Karol May

KLASZTOR DELLA BARBARA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

JAK KOSZMARNY SEN

TRAPERSKI FORTEL

W KLASZTORZE DELLA BARBARA

SĘPI DZIÓB W OPAŁACH

PIRNERO U CELU

KLASZTOR DELLA BARBARA

Karol May

JAK KOSZMARNY SEN

Kurt Unger, Sępi Dziób, kapitan Wagner i marynarz Peters przybyli na dworzec w Veracruz. Na peronie zauważyli francuskiego żołnierza; na ramieniu miał przepaskę z napisem „zwrotniczy kolejowy”. Kurt podszedł do niego i zapytał po francusku:

— Długo tu pracujecie, kolego?

Żołnierz wyczuł widać, że ma do czynienia z oficerem, bo odparł uprzejmie:

— Od pewnego czasu, monsieur. Jestem ranny. Czekam na okręt, który zabierze mnie do ojczyzny. Ale że chodzić mogę, zarabiam tu na drobne wydatki.

Kurt wyjął z kieszeni pięciofrankówkę.

— Będziecie za to mogli kupić sporo tytoniu. O której zaczęliście dziś służbę?

Żołnierz zasalutował.

— Dziękuję, monsieur. Odprawiłem już trzy pociągi.

— Kiedy odszedł ostatni?

— Przed jakąś godziną, do Lomalto. To końcowa stacja.

— Czy widzieliście w pociągu osoby cywilne?

Żołnierz chytrze zmrużył oczy.

— Właściwie nie.

— A niewłaściwie?

— Tego nie wolno mi zdradzić. Jestem tylko podrzędnym pracownikiem i wykonuję polecenia przełożonych.

— Dobrze. Więc formalnie nie widziałeś. A naprawdę ile ich było?

— Tylko trzy. Wsiadły do przedziału służbowego.

Kurt był zadowolony z informacji. Chcąc się jednak upewnić, że chodzi o tych samych mężczyzn, pytał dalej:

— Jak wyglądali?

Żołnierz opisał całą trójkę. Gdy skończył, kapitan Wagner wykrzyknął:

— Oni, bez wątpienia oni! Nie wiem tylko, kim jest ten trzeci. Na pewno nie było go na pokładzie.

— Dowiemy się i tego. — Kurt zwrócił się znowu do żołnierza: — Kiedy odchodzi następny pociąg?

— Dopiero za trzy godziny. Trzeba czekać na lokomotywę z Lomalto. Przyciągnie skład pełen żołnierzy.

— A wcześniej nie ma żadnego pociągu, choćby towarowego?

— Nie.

Podziękowawszy zwrotniczemu, Kurt odszedł wraz z towarzyszami.

— A więc umknęli! — zdenerwował się kapitan. — To moja wina! Co robić?

— Cierpliwości, drogi przyjacielu — uspokajał go Kurt. — W każdym razie nie ulega wątpliwości, że pojechali do stolicy. Jadę za nimi i mam nadzieję, że ich spotkam.

— Czy pozwoli pan, panie poruczniku — spytał Wagner — aby przyłączył się do pana mój goniec, którego muszę wysłać do Meksyku i do hacjendy del Erina z raportami okrętowymi?

— Oczywiście. Pod warunkiem, że nie będzie mi zawadą.

— Może pan być spokojny. Co by pan powiedział, gdybym to zadanie powierzył Petersowi?

— Dobry pomysł. Zna chyba naszych zbiegów?

— Lepiej ode mnie. No i  co ty na to, Peters?

— Bardzo się cieszę, panie kapitanie.

— Rozumiesz trochę po hiszpańsku, co?

— Tak. Mogę się od biedy rozmówić.

— A po francusku?

— Akurat tyle, aby powiedzieć, jak bardzo kocham Maksymiliana.

— Chodźmy więc na pokład! Uporządkuję swoje rzeczy i dam ci odpowiednie instrukcje. Gdzie się spotkamy, panie poruczniku?

— Najlepiej w restauracji, na dworcu. Kapitan udał się z Petersern na przystań. Kurt zaś z Sępim Dziobem do biura naczelnika stacji.

— Kiedy odchodzi następny pociąg do Lomalto? — spytał Kurt.

Urzędnik uważnie przyjrzał się pytającemu.

— Za dwie i pół godziny. Chce pan pojechać tym pociągiem? Nie zabieramy ani cywilów, ani obcokrajowców.

— Pozwoli pan, że się przedstawię. Podał naczelnikowi dokument. Ten rzuciwszy nań Okiem, od razu zmienił ton.

— Jestem do pańskich usług, panie poruczniku. Ile miejsc pan potrzebuje?

— Trzy.

— Zarezerwuję panu przedział pierwszej klasy.

— Dziękuję. Czy pociąg ma połączenie z dyliżansem pocztowym?

— Nie, nie ma. Niewielka to jednak strata. Radziłbym panu pojechać konno.

— Nie mam koni.

— Ach, tu wszyscy, je mają. Jeżeli pan dłużej pozostanie w naszym kraju, będzie pan musiał kupić sobie konia. — Mam zamiar zrobić to w stolicy.

— Dlaczego dopiero tam? Zapłaci pan o wiele drożej niż u nas.

— Ale skąd tu wziąć dobrego wierzchowca?

— Żaden problem. Nawet ja mam kilka rasowych. Należały do francuskich oficerów, nie chcieli zabierać ich do kraju. Kosztują niewiele. Chce pan obejrzeć?

— Owszem, senior.

— Jeżeli ubijemy interes, nie będzie pan musiał czekać w Lomalto na dyliżans. Do Lomalto konie przewieziemy pociągiem, za transport nic nie doliczę.

Transakcja doszła do skutku. W ciągu pół godziny Kurt został właścicielem trzech koni. Wydawało się, że mają wszystkie zalety, o których mówił naczelnik.

— Chwała Bogu! — ucieszył się Sępi Dziób. — Nareszcie będę mógł dosiąść konia! Ależ mi się ckni za nim! Już nieraz kalkulowałem, jak by pogalopować na własnym nosie.

Godzinę przed odejściem pociągu w restauracji dworcowej zjawili się kapitan Wagner z Petersem.

— Chłopcze, czy umiesz jeździć konno? — zwrócił się Sępi Dziób do marynarza. — Kupiliśmy konie. Z Lomalto do Meksyku pojedziemy konno. Czy wiesz, co to jest siodło?

— Sądzi pan, że marynarze nie znają się na koniach? Jako młody chłopak dosiadałem najdzikszych ogierów.

— Twoje szczęście. Nie mielibyśmy czasu na podnoszenie cię co pięć minut.

Usiedli przy stoliku. Wagner opowiedział pokrótce o swym spotkaniu z don Fernandem i o podróży na wyspę. Kurt z kolei zrelacjonował, co zaszło od chwili lądowania w Guaymas. Wagner słuchał z wielką uwagą.

— A więc znowu zaginęli?! — zawołał zrozpaczony.

— Niestety, tak. Mam jednak nadzieję, że uda mi się natrafić na ich ślad.

— Może już jesteśmy na tropie? — Sępi Dziób był optymistą. — Różne myśli snują mi się po głowie. Dokąd udaje się Landola i Cortejo?

— Prawdopodobnie tam, gdzie ich sojusznicy.

— To chyba niebezpodstawne przypuszczenie. W kadym razie musimy tych dwóch odszukać. Wtedy dowiemy się jakie żywią zamiary.

— Ale nie możemy zwlekać — przynaglał Wagner. — Chciałbym uchronić swoich chłopców od niebezpieczeństwa febry.

— Niech więc pan znajdzie inny port w pobliżu Veracruz.

— Dobrze. Przepłynę do zatoki Vermeja i tam będę czekał. Ale co z wami i z tymi biedakami?...

Kapitan Wagner tak się martwił losem swych przyjaciół, że trudno go było uspokoić. Klął siarczyście Corteja i jego towarzyszy. Dopiero sygnał do odjazdu pociągu przerwał potok wyzwisk.

Upewniwszy się, że konie odbędą podróż w dobrych warunkach, Kurt wraź z Petersem i Sępim Dziobem zajął wyznaczony przedział. Pożegnanie z Wagnerem było krótkie, ale bardzo serdeczne. Gdy pociąg ruszył, kapitan machając czapką krzyknął:

— Szczęśliwej podróży, panie poruczniku! Proszę wracać ze wszystkimi przyjaciółmi. A tych szubrawców, tych łotrów niech pan zetrze w pył!

Po dwóch godzinach przybyli do Lomalto. Kierownik pociągu otworzył przedział. Kurt domyślił się, że ten sam człowiek wiózł poszukiwaną trójkę. Zapytał więc o to wprost.

Zaskoczony konduktor odpowiedział niepewnym głosem:

— Tak, monsieur...

— Niech się pan niczego nie obawia — uspokoił go Kurt. — Chciałbym tylko wiedzieć, dokąd zamierzali się udać.

— Do Meksyku. Jechali w moim przedziale i pytali dokładnie o drogę do stolicy. Widziałem, jak wszyscy trzej wsiedli do dyliżansu pocztowego przed dworcem.

Kurt dał mu napiwek. Zadowolony konduktor osobiście wyprowadził ich konie.

Zakupiwszy nieco prowiantu na drogę, dosiedli koni i ruszyli galopem. Sępi Dziób objął dowództwo.

Podczas tej uciążliwej podróży Peters okazał się całkiem dobrym jeźdźcem. Jednakże z powodu złego stanu drogi nie udało się dogonić dyliżansu, ciągnionego przez czterokonny zaprzęg. Po przybyciu do stolicy dowiedzieli się, że dyliżans przybył przed południem, a więc przed kilkoma godzinami.

— Jak znaleźć tych łotrów w takim wielkim mieście? — złościł się Sępi Dziób. — Niech diabli porwą te ulice i uliczki! W gąszczu leśnym czy na prerii z pewnością by mi nie uszli.

— Jestem przekonany, że znajdzie się na to sposób — zauważył spokojnie Kurt. — Przypuszczam, że po pierwsze będą próbowali się dostać do pałacu Rodrigandów...

— Do licha, racja! Musimy go odszukać, i to natychmiast! A po drugie...?

— Wiecie, że grób don Fernanda jest pusty?

— Oczywiście, nawet widziałem „nieboszczyka”!

— Cortejo i Landola są przekonani, że my udamy się właśnie do grobowca. Będą więc starali się włożyć do trumny ciało innego zmarłego.

— Tego się można po tych łotrach spodziewać! Panie poruczniku, muszę przyznać, że mimo młodego wieku jest pan bardzo przebiegły. Powinniśmy ich uprzedzić. A więc w drogę! Każda minuta jest cenna.

Dotarłszy do miasta zatrzymali się w pierwszej gospodzie. Wypocząwszy nieco, Kutr poszedł do pałacu Rodrigandów. Z odnalezieniem go nie miał kłopotu.

Przed bramą zatrzymał go wartownik. Kurt wyjaśnił, wręczając swoją wizytówkę (tak samo jak Cortejo), że chciałby się widzieć z administratorem. Zarządca był tym razem w kancelarii i przyjął go natychmiast.

— Czym mogę służyć, monsieur? — zapytał uprzejmie.

— Proszę mi wybaczyć — Kurt lekko się skłonił — przychodzę w sprawie osobistej. Chciałbym otrzymać pewne, bardzo ważne dla mnie informacje. Czy nie odwiedził dziś pana pewien człowiek, który się podawał za agenta hrabiego Rodrigandy?

— Owszem, był u mnie przed południem. Co chciałby pan wiedzieć?

— Czy nie wypytywał przypadkiem o szczegóły dotyczące zarządzania dobrami hrabiego?

— Nie tylko. Chciał nawet objąć zarząd majątku.

— Spodziewałem się tego. Czy przedstawił się jako Antonio Veridante?

— Rzeczywiście, tak.

— A może zna pan miejsce pobytu tego człowieka?

— Nie.

— Zależy mi bardzo, aby się tego dowiedzieć. To wyjątkowo niebezpieczny i Wyrafinowany przestępca. Nie jest wykluczone, że wróci tu jeszcze. Gdyby się tak stało, proszę bardzo o zatrzymanie go i powiadomienie posła pruskiego pana von Magnusa.

— Zatrzymać go? Na jakiej podstawie? Tego nie wolno mi robić bez nakazu władz!

— Nie będzie to wbrew prawu. Rzekomy Veridante to nie kto inny, tylko sam Gasparino Cortejo, brat Pabla Corteja, którego pan z pewnością zna.

— Oczywiście, że tak.

— Natomiast jego rzekomym sekretarzem jest niejaki Enrique Landola, znany jako Grandeprise, kapitan pirackiego okrętu „Lion”. Obydwaj posługują się fałszywymi paszportami. Ścigam ich od Veracruz.

— To mi wystarczy; gdy tylko zobaczę tego Corteja, każę go niezwłocznie aresztować.

Po udzieleniu Francuzowi jeszcze kilku niezbędnych informacji Kurt udał się do pana von Magnusa. Miał mu wręczyć tajne dokumenty. Poseł pruski potraktował go z wielką atencją. Podczas rozmowy Kurt wyjawił prywatny cel swojej podróży. Dyplomata słuchał uważnie.

— Może pan liczyć na moją pomoc — zapewnił — będę się starał zrobić wszystko w miarę swoich możliwości. Chce pan obserwować grobowiec? Dobrze. Ale musi pan zachować maksymalną ostrożność. Uważam, że należałoby potajemnie dokonać oględzin trumny, oczywiście w obecności wiarygodnego świadka. Na pańskim miejscu nie korzystałbym z usług francuskiego urzędnika lecz rodowitego Meksykanina. Chyba najwłaściwiej byłoby zwrócić się do alkalda, który wręczył córce Pabla Corteja rozkaz opuszczenia miasta i kraju.

Von Magnus chciał w ten sposób dać Kurtówi do zrozumienia, że może nadejść chwila, w której zwolennicy rządów cesarskich nie będą mieli nic do powiedzenia.

— Czy ten urzędnik zechce spełnić moją prośbę? — zapytał porucznik.

— Z pewnością. To mój znajomy. Napiszę do niego parę słów.

W kwadrans później Kurt zjawił się u alkalda. Po zaznajomieniu się z treścią listu posła pruskiego poważna, niemal ponura twarz Meksykanina rozjaśniła się. Podał Kurtowi rękę mówiąc:

— Pan von Magnus poleca pana bardzo gorąco. Pisze, że przybywa pan do mnie w sprawie, w której może będę mógł pomóc. Jestem do pańskiej dyspozycji. Mimo że w obecnej sytuacji kraju kompetencje moje są niezbyt wielkie, mam nadzieję, iż uda mi się coś dla pana zrobić Niech pan siada! Słucham.

Ulokował się wygodnie w hamaku i zapalił papierosa Kurt również zapalił, po czym zaczął opowiadać. Alkald słuchał uważnie, nie przerywając. Gdy Kurt skończył, wstał gwałtownie i zaczął nerwowo chodzić po kancelarii.

— Opowiedział mi pan niezwykłą historię — rzekł wreszcie. — Pójdę na cmentarz wraz z kilkoma urzędnikami. Mam nadzieję, że będzie mi pan towarzyszył?

— Oczywiście.

— Poślę natychmiast do pałacu Rodrigandów po klucze od grobowca.

— Czy nie uważa pan, że można by się bez nich obyć? Chyba lepiej nie wtajemniczać w tę aferę zbyt wielu osób, zwłaszcza okupantów...

— Hm, ma pań rację. Jako urzędnik mam dodatkowe klucze. Mogę ich przecież czasami potrzebować... Idziemy?

— Im szybciej, tym lepiej.

Alkald wydał odpowiednie dyspozycje, po czym obydwaj wyszli. Aby nie ściągać na siebie uwagi; każdy szedł oddzielnie. Po drodze Kurt zawiadomił Sępiego Dzioba i Petersa; ruszyli za nim w pewnej odległości. Kiedy dotarł na cmentarz, spotkali tam już czekających zgodnie z rozkazem alkalda kilku policjantów. Jednemu polecono, by otworzył drzwi grobowca. Po kilku minutach zameldował, że wszystko w porządku, Pojedynczo, w milczeniu, przyświecając sobie latarkami, zeszli na dół. Niewiele czasu zajęło im odszukanie właściwej trumny. Gdy ją otworzono, alkald wykrzyknął:

— Santa Madonna! Rzeczywiście jest pusta! Kurt zaczął się jej przyglądać.

— Proszę popatrzeć na poduszki. Wyglądają jak nowe. — Tak, w tej trumnie nie było zwłok — powiedział urzędnik. — Zrobię wszystko, aby wykryć sprawców tego haniebnego czynu. Policja będzie strzegła całego cmentarza, a szczególnie grobowca.

— Czy to naprawdę dobry pomysł?— zapytał z powątpiewaniem Kurt. — Oni nie są naiwni. Nie podłożą ciała w biały dzień... — I ja tak myślę — przerwał mu alkald. — Na pewno będą działać pod osłoną nocy. Ale skąd wezmą nieboszczyka?

— Och, Landola i Cortejo poradzą sobie! Wystarczy im ciało mężczyzny, które leży w trumnie mniej więcej od tego czasu, co rzekomo zmarły don Fernando. Uważam, że wieczorem należy zaciągnąć straże i przyczaić się na gagatków.

— Obsadzę wejście do grobowca.

— Tam chce ich pan ująć? Wolałbym aby zeszli na dół. Stamtąd trudno uciec.

— Ma pan rację. A więc do wieczora.

Gdy tylko się ściemniło, spotkali się znowu na cmentarzu.

— Teraz musimy mądrze rozstawić ludzi — rzekł alkald. — Dwóch będzie pilnować bramy...

— To niezbyt rozsądne — przerwał Sępi Dziób. — Byliby ostatnimi głupcami, gdyby weszli przez bramę. Należy przypuszczać, że przedostaną się przez mur.

— Muszę więc zwiększyć straże.

— Ależ to zbyteczne! Zostańcie tylko przy grobowcu, resztę ja załatwię.

— Pan? — zapytał z niedowierzaniem alkald. — Pan sam?

— Dlaczego nie, do pioruna! — fuknął Sępi Dziób, plując gwałtownie.

— Jeden człowiek to za mało.

— Jest pan w pędzie. Gdzie kucharzy sześć, tam nie maco jeść. Pańscy ludzie z pewnością nie słyszą nocą chrząszczy w trawie

— Usłyszy senior kroki tych ludzi? — powątpiewał urzędnik.

— Jestem tego pewien.

— Nawet z dalekiej odległości?

Amerykanina znudziła długa indagacja. Splunąwszy nad głową alkalda, powiedział:

— Kalkuluję, że prędzej mnie może master powierzyć pieczę nad cmentarzem niż tym policjantom. To wszystko, co mam do powiedzenia. Jeżeli mnie pan nie wierzy i postanowił ustawić straże na wszystkich murach, jak gdyby chodziło o odparcie jakiegoś szturmu, to radzę wziąć pod uwagę, że te łotry zauważą nas szybciej niż my ich. A gdy poczują pismo nosem, dadzą dyla.

— No dobrze. Będziemy więc przy grobowcu, a potem zejdziemy do podziemi, senior zaś będzie penetrował cmentarz.

— Zostawcie tylko przy drzwiach jednego policjanta, żebym nie musiał schodzić na dół i przekazywać wiadomości. Sępi Dziób oddalił się; po chwili alkald, Kurt i Peters wraz z trzema policjantami zeszli do grobowca. Już wkrótce czas oczekiwania zaczął im się dłużyć. Powoli zaczynali tracić cierpliwość.

— Może wcale nie przyjdą — westchnął alkald.

— Trzeba się z tym liczyć — powiedział Kurt. — W takim razie przed nami kolejna noc.

— Może przyszli, a myśliwy...

Wtem usłyszeli kroki. To policjant schodził do podziemi.

— Są? — zapytał uradowany alkald.

— Tak, senior! Jest ich trzech. Traper prosi, byście pogasili latarki. Poszedł ich śledzić. Dwaj zniknęli wśród grobów, trzeci stoi przy bramie na czatach.

W milczeniu czekali na dalszy bieg wydarzeń. Napięcie wzrosło jeszcze bardziej, gdy zjawił się Sępi Dziób. Ponieważ było ciemno, wymienił szeptem swoje imię, aby nie wzięto go za jednego ze zbirów.

— Gdzie oni są? Co robią? — obrzucono go pytaniami.

— Wszystko układa się zgodnie z naszymi przypuszczeniami. Teraz wyciągają „hrabiego Femanda”. Wyślijcie dwóch policjantów, niech złapią stojącego przy bramie, gdy tylko pozostali zaczną schodzić na dół.

Sępi Dziób szybko wrócił na górę, aby dalej śledzić Corteja i Landolę. Policjanci zaś skradając się udali się w stronę bramy. Znowu upłynęło sporo czasu, zanim traper śpiesznie zbiegł na dół.

— Idą — oznajmił krótko — Niosą nieboszczyka. Musimy się ukryć za trumnami.

Jeden z policjantów przez nieuwagę błysnął latarką. Zanim ją wyłączył, Sępi Dziób szepnął do niego:

— Nie gaś jej. Jeszcze będzie potrzebna.

— Po co?

— Zaraz się dowiesz. Pomóż mi zdjąć wieko z trumny.

Podnieśli wieko. Ku najwyższemu zdumieniu policjanta Sępi Dziób wszedł do trumny i wygodnie się w niej ułożył.

— Do licha! Co to ma znaczyć? — przeraził się policjant.

— Teraz zamknij wieko, mój drogi! — polecił spokojnie Sępi Dziób.

— Nie rozumiem...

— Popatrz na mój nos i wyobraź sobie minę człowieka, który spodziewa się zastać pustą trumnę, otwiera ją i... widzi mnie. Jak w koszmarnym śnie! Prawda? Spuszczaj wieko!

Policjant wahał się jeszcze. Kurt chciał również zaprotestować. Nagle na górze dał się słyszeć jakiś szmer.

— Do diabła, zamykaj szybko! — rozkazał Sępi Dziób, wyciągając ręce wzdłuż ciała.

Policjant nie miał wyboru. Nałożył ostrożnie wieko i czym prędzej się ukrył.

Zapanowała grobowa cisza. Nagle zakłócił ją zgrzyt klucza. Po chwili na schodach rozległy się kroki. W blasku latarki ukazał się Landola, a za nim Cortejo.

Kurt stał obok Petersa.

— Czy to oni? — szepnął.

— Tak — chłopak skinął głową. Landola zwrócił się do Corteja: — Niech pan poświeci!

Zaczęli oglądać trumny. Po chwili odnaleźli właściwą.

Policjant nie miał czasu umocować wieka. Gdy Landola i Cortejo chwycili za wieko bez większego wysiłku podnieśli je do góry. I wtedy ujrzeli wymierzony w nich monstrualny nos i nieruchome oczy.

Wrzasnęli przeraźliwie, a potem strach ich sparaliżował. Cortejo stał jak posąg, trzymając latarkę w ręku.

Po kilku sekundach odzyskali mowę.

— Wielkie nieba! — krzyknął Cortejo. — Kto to?

— Diabeł! — jęknął Landola.

Obu łotrów, których bezecne czyny dowodziły, że nie lękają się ani Boga, ani szatana, ogarnęło przerażenie tak. okropne, że ruszyć się z miejsca nie mogli.

— Tak, to szatan! — stęknął Cortejo.

— Pffttf, pffttf! — bluznęło im z trumny sokiem tytoniowym prosto w twarz.

— Nie mylicie się! Jestem diabłem, szatanem, Belzebubem! — ryknął Sępi Dziób, wyskakując ź trumny. — Pójdziecie ze mną do piekła! Oto chrzest przed wejściem do podziemi!

Wymierzył im po tak siarczystym policzku, że obaj znaleźli się na kamiennej płycie. Pochylił się nad nimi i w mgnieniu oka broń, którą mieli przy sobie, „przefrunęła” do najodleglejszego kąta grobowca.

Padając na płytę Cortejo wypuścił z rąk latarkę. Sępi Dziób chwycił ją w lewą rękę, a prawą, uzbrojoną w bagnet, zagrodził wyjście na schody.

Ta szamotanina spowodowała, że zbirom wróciło poczucie rzeczywistości. Oprzytomnieli i zaczęli/podnosić się z posadzki. Cortejo zawołał:

— Do pioruna, to przecież człowiek!

Strach przemienił się we wściekłość. Sądząc, że w podziemiu oprócz Sępiego Dzioba nie ma nikogo, odzyskaii na moment pewność siebie.

— Łotrze! Co tu robisz? — krzyknął Landola. — Odpowiadaj, inaczej...!

— Phi! Pierwszemu, kto się odważy mnie dotknąć, wpakuję w łeb latarkę, by mu się zdawało, że świeci w nim tysiące Słońc i księżyców. No, dosyć żartów! Jesteście moimi jeńcami.

Minę miał tak groźną, że nawet Landola cofnął się o krok i z przestrachem zaczął wypatrywać broni.

— Oszalałeś! My mamy być twoimi jeńcami?!

— Wątpicie w to? Rozejrzyjcie się dokoła. Wskazał na tylną ścianę grobowca. Stali przy niej ci, którzy dotychczas ukrywali się za trumnami. Wszyscy jednocześnie zapalili latarki. Zrobiło się zupełnie jasno.

— Do stu tysięcy diabłów! Mnie nie chwycicie! — ryknął kapitan piratów.

— Ani mnie! — wtórował mu rzekomy Veridante. Rzucili się na Sępiego Dzioba. Był na to przygotowany.

Najpierw uderzył latarką w twarz pirata, którego uważał za bardziej niebezpiecznego. Szkło rozprysło się na drobne kawałki. Oszołomiony Landola odskoczył w tył. Niemal równocześnie Cortejo otrzymał tak potężnego kopniaka, że zwalił się na kamienną płytę. W tym momencie podskoczyli do nich towarzysze Sępiego Dzioba i obezwładnili, skrępowawszy powrozami.

Widząc, że wszelki opór jest daremny, Cortejo dał za wygraną. Landola jeszcze się szamotał i pienił z wściekłości. W rezultacie skrępowano go mocniej niż Corteja.

— A więc mamy ich! — odetchnął alkald. — Czy zaraz przystąpimy do przesłuchania, panie poruczniku?

— To nie jest odpowiednie miejsce. Musimy przede wszystkim znaleźć nieboszczyka, którego ci dwaj zostawili z pewnością na górze. Prócz tego trzeba ująć człowieka stojącego na warcie.

— Już go na pewno mamy!

Jednak alkald się mylił. Grandeprise bowiem był doświadczonym myśliwym. Stał przy bramie i czekał na towarzyszy. Nagle usłyszał za sobą jakiś szelest. Momentalnie padł na ziemię i zaczął pełzać w kierunku, skąd dochodziły odgłosy. Dotarł do gęstego krzaka róży, przy którym zatrzymali się dwaj policjanci.

— Nie widzę go — rzekł jeden.

— Ani ja — przytaknął drugi.

—   Kto wie, co ten chłop z wielkim nosem zobaczył. Może nikt nie stoi na warcie? Szukajmy dalej!

Zaczęli się skradać. Grandeprise zauważył dopiero teraz, że tropią go policjanci.

— Do licha! — mruknął. — Może mnie chcą aresztować? Muszę ostrzec towarzyszy.

Zaczął się czołgać w kierunku, dokąd poszli Cortejo i Landola. Nie znalazł ich jednak. Ostrożnie szukął więc dalej. Wtem dojrzał wśród zarośli promień światła. Skierował się w jego stronę i dotarł aż do grobowca Rodrigandów. Tu usłyszał głośną rozmowę. — O, leży tutaj! — mówił ktoś.

— Rzeczywiście jest nieboszczyk. Chcieli go włożyć do trumny hrabiego. Muszą powiedzieć, jaki grób rozkopali.

Schwytali ich — pomyślał Grandeprise. Nie zrobili przecież nic złego, ale panowie Francuzi nie będą się z nimi długo cackać. Muszę ich uwolnić.

Ukrył się za jednym z pomników i zaczął obserwować, co będzie dalej.

Wkrótce przyprowadzono Corteja i Landolę.

— Skąd wzięliście zwłoki? — zapytał alkald. Milczeli.

— Zbrodniarze milczą zwykle wtedy — odezwał się Kurt — gdy już nie mają nic do stracenia. Rano zobaczymy, z którego grobowca wykradziono ciało.

— Zgadzam się ż panem — poparł go alkald. — Do tego czasu wszystko powinno pozostać, jak jest. Zostawię na straży kilku ludzi. A tych łotrów zaprowadzimy do więzienia.

Alkald, Kurt, Sępi Dziób i Peters opuścili z Landolą i Gasparinem Cortejem cmentarz. Grandeprise, nie zauważony przez nikogo, skradał się w niewielkiej odległości za nimi.

W więzieniu próbowano znowu przesłuchać jeńców, Jednakt tu milczeli jak zaklęci. Ponieważ tylko jedna cela była wolna, umieszczono ich razem.

Kurt zwrócił się do Corteja:

— Niech pan nie sądzi, senior Cortejo, że milczenie coś wam pomoże. Wiem o wszystkim. Przyznanie się do winy jest mi niepotrzebne.

Tym razem Cortejo nie wytrzymał:

— Czcze gadanie! — rzucił z pogardą.

— Nazywam się Kurt Unger. Jestem synem sternika Ungera, jednego z tych, których Landola wywiózł na wyspę. Nie możecie, oczywiście, liczyć na pobłażliwość, ale pewna skrucha mogłaby wpłynąć na wymiar kary.

— Tak?! A co jeszcze wiecie? — Wszystko. Gra skończona!

TRAPERSKI FORTEL

Kiedy Corteja i Landolę próbowano przesłuchiwać, Grandeprise obchodził wkoło budynek więzienny, badając dokładnie mury. Były bardzo mocne; nie znalazł najmniejszej szczeliny czy choćby jednej obluzowanej cegły. Nagle zauważył, że w jednym z zakratowanych okien zapaliło się światło.

— Na pewno — mruknął — umieszczą ich w tej celi. Dobrze, że chociaż to wiem. A może ich rozdzielą?

Czekał, czy światło nie zaświeci się w innym oknie. Ale tak się nie stało.

— Doskonale! Chyba więc są razem. Muszę poczekać, aż odejdą ich prześladowcy.

Ukrył się w mroku naprzeciwko wyjścia z więzienia.

Nawet niedługo czekał. Po chwili ujrzał czterech mężczyzn.

— A więc droga wolna. Co robić? Trzeba działać szybko. Jutro może być za późno.

Szedł ulicą pogrążony w rozmyślaniach. Nagle usłyszał w pobliżu czyjeś kroki i dźwięk ostróg. Po chwili minął go jakiś francuski oficer.

— Ale będzie heca!— Grandeprise uśmiechnął się do siebie. —Ten człowiek ma postawę podobną do mojej. To ci okazja! Jazda naprzód, bez namysłu!

Zawrócił i pobiegł za oficerem. — Monsieur, monsieur! — zawołał półgłosem.

— O co chodzi? — Francuz zatrzymał się.

— Kapitan Mangard de Vautier?

— Nie, nie znam żadnego oficera o tym nazwisku.

— Ja też nie.

Chwycił Francuza lewą ręką za gardło, prawą zaś uderzył go kolbą rewolweru. Oficer upadł na bruk.

— No, gładko poszło — sapnął.

Przerzucił nieprzytomnego przez bark i zaniósł pod mur. Zdjął z niego mundur, skrępował chustkami, zakneblował mu usta i narzucił na niego swoje ubranie. Potem mundur włożył na siebie. Przypasał broń i ruszył Ho więzienia pobrzękując ostrogami. Stanąwszy przed bramą, zadzwonił.

— Kto tam? — zapytał wartownik.

— Adiutant gubernatora. Otworzyć!

Klucz zgrzytnął w zamku. Grandeprise wszedł. Zbliżył się wartownik i zobaczywszy oficera zasalutował.

— Czy inspektor ma służbę? — zapytał myśliwy.

— Nie, panie kapitanie. Przed chwilą przyjął dwóch więźniów i położył się spać.

— Kto go zastępuje?

— Klucznik.

— Gdzie jest?

— Na parterze.

Grandeprise przeszedł dziedziniec i zadzwonił do bramy prowadzącej do budynku. Klucznik otworzył. Francuzi byli panami Meksyku, czuli się tu jak u siebie w domu, słuchano ich z niewolniczą uległością. Traper przybrał wyniosłą minę i zapytał głosem nie znoszącym sprzeciwu:

— Czy inspektor śpi?

— Tak. Mam go obudzić?

— Nie trzeba. Ilu ludzi w wartowni?

— Ośmiu.

— Jestem adiutantem gubernatora; Czy możecie mi przydzielić dwóch ludzi do transportu aresztanta?

— Oczywiście.

— Pospieszcie się! Mam niewiele czasu.

Klucznik odszedł, aby wykonać rozkaz, a Grandeprise zaczął uważnie rozglądać się po korytarzu.

Zobaczył tablicę, na której wypisano nazwiska wszystkich aresztantów. Pod numerem trzydziestym drugim przeczytał: ANTONIO VERIDANTE wraz z sekretarzem. Na stole leżały różne papiery, wśród nich kartki z potwierdzeniem odbioru aresztantów. I to było Grandeprise'owi na rękę. Szybko wyjął pióro, wypełnił jedną z nich i podpisał nazwiskiem gubernatora. Ledwie wysuszył ją bibułą i włożył do kieszeni, zjawił się klucznik w towarzystwie dwóch żołnierzy z karabinami.

— Oto żołnierze; których pan kapitan żądał — zameldował.

— Dobrze. Gdzie klucze?

— Mam przy sobie.

— Idziemy!

Grandeprise pamiętał, że cela, o którą mu chodzi, znajduje się na pierwszym piętrze. Kiedy stanęli przed numerem 32, rozkazał:

— Otworzyć!

Klucznik spełnił rozkaz bez wahania. Weszli do środka. W świetle latarki klucznika aresztowani ujrzeli francuskiego oficera. — Czy senior to adwokat Antonio Veridante? — Grandeprise zapytał Corteja.

— Tak.

— A to pański sekretarz? — i nie czekając na odpowiedź zwrócił się do wartownika: — Dajcie no latarkę!

Udając, że chce oświetlić twarze więźniów, manipulował tak, aby mogli go zobaczyć. Zorientowali się od razu w sytuacji.

— Tak, to oni! — stwierdził. — Gubernator chce ich natychmiast widzieć. Są podejrzani o kontakty z Juarezem. Zabiorę ich ze sobą.

Podał klucznikowi potwierdzenie odbioru i rzekł ostrym tonem;

— Oto dowód podpisany przez gubernatora, że więźniowie mają mi być wydani. Za mniej więcej godzinę przyprowadzę ich z powrotem. Przygotujcie potwierdzenie, abym nie musiał czekać.

Pchnął więźniów w kierunku drzwi i skinął na żołnierzy, by ich pilnowali. Klucznik tymczasem odczytywał dokument przy nikłym blasku latarki. Nawet mu do głowy nie przyszło, że coś może być nie w porządku.

Zeszli po schodach, minęli dziedziniec i doszli do bramy. Otworzył ją wartownik o nic nie pytając. Na ulicy żołnierze bez słowa skierowali się w kierunku pałacu gubernatora.

Uliczki były wąskie i nie oświetlone, ponieważ nie było latarni. Panowały egipskie ciemności, żołnierze trzymali więźniów za ramiona. Grandeprise już w celi zauważył, że aresztanci mieli ręce skrępowane rzemieniami.

Gdy przeszli spory kawał drogi, „kapitan” wyciągnął dyskretnie bagnet i zwrócił się do konwojentów:

— Czy pilnujecie dobrze więźniów?

— Tak, panie kapitanie — odparł jeden z nich. — Prowadzimy ich pod rękę.

— A rzemienie?

— Z pewnością trzymają mocno.

— Nie zawadzi sprawdzić.

Udał, że kontroluje więzy. W rzeczywistości poprzecinał rzemienie.

— Wszystko w porządku! — upewnił żołnierzy. — Możemy być całkiem spokojni.

Szli dalej. Na najbliższym rogu ulicy jeden z żołnierzy przeraźliwie krzyknął i upadł na chodnik.

— Co się stało, u licha?! — zawołał Grandeprise.

— Do pioruna! — zaklął żołnierz. — Mój aresztant wyrwał się, przewrócił mnie na ziemię i uciekł!

— Za nim!

Żołnierz pobiegł, trzymając karabin w ręku. Nie strzelał jednak, ponieważ w ciemnościach nic nie widział.

— A ty — zwrócił się Grandeprise do drugiego konwojenta.— dobrze pilnuj swojego więźnia. Miałbym się z pyszna, gdybyśmy nie dostali zbiega.

— Niech się pan nie martwi, kapitanie — uspokajał żołnierz. — Na pewno go złapie. Ach, ach...!

— Co znowu?

Francuz leżał na ziemi, jak przed chwilą jego kolega i wrzeszczał:

— Ależ mnie zdzielił!

— Do kroćset! Co z was za fajtłapy! Gdzie aresztant?

— Uciekł — odpowiedział żołnierz drżącym głosem.

— Ruszaj szybko za nim! Nie ociągaj się, bo będziesz miał ze mną do czynienia! Niech cię diabli porwą, jeżeli go nie schwytasz!

Przestraszony żołnierz pobiegł ile sił w nogach. Zaledwie przebrzmiało echo jego kroków, Grandeprise zawrócił.

— A to spryciarze! — mruczał z zadowoleniem. — Z tych zaś Francuzów istne ciamajdy. Nic nie zauważyli. Zdziwiłbym się, gdybym tu gdzieś nie spotkał moich „więźniów”.

I rzeczywiście. Po chwili zbliżyły się do niego dwie postacie.

— Melduję, że jestem, kapitanie — szepnęła jedna.

— Ja również — dodała druga.

— Gdzie żołnierze? — zapytał Landola.

— Daleko! — myśliwy uśmiechnął się szeroko.

— A to głupcy! Ale nasze szczęście, że nie wzięli latarek.

— No właśnie — dodał Cortejo. — Powiedz nam teraz, senior Grandeprise, skąd masz ten strój.

— To dziecinnie proste — roześmiał się traper. — Po prostu powaliłem pewnego oficera i rozebrałem go.

— Do kroćset! Co za odwaga! A co z oficerem?

— Zapewne leży jeszcze tam, gdzie go zostawiłem. Zakneblowałem mu usta, żeby nie mógł krzyczeć i nie wezwał pomocy. Zaraz go odszukam i oddam mu mundur. Chodźcie tam ze mną!

Tymczasem Kurt i marynarz Peters rozstali się z alkaldem i wrócili do oberży. Sępi Dziób nie mógł usiedzieć na miejscu, nie mówiąc już o spaniu. Na prerii, w lesie, gdy nieraz mu przyszło samemu pilnować jeńców, doskonale wiedział, że nie uciekną. Ale tu...Intuicja mu mówiła, że dozór w więzieniu jest niedostateczny.

Bo jakżeby inaczej, gdy miał przykłady, że ówczesne władze w Meksyku poczynały sobie nieraz bardzo nieroztropnie i lekkomyślnie. Wziął rewolwer, nóż i wykradł się z oberży.

— Kalkuluję — mruknął do siebie — że pomyszkować nie zawadzi.

SzedknĂ wąską uliczką, otoczoną grubymi murami. Były ciemne, niewysokie. Po jednej stronie tworzyły wąski kąt, jeszcze ciemnjejszy niż pogrążona w mroku uliczka. Sępi Dziób skradał się bezszelestnym krokiem doświadczonego trapera. W pewnej chwili wydało mu się, że słyszy w owym kącie jakieś szmery.

Podszedł bliżej. Na ziemi coś się poruszyło. Pochylił się trzymając nóż w ręku. Prędko jednak schował go, bo zobaczył półnagiego mężczyznę, z więzami na rękach i nogach, w dodatku zakneblowanego; obok walały się jakieś rzeczy. Wyjął mu knebel z ust, ale na wszelki wypadek pozostawił więzy.

— Hej, przyjacielu, kim jesteś? — zapytał.

— Mon Dieu! Co za szczęście, że mogę znów oddychać.

— Co mnie obchodzi pański oddech? Chcę wiedzieć, kim jesteś!

— Francuskim oficerem. Nazywam się kapitan Durand.

— Takie bajki może pan opowiadać komu innemu! Oficer nie dałby się tak łatwo napaść i związać.

— Nagle dostałem cios w głowę i straciłem przytomność.

— Oto skutki przytomności w głowie zamiast w pięściach. Nawet rozebrano pana. Po co?

— Skąd mogę wiedzieć? Niech mnie pan rozwiąże, proszę.

— Tylko powoli. Przede wszystkim muszę się zorientować w sytuacji. Tu leży jakieś ubranie.

— To moje.

— E... Czyżby kapitan francuski nie nosił munduru?

— Ależ miałem mundur!

— A tu widzę wysokie, ordynarne buty, płócienne spodnie, starą kurtkę, wełnianą chustkę, zniszczony pasek skórzany i kapelusz, który wygląda jak łeb wielkiego czarnego kocura.

— Do kroćset! To nie moje rzeczy. Należą do tego, co na mnie napadł. Nosił ciemny kapelusz z szerokim rondem. — A więc to jego ubranie, a on włożył pański mundur. Ale jak do tego doszło?

— Wracając z tertulii, spotkałem człowieka, który zapytał, czy nie jestem kapitanem... Nie pamiętam nazwiska, jakie wymienił. Odpowiedziałem, że nie. A on na to: „I ja nie!” i uderzył mnie tak mocno w głowę, że upadłem straciwszy przytomność. — Do licha! Tak biją tylko myśliwi. Jego łachmany zresztą mają zapaszek prerii; są twarde i grube, pełne brudu i przepocone. Czyżby ten człowiek był strzelcem z sawanny?

— Nie wiem. Uwolnij mnie z więzów, monsieur, błagam!

Sępiemu Dziobowi coś zaświtało w głowie.

— Gdzie na pana napadnięto? — spytał. — Może w pobliżu muru więziennego?

— Tak, niedaleko.

— Otóż to! Na cmentarzu nie schwytaliśmy przecież wartownika. A kto najbardziej nadaje się na wartownika? Człowiek prerii.

— Nie rozumiem — jęknął oficer.

— To zupełnie nieważne. Dosyć, że ja rozumiem. Niech pań tu poleży spokojnie. Zaraz wracam.

Szybko oddalił się w kierunku więzienia. Zawiedziony oficer zawołał w ślad za nim:

— Na miłość boską, nie zostawiaj pan bezbronnego człowieka!

Sępi Dziób udał, że nie słyszy. Biegiem dotarł do więzienia. Kiedy zadzwonił, wartownik ospałym głosem zapytał:

— Kto tam?

— Sępi Dziób.

— Nie znam pana.

— Nie musisz. Otworzyć!

— Nie wolno mi. W nocy mogę otwierać tylko urzędnikom.

— Byłem tutaj z dwoma aresztowanymi.

— Aha... Ale alkald był z wami.

— Niech to piorun strzeli! W dodatku nie mogę sobie nawet splunąć przez mur! Czy ci aresztowani są w więzieniu?

— Nie, już nie.

— Do stu tysięcy diabłów! Gdzież się podziali?!

— Pewien francuski kapitan zabrał ich.

— Więc jego wpuściliście, co? No, tak! Łotrów się wpuszcza do tej budy, a dla uczciwych ludzi wstęp wzbroniony! Głupcze! ten „kapitan” nie jest wcale oficerem, tylko zwyczajnym opryszkiem, oszustem! Nie dziwię się, że wasz cesarz wysyła tutaj takich osłów jak ty! Cóżby począł u siebie z takimi tępakami.

— Hola! — zawołał wartownik, przekręcając klucz w zamku. — Proszę do środka, droga wolna!

— Dziękuję pięknie! Mogę wejść, ponieważ nawymyślałem trochę, co? Oczywiście, mam wejść po to, abyście mnie uwięzili? Nic z tego! Nie taki głupiec ze mnie! Jeżeli macie puste cele, daj się zamknąć za mnie! Polecam się pamięci! Wartownik wyszedł z bramy, chcąc go złapać, ale Sępi Dziób przepadł już za rogiem ulicy. Po chwili sapał wściekły przy leżącym na ziemi oficerze.

— Nareszcie pan wrócił! — ucieszył się Francuz. — Sądziłem, monsieur, że mnie tu pan zostawi.

— Chciałem się tylko przekonać, czy mówił pan prawdę. I wszystko się zgadza.

— Proszę uwolnić mnie z więzów!

— Na razie, mimo najlepszych chęci, nie mogę. Muszę schwytać tego łotra, z którym pan miał do czynienia. Niech myśli, że leży pan w tym samym miejscu, gdzie pana pozostawił. Napadł na pana jedynie dlatego, że potrzebny mu był mundur. Na pewno wróci, by go oddać. Uwaga! Ktoś nadchodzi... — Wytężył słuch. — To kroki trzech mężczyzn jeden ma chód człowieka z sawanny. A więc ci, na których poluję. Muszę zakneblować panu usta. Udaj, monsieur, że jesteś jeszcze ciągle nieprzytomny, bo znowu mogłoby przydarzyć ci się coś złego.

Zanim oficer zorientował się, miał zakneblowane usta, a traper przeskoczył przez mur i ukrył się za nim. Mógł stąd słyszeć każde słowo.

Idący zatrzymali się. Poszeptali między sobą i jeden z nich podszedł do Francuza.

— Do kroćset, musiałem tym razem mocno uderzyć! — zauważył półgłosem, pochylając się nad oficerem.

— Ta szelma ciągle nieprzytomna.

— Może go pan zabił?

— Nie. Oddycha normalnie. Zdejmę mundur i położę obok.

— A więzy?

— Uwolnię go z nich; kiedy wróci mu świadomość, będzie mógł odejść.

— No to rób pan swoje, a my idziemy stąd. Mamy jeszcze coś do załatwienia. Spotkamy się przed gospodą albo w naszym pokoju.

— Dobrze.

Cortejo i Landola oddalili się. Po chwili notariusz zapytał:

— Dlaczego pan skłamał? Przecież dziś nie mamy już nic do roboty.

— Nie domyśla się senior? Chciałem się go po prostu pozbyć.

— Jakże to? Przecież przyjdzie do gospody.

— Ale nas już tam nie zastanie. Musimy natychmiast opuścić miasto.

— To niemożliwe! Nie zrealizowaliśmy jeszcze naszego zadania.

— Plany się pokrzyżowały. To chyba i dla pana jasne. Wrócimy do gospody potajemnie i zabierzemy z pokoju tylko to, co niezbędne. Gdy Grandeprise zobaczy, że są nasze rzeczy, będzie czekał przez kilka dni przekonany, że wrócimy.

— A potem pojedzie do Santa Jaga i tam nas znajdzie — obruszył się Cortejo.

— Do tego czasu wszystko się wyjaśni.

— Jak się tam dostaniemy? Przecież nie możemy iść pieszo.

— Widziałem w pobliżu naszego zajazdu szyld jakiegoś handlarza końmi. Kupimy od niego wierzchowce.

— A więc pospieszmy się, musimy odjechać, zanim wróci pański brat.

Do swego pokoju w gospodzie weszli przez okno.

Zabrali najpotrzebniejsze drobiazgi i tą samą drogą wydostali się na ulicę. Nikt ich nie widział.

Handlarz już spał. Obudzili go energicznym pukaniem. Powiedzieli mu, że. przybyli do stolicy z Querétaro na wynajętych koniach. Ponieważ muszą natychmiast jechać do Puebli, potrzebne im są nowe, silne wierzchowce. Zapłacą dobrze. Handlarz zaprowadził ich do stajni i szybko dobili targu.

W tym czasie Grandeprise zmitrężył dobre kilka minut przy pozornie nieprzytomnym oficerze. Uwolnił go z więzów i knebla, sam rozebrał się z munduru i włożył własne łachy, a Francuza nakrył kurtką i spodniami uniformu. Jeszcze raz sprawdziwszy, że jego ofiarą oddycha, poszedł w stronę gospody.

Teraz dopiero Sępi Dziób przeskoczył mur i nie zatrzymując się ani na chwilę przy oficerze, pośpieszył za oddalającym się nieznajomym. Aby, nie zauważony, mógł iść za nim krok w krok, zdjął buty.

Grandeprise zatrzymał się przed gospodą i nerwowo przemierzał ulicę wte i we wte. Przeciągające się czekanie nudziło go widać, bo przelazł przez płot,'by wślizgnąć się do budynku tylnym wejściem.

Sępi Dziób, pogrążony w rozmyślaniach, poszedł uliczką do końca i z daleka obserwował gospodę. Noc miała się ku końcowi. Świtało, niebo na wschodzie pojaśniało, wyraźnie. Usłyszał, że w jednym z  sąsiednich obejść otworzono bramę. Odwrócił się w tamtym kierunku i zobaczył, że wyjechali przez nią dwaj jeźdźcy. W bramie stał jakiś człowiek i żegnał podróżnych:

— Adios, seniores! Szczęśliwej podróży!

— Adios! — odpowiedział jeden z jeźdźców. — Muszę przyznać, że ubiliśmy dobry interes.

Sępi Dziób wytężył słuch.

— Na Boga! — mruknął. — Ten człowiek ma głos podobny do osobnika, który rozmawiał z owym dziwnym traperem tam pod murem, gdzie leżał rozebrany do gaci oficer. Ale jak to możliwe? Przecież Landola i Cortejo wrócili do gospody. Trzeba to sprawdzić.

Pobiegł do gospody.

— Do stu tysiący diabłów! — mruczał. — Na tym podłym świecie najlepsi ludzie bywają oszukiwani przez sforę łajdaków.

Zadzwonił do drzwi frontowych. Dopiero na trzeci dzwonek zjawił się stróż. Miał minę zaspaną i niezadowoloną.

— Kto to dzwoni o tak wczesnej porze?

— Ja — odparł spokojnie Sępi Dziób.

— To widzę. Ale kim pan jest?

— Jestem nietutejszy.

— Od razu poznałem. Czego pan chce? — Porozmawiać z panem.

— A ją nie mam ochoty. Idę spać dalej!

Usiłował zamknąć bramę, ale Sępi Dziób położył mu rękę na ramieniu i konfidencjonalnie zapytał:

— Chwileczkę, mój drogi. Czy wiesz, co to jest dolar? — Pięć razy tyle co frank.

— A więc dam ci dwa dolary albo dziesięć franków, jeżeli udzielisz mi informacji.

Podobna gratka nieczęsto trafiała się stróżowi. Spojrzał z niedowierzaniem na rozrzutnego cudzoziemca i powiedział:

— Jeżeli tak, senior, to proszę dać pieniądze!

— O, nie, mój drogi. Naprzód muszę wiedzieć, czy odpowiesz na moje pytania.

— Odpowiem.

— Bardzo mnie to cieszy. Oto dziesięć franków.

Sięgnął do kieszeni, wyciągnął skórzany woreczek i wręczył stróżowi złotą dźiesięciofrańkówkę.

— Dziękuję, senior! Sen jest każdemu człowiekowi bardzo potrzebny, ale za taki napiwek jestem zawsze do usług. Pytaj, senior!

— Czy dużo gości macie dziś w gospodzie?

— Niewielu. Dziesięciu, może dwunastu.

— Czy znajduje się wśród nich trójka, która zajęła wspólny pokój?

— Nie. Jeden mieszka oddzielnie, a dwóch razem. To senior Antonio Veridante i jego sekretarz. Przybył wprawdzie z nimi jakiś trzeci, ale nie wiem, jak on się nazywa. Ubiera się bardzo skromnie, jak biedny vaquero lub traper.

— Czy ci trzej mężczyźni wyszli wieczorem?

— Tak, p zmroku.

— I wrócili?

— Nie widziałem.

— Chciałbym zamienić z tym traperem czy vaquerem kilka słów. Czy to się da Zrobić?

— A wytłumaczy mnie pan, gdy go zbudzę, o ile oczywiście jest w domu?

— Jest w domu. Usprawiedliwię pana. Czy jest tu jakieś miejsce, gdzie mógłbym porozmawiać z nim bez skrępowania?

— W jego pokoju. Jak mam pana przedstawić?

— Powiedz, że chce z nim mówić don Velasco d'Alcantara y Porfiro de Rianza y Allende de Salvado y Caranza de Vesta-Vista-Vusta.

Sępi Dziób wyrecytował nazwisko z miną tak wyniosłą, że stróż nie wątpił o jego autentyczności, Odszedł, by spełnić polecenie. Szybko przemierzył podwórze i lekko zastukał do drzwi jednego z pokoi gościnnych.

Grandeprise nie spał, wrócił bowiem dopiero przed kilkoma minutami. Leżał w ubraniu w hamaku.

— Kto tam? Cz zapytał.

— Służba. Czy mogę wejść?

— Proszę. O co chodzi? — dodał, gdy stróż stanął w progu.

— Senior, ktoś chciałby z panem mówić. To szlachcic wysoko urodzony. Nazywa się don... don... don Alcantara de Velasco... y... y... y... Strasznie długie nazwisko.

— Jestem bardzo ciekaw tej wizyty. Niech wejdzie! Gdy stróż się oddalił, Grandeprise zapalił światło i sprawdził, czy rewolwer jest naładowany.

Wszedł nieznajomy. Obaj spojrzeli na siebie ze zdumieniem. Takiego spotkania ani jeden, ani drugi się nie spodziewał.

— Do licha! — zawołał Sępi Dziób. — Grandeprise!

— Do kroćset! Sępi Dziób! Pan tutaj? Jakim cudem pan się znalazł w Meksyku? Spotkałem przecież seniora z Juarezem i... i...

— Nawet miałem sposobność — przerwał mu Sępi Dziób — obserwować pański odwrót znad Rio del Norte. Nazwisko ma pan całkiem, całkiem, ale kojarzy mi się z czymś obrzydliwym, Znam pewnego nicponia, który tak samo się nazywa.

— Tounds! Zna go pan?

— Nawet bardzo dobrze! Osobiście i ze słyszenia.

— Naprawdę? Od dawna szukam tego łotra! Sępi Dziób obrzucił go przenikliwym spojrzeniem.

— Hm, hm. I nie znalazł go pan jeszcze?

— Niestety — przyznał ze smutkiem i złością Grandeprise.

— Hm, hm. A ja myślałem, że traperzy mają dobre oczy.

— Zdaje mi się, że mam wzrok nie najgorszy.

— Tak, ale mam wątpliwości, czy umie go pan używać. Grandeprise zasępił się.

— Chce mnie senior obrazić?

— Skądże znowu! Usiądźmy i porozmawiajmy szczerze.

Usiadł na krześle, splunął energicznie i odgryzłszy spory kawał prymki tytoniu, zaczął mówić:

— Niech się pan nie unosi, ale wydaje mi się, że jest pan albo wielkim łotrem, albo głupcem...

Grandeprise zerwał się błyskawicznie z hamaka i wyciągnął rewolwer. Stając przed Sępim Dziobem, zawołał ostrym tonem:

— Do wszystkich diabłów! Jakim prawem pozwala sobie pan na takie obelgi?!

Sępi Dziób ani drgnął, skinął tylko spokojnie głową.

— Rozumiem, że jako myśliwy chciałby pan bronić swego honoru za pomocą kuli. Czy nie można inaczej? Niech pan pomyśli.

— Jestem przekonany, że master nic mi nie udowodni.

— Schowaj pan rewolwer i posłuchaj. Jeżeli okaże się, że nie mam racji, chętnie stanę do walki.

Grandeprise nie schował jednak rewolweru; siadając z ponurą miną w hamaku, położył go obok siebie.

— Mów pan! Ale uważaj na słowa. Jedno za wiele i wpakuję ci kulę w łeb.

— Albo ja — uśmiechnął się Sępi Dziób. — Wydaje się panu, że mnie zna, ale to nieprawda. Mogłem dzisiaj już parokrotnie strzelić do pana. A przecież nie zrobiłem tego. Odpowiedz szczerze: był senior w Veracruz?

— Byłem.

— Tam poznał pan dwóch mężczyzn, seniora Veridante i jego sekretarza? Wczoraj przybyliście razem do Meksyku? Wieczorem zaś strzegł pan bramy cmentarnej.

podczas gdy tamci dwaj dokonali znieważenia zwłok i oszustwa? Grandeprise nie potrafił ukryć zdziwienia i zaskoczenia.

— Skąd to pan wie? — zapytał. — Tak, pilnowałem bramy, ale o znieważeniu zwłok lub oszustwie nie może być mowy.

— Jest pan przekonany?

— Przysięgam na wszystkie świętości!

— Chcę wierzyć. To przemawiałoby na pańską korzyść, że nie łotr z pana, ale naiwny głupiec.

Widać było, że ta kolejna zniewaga mocno dotknęła myśliwego. Zanim jednak zdążył się poderwać, Sępi Dziób powiedział łagodnie:

— Tylko spokojnie, nie denerwuj się pan. Mam dowody. Pańscy dwaj towarzysze zostali dzisiaj aresztowani, prawda?

— Niestety.

— Pragnąc ich uwolnić, napadł senior na oficera?

— Do kroćset! Skądże pan i to wie? — Grandeprise przeraził się nie na żarty. — Po prostu fortel traperski, z którego jestem dumny. Mam nadzieję, że jako kolega nie zdradzi mnie pan.

— Nie jestem donosicielem. Nie zazdroszczę również traperskiego fortelu, z którego jest senior taki dumny. Czy może mi pan powiedzieć, skąd zna tego łotra, Grandeprise?

Traper Grandeprise zbladł jak ściana.

— Powszechnie wiadomo, że Sępi Dziób jest uczciwym człowiekiem i dzielnym westmanem. Tylko dlatego znoszę cierpliwie te obelgi. Oświadczam też, że pirat Grandeprise jest moim największym wrogiem. Szukam go od lat, aby się z nim ostatecznie rozprawić.

— Tak, tak — Sępi Dziób uśmiechnął się dobrodusznie.

— To zabawne. Szuka go pan, a miał w ręku. Podczas gdy ja wraz z towarzyszami męczyłem się, aby go znaleźć i wsadzić do ciupy, pan mu umożliwił ucieczkę. On zaś wystrychnął pana na dudka.

Pokrótce opowiedział Grandeprise'owi historię rodu Rodrigandów. W miarę opowiadania twarz myśliwego przeszła wszystkie stany emocji. Słuchał bardzo uważnie. W pewnym momencie jednak nie wytrzymał i wykrzyknął ze złością:

— Na Boga! Uratowałem również Pabla Corteja i jego córkę!

— Co?! — zdumiał się tym razem Sępi Dziób.

— Tak. Teraz rozumiem wszystko! Bez mojej pomocy ślepy Pablo na pewno zginąłby w rzece czy w lesie, a jego córeczka w więzieniu.

— Musi mi to pan szybko opowiedzieć!

— Oczywiście i to bardzo szczegółowo. Miał pan rację nazywając mnie głupcem!

Sępi Dziób w milczeniu słuchał opowieści Grandeprise'a. W pewnym momencie wtrącił:

— Master! Cieszę się bardzo, że odnalazłem pana. Teraz wspólnie na pewno uda nam się odszukać zbiegów. Dowiedz się więc wreszcie, że Antonio Veridante to sam Gasparino Cortejo!

— Nie może być!

— Ależ tak, na niby szuka twego brata. Dziś wieczorem chciał podłożyć nieboszczyka do pustej trumny. Schwytaliśmy go, a pan i jego uwolnił.

— To nieprawdą! — z rozpaczą zaprzeczył Grandeprise.

— Czy wie pan, kto był sekretarzem Veridantego, a właściwie Gasparina Corteja? To człowiek, którego pan szuka. Enrique Landola, czyli pirat Grandeprise we własnej osobie!

Traper zaniemówił z wrażenia. Zerwał się jak oparzony z hamaka. Zaskoczenie, zdziwienie, wściekłość i zraniona duma na zmianę pojawiały się na jego twarzy.

— Nie wierzę! To niemożliwe! — zawołał wreszcie. — To nie mógł być Enrique!

— A jednak... Po prostu po raz któryś zakpił sobie z seniora. I gdy już został przez nas uwięziony; to pan własnymi rękami go uwolnił. A więc ta żmija w ludzkim ciele w dalszym ciągu będzie zatruwać świat!

Grandeprise był zdenerwowany do granic wytrzymałości. W głowie mu się nie mieściło, jak to się stało, że pirat go oszukał. Głośno też powątpiewał:

— Poznałbym chyba swego przyrodniego brata!

— Co takiego?! A więc to aż tak bliskie pokrewieństwo?

— Niestety. Cierpię z tego powodu przez całe życie. Nie, stanowczo zaprzeczam: to nie był on!

— Phi! Czyżby pan nie zauważył, że obydwaj byli ucharakteryzowani?

Myśliwemu wreszcie spadła łuska z oczu.

— Wielki Boże — biadolił — a więc to naprawdę on! Teraz rozumiem, dlaczego momentami zastanawiałem się, skąd znam jego głos. Ależ jestem głupcem nad głupcami! Może mnie pan nawet dosadniej nazwać. Zasłużyłem na to.

— No, no —   uspokajał go Sępi Dziób, uśmiechając się dobrodusznie. — Świadomość własnych błędów jest pierwszym krokiem do mądrości.

— Ale skutki, skutki! — westchnął Grandeprise. — Pan za to jest chyba wszechwiedzący. Skąd pan wie na przykład, że byłem na cmentarzu i napadłem na oficera oraz że uwolniłem więźniów?

Sępi Dziób, nie chcąc dłużej męczyć Grandeprise'a, opowiedział mu wszystko dokładnie.

— Kalkuluję jednak — oświadczył na koniec — że jest pań dzielnym człowiekiem. W dodatku my obaj, jako traperzy, postępujemy zgodnie z prawami prerii i dżungli i nie obchodzą nas jakieś tam ustawy czy kodeksy. Dlatego przekonam moich towarzyszy, aby przyjęli pana do kompanii. Tym bardziej że dzięki panu wiemy, iż Corteja i Landolę należy szukać w klasztorze della Barbara w Santa Jaga.

Twarz Grandeprise'a rozjaśniła się.

— Ale co do tego ostatniego zdania — powiedział — to się pan myli. Oni są niedaleko. Nawet bardzo blisko.

— Nie uwierzę, póki się nie przekonam — skrzywił się Sępi Dziób. — A więc, według pana, oni są tu w gospodzie?

— Oczywiście. Możemy zaraz iść do nich.

— Dobrze, więc chodźmy, chociaż przeczucie mówi mi coś innego.

Po cichu, ostrożnie, aby nikogo nie zbudzić, przeszli do pokoju zajmowanego przez Corteja i Landolę. Był pusty.

— Muszą wrócić! — upierał się Grandeprise.

— Tak pan sądzi? Toż ostatni głupcy tak by postąpili! A za takich ich nie uważam. Przecież wieść o fałszywym oficerze i zbiegłych więźniach szybko rozejdzie się po mieście i zaraz rozpoczną się poszukiwania. Na pewno już ich nie ma w Meksyku.

— Ależ nie mogli mnie zostawić!

— Dlaczego nie? Proszę tylko spojrzeć!

Oświetlił latarką podłogę, podniósł coś i podał Grandeprise'owi.

— Co to?

— Nie poznaje pan?

— Błoto. Jeszcze mokre i miękkie. —   No właśnie. Kiedy opuścili gospodę?

— Wieczorem.

— A ta grudka jest świeża, najwyżej sprzed godziny. A więc byli tutaj.

— Do stu tysięcy diabłów! Znów ma pan rację! Ale teraz już mi nie uciekną. Na pewno pojechali do Santa Jaga. Tam ich schwytamy!

— Przedtem jednak pan nie może dać się złapać policji. Dlatego też proszę posłuchać mojej rady i natychmiast wynieść się z gospody.

— Dobrze, Ale dokąd?

— Oczywiście zabiorę pana ze sobą. Stróżowi dałem taki napiwek, że uważa mnie za wielkiego, godnego szacunku seniora. Niech mu pan tylko zapłaci za nocleg i jadło, a spokojnie opuścimy gospodę.

Tak się też stało. Kiedy przechodzili obok domu handlarza końmi, zatrzymali się. Przed bramą stał ten sam człowiek, który żegnał Corteja i Landolę. Domyślając się, że to właściciel, traper zapytał:

— Ma pan dużo koni, senior?

— Tylko cztery.

— Może pan sprzedać jednego?

— Jednego tak. Pozostałe są mi potrzebne. Dzisiaj już sprzedałem dorodną parę dwóm nieznajomym z Querétaro. Mówili, że jadą do La Puebli.

— Jak oni wyglądali?

Handlarz był widać gadułą, bo dokładnie opisał kupujących. Teraz już obaj traperzy nie mieli wątpliwości, że to Cortejo i Landola. Po krótkim targu Grandeprise kupił konia.

Kiedy dotarli do oberży, w której zatrzymał się Kurt i jego towarzysze, Sępi Dziób obudził porucznika i w paru słowach zrelacjonował, co zaszło. Kurt przychylił się do propozycji trapera, by ukryć przed władzami współudział Grandeprise'a w nocnym incydencie i jak najszybciej wywieźć go z miasta. Ponieważ jednak Kurt był umówiony z von Magnusem i alkaldem, nie mógł jechać natychmiast, postanowiono więc się rozdzielić. Niewiele minut minęło, a Sępi Dziób i Grandeprise galopowali na swych koniach w kierunku Tuli. Tam mieli czekać na Kurta i Petersa, by razem podjąć dalszą pogoń za Landolą i Cortejem. Wszyscy czterej byli pewni, że informacja, którą przekazali ich przeciwnicy handlarzowi końmi, iż zamierzają jechać w przeciwną stronę, do La Puebli, była fałszywa.

Wiadomość o tym, co zaszło w nocy, rankiem obiegła całe miasto. Policja rozpoczęła gorączkowe poszukiwania zbiegłych więźniów i zgodnie z przewidywaniami Sępiego Dzioba szybko trafiła na ich ślad w gospodzie. Grandeprise uznano podejrzanym za napad na francuskiego oficera i za współudział w ucieczce aresztantów. Podejrzenie padło również na Sępiego Dzioba. Stróż zajazdu zeznał, że o świcie zjawił się jakiś obcy bogaty mężczyzna i zabrał ze sobą trapera. Podał nazwisko, opisał wygląd. W protokole publicznym zanotowano, że senior Velasco d'Alcantara, właściciel olbrzymiego nosa, to człowiek poszukiwany i niebezpieczny.

Koniec wersji demonstracyjnej.

W KLASZTORZE DELLA BARBARA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SĘPI DZIÓB W OPAŁACH

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIRNERO U CELU

Kto wierzy w Boga i Opatrzność, ten wie, że Stwórca wtedy właśnie splata nici losu, gdy człowiek najmniej się tego spodziewa i gdy wszelka nadzieja w nim gaśnie.

W forcie Guadalupe było pusto i smutno. Apacze na rozkaz Juareza obsadzili tereny graniczne, amerykańscy strzelcy zaś i zdolni do broni mieszkańcy twierdzy ruszyli w ślad za Zapoteką. Życie zamarło. Do fortu zawitał zły gość: nuda.

Było późne popołudnie. Rezedilla siedziała przy oknie na swym zwykłym miejscu i cerowała. Zmieniła się nieco. Bladość wysubtelniła jej twarz, oczy nabrały głębi, czaiła się w nich cicha rezygnacja. Mimo to wydawała się piękniejsza niż dawniej.

Przy drugim oknie usadowił się Pirnero. Trzymał książkę w ręku, nie czytał jednak, tylko patrzył na zachodzące słońce. I on się zmienił. Wyłysiał trochę, na czole pojawiły się zmarszczki, usta miał mocno zaciśnięte/a wzrok ponury.

W izbie panowała niemiła cisza; ani córka, ani ojciec nią spieszyli się, by ją przerwać.

Wreszcie stary chrząknął.

— Hm podła pogoda. Rezedilla nie odpowiedziała.

— Bardzo podła pogoda! — powtórzył po chwili. Milczała nadal.

— No?! — zawołał ze złością.

— Co, ojcze?

— Podła pogoda.

— Przeciwnie, jest bardzo ładnie.

Odwrócił głowę, spojrzał na dziewczyną ze zdumieniem, jak gdyby powiedziała coś niepokojącego, i mruknął:

— Co? Jak? Ładnie?

— Oczywiście, popatrz tylko.

— Patrzyłem przez cały dzień, ale nic ładnego nie zauważyłem. Świeci słońce, zielenią się drzewa i krzaki, płynie rzeka, od czasu do czasu słychać śpiew ptaków. A i wokół nas kilka niebrzydkich domów. To prawda. Ale ludzi nie widzę. Nikt nie przychodzi do gospody, nie pije julepu, nikt nic nie kupuje, nie ma z kim pogadać ani ubić interesu.

— Ach tak! Jeśli oto chodzi, masz rację. Już dawno nie było u nas nikogo — Rezedilla wyraźnie zmarkotniała.

— No właśnie. Nawet... zięcia.

Ostro spojrzał na córkę. Pochyliła głowę, na twarzy jej wystąpił lekki rumieniec.

— I co ty na to? Jak jeszcze długo mam czekać na zięcia?

Rezedilla westchnęła głęboko. Pirnero był coraz bardziej napastliwy.

— Czy ty w ogóle nie masz rozumu? — zawołał. — Pamiętasz, ile wysiłku kosztowały mnie starania o zięcia?

— Tak — potwierdziła, nie chcąc pogarszać jego humoru.

— Był tu Mały Andre. Przystojny, miły kawaler. Chłop w sam raz. Browarnik, miał pełne worki nuggetów. Potem zjawił się następny.

Udawała, że nie wie o kogo chodzi. Rozzłościł się jeszcze bardziej:

— No, odezwij się wreszcie! Czyżbyś zaniemówiła?

— Kto ci przychodzi do głowy?

— No, tak! Człowiek się męczy, aby zdobyć zięcia, a ona nie zna nawet swych adoratorów! Myślę o Amerykaninie, który przypłynął tu czółnem.

— O Sępim Dziobie?

— Tak. To przecież traper, w dodatku wysłannik lorda. Nie miałabyś zgryzoty z powodu jego nosa, odziedziczyłyby go tylko córki, a nie synowie, córki bowiem dziedziczą cechy ojca, synowie zaś podobni są zwykle do matek. Potem zjawił się trzeci.

Pochyliła głowę jeszcze niżej.

— No — mruknął. — Zjawił się trzeci...

— Myślisz o Gerardzie? — rumieniec znikł z jej policzków.

— Tak, ten był najsympatyczniejszy.

— I ja tak uważam — szepnęła drżącym głosem.

— Do licha! Sławny człowiek. Dzielny, mocny, przystojny, przy tym łagodny jak dziecko, skromny jak baranek. I bogaty! Ta kolba ze złota. Pamiętasz jak odkroił kawałek?

— Byłam przy tym.

— A jak pozabijał tych Francuzów, mimo że sam był na pół żywy? Biedak. Tak długo walczył ze śmiercią. Ledwo wyszedł z tego, co?

— O tak, ojcze!

— Znowu miałem nadzieję. Wiesz, co zacząłem wtedy sobie wyobrażać?

— No?

— Ze poprosi o twoją rękę. Rezedilla milczała.

— Albo że przynajmniej wyzna ci miłość.

Znowu odpowiedziała mu cisza.

— No i co? — nalegał. — Nie doszło do tego?

— Nie.

— Nie pocałował cię ani w rękę, ani... w usta?

— Nie.

— A może cię uszczypnął w ramię lub w ucho?

— Także nie.

— Do kroćset! Nie ścisnął nawet mocniej twojej dłoni?

— Owszem, gdy odchodził.

— Wtedy już było za późno. Jak ja zabiegałem o twoją matkę, gdy ją poznałem! Do dzisiaj tego zapomnieć nie mogę! Lepiej znaliśmy się na miłości niż wy młodzi! Z Gerarda chłop morowy, a jednak... Mój Boże, ale byłby zięć z niego! Nie mówił ci, dokąd się wybiera?

— Mówił.

— Co?! Tobie powiedział, a mnie nie? Do licha! Wypraszam sobie tajemnice w moim domu! Nie pozwolę, aby cokolwiek działo się poza moimi plecami! Dlaczego nie wyjawiłaś mi tego?

— Prosił mnie o dyskrecję.

— Do diabła! Macie tajemnice przede mną?!Tak się nie godzi córce i zięciowi! Muszę wiedzieć o wszystkim, co ciebie dotyczy, nawet o liczbie pocałunków na godzinę!

To konieczne, abym porównał i ocenił małżeństwo córki ze swoim własnym. Mówże więc!

— Ojcze, chciałam dochować mu słowa, ale chwila jego powrotu minęła i zaczynam się obawiać...

— Zaczynasz się obawiać? A to czego?

— Był przecież taki słaby, kiedy odjeżdżał... — Na litość boską, o co chodzi!?

— Miał zamiar... Chciał... O mój Boże!... Przerwała w środku zdania. Blada jak chusta, zerwała się z krzesła i utkwiwszy wzrok w oknie, ręce przycisnęła mocno do serca.

— Co się stało?! — Pirnero wychylił się przez okno i ujrzał jeźdźca, jadącego wolno po stromej ulicy. Za jeźdźcem szły cztery muły obładowane towarem. — Do kroćśet bomb i kartaczy, to przecież on! — wykrzyknął i wybiegł z gospody.

Rezedilla opuściła ręce, a po chwili podniosła je znowu do oczu i rozpłakała się.

— To on, to on! — szlochała. — Bogu niech będą dzięki! Ale takiej nie może mnie zobaczyć! Muszę się uspokoić!

Szybko wybiegła z izby i w okamgnieniu znalazła się na górze w swoim pokoju. Pirnero wyszedł przed gospodę na powitanie gościa.

— Witam, witam serdecznie, senior Gerard! — zawołał.

Gerard był w znakomitej formie. Ubranie miał wprawdzie zniszczone, w wielu miejscach podarte, ale nikt nie dopatrzyłby się w nim nawet śladów choroby. Opalona, tryskająca zdrowiem twarz w niczym nie przypominała tej, jaką zapamiętał oberżysta.

Młodzieniec zeskoczył z konia. Wziął Pirnera w objęcia i pocałował głośno w policzek.

— Witajcie, senior, witajcie! Jakże się cieszę, że znowu jestem u was!

Pirnero nie doświadczył dotychczas w życiu czegoś podobnego. Oczy zaszły mu łzami wzruszenia.

— Naprawdę? Cieszy się pan i ściska mnie z radością? Chciałbym tylko... Ale boję się mówić o tym, bo postanowił senior zostać na zawsze kawalerem.

— Dobrze mnie pan pamięta! Ale jak się ma seniorita Rezedilla?

— Nie najlepiej. Chyba zachorowała na żołądek, bo nic nie je. Chudnie, wzdycha po kątach, stęka, jęczy i płacze, jak gdyby wkrótce miała umrzeć. Radziłem jej, aby kładła na brzuch gorczycę, plecy zaś smarowała melisą. Nie słucha wcale. Przydałby mi się energiczny zięć... Już on by jej wytłumaczył, czym jest dla chorego, źle funkcjonującego żołądka gorczyca i melisa.

Czarny Gerard uśmiechnął się. Nieraz już przecież słyszał podobne utyskiwania starego i wiedział, że jego marzeniem jest wydanie córki za mąż.

— Gdzie jest teraz seniorita?

— Tu na dole, w głównej izbie gospody.

— Idę się z nią przywitać.

Wszedł do sieni, otworzył drzwi i spojrzał do środka.

— Nie ma nikogo.

— Ależ jest na pewno!

— Gdzież się podziała?

Pirnero podbiegł do krzesła, na którym Rezedilla siedziała przed chwilą. Było puste.

— Jak mi Bóg miły, nie ma jej! A więc uciekła! To dopiero zachowanie! Do stu siarczystych piorunów! Czym jej pan dokuczył?

— Ja? Jak to?

— Nie znosi pana! Uciekła! Nie chce o panu słyszeć!

— Co mam robić? Czy w tej sytuacji, drogi senior Pirnero, pozwoli mi pan umieścić w waszej stajni mojego konia, muły i przechować ładunek?

— Oczywiście.

— Wolałbym zostawić towar w zamkniętym pomieszczeniu.

— Jest cenny?

— Owszem, to ołów.

— Ołów? Świetnie! Wielu na niego nabywców. Gdzie go pan chce sprzedać? I skąd go pan wziął?

— Na razie zostawię go tutaj. A znalazłem go w górach, są tam całe pokłady. Wkrótce będzie mi potrzeba bardzo dużo pieniędzy.

— Mam nadzieję, że nie zażąda senior zbyt wysokiej ceny. Po co panu tyle pieniędzy?

— Chcę się ożenić.

Stary skoczył jak oparzony.

— Ożenić się? Nonsens! — Skądże znowu!

— Kiedy?

— Wkrótce.

— Z kim?

— Z pewną senioritą, która mieszka niedaleko stąd. — Czy stracił pan głowę?

— Chciałbym zakosztować szczęścia...

— Szczęścia? Niechże was wszyscy diabli! Czy małżeństwo daje szczęście? To dla mężczyzny niewola i rezygnacja z samodzielności.

— Już za późno.

— Nigdy nie jest za późno! Poślij ją pan do diabła! Ma rodziców?

— Tylko ojca.

— Musi pan z tym skończyć! Nawet porządnego teścia nie będzie pan miał! Przecież mężczyzna żeni się po to, by utrzymywać z teściem dobre stosunki.

— Jestem tego samego zdania. Powiedziałem już jednak, że teraz za późno.

— W takim razie współczuję z głębi serca.

— Można przenieść towar? — Gerard zmienił temat rozmowy.

— Zawołam zaraz ludzi. Ale jest senior ostrożny! Zapieczętował worki!

— Ostrożność nie zawadzi. Proszę uważać, aby nie uszkodzono pieczęci.

Gerard wyszedł z izby. Pirnero wydał polecenie, by przeniesiono ładunek i pospieszył do kuchni.

— Gdzie Rezedilla? — zapytał starą służącą.

— Nie wiem. Słyszałam tylko, jak szła po schodach.

— Uciekła — westchnął. — Hm, nie biorę jej tego za złe. To jednak setny głupiec!

— Dlaczego? — zapytała stara, korzystając z tego, że pan, czego nigdy prawie nie robił, raczył z nią rozmawiać.

— Ponieważ się żeni.

— Och, Madonna, czy to naprawdę takie głupie? To przecież nie głupota wziąć senioritę Rezedillę za żonę. Po pierwsze: jest- miła, po drugie: bardzo ładna, po trzecie: zamożna, po czwarte...

— Po pierwsze, po drugie, po trzecie i po czwarte powinnaś trzymać język za zębami — przerwał gniewnie. — On wcale nie chce żenić się z Rezedillą!

— Nie? — stropiła się służąca.

— Nie! Mylił się, jeżeli przypuszczał, że mu dam Rezedillę za żonę. Choćby był ze złota od stóp do głów! Umyśliłem sobie kogoś innego na zięcia. Nie po to starannie ją wychowałem, aby wyszła za mąż za strzelca. Dostanie lepszego męża!

Pirnero wpadał w coraz większy gniew. Fakt, że Czarny Gerard chce się żenić z inną kobietą, a nie z jego córką, niweczył jego nadzieje. Ale postanowił udawać absolutną obojętność i mruknął:

— Cieszę się, że Rezedilla nie chce o nim słyszeć. Dobrze zrobiła, że uciekła. Przyrządzimy Gerardowi posiłek sami bez jej pomocy.

Zaczął krzątać się po kuchni.

Gerard tymczasem wszedł po schodach na górę. Zatrzymawszy się przed drzwiami pokoju Rezedilli, który pozostawał mu żywo w pamięci, zapukał delikatnie. Usłyszawszy ciche: „Proszę”, otworzył drzwi.. Dziewczyna stała przy oknie. Piękne oczy były jeszcze wilgotne od łez. Zbliżył się.

— Czy ma mi pani za złe, że ośmieliłem się przyjść tutaj?

— Nie — szepnęła. — Płakała pani?

— Trochę — rzekła cicho, uśmiechając się przez łzy.

— Gdybym znał przyczynę tych łez... Nie odpowiedziała. Ciągnął więc dalej:

— Gdy przyjechałem, była pani na dole?

— Tak.

— I uciekła pani. Teraz zaś zbywa mnie pani półsłówkami. A więc mój powrót jest dla pani przykry?

Rezedilla podeszła do niego i wyciągnęła obie ręce. —- Cieszę się, że pan wrócił, senior!

— Naprawdę? — zapytał, ujmując jej dłoń.

— Tak, cieszę się bardzo.

— A jednak uciekła pani przede mną. Dlaczego? Zaczerwieniła się aż po uszy.

— Nie chciałam, aby mnie pan tam zobaczył, bo... bo... Proszę mi pozwolić nie odpowiadać!

Gerard spojrzał na nią badawczo.

— Seniorita, błagam, niech pani powie!

Pochyliła głowę i rzekła ledwie dosłyszalnym głosem:

— Nie byłam przecież sama.

— Nie była pani sama? Jak mam to rozumieć?

— Ojciec był na dole. Ogarnęło go radosne przeczucie.

— Dlaczego nie chciała pani, aby ojciec był świadkiem naszego przywitania?

Nagle zarzuciła mu ręce na szyję i jednym tchem wyrecytowała:

— Nie chciałam, aby widział, jak cię kocham, z jakim utęsknieniem na ciebie czekałam!

Gerard z trudem powstrzymał gwałtowny wybuch radości. Mocnymi ramionami przytulał dziewczynę i drżąc ze szczęścia zawołał:

— Najdroższa! Czym zasłużyłem na twoje uczucie?! Po chwili odnalazły się ich usta i zamarli w długim pocałunku.

— Kochasz mnie, myślałaś o mnie — szeptał. — Myślałaś o biednym strzelcu. O obcym, złym człowieku, który w ojczyźnie swej był...

— Nie mów już o tym nigdy! Bóg ci przebaczył! Bóg da ci to, co dla ciebie najlepsze!

— Dzięki tobie, tylko dzięki tobie! Jakże się dręczyłem! Miałem wrażenie, że wyciągnąłem rękę po coś, czego nie dostanę nigdy.

— Jestem twoja.

— Moja, moja — wykrzykiwał radośnie, całując ją raz po raz. — Ale co powie twój ojciec?

Na jej pięknej twarzy pojawił się figlarny uśmieszek.

— Boisz się go?

— Prawdę mówiąc, tak.

— Jakże to może być?! Sławny strzelec boi się starego Pirnera?

— No widzisz. Taki ze mnie odważny mężczyzna — powtórzył z zakłopotaniem.

— Nie jesteś przecież sam. Znajdziesz we mnie oparcie. Zresztą ojciec jest w tobie formalnie zakochany.

— Sądzisz więc, że powinienem z nim pomówić?

— Oczywiście.

— Kiedy? Zarumieniła się lekko.

— Kiedy zechcesz.

Znowu przycisnął ją do siebie.

— Dziś jeszcze?

— Jeszcze dziś — szepnęła, podnosząc nań oczy promieniejące szczęściem.

— Dziękuję! Przed chwilą oświadczyłem ojcu, że mam zamiar się ożenić. Zapytał, z kim. Odpowiedziałem: „Z dziewczyną, która mieszka niedaleko stąd”. Usłyszawszy to, zaczął mi gwałtownie odradzać żeniaczki.

Rezedilla roześmiała się serdecznie.

— Jest widocznie przekonany, że chcesz się żenić z inną. Wpadł zapewne w bardzo zły humor. Gdzież jest teraz?

— W kuchni. Prosiłem, aby mi przygotował posiłek.

— Nie będzie najsmaczniejszy. Gdzie chcesz mieszkać? W swoim dawnym pokoju?

— Tam, gdzie usnąłem wtedy z wyczerpania?

— Tak. W tym samym, w którym przekonałam się, że masz złotą kolbę.

— Chciałem cię prosić o ten właśnie pokój. Rezedilla zeszła po chwili do kuchni. Pirnero wraz ze służącą uwijał się wśród misek i talerzy. Ujrzawszy córkę, zapytał:

— Gdzie byłaś?

— Na górze, w swoim pokoju.

— Wracaj prędko do siebie! Nie jesteś nam potrzebna.

— Chciałabym pomóc.

— A po co? Sami sobie damy radę. Nie mam zamiaru potraktować tego Gerarda smakołykami. Tłumiąc śmiech, powiedziała:

— Miałam wrażenie, że bardzo go cenisz.

— Pni! Zmieniają się uczucia.

— Co się stało?

— To cię nie powinno obchodzić! Gdzież jest teń łotr?

— W swoim pokoju.

— Mógłby właściwie spać na sianie u vaquerów! Nie zamówił nawet szklanki parszywego julepu. No, to jedzenie popamięta sobie! Zamiast masła dodałem wapna, zamiast pieprzu cukru, zamiast octu mleka. W dodatku dostanie kawał starego mięsa, i to przypalonego. Zęby niech sobie łotr połamie na tych przysmakach!

— Ależ ojcze!

— Ani słowa! — przerwał. — Dla głupca który chce się żenić, przypalone i źle doprawione płucka wołowe są odpowiednią potrawą.

Wypchnął Rezedillę za drzwi. Nie opierała się. Pobiegła do ukochanego i śmiejąc się do rozpuku, powiedziała mu, jaka to wspaniała uczta go czeka. Potem zeszła do gospody i usiadła przy oknie.

Pojawiła się służąca i zaczęła nakrywać do stołu. Gdy skończyła, Pirnero posłał na górę po Gerarda. Sam zajął swoje ulubione miejsce przy oknie, ale obrócił krzesło na izbę, aby widzieć dobrze nietęgą zapewne minę gościa. Już z góry się cieszył na ten widok.

Gerard wszedł i usiadł przy stole. Wziął widelec i usiłował wbić go w mięso. Musiał wytężyć siły, było bowiem twarde jak kamień.

— Delicje! — oblizał się. — Jaka soczysta i miękka pieczeń! Go to za mięso, senior Pirnero?

— Pieczone płuca cielęce — wyjaśnił gospodarz.

— Moja ulubiona potrawa! Wolę ją jednak na zimno. Zostawię sobie na później. Mam kawałek mięsa bawolego do usmażenia na ruszcie. Czy ogień się pali, senior Pirnero?

— Nie — odparł ze złością.

Gerard nie dawał za wygraną. Otworzył drzwi do kuchni i zawołał:

— Co też pan mówi! Przecież bucha jasnym płomieniem! Seniorita Rezedilla! Czy będzie pani łaskawa przyrządzić moje mięso?

Stary rzucił w kierunku córki groźne spojrzenie, w którym czaił się rozkaz, aby odmówiła. Ale Rezedilla podniosła się z krzesła.

— Nie mogę odmówić, senior, choć muszę przyznać, że mi żal naszej pieczeni.

— Ma pan dziwne gusty — dodał Pirnero. — Pierwszy raz słyszę, aby ktoś jadał płuca cielęce na zimno! Nie spotkałem się z tym ani tutaj, ani w Pirnie, a tam ludzie znają się na kuchni.

Gerard nie dał się przekonać. Przyniósł kawał mięsa bawolego i podał Rezedilli. Dziewczyna weszła do kuchni, aby się zająć przygotowaniem posiłku.

W izbie nastała cisza. Gerard znał naturę i przyzwyczajenia starego. Wiedział dobrze, że Pirnero nie wytrwa długo w milczeniu. Nie omylił się. Po pięciu minutach oberżysta zaczął niespokojnie wiercić się na stołku, po upływie zaś dziesięciu rzekł:

— Podła pogoda.

Gerard nie odpowiedział. Pirneno powtórzył więc:

— Podła pogoda!

Gdy i teraz gość nie zareagował, odwrócił się i zawołał:

— No?!

— O co chodzi? — zapytał Gerard z uśmiechem.

— Podła pogoda. Co za upał!

— Można wytrzymać.

— Można? Do kroćset! Przecież okropna susza!

— Tak, a te w Liano Estacado była jeszcze większą.

— Może. Dla naszej okolicy to klęska. Widział senior rzekę? Wyschła prawie do dna. Ryby giną. Ludzie padają z nóg. Przeklęty kraj! Od czego jednak głowa na karku? Wyniosę się stąd.

Słowa te zaskoczyły Gerarda.

— Naprawdę? A to dokąd?

— Wiadomo. Pochodzę przecież z Saksonii. Tam powrócę. Wczoraj otrzymałem list z rodzinnego miasta od szkolnego kolegi. Po długoletniej pracy doszedł do wysokiego stanowiska w miejscowym sądzie. Ma syna, który pracował najpierw na kolei, potem był marynarzem, a później wstąpił do prokuratury. Teraz jest rzeczywistym tajnym radcą najwyższej klasy sportowo-pocztowo-oszczędnościowo-rewizyjnej. Ten pan prosi mnie listownie, o rękę Rezedilli.

— Po licha! Zna ją?

— Głupie pytanie! Tacy dostojni ludzie zwykle zawierają związki małżeńskie na odległość.

— Odpowiedział mu senior?

— Oczywiście. Oświadczyłem, że się zgadzam i dałem swe błogosławieństwo.

— No, to szybka decyzja.

— Dlaczego miałem się ociągać? Przyszły mój zięć pochodzi z jednej z najlepszych rodzin w kraju. Jest rzeczywistym tajnym radcą. Kogóż by Rezedilla dostała tutaj? Najwyżej jakiegoś biednego trapera lub strzelca, którego musiałbym utrzymywać.

— Może ma senior rację. Życzę szczęścia.

— Dziękuję — stary kiwnął protekcjonalnie głową.

— Ale — ciągnął Gerard — co będzie z pańską posiadłością?

— Sprzedam ją. Zawszę znajdzie się kupiec.

— Ma pan już upatrzonego?

— Tak.

Stary nie myślał nawet o opuszczeniu Guadalupe. Był wściekły na Gerarda i chciał mu dokuczyć. Młody człowiek powiedział z najniewinniejszą pod słońcem miną:

— To szkoda. Przyjechałem, aby się dowiedzieć, czy przypadkiem nie zechce senior sprzedać gospody.

Pirnero spojrzał spode łba.

— Co...?!

— Znam pewnego kupca, któremu pańska oberża i teren wokół niej bardzo by odpowiadały.

— Gdzie jest ten kupiec?

— Teraz to bez znaczenia. Przecież już znalazł pan innego.

— O, to nie przeszkadza! Przy dwóch chętnych mógłbym dokonać korzystniejszego dla mnie wyboru. A więc, kto to?

— Ja sam.

— Senior?! Bez pieniędzy?! Ma pan wprawdzie kolbę ze złota, parę worków ołowiu i wie, gdzie znaleźć można jeszcze kilka nuggetów, ale wszystko to za mało.

— Hm, a może jednak... Ile senior żąda?

— Sześćdziesiąt pięć tysięcy dolarów. Jeżeli zapłaci pan tę sumę, będzie mógł zabrać wszystko, nie wyłączając zapasów zgromadzonych w składach.

Gerard pokiwał głową.

— To brzmi zachęcająco. Niestety, nie rozporządzam taką sumą.

— Byłem tego pewien!

— Mam dwanaście tysięcy dolarów.

— To prawie nic! Niejeden biedak zaoszczędził więcej. Z moim rzeczywistym tajnym radcą rzecz przedstawia się inaczej. A więc z naszego interesu nici, nawet gdyby senior uzyskał kilkaset dolarów za ołów. Chętnie go zresztą kupię.

— Za ile konkretnie?

— To zależy od gatunku. Musiałbym go obejrzeć. Gerard wyszedł z gospody, a po chwili wrócił z jednym skórzanym workiem.

— Dlaczego tutaj? — obruszył się Pirnero. — Takie interesy załatwia się w składzie.

— Wszystko jedno. I tak pan nie kupi.

— A to dlaczego?

— Nie stać pana będzie.

— Co takiego? Stary Pirnero ma jeszcze dosyć pieniędzy na marny ołów!

— Zobaczymy! Proszę otworzyć worek.

Stary zeskrobał nożem pieczęcie i rozsupłał wiązadła. Okazało się, że wewnątrz był jeszcze drugi worek z garbowanej skóry. Otworzywszy go, Pirnero schylił się, aby obejrzeć metal i... cofnął się zaskoczony.

— Przecież to złoto, najszczersze złoto! Nuggety wielkości włoskich orzechów!

— Do kroćset! — zaklął Gerard. — Co ja zrobiłem najlepszego! Pomyliłem się. Napchałem worek nie ołowiem, ale nuggetami.

Pirnero znieruchomiał z wyciągniętymi rękami, pełnymi nuggetów. Rezedilla, która weszła właśnie do izby, z równym zdumieniem przyglądała się złotu.

— Pomylił się pan?! — oberżysta odzyskał wreszcie głos. — Na miłość boską, ile waży ten worek?!

— Sześćdziesiąt funtów.

— Każdy muł niósł takie dwa worki?

— Tak.

— Do kogo to wszystko należy?

— Do mnie.

— W takim razie prawdziwy z pana bogacz! Gdzie mi tam do pana!

— Bardzo prawdopodobne. A mógłbym mieć jeszcze o wiele więcej złota. W górach, gdzie je znalazłem; pozostało mnóstwo nietkniętych żył.

— Jeszcze więcej? ! mówi to pan z takim spokojem, jakby chodziło o kupę śmieci?!

— Złoto nie daje szczęścia. Potrzebne mi jest tylko po tobym mógł zapewnić byt żonie. Już panu wspomniałem o moim projekcie zawarcia małżeństwa.

— Niestety, niestety... Nie bierz mi za złe, senior, ale muszę ostrzec, że zrobi senior głupstwo. Mógł pan dostać żonę... wcale, wcale, a w dodatku tęgiego teścia.

— Nie przeczę, że dobry teść to skarb prawdziwy — uśmiechnął się Gerard. — Miałem na oku dziewczynę, która przyniosłaby mi w posagu właśnie takiego, ale się spóźniłem. Ojciec przyrzekł ją innemu, choć znał mnie doskonale.

— W takim razie był głupi! Kto zna seniora, wie, ile jest wart.

— Okazałem się jednak mniej wart od tego, który dziewczynę dostanie. Kandydat jest przecież rzeczywistym tajnym radcą najwyższej klasy sportowo-pocztowo-oszczędnościowo-rewizyjnej.

Pirnero cofnął się o krok i wybałuszył oczy.

— Co chce senior przez to powiedzieć?

— Tylko tyle, kim jest tamten człowiek.

— Tamten z Pirny?

— Tak.

— A co on ma z tym wspólnego!? Przecież nie jest narzeczonym pańskiej wybranki!

— O, senior Pirnero! Ależ pan niedomyślny! Zwierzyłem się panu tylko, zechciałem wziąć za żonę dziewczynę, która mieszka w pobliżu. A czyż to określenie nie pasuje najbardziej do Rezedilli?

— A więc to był żart?! — zagrzmiał Pirnero. —- Takie figle mogą najspokojniejszego człowieka wyprowadzić z równowagi! Zresztą, Rezedilla nie chce seniora.

— Naprawdę?

— Tak! Ucieka przed panem.

— Wprost ją zapytałem, czy zrobiła to z nienawiści czy z miłości.

— Koszałki-opałki! Żadna kobieta nie ucieka dlatego, że kocha.

— Tak jednak było. Oświadczyła, że mnie kocha i że gotowa jest zostać moją żoną.

Pirnero klasnął w dłonie.

— Świat się kończy! Ucieka przed nim, a chce zostać jego żoną?! Co ty na to, moja córko?

— Gerard wiernie powtórzył moje słowa. Twarz starego rozjaśniła się.

— Bądźcie więc szczęśliwi! Błogosławię was w imię Boże!

Chciał połączyć ich ręce, ale Gerard zaprotestował:

— Niestety. Nic z tego nie będzie. Musi senior dotrzymać słowa, któreś dał rzeczywistemu tajnemu radcy.

— On wcale nie istnieje.

— Jak to?

Pirnero najpierw się zmieszał, szybko jednak wymyślił sposób, aby wyjść z opresji:

— Owszem, sam o nim mówiłem, ale tylko po to, aby panu dokuczyć, senior Gerard! Sądzi pan, że byłem tak naiwny i nie wiedziałem, co się święci? Od dawna widziałem, jak senior zerka na Rezedillę, i nie wierzyłem w żadną inną narzeczoną. Ale ponieważ nie powiedział mi pan wprost, że kocha moją córkę, za karę wymyśliłem bajkę o tajnym radcy. Przyznam teraz, że bardzo się cieszę z przyszłego zięcia. A więc pytam raz jeszcze: czy senior naprawdę chce się ożenić z moją córką?

— Z całego serca,

— A ty, Rezedillo, chcesz go za męża?

— Tak — odparła, uśmiechając się przez łzy.

— Chodźcie, dzieci, niech was uściskam! Nareszcie mam zięcia, nareszcie! I w dodatku jakiego!

Wieczorem przy uroczystej kolacji Pirnero wpadł na pomysł, by całą trójką wyprawili się w podróż poślubną do jego szwagra Pedra Arbelleza. Spotkają tam zapewne Sternaua i towarzyszy. Gerard przyjął plan przyszłego teścia z wielką radością. Pewnym kłopotem była konieczność zastąpienia oberżysty w interesach.

— Możemy przecież znaleźć zastępcę — zaproponował Gerard.

— Wspaniały to pomysł! — Pirnero był w siódmym niebie. — To się dopiero zdziwią Pedro i Emma, gdy ich odwiedzę w towarzystwie... zięcia!