem. Kokoszka niedbale wstawała i ze spokojem przyjmowała go zginając łapki i podtrzymując go skrzydłami; potem otrząsała pióra, z których unosił się kurz, i znów układała się w nawozie, podczas gdy on głośnym pianiem oznajmiał o swym nowym triumfie. Wszystkie koguty ze wszystkich zagród odpowiadały mu, jak gdyby rzucając sobie wzajem miłosne wyzwania.

Dziewczyna patrzała na to bezmyślnie, potem spojrzała w górę i oczy jej olśnił blask kwitnących jabłoni, białych jak pudrowane głowy.

Raptem młody źrebak, upojony wesołością, przemknął obok niej galopem. Dwa razy okrążył zagonki obsadzone drzewami i naraz zatrzymał się, jakby zdziwiony tym, że jest sam.

Róża także uczuła chęć do biegania, potrzebę ruchu, a jednocześnie chciało jej się poleżeć, wyciągnąć członki i odpocząć w nieruchomym, gorącym powietrzu. Niezdecydowana, przymknąwszy oczy, zrobiła kilka kroków, ogarnięta jakąś zwierzęcą błogością; potem wolniutko poszła poszukać w kurniku jajek. Było ich trzynaście; zabrała je i zaniosła do domu. Gdy je chowała do kredensu, od zapachów kuchennych zrobiło jej się znów niedobrze, więc wyszła, żeby usiąść na trawie.

Podwórze folwarczne, otoczone drzewami, zdawało się drzemać. Wysoka trawa, z której żółte ostromlecze wytryskały niby światełka, była jaskrawo zielona, świeżą, wiosenną zielonością. U stóp jabłoni pokładły się ich cienie, a kryte słomą dachy zabudowań dymiły trochę, jak gdyby wyziewy ze stajen i obór przenikały przez strzechę.

Dziewczyna stanęła pod szopą, w której przechowywano wozy i wózki. Na dnie rowu było zielone zagłębienie, pełne pachnących fiołków; za skarpą widać było rozległą równinę, porosłą zbożem i gdzieniegdzie kępami drzew, dalekie grupy pracujących ludzi, małych jak lalki, oraz białe, podobne do zabawek konie ciągnące maleńkie, jakby dziecinne pługi i poganiane przez człowieka wielkości palca.

Róża przyniosła ze strychu snopek słomy, rzuciła go w zagłębienie porosłe fiołkami i usiadła na nim, a ponieważ nie było jej wygodnie, rozwiązała powrósło, rozsypała słomą i położyła się na wznak z rękami pod głową i z wyciągniętymi nogami.

Przymknęła oczy i w rozkosznym rozleniwieniu zdrzemnęła się. Miała już zasnąć na dobre, gdy nagle poczuła na piersiach czyjeś dłonie. Jednym skokiem zerwała się z ziemi. Był to Jakub, parobek folwarczny, wysoki, dobrze zbudowany Pikardyjczyk, który od pewnego czasu zalecał się do niej. Pracował tego dnia w owczarni i zobaczywszy dziewczynę układającą się w cieniu, zaczął się do niej skradać z zapartym oddechem, z błyszczącymi oczami, mając pełno słomy we włosach.

Usiłował ją pocałować, ale dała mu w twarz, gdyż była nie mniej silna od niego, więc się poddał. Potem usiedli obok siebie i rozpoczęli przyjazną pogawędkę. Mówili o pogodzie sprzyjającej urodzajom, o zapowiadającym się pomyślnie roku, o gospodarzu, który był dzielnym człowiekiem, potem o sąsiadach, o całej okolicy, o sobie samych, o wsi, o dzieciństwie, o rodzinach, które opuścili na długo, może na zawsze. Dziewczyna myśląc o tym rozrzewniła się, on zaś uparcie przysuwał się, ocierał się o nią i drżał opanowany żądzą. Róża mówiła:

— Tak dawno już nie widziałam mamy; ciężko jest przecież być tak daleko od siebie.

I jej zadumane oczy patrzyły w dal, sięgając aż do opuszczonej przez nią wioski, hen, daleko na północy.

Nagle chłopak objął ją za szyję i znów pocałował, ale ona zaciśniętą pięścią uderzyła go w twarz tak silnie, że z nosa pociekła mu krew. Wstał i oparł głowę o pień drzewa. To ją wzruszyło i zbliżywszy się do niego zapytała:

— Boli cię?

Roześmiał się. Nie, to bagatela, tylko palnęła go w sam środek nosa. Szeptał: „Szelma dziewucha!" i patrzał na nią z podziwem, zdjęty szacunkiem i jakimś nowym afektem, jakby początkiem prawdziwej miłości do tej krzepkiej, dużej dziewczyny.

Gdy krew przestała mu cieknąć, zaproponował jej małą przechadzkę, gdyż wolał tu nie zostawać dłużej w obawie przed pięścią swej towarzyszki. Ale ona z własnej woli wzięła go pod ramię, jak to czynią narzeczeni spacerujący wieczorem po alejach, i powiedziała:

— Jakubie, to nieładnie tak mną gardzić. Zaprotestował. Ależ on nią wcale nie gardzi, tylko jest zakochany, to wszystko.

— A więc chcesz się ze mną ożenić — zapytała. Zawahał się, potem spojrzał na nią z ukosa, podczas gdy oczy jej spoglądały gdzieś w dal przed siebie. Miała czerwone, pełne policzki, duże piersi wystające pod kretonem stanika, wypukłe, świeże usta, a jej prawie odsłonięty gors pokryty był kropelkami potu. Uczuł, że znów ogarnia go żądza, i przytykając usta do jej ucha szepnął:

— Tak, chętnie się z tobą ożenię.

Wtedy zarzuciła mu ramiona na szyję i całowała go tak długo, aż obojgu zabrakło tchu.

Od tej chwili rozpoczęła się między nimi odwieczna historia miłosna. Swawolili po kątach, wyznaczali sobie spotkania przy świetle księżyca pod osłoną stogu siana i siedząc przy stole nabijali sobie siniaki na nogach ciężkimi, podkutymi butami.

Z biegiem czasu sprzykrzyła się Jakubowi; zaczął jej unikać, nie odzywał się do niej i nie starał się zostać z nią sam na sam. Wtedy ogarnęło ją zwątpienie i wielki smutek; po pewnym czasie stwierdziła, że jest w ciąży.

Z początku była przerażona, potem ogarnął ją gniew, wzrastający z każdym dniem, gdyż w żaden sposób nie udawało jej się z nim rozmówić, tak starannie jej unikał.

Wreszcie pewnej nocy, gdy na folwarku wszyscy spali wyszła boso, po cichutku, w jednej spódniczce, przeszła przez dziedziniec i pchnęła drzwi stajni, gdzie Jakub sypiał w wielkiej skrzyni, umieszczonej nad końmi i napełnionej słomą. Słysząc, że przyszła, udał, że chrapie, ale ona wdrapała się do niego, uklękła przy nim i potrząsała nim, dopóki się nie podniósł.

Gdy usiadł i zapytał: — Czego chcesz? — odpowiedziała przez zaciśnięte zęby, dygocąc z wściekłości:

— Chcę, żebyś się ze mną ożenił, skoroś mi to obiecał. Zaczął się śmiać:

Koniec wersji demonstracyjnej.