Stefan Buszczyński

INNE ŻYCIE KILKA CHWIL LEPSZYCH

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

KRAINA SZCZĘŚCIA.

DO PŁACZĄCEJ H.....

DO H..... H...... J........ Z POWODU JEJ LISTU DO M.... B......

ROZSTANIE.

AUTOROWI - CZYSCOWYCH PIEŚNI.

DO AUTORA- CZYSCOWYCH PIEŚNI.

DO A. K. DAJĄC MU PORTRET.

MŁODEJ POLCE

W GÓRY.

W ZBIORZE MODLITW J. . T.....

WŁADZA DUCHA.

CHWILKA ŻYCIA.

KOBIETA.

PIEŚNIARZ.

KOBIETA.

W IMIONNIKU SIOSTRY.

SZESNASTOLETNIEJ KOSTUSI.

ROZUMNEJ DZIEWCZYNIE

OBRAZ MORZA.

PIOSNKI

DO MOJEJ MYŚLI.

STRASZNO — SMUTNO! — BĘDZEŻ LEPIEJ?

INNE ŻYCIE KILKA CHWIL LEPSZYCH

Buszczyński Stefan

INNE ŻYCIE
Kobietom które jeszcze sercu milczeć nie kazały, —
Kobietom nieskażonym tchem niewiary, szyderstwa,
samolubstwa lub materyalizmu, — Kobietom które
wierzą : iż rzadkie w życiu naszem chwile błogich
wzruszeń, zacnych popędów, szlachetnych uniesień
są odblaskiem ducha Bożego o swoje dopominającego
się prawa, drobiazgi te poświęcam.

KRAINA SZCZĘŚCIA.

Dziewczę! niebianko czy z śmiertelnych grona
Kto jesteś? powiedz — czemu gdy w około
Gdzie spojrzysz, wszystkim tak błogo, wesoło,
Ty jedna zawsze stoisz zasmucona?
Może ku niebu wzlecić chcesz w tęsknicy,
Wrócić na dawnej Ojczyzny Twej łono?
Lecz żal Ci ziemię porzucić zieloną,
I łezka żalu błyszczy w Twej źrenicy.
Źle Ci na ziemi bo nie godni Ciebie
Nie śmią w swem gronie mieścić Cię ziemianie,
A zawstydzeni Aniołowie w niebie,
Zazdroszcząc Tobie gotują wygnanie.
Przestań twą duszę trworzyć niepokojem
I ziemię żegnaj oczami suchemi,
I w niebo nie patrz — tylko w sercu swojem
Stwórz kraj szczęśliwszy od nieba i ziemi. —

Mołodkowce

DO PŁACZĄCEJ H.....

Ty płaczesz? Ach ! czyż zawsze na końcu rozmowy,
Ma być Twa łza? O, gdy łzą błyszczy Twa powieka
Łza ta ciśnie me serce jak kamień grobowy
I zdaje się że życie z mych piersi ucieka.
Ach! jam to łzę tę wzruszył w Twych oczach — zuchwały!
Lecz przebacz mi i nie płacz, wartoż łzy tak rzewne
Wylewać za mój jeden wyraz nadto śmiały.,
Za wymówkę niesłuszną lub spojrzenie gniewne?...
O! przebacz rni i nie płacz, przebacz zbrodniarzowi
Co szaleństwem swych uczuć, zuchwalstwem swej mowy
Świętą, niebiańską ciszę zmieszał Aniołowi,
Przebacz mi, - jam w nagrodę oddać Ci gotowy
Za jedną łezkę Twoją, krwawych łez mych zdroje
Za chwilę smutku Twego, cale szczęście moje
I samobójczą dłonią wstrzymać serca bicie
I oddać Ci świat cały, nawet przyszłe życie;
Tylko nie płacz i rozpędź chmury z Twego czoła.
Nie możesz? —Osusz chustką oczy łzą zalane,
O! miej litość nademną! — nie płacz, bądź wesoła;
Nie rozjątrzaj Twym smutkiem zadaną mi ranę.
Przebacz mi, spójrzyj namnie! — Jużeś przebaczyła.
A serce czy przebaczy?... serce się nie gniewa.
Lecz znowu chmura smutku Twe lice zaćmiła
I znowu oko Twoje łzami się zalewa !...
O nie! nie ! jam nie godzien Twego przebaczenia;
Jam świętą Twego serca spokojność zakłócił —
Jam nie wart Twej litości, nie godzien spojrzenia,
Odepchnij mnie szaleńca... jam Ciebie zasmucił.
Odepchnij mię i naznacz mi straszniejsze męki
Jakich nie wymyśliła tyranów moc wściekła,
Jakich nie poda rozpacz w swej zemście zaciekła.
Straszniejsze niż...ach! Ty mi nie podasz swej ręki
Odwrócisz się odemnie, westchniesz, — i westchnienie
Pierś mą rozedrze jako iskra piorunowa,
Nie odpowiesz mi tylko, a Twoje milczenie
Straszniejszem będzie dla mnie niż cisza grobowa.
Zostawisz mię samego — łza mi wzrok zaleje —
I stracę z oczu przeszłość , przyszłość i nadziejo. —
O ! trzebaż większej męki! — Lecz to tylko było
Szaleństwo, jakiś kaprys, paroxyzm chwilowy,
Dzisiaj mię słońce w głowę tak mocno paliło;
Dostałem zawrotu głowy.
Uspokój się i przebacz gniew niezasłużony :
Wszakże wiesz że ja często tak bywam szalony.
A jeśli kiedy do mnie chęć przeklęta wróci
Dręczyć Cię wymówkami, lub proźbą natrętną
I początek rozmowy mej już Cię zasmuci,
Jednem spójrzeniem przytłum miłość zbyt namiętną
J przypomnij mi ową straszliwą godzinę
I łzy Twoje i smutek i Twoje milczenie
I ów spacer i lasek i me przyrzeczenie,
Upadnę na kolana i wyznam mą winę ! —

DO H..... H...... J........ Z POWODU JEJ LISTU DO M.... B......

« Je ne tiens pas absolument a une chose aussi fragile
qu'une fleur qui s'incline au moindre souffle du vent. »

Czyż tak już w zimnem czuciu zastygała Twa dusza
Że Cię nawet niewinny blask kwiatu nie wzrusza?
Blask słaby, co Twych oczu czarownych nie zrazi,
Ni uczuć Twych tajemnych świątyni nie skazi.
Bo bladem światłem barwy i ubóstwem krasy
Nie chce on z wdziękiem braci swoich iść w zapasy.
Ni źródła czarodziejskiej nie znajdziesz w nim mocy
Ni cierpieniom śmiertelnych ulżenia , pomocy, —
Skromny on, wiotki, czuły a ufny w swej sile,
Na gruzach dawnych wspomnień w wyniosłej mogile,
Utkwił głęboko sploty rozległych korzeni
I pośród zimnych nawet lodów się zieleni.
Jak w utęsknionej duszy co smutek pożera
Błyszczy promyk nadziei, choć ją rozpacz ściera.—
I wściekłych wichrów nie zwalczy go ramie,
Chwieje się, miota — zgina, — ale się nie łamie.
A jeśli chwilkę igra z słabem wiatru tchnieniem
To z dumą na pół z wzgardą, pewny pod drzew cienien
Co go jak opiekuńczy duch czule osłania
I od rażących słońca promieni ochrania. —
Blask jego nieznikomy, a choć w zapomnieniu
Błogich uczuć miłości nie zbudzi w spójrzeniu,
Długie przetrwa on lata — aż w zupełnym kwiecie
Zazdrosna kosa i źdźbło i liście rozmiecie. —

« Et qui belle et atlrayante au moment de s'epanouir
n'est pas plus durable que toule autre chose en ce bas
monde. »

......W myślach niepojęta !
Ty co zdradliwą mowę i fałsz nienawidzisz
Naprzemian żalem, wzgardą lub litością zdjęta
Depczesz go — jeszcze mówisz że pięknym go widzisz.
Lecz jakże czczym balsamem ciężkie leczysz bole!.
Nie chce on błyszczeć w świetnem rówienników kole
Ni zaszczytnie z innemi, ozdabiać Twe skronie;
Szczęśliwy! gdy przyjazne przeciągnąwszy dłonie
W kosztownym, sercu drogim, zbiorze Twych pamiątek
Raczysz mu choć ostatni szczupły znaleść kątek.—
Tam, będzie żył on wiecznie natchnieniem tajemnem
Życiem kwiatu bez rosy — słabem lecz niezmiennem.
To suchokwiat, co lud go nieśmiertelnym mieni.
Odludnie on wyrasta w samotnej przestrzeni;
I choć go zniszczyć pragnie zawiść zmiennych braci
Upada przytłoczony, lecz barwy nie truci. —
« Le souvenir de ses parfums ne nous offre ensuite
que du regret »

Czyliż z Twych pięknych oczu zasłona opadła;
I zniknął czarów urok? A postać wybladła,
Martwa, jak dawny szkielet w spustoszałym grobie,
Ziemię Ci ukazała w ponurej żałobie?
I straszną rzeczywistość, — boleść — jęki — płacze,
I straszniejsze od głosu ich — życie tułacze?...
Tyś jeszcze taka młoda... w Twoich uczuć stoku
Tak czystych, tak niewinnych jak myśli Anioła ,
Lśni jasny promień szczęścia jak gwiazda w obłoku
Co Ci za nieodstępną towarzyszkę życia,
By wszelką smutku chmurę zmiotła z Twego czoła
Wszechmocna Stwórcy ręka, dała od powicia. —
Tobie świat cały, jak te czarodziejskie zamki
O których dzieckiem będąc — słyszałaś od mamki,
Rozkoszą tylko tchnące przedstawia obrazy
Cudne, wspaniałe, czyste jak kryształ bez skazy.
Wszystko Ci się uśmiecha — a zmysłów złudzeniem
Natura ślicznych wdzięków skarbami obfita,
W bogatszym zda się stroju dla Ciebie wykwita. —
Ciebie nie śmie przerazić czarna noc swym cieniem,
Tobie przyjemnej wiosny dzień dłuższym się zdaje,
I słońce gdyby ze snu lekkiego zbudzone,
Wesołem ptasząt gwarem — radośniej powstaje,
Bo gdzie młodość i cnota i wdzięki złączone,
To jakby wyższych istot grono tam mieszkało
I z sobą cząstkę nieba na ziemię zabrało. —

«Ne vaut-il donc pas mieux renoncer a connaitre ces
plaisirs passagers?»

Wyrzec się chcesz rozkoszy? Jakie dziecko z Ciebie.
A wiesz Ty że gdy dusza zrzuci ciała brzemię
i uleci do Boga, — to nawet i w niebie
Smutno żyć bez wspomnienia — i ztamtąd na ziemię
Zwraca jeszcze wzrok tęskny, jakby znaleźć chciała
To miejsce gdzie w przeszłości błogich chwil doznała.
O! takich chwil zbyt mało, — i urok ich znany
Temu tylko kto kochał, i kto był kochany.
Tak również zapach kwiatów chociaż prędko ginie,
W rozkoszy i czarowny jakiś stan nas wprawia
I w słodkiem upojeniu długo nas zostawia,
Jak błogich dni wspomnienie gdy szczęście przeminie.
Lecz jeśli co nazywasz szczęściem lub rozkoszą
Okrutną z własnej woli, ręką chcesz oddalić
Gdy wesołych chwil, nawet ślady się rozproszą,
Racz przynajmniej w pamięci wspomnienie ocalić

Kijów.

ROZSTANIE.

Luba! Czyś ty widziała, kiedy lasów cienie
Wieczorne słońce zakryją?
Kiedy żegnając ostatnie promienie
Burzliwe wiatry zawyją,
I straszne jak noc piekła gromadzą się chmury
I straszniejszy grom uderzy
I najstraszniejszy głos całej natury
Żałośne echo rozszerzy. —
Kiedy ziemia posępnym kirem pierś osłania
Jakby świat cały był w chwili konania,
Jakby wszystko z odwiecznych karbów się wybiło,
Jak gdyby Boga nie było.-
I straszno, ciemno w koło, aż z posępnej chmury
Gwałtowny deszcz ponuro w dolinie zaszumi
I trwogę w jakiś smutek zamieni ponury,
Jak gdy ciężki ból serca łzawy potok stłumi. —

Taka burza w mej duszy kiedy twego lica
Znika roskoszny promień który mię zachwyca,
Kiedy z piersi ostatnie drżąc dobywam słowa,
Z boleścią wymówione raz jeszcze «bądź zdrowa!»
Napróżno w twoją stronę zwracam tęskne oczy,
Wzrok mój łzawą zasłoną żal głęboki mroczy,
Napróżno wciąż z zbolałych piersi szlę westchnienia
Nie dosłyszysz mych jęków, nie dojrzysz spójrzenia.
Bez Ciebie znów w cierpieniach, smutne pędzę życie.
I straszne jak noc piekła wtedy myśli moje
I straszniejsze od gromu wtedy serca bicie
I najstraszniejsze wtedy duszy niepokoje. —
Rozum mi nawet plącze siła niepojęta,
A dusza taką trwogą i boleścią zdjęta,
Jak gdyby rzncić chciała na pół martwe ciało,
Jak gdyby serce łzami krwawemi płakało,
Jak gdyby mego szczęścia słońce się zakryło,
Jak gdyby ciebie niebyło. —

I cicho znów łzy płyną przerywane łkaniem,
Tylko się w ich przezroczu niekiedy odbije
Lekki promień nadziei co wnet się zakryje
Nowym uczuć napływem, nowem łez wezbraniem.

Kijów.

Koniec wersji demonstracyjnej.

AUTOROWI - CZYSCOWYCH PIEŚNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DO AUTORA- CZYSCOWYCH PIEŚNI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DO A. K. DAJĄC MU PORTRET.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MŁODEJ POLCE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W GÓRY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W ZBIORZE MODLITW J. . T.....

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WŁADZA DUCHA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CHWILKA ŻYCIA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOBIETA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIEŚNIARZ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

KOBIETA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

W IMIONNIKU SIOSTRY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SZESNASTOLETNIEJ KOSTUSI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZUMNEJ DZIEWCZYNIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

OBRAZ MORZA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIOSNKI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DO MOJEJ MYŚLI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

STRASZNO — SMUTNO! — BĘDZEŻ LEPIEJ?

Niedostępny w wersji demonstracyjnej