Karol May

KU MAPIMI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

WŁADCA SKAŁ

JUAREZ

ROTMISTRZ

PODWÓJNY POJEDYNEK

SĄD HONOROWY

PORWANIE

KU MAPIMI

Karol May

WŁADCA SKAŁ

Podróżowali bez służącego i bez przewodnika. Za drogowskaz służyła im mapa Meksyku. Choć żaden z nikt nigdy nie odbył tej drogi, nie zbłądzili ani razu.

Dzielił ich  może dzień jazdy od hacjendy. Przemierzali właśnie równinę, na której gdzieniegdzie rosły kępy zarośli. Sternau — najbardziej doświadczony uczestnik wyprawy — zwracał uwagę na każde pomięte źdźbło, na każdą nadłamaną gałąź, na każdy kamyk, który mu się wydawał podejrzany. Długi czas jechali w milczeniu. Nagle Sternau zwrócił się do towarzyszy:

— Nie odwracajcie głowy ani w prawo, ani w lewo, patrzcie uważnie wprost, na ten gęsty krzak mydłodrzewu, tam na prawo od wody.

— Co zobaczyłeś? — zapytał Mariano.

— Człowieka na czatach. On leży, a za nim stoi koń.

— Nic nie widzę.

Unger również wytężał wzrok, ale na próżno.

— Wierzcie mi — powiedział Sternau —tam naprawdę ktoś jest. Ale nie macie mojego doświadczenia, by w tej gęstwinie dojrzeć człowieka i konia. Kiedy wezmę strzelbę do ręki, zróbcie to samo, ale nie strzelajcie, dopóki ja nie zacznę.

Jechali dalej, aż dotarli do zarośli. Sternau raptownie zatrzymał konia, zdjął szybkim ruchem strzelbę z ramienia i wycelował w kierunku krzaków. Unger i Mariano sekundowali mu skwapliwie.

— Hola, mój panie, czego tam szukasz na ziemi? — zawołał Sternau.

Rozległ się krótki, rubaszny śmiech, potem dały się słyszeć słowa:

— Co was to obchodzi?

— Nawet bardzo — odparł Sternau. — Bądź pan posłuszny i wyłaź z krzaków.

— Dobrze, okażę wam tę grzeczność.

Poruszyło się w zaroślach. Wyszedł z nich człowiek okryty szczelnie bawolą skórą. Twarz jego wskazywała pochodzenie indiańskie, ubranie jednak podobne było do stroju, który przywdziewali zwykli łowcy bawołów. Uzbrojony w strzelbę i nóż, wyglądał na śmiałka, który by się diabła nie uląkł. Gdy wyszedł zza krzaków, koń ruszył za nim.

Nieznajomy obrzucił naszą grupkę badawczym spojrzeniem i powiedział:

— Nieźle sobie poczynacie, seniores. Można by przypuszczać, żeście zaznajomieni z prerią.

Sternau zrozumiał natychmiast, o co mu chodzi, ale Mariano zapytał:

— Dlaczego?

— Bo udawaliście, ze mnie nie widzicie, aż nagle przyłożyliście strzelby do oka.

— To, ze przyczaił się pan w gęstwinie, wydało nam się podejrzane — rzekł Sternau. — Co tam senior robił?

— Czekałem.

— Na kogo?

— Nie wiem. Może na was.

Sternau ściągnął brwi.

— Nie czas na głupie żarty.

— Racja. Ale musicie mi wpierw powiedzieć, dokąd zdążacie.

— Do hacjendy del Erina.

— W takim razie na was czekałem.

— Wynika stąd, że o naszym przybyciu wiedziano i wysłano seniora naprzeciw.

— Coś w tym rodzaju. Polując wczoraj w górach na bawołu, odkryłem w drodze powrotnej podejrzane ślady. Poszedłem za nimi i natrafiłem na gromadę białych, którzy leżeli obok siebie i głośno rozmawiali. Podsłuchałem, co mówili. Z ich słów wynikało, że chcą schwytać jeźdźców podążających z Meksyku do hacjendy del Erina. Wyruszyłem natychmiast, by ostrzec tych ludzi.

Sternau podał mu rękę.

— Prawy z pana człowiek, dziękuję. Może senior być spokojny, to my właśnie jedziemy do hacjendy. Ilu ludzi naradzało się nad schwytaniem nas?

— Dwunastu.

— Chciałbym pogadać sobie z nimi. Ale nie ma sensu narażać się na niebezpieczeństwo.

— Oczywiście — powiedział nieznajomy nie bez ironii.

— Dokąd pan jedzie? —zapytał Sternau, puszczając tę uwagę mimo uszu.

— Do hacjendy. Czy mam was tam poprowadzić?

— Bardzo proszę.

— Więc jedźmy.

Dosiadł konia i ruszył na czele. Według indiańskiego zwyczaju pochylił się na pędzącym koniu, by wypatrzyć każdy ślad na ziemi. Wieczorem, gdy trzeba było urządzić nocleg, okazał się tak doświadczony i zręczny jak preriowiec najwyższej klasy. Zaproszony przez naszą trójkę, przyłączył się do posiłku, wypalił również papierosa, gdy jednak zaproponowano mu łyk rumu, odmówił. Ze względu na grożące niebezpieczeństwo nie rozpalono ogniska, rozmawiano więc po ciemku.

— Czy zna pan mieszkańców hacjendy — zapytał Sternau przewodnika.

— Oczywiście.

— Kogo tam zastaniemy?

— Przede wszystkim seniora Arbelleza, hacjendera, senioritę Emmę, jego córkę, seniorę Hermoyes, wreszcie pewnego myśliwego, któremu odjęło rozum. Ponadto jest tam czeladź oraz czterdziestu vaquerów i cibolerów.

— Należy senior zapewne do cibolerów?

— Nie, jestem wolnym Miksteką.

— Miksteką? W takim razie musi senior znać Mokashi-tayissa, wodza zwanego Bawolim Czołem.

— Znam go.

— Gdzie jest teraz?

— Raz tu, raz tam, dokąd go zapędzi Wielki Duch. Gdzie słyszeliście o nim?

— Imię jego słynie szeroko, nawet za wielkim morzem.

— Rad będzie, gdy się o tym dowie. Jak mam was nazywać, seniores?

— Ja jestem Sternau, ten senior to Mariano, tamten Unger. A pan?

— Miksteką. To wystarczy.

Udali się na spoczynek. Każdy pełnił po kolei nocną służbę. Następnego ranka wyruszyli w drogę. Około południa ujrzeli przed sobą hacjendę. Miksteka zatrzymał się i wskazał ręką.

— Oto hacjenda del Erina, teraz już do niej traficie.

— Czy nie pojedzie pan z nami? — zapytał Sternau.

— Nie, moja droga prowadzi do lasu. Bądźcie zdrowi.

Spiął konia ostrogą i pocwałował na lewo. Sternau, Unger i Mariano podjechali ku bramie.

Na pukanie Sternaua zjawił się jeden z vaquerów z pytaniem, czego chcą.

— Czy senior Arbellez w domu?

— Tak.

— Powiedz mu, że przybyli doń goście z Meksyku.

— Jesteście sami, czy nadjedzie was więcej?

— Jesteśmy sami.

— Otworzę więc bramę.

Odsunął rygle i wpuścił jeźdźców na dziedziniec. Zeskoczyli z koni, vaquero powiódł je do wodopoju. Na ganku domu powitał ich hacjendera. Podał rękę Sternauowi, po czym wyciągnął ją w kierunku Mariana. Mariano miał twarz odwróconą, oglądał się za końmi. Kiedy spojrzał na Arbelleza, ten cofnął się zdumiony i zawołał:

— Caramba! To hrabia Manuel! Ale niemożliwe, przecież hrabia jest znacznie starszy!

Chwycił się za głowę. Po chwili wzrok jego padł na Ungera. Znów zawołał, załamując ręce:

— Valga me, Dios! Boże, nie opuszczaj mnie! Czy jestem zaczarowany?

— Co się stało, ojcze? — dał się słyszeć dźwięczny dziewczęcy głos.

— Chodź tu, moje dziecko. To zdumiewające! Przybywa trzech panów: jeden z nich jest podobny jak dwie krople wody do hrabiego Manuela, drugi zaś do twojego biednego narzeczonego.

Emma wyszła na ganek uśmiechnięta. Na widok Ungera spoważniała jednak.

— Rzeczywiście, ojcze. Ten pan wygląda zupełnie jak mój biedny Antonio.

— Wszystko musi się wyjaśnić — hacjendera uspokoił się już trochę. — Witam was, seniores, wejdźcie do mojego domu.

Uścisnął ręce Marianowi i Ungerowi i zaprowadził wszystkich do jadalni, gdzie podano im posiłek. Unger podnosił właśnie szklankę do ust, gdy nagle znieruchomiał. Odstawił szklankę. Wzrok jego spoczywał na otwartych drzwiach, w których stała jakaś blada postać, wpatrzona w przybyszów błędnym, pozbawionym wyrazu spojrzeniem. Unger podszedł ku niej.

— Czy to nie sen? — zawołał. — Antoni, Antoni! O mój Boże!

Mężczyzna spojrzał na niego i potrząsając głową jęknął żałośnie.

— Umarłem, zabito mnie. Unger zwrócił się do Arbelleza:

— Kim jest ten człowiek?

— To narzeczony mojej córki. Nazywa się Antonio Unger, myśliwi nadali mu przydomek Piorunowego Grota.

— A więc to jednak on. Bracie mój, bracie...

Objął Antonia i przycisnął do piersi. Chory przyjmował to obojętnie. Patrząc nie widzącym wzrokiem w twarz brata, powiedział:

— Zamordowano mnie, nie żyję.

— Co się z nim stało? — Unger pytał dalej.

— Jest obłąkany — odpowiedział Don Pedro.

— Obłąkany? O mój Boże!

Złapał się za głowę i usiadłszy na krześle, głośno zapłakał. Wszyscy otoczyli go kołem, przejęci bólem kapitana. Po chwili Arbellez położył mu rękę na ramieniu.

— Więc naprawdę jest pan bratem seniora Antonia?

Unger spojrzał na niego.

— Naprawdę.

— Pan jest marynarzem? Opowiadał nam wiele o panu. — Umarłem, zabili mnie... — jęczał chory.

Sternau przez cały czas nie spuszczał oka z nieszczęśliwego. Teraz zapytał Arbelleza:

— Co spowodowało chorobę?

— Uderzenie w głowę.

— Czy badał go lekarz?

— Tak. Wiele razy.

— I powiedział, że nie ma ratunku? W takim razie to nieuk, ignorant. Niech się pan uspokoi, panie Unger. Pański brat nie jest obłąkany, tylko umysł ma przyćmiony, a to da się wyleczyć.

Emma Arbellez z radosnym okrzykiem podbiegła do Sternaua i chwytając go za ręce, zawołała:

— Czy pan mówi prawdę?! Jest pan lekarzem?!

— Tak, jestem lekarzem i spodziewam się, że nie wszystko jeszcze stracone. Gdy się tylko dowiem szczegółowo, w jakich okolicznościach uległ temu wypadkowi, będę mógł stwierdzić, czy ratunek jest możliwy.

— Więc opowiem panu.

— Nie, seniorito, nie teraz. Odłożymy to na bardziej odpowiednią, spokojniejszą chwilę. Teraz musimy omówić inną sprawę, równie ważną i pilną.

Emma, acz niechętnie usłuchała Sternaua i wyprowadziła chorego.

— Czy moja hacjenda była ostatecznym celem podróży panów? — rozpoczął hacjendero.

— Tak.

— Znaleźliście ją bez przewodnika?

— Mniej więcej. Dopiero wczoraj spotkaliśmy człowieka, który nas odprowadził aż tutaj. Był to Indianin z plemienia Miksteków.

— Miksteków? W takim razie to Bawole Czoło.

— Bawole Czoło? — zdumiał się Sternau. — Ale nie miał żadnych odznak wodza.

— Nie nosi ich nigdy. Okrywa się zwykle bawolą skórą, za broń służy mu strzelba i nóż.

— W takim razie to na pewno był on. Jechaliśmy z Bawolim Czołem, wcale o tym nie wiedząc. Czy zobaczymy go jeszcze?

— Zazwyczaj krąży po tych okolicach. Zostaniecie tu przez jakiś czas, prawda?

— To zależy od okoliczności. Kiedy zechce pan posłuchać, co nas tu sprowadza?

— Zaraz albo później, jak pan woli. Czy ta sprawa musi być załatwiona od razu?

d razy Nie. Tym bardziej, że podchodzić do niej należy bardzo ostrożnie. Chodzi tu o pewną tajemnicę rodzinną. Do jej wyjaśnienia potrzebna nam pomoc pana i Marii Hermoyes.

— Jestem do pańskiej dyspozycji, niech pan jednak pozwoli, abym naprzód wskazał panom ich pokoje.

Indianka Karia zaprowadziła do nich gości. Sternau otrzymał pokój, w którym zwykle mieszkał hrabia Alfonso. Umywszy się i ogarnąwszy po przebytej drodze, zszedł na chwilę do ogrodu. Tu spotkał córkę Arbelleza siedzącą obok obłąkanego. Wstała i poprosiła gościa, by usiadł przy nich. Sternau usadowił się tak, żeby mógł obserwować chorego i nawiązał z senioritą rozmowę. Wkrótce dowiedział się o przygodzie z królewskim skarbem w pieczarze oraz o przyczynie choroby Ungera. Słuchał uważnie, gdyż opowiadanie interesowało go nie tylko z medycznego punktu widzenia.

— A więc Niedźwiedzie Serce był tu również? — przerwał w pewnym momencie. — Czy wodza Apaczów widziano od tego czasu?

— Nie.

— I całe to nieszczęście z powodu jednego człowieka, z powodu tego Alfonsa Rodrigandy! Ale już niebawem odpokutuje za wszystkie swoje łajdactwa.

— O, senior, czy rokuje pan jakieś nadzieje na uleczenie mojego Antonia? Podczas gdy pan był u siebie w pokoju, jego brat opowiedział mi, że jest pan sławnym lekarzem i że  uleczył pan z obłędu swoją małżonkę.

— Najlepszym lekarzem jest Bóg. Mam nadzieję, że on nam pomoże. Czy Antonio jest cierpliwy? Czy pozwoli się zbadać?

— Tak.

— Mam ze sobą instrumenty. Chyba wziąłem wszystko, co będzie mi potrzebne.

Ujął chorego za rękę. Unger poszedł za nim posłusznie. Emma pobiegła do swego pokoju i uklękła przed świętym obrazem, by się pomodlić. Gdy wróciła do salonu, wszyscy byli już w nim zebrani i oczekiwali na wyrok doktora. Kiedy zjawił się, zasypano go pytaniami.

— Przynoszę dobrą nowinę — odpowiedział z uśmiechem. — Uleczę seniora Ungera.

Rozległy się okrzyki radości. Ciągnął dalej:

— Uderzenie było niezwykle silne, ale nie uszkodziło czaszki, tylko pewne naczynia krwionośne. To spowodowało utratę pamięci. Unger zapomniał o wszystkim z wyjątkiem tego momentu, w którym zadano mu cios, chcąc go zabić. Dlatego jest przekonany, że umarł. Uleczę go tylko wtedy, gdy otworzę mu czaszkę i usunę krwiak, który uciska mózg.

— Czy to niebezpieczna operacja? — zapytała Emma z niepokojem.

— Jest bolesna, co prawda, ale niegroźna — pocieszał ją Sternau. — Jeżeli państwo mnie upoważnią, przeprowadzę ją jutro.

Wszyscy wyrazili zgodę, Arbellez zaś dodał z uśmiechem:

— Co do honorarium, nie powinien senior mieć żadnych obaw. Chory jest bogaty, otrzymał z królewskiego skarbu, ukrytego w pieczarze, podarunek, który mu pozwoli opłacić pańskie zabiegi.

— To nie najważniejsze. Miejmy nadzieję, że operacja całkowicie przywróci Ungerowi świadomość — rzekł doktor.

Po kolacji Sternau wyjawił mieszkańcom hacjendy, w jakim celu przybył do del Erina. Opowiadania Arbelleza i Marii Hermoyes utwierdziły go w dotychczasowych przypuszczeniach. Nie wątpił już — inni także nie — że Mariano jest prawdziwym hrabią Alfonsem.

Następnego dnia miała się odbyć operacja. Sternau poprosił Ungera, Mariana i Arbelleza o asystowanie. W samo południe wszyscy czterej udali się do pokoju chorego. Do korytarza, łączącego ten pokój z resztą domu, nikomu nie wolno było wchodzić, a w całym mieszkaniu miała panować niemal grobowa cisza. I tak się stało. Kilka razy tylko z pokoju, w którym przeprowadzano zabieg, słychać było coś w rodzaju bolesnego łkania lub głośnego, przeraźliwego krzyku. Wreszcie wszystko ucichło. Po pewnym czasie wszedł do salonu Arbellez, blady i wyczerpany.

— No i co? — Emma zerwała się z fotela.

— Senior Sternau jest jak najlepszej myśli. Antonio jeszcze nie od zyskał przytomności. Masz wejść do niego i zostać przy nim.

— Ja sama?

— Nie, razem ze mną. Gdy się obudzi, powinien zobaczyć znajome twarze.

Emma poszła za ojcem. Na górze spotkali kapitana Ungera. I on był blady i zmęczony. Gdy weszli do pokoju chorego, doktor stał pochylony nad łóżkiem i mierzył Ungerowi puls.

— Seniorito, niech pani tak usiądzie, by mógł panią zobaczyć natychmiast po przebudzeniu. Ja zaś ukryję się za kotarą — szepnął.

— Jak długo potrwa, zanim odzyska przytomność? — spytała Emma.

— Najwyżej dziesięć minut. Wtedy rozstrzygnie się, czy pamięć wróciła. Czekajmy i módlmy się.

Sternau stanął za kotarą, Emma usiadła na łóżku, Arbellez obok niego. Każda minuta wydawała im się wiecznością. Wreszcie Antonio poruszył ręką.

— Proszę się nie lękać — szepnął Sternau. — Może nawet krzyknąć z przerażenia, jest bowiem przekonany, że go zabito.

Doktor nie pomylił się. Chory drgnął nagle gwałtownie, po czym zesztywniał na kilka sekund. Widocznie wracała mu świadomość. W następnej sekundzie wydał okrzyk tak przeraźliwy i przejmujący, że Arbellez zadrżał, a Emma musiała się chwycić za poręcz łóżka, by nie spaść. Antonio westchnął bardzo głęboko i... otworzył oczy. Obecni mieli wrażenie, że budzi się ze snu. Popatrzył naprzód prosto przed siebie, potem na lewo i prawo. Gdy wzrok jego padł na Emmę, otworzył usta i wyszeptał:

— Emma... O Boże, śniło mi się, że Alfonso chciał mnie zabić, spotkałem go w jaskini, w której ukryty był królewski skarb. Czy naprawdę jestem u ciebie?

— Tak, jesteś u mnie, Antonio — odpowiedziała, biorąc go z ogromnym wzruszeniem za rękę.

Chwycił się nagle za głowę.

— Ale głowa boli mnie właśnie w tym miejscu, gdzie zostałem uderzony. Dlaczego mam bandaż, Emmo?

— Jesteś lekko zraniony.

— Aha... Wszystko opowiesz mi później. Teraz chce mi się spać, jestem bardzo zmęczony.

Zamknął oczy. Za chwilę zaczął oddychać miarowo. Sternau Wyszedł zza kotary i rozpromieniony powiedział:

— Wygraliśmy, udała się operacja. Jeżeli gorączka przejdzie, będzie zdrów. Niech pan zejdzie na dół, senior Arbellez, i przekaże domownikom dobrą wiadomość. Będę tu czuwał wraz z senioritą.

Nowina, którą przyniósł Arbellez, napełniła mieszkańców hacjendy nieopisaną radością. Następna doba minęła pomyślnie. Tylko rankiem zaniepokoili się trochę, nie było to jednak związane z osobą chorego. Przyjechał Bawole Czoło i kazał się zaprowadzić do Arbelleza. Powiadomił go o planowanym zamachu na hacjendę. Arbellez, ochłonąwszy z wrażenia, zaproponował:

— Pójdę po seniora Sternaua.

— Po wielkiego nieznajomego, którego tu przyprowadziłem? — zdziwił się Indianin. — Po co on potrzebny?

— Chciałbym się z nim naradzić.

— Kim jest ten człowiek? — w głosie Indianina czuć było lekceważenie.

— To lekarz.

— Lekarz bladych twarzy. Jakże on może dać dobrą radę Bawolemu Czołu, wodzowi Miksteków?

— Powinniście zastanowić się razem, co czynić. To człowiek wielkiego umysłu. Zrobił wczoraj Piorunowemu Grotowi operację głowy, przywrócił mu rozum i pamięć.

— A więc mój przyjaciel Piorunowy Grot znów wypowiada rozsądne słowa?

— Tak, będzie zdrów za kilka dni.

— Senior Sternau jest wielkim lekarzem, mądrym chirurgiem, ale nie wojownikiem. Czy widziałeś jego broń?

— Tak.

— Czy widziałeś, jak jeździ konno?

— Widziałem z daleka.

— Więc wiesz, że ten człowiek siedzi na koniu jak blada twarz, a broń jego lśni jak srebro; nie zdarza się to wielkim wojownikom.

— Nie chcesz się z nim naradzić?

— Jestem przyjacielem hacjendy, więc przystaję na twoją propozycję, ale nie będzie z tego żadnego pożytku. Sprowadśm go.

Po chwili Arbellez wrócił w towarzystwie Sternaua. Po drodze opowiedział doktorowi, co oświadczył wódz Miksteków. Sternau powitał Indianina z uśmiechem.

— Słyszałem, że zowią seniora Bawole Czoło i że jesteś wodzem Miksteków. Czy to prawda?

— Tak, jestem Bawole Czoło, wódz Miksteków.

— Jakie nam przynosisz wieści?

— Zanim przyprowadziłem was tutaj, spotkałem dwanaście bladych twarzy, które chciały was napaść i uśmiercić. Teraz widziałem trzy razy więcej białych, planują zamach na hacjendę.

— Czy ich podsłuchałeś, senior?

— Tak.

— Kiedy zamierzają napaść?

— Jutrzejszej nocy. Widziałem ich w Wąwozie Tygrysa.

— Czy to daleko stąd ?

— Według obliczenia białych twarzy trzeba godzinę jechać konno albo dwie godziny iść pieszo.

— Co robią teraz w wąwozie?

— Jedzą, piją i śpią.

— Czy w wąwozie jest las?

— Owszem, jest, wielki i gęsty. W lesie wytryska źródło, przy nim rozłożyli obóz.

— Czy wystawili straże?

— Widziałem dwóch wartowników, jednego u wejścia do wąwozu, drugiego u wyjścia.

— Jaką broń mają blade twarze?

— Strzelby, sztylety i rewolwery.

— Czy Bawole Czoło zaprowadzi mnie do nich? Pytanie to wprawiło Indianina w zdumienie.

— Po co, senior?

— Chcę obejrzeć sobie te blade twarze.

— Przyjrzałem się im dokładnie. Kto chce je widzieć, ten musi pełzać po ziemi i mchu, przeciskać się przez krzaki, a do tego nie nadaje się pański piękny strój meksykański — Bawole Czoło uśmiechał się niemal ironicznie. — Zresztą, kto idzie, by podsłuchiwać wrogów, ten naraża się na to, że go zabiją.

— Czy senior się boi tam mnie zaprowadzić? — zapytał Sternau.

Miksteka spojrzał na niego z pogardą.

— Bawole Czoło nie zna trwogi. Zaprowadzi, ale nie pomoże, jeżeli napadną na seniora blade twarze w liczbie trzy razy po dwanaście.

— Więc czekaj, senior, tu na mnie.

Po tych słowach Sternau odszedł, by przysposobić się do drogi.

— Ten człowiek zginie — oświadczył Indianin z głębokim przekonaniem.

— Będziesz go ochraniał — z powagą stwierdził Arbellez.

— Ma wielkie usta, ale małą rękę, mówi dużo, ale nie dokona niczego — powiedział Bawole Czoło, po czym podszedł do okna i zaczął patrzeć przez nie.

Sternau wrócił po niedługim czasie.

— Jestem gotowy — oznajmił.

Miksteka spojrzał na niego. Zmienił się na twarzy, nie umiejąc ukryć zdumienia. Stemau bowiem wyglądał wspaniale. Był ubrany w skórzane spodnie, w grubą koszulę myśliwską i wysokie buty, na głowie miał kapelusz o szerokim rondzie. Ubranie to kupił w Meksyku i przywiózł z sobą do hacjendy. Przez ramię przewiesił dubeltówkę. Zza pasa wystawały mu dwa rewolwery, ostry nóż i błyszczący tomahawk. Miksteka podszedł do niego i wyrzekł jedno tylko słowo: — Chodźmy.

— Czy do Wąwozu Tygrysa chce pan pojechać konno? — spytał Sternau, widząc ostrogi u butów Bawolego Czoła.

— Tak.

— Myślę, że lepiej pójść tam pieszo. Człowiekowi łatwiej się ukryć niż koniowi, koń może zdradzić swego pana.

— Senior doktor ma rację — powiedział Miksteka obojętnym tonem, ale w oczach jego zamigotały iskierki radości. Popędził konia na pastwisko i szybkim krokiem ruszył przed siebie, nie oglądając się na Sternaua. Raz tylko, gdy natrafili na piaszczysty grunt, zatrzymał się i obejrzał do tyłu. Zobaczył ślady stóp tylko jednego człowieka, Sternau bowiem szedł dokładnie po jego śladach.

— Uff! — mruknął z aprobatą, kiwając głową.

Droga prowadziła z początku przez piaszczyste pastwiska, później przez wzgórza porośnięte niskimi drzewami, wreszcie weszli w las o drzewach tak olbrzymich, że za każdym z nich mógł się ukryć człowiek. Szli już około dwóch godzin. Indianin z każdą minutą stawał się coraz ostrożniejszy. Sternau przypuszczał, że są juz niedaleko wąwozu. I rzeczywiście. W pewnym momencie Miksteka przystanął i powiedział:

— Obóz w pobliżu. Nawet szelest mogą usłyszeć.

Sternau w milczeniu postępował za swym przewodnikiem. Nagle Bawole Czoło położył się na brzuchu wskazując Sternauowi, by zrobił to samo. Czołgali się powoli w zupełnej ciszy, aż usłyszeli czyjeś głosy. Byli na brzegu głębokiego wąwozu o ścianach tak stromych, że całkowicie niedostępnych. Wąwóz miał około ośmiuset kroków szerokości, a blisko trzysta długości. Na dnie płynął strumyk, a koło niego leżało w trawie dziesięciu uzbrojonych ludzi. U wejścia do wąwozu i u wylotu stały warty. Sternau obejrzawszy to wszystko, szepnął:

— Widział senior trzy razy po dwunastu wojowników?

— Tak.

— Ale tu jest tylko dziesięciu.

— Poszli zapewne na zwiady.

— Albo na rabunek.

Sternau nadstawił ucha. Rozmawiali tak głośno, że słychać było każde słowo. Widać, czuli się tutaj zupełnie bezpieczni.

— A ile mieliśmy otrzymać za schwytanie ich? — mówił jeden. — Dziesięć pesos od głowy? To dużo. Niewarci więcej ci dwaj Niemcy i Hiszpan.

— Pojechali inną drogą. Niech ich diabli porwą! — zaklął drugi.

— Czego klniesz? — ofuknął go sąsiad. — Tym lepiej, że się wymknęli. Teraz jako łup otrzymamy całą hacjendę, oczywiście, jeżeli wybijemy wszystkich, zwłaszcza zaś jednego Niemca i Hiszpana.

— Jak senior nazywał tych ludzi?

— Niemiec to Sternau, Hiszpan — de Lautreville.

— Ale czy wystarczy nas do zdobycia hacjendy? Ten Arbellez ma podobno około pięćdziesięciu vaquerów.

— Ośle, zaskoczymy ich przecież.

Sternauowi to wystarczyło. Już wiedział, że ma do czynienia z bandą zbójów i morderców. Chwycił strzelbę i zaczął ostrożnie zdejmować z ramienia.

— Co pan zamyśla? — spytał Indianin.

— Chcę zabić tych ludzi.

— Tylu naraz?

— Tak.

Z twarzy Miksteki łatwo było odczytać, że uważa swego towarzysza za szaleńca. Chciał się cofnąć, ale Sternau rozkazał:

— Zostań, przecież się chyba nie boisz. Jestem Matava-se, Władca Skał. Wszystkich morderców mamy w ręku.

Usłyszawszy to imię, Indianin złożył doktorowi głęboki ukłon.

— Będziesz, Bawole Czoło, pilnował wyjścia z wąwozu. Żaden z nich nie może uciec.

Po tych słowach zamierzył się z dubeltówki, kierując w dół lufę. Po chwili jednak zdecydował się na coś innego.

— Zobaczysz, jak Władca Skał pokona wrogów! — wstał, by mogli go ujrzeć ci z dołu, i wydał głośny okrzyk.

Echo odpowiedziało mu donośnie, a jednocześnie zabrzmiał huk wystrzału. Bandyci skoczyli na równe nogi i rzucili się ku strzelbom, które leżały w nieładzie niedaleko biwaku. Sternau i Bawole Czoło przypadli do ziemi i posyłali strzał za strzałem w kierunku zdezorientowanych bandytów. Pięciu już padło, pozostali daremnie strzelali w górę. Chcąc ratować życie, rzucili się do ucieczki. Co który zbliżył się jednak ku wylotowi wąwozu, kula kładła go, trupem. Wkrótce dwóch tylko pozostało przy życiu. Jednego powalił Bawole Czoło, ostatniego chciał Sternau oszczędzić.

— Połóż się i nie ruszaj! — krzyknął do bandyty. Ten natychmiast wykonał rozkaz.

— Zejdź do niego, ja zostanę tutaj i będę z góry obserwował — zwrócił się Sternau do wodza Miksteków.

Bawole Czoło pobiegł wzdłuż krawędzi wąwozu, aż dotarł do wylotu, a stamtąd do miejsca, w którym bandyta leżał nieruchomo na ziemi. Nie było obawy, że teraz ucieknie. Sternau pośpieszył więc za Bawolim Czołem. Podszedłszy do leżącego powiedział:

— Wstań!

Człowiek podniósł się, drżąc na całym ciele.

— Ilu was było?

— Trzydziestu sześciu.

— Gdzie reszta? Zwlekał z odpowiedzią.

— Mów, milczenie przypłacisz życiem.

— Są w hecjendzie Vandaqua.

— Co tam robią?

— Poszli do seniora.

— Kim jest ten senior?

— To człowiek, który kazał nam napaść na hacjendę del Erina.

— Czy nie wymienił swego nazwiska?

— Nie.

— Ale ja je znam. Czy macie konie?

— Pasą się niedaleko, na przełęczy.

— Jak daleko stąd do hacjendy Vandaqua?

— Trzy godziny drogi.

— Kiedy wyruszyli?

— Przed godziną.

— A kiedy zapowiedzieli swój powrót?

— Mają wrócić, gdy zapadnie wieczór.

— Dobrze, zaprowadź nas do koni.

Nabiwszy strzelby poszli za bandytą. Wybrali trzy najlepsze wierzchowce i przyprowadzili do wąwozu. Zawinąwszy w koce broń, jaką znaleźli, załadowali na konie. Do jednego przywiązali jeńca, po czym ruszyli do hacjendy. Drogę przez las odbyli stępa, przez góry kłusem, galopem przez równiny.

Mieszkańcy hacjendy zdumieli się na ich widok. Sternau udał się do chorego, Miksteka zaś opowiadał domownikom, co zaszło.

— Ten lekarz słynie na preriach — mówił. — To Matava-se, Władca Skał.

Zaledwie Bawole Czoło skończył opowiadanie, zjawił się Sternau. Chorego zastał pogrążonego we śnie. Emma czuwała przy nim, skrupulatnie spełniając wszystkie polecenia lekarza.

Arbellez zwołał mieszkańców hacjendy na dziedziniec. Podszedł do Sternaua i wyciągnął doń rękę.

— Dziękuję panu — powiedział. — Obronił nas pan przed bandytami.

Sternau zapytał:

— Słyszałem, że hacjenda Vandaqua jest oddalona stąd o trzy godziny drogi. Czy rzeczywiście można się do niej dostać w tym czasie?

— Tak.

— W jakich stosunkach jest pan z właścicielem tamtej hacjendy?

— To mój zacięty wróg.

— Tak też myślałem. Jest tam teraz Pablo Cortejo. To on zwerbował, przeciw panu, senior Arbellez, tę bandę morderców. Mariano, pan i ja pojedziemy do Vandaquy, weźmiemy ze sobą dwudziestu ludzi. Bawole Czoło natomiast wróci z dziesięcioma do Wąwozu Tygrysa, aby sprowadzić konie i łupy. Reszta pozostanie tutaj pod opieką mego przyjaciela Ungera, by ewentualnie bronić hacjendy. Trzeba być w ostrym pogotowiu, nie wiadomo, co się może zdarzyć. Zgadzacie się, państwo?

Wszyscy chętnie przyjęli wyznaczone im role; niebawem oba oddziały, każdy w innym kierunku, wyruszyły z hacjendy. Oddział Bawolego Czoła miał proste zadanie. Dojechawszy do wąwozu, załadował zdobycz na konie i zawrócił. Inaczej rzecz się miała z oddziałem zdążającym do Vandaquy. Musiał posuwać się bardzo ostrożnie. Niedaleko hacjendy spotkali jakiegoś cibolera. Sternau podjechał do niego i zapytał:

— Idziesz z hacjendy Vandaqua?

— Tak, panie.

— Czy właściciel w domu?

— Siedzi przy stole i gra w lamonte o srebrne pesos.

— Z kim?

— Z jakimś obcym panem ze stolicy. Zapomniałem jego nazwiska.

— Cortejo?

— Tak jest.

— Czy są jeszcze w hacjendzie jacyś obcy ludzie?

— Około dwudziestu. Przybyli niedawno. Rozłożyli się u vaquerów, grają, ale nie o srebrne pesos.

Jak pochwycić Corteja? O napadzie na hacjendę mowy być nie mogło. Sternau i Mariano zdecydowali, że należy się udać do domu hacjendera i tam dopiero powziąć decyzję. Po kwadransie ujrzeli folwark, a jeszcze wcześniej dostrzegli na równinie parę ruchomych punktów.

Gdy zatrzymali się przed domem, właściciel wyszedł ich powitać.

— Ach, senior Arbellez — rzekł z fałszywym uśmiechem. — Czemu mam zawdzięczać ten niezwykły zaszczyt?

Sternau zbliżył się do niego na swym koniu i odpowiedział zamiast Arbelleza:

— Wybaczcie, mój panie. Jestem tu obcy, szukałem w hacjendzie del Erina seniora Corteja. Powiedziano mi, że jest u pana. Czy mogę z nim mówić?

Wygląd Sternaua dał widać hacjenderowi do myślenia, bo przestał się uśmiechać.

— Przykro mi bardzo, mój panie — powiedział — ale Cortejo odjechał przed chwilą.

— Dokąd?

— Nie wiem.

Sternau pokiwał głową. Rzecz oczywista — ten człowiek nie zdradzi Corteja. Należało tylko się przekonać, czy mówił prawdę. Dlatego też zapytał:

— Czy pozwoli nam pan odpocząć w swoim domu?

— Chętnie — brzmiała odpowiedź. A więc nie kłamał!

— I jeszcze jedno: Co to za ludzie, których niedawno widzieliśmy na prerii jadących konno na zachód?

— Kto to może wiedzieć — odparł lakonicznie hacjendera.

Tym razem kłamie jak z nut — pomyślał Sternau.

— Bądźcie zdrowi! — zawołał. — Wkrótce się dowiemy, kim są ci ludzie.

Ruszył z kopyta, a za nim cały oddział. Jechali w tym samym kierunku, w którym udali się nieznani jeźdźcy. Droga prowadziła do Wąwozu Tygrysa. Dotarłszy do lasu, musieli zwolnić tempo. Konie z trudem przedzierały się przez gąszcz. Wreszcie znaleźli się przy wejściu do wąwozu. Na polecenie Sternaua wszyscy zatrzymali się, on zaś począł badać tropy. Odczytał z nich, ze byli tutaj vaquerzy. Ponadto znalazł ślady wiodące z wąwozu w kierunku zachodnim; pozostawił je z pewnością Cortejo ze swymi ludźmi.

Pojechali tym tropem. Prowadził przez gęsty las, wciąż na zachód, potem skręcił na północ. Wreszcie wydostali się z lasu na równinę całkowicie pozbawioną drzew.

Aż do wieczora badali ślady. W końcu upewnili się, że Cortejo i jego ludzie podążyli w kierunku miasteczka San Rosa.

— Możemy zawrócić — powiedział Sternau. — Przynajmniej na pewien czas dadzą nam spokój. Otrzymali nauczkę, której nie zapomną.

— Doniosę o nich władzom — rzekł Arbellez.

— Co to da?

— Nic. Nie ma u nas sprawiedliwości. Zwycięża ten, kto silniejszy, choćby był ostatnim nikczemnikiem, a kto chce sprawiedliwości, musi ją sobie sam wymierzyć. Ma pan rację. Możemy wracać. Napad został udaremniony, nieprędko zechcą go powtórzyć.

Noc już była głęboka, gdy dotarli do hacjendy del Erina.

Koniec wersji demonstracyjnej.

JUAREZ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROTMISTRZ

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PODWÓJNY POJEDYNEK

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SĄD HONOROWY

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PORWANIE

Po dniach obfitujących w tak niezwykłe wydarzenia nastąpiło w hacjendzie kilka tygodni spokoju. Sternau postanowił odłożyć wyjazd do czasu, aż Unger wróci do zdrowia, każdy bowiem najbłahszy a nie przewidziany przypadek mógł niedobrze wpłynąć na stan jego umysłu i nawet zagrażać życiu. Po dwóch tygodniach chory opuścił łóżko, po trzech spacerował po ogrodzie, a po miesiącu odbywał juz dłuższe przechadzki. Umysł jego pracował zupełnie normalnie. Od chwili gdy wróciła mu pamięć, prześladować go zaczęła myśl o zemście na młodym Rodrigandzie. Pewnego dnia oświadczył przyjaciołom, że pragnie się do nich przyłączyć. Ponieważ musiał odzyskać sprawność w jeździe konnej — czekała ich przecież daleka wyprawa — przyjaciele, chcąc nie chcąc, czekali aż organizm rekonwalescenta będzie mógł znieść trudy podróży.

Tak minęło kilka tygodni.

Mariano korespondował z narzeczoną. Wysłał do niej dwa listy, odpowiedziała na oba. Błagała, aby w dalszym ciągu był we wszystkim posłuszny Sternauowi, zapewniała o swej miłości i przywiązaniu. Doktor pisał do żony przed wyjazdem z Veracruz do Meksyku. Prosił, aby odpowiedź wysłała do stolicy na adres Amy Dryden, a przyjaciółka przekaże mu ten list, gdziekolwiek by się znajdował. Pewnego dnia Mariano otrzymał trzecią przesyłkę od ukochanej. Koperta była dość gruba. Gdy ją otworzył, znalazł list do siebie od Amy i do Sternaua z Reinswalden. Ten doktora składał się z kilku stron: na jednej pisała do Ungera żona i mały Kurt. Roseta donosiła, że wszystkim powodzi się dobrze. Przeczytawszy list, Sternau włożył go do portfela, wyszedł za hacjendę, schwytał najdzikszego konia, dosiadł go i pognał na sawannę. Chciał być sam ze swymi myślami. Rekonwalescent odbywał codziennie w towarzystwie doktora przejażdżki konne. Wkrótce stan jego poprawił się do tego stopnia, że mógł już na dobrym koniu, o równym kroku, brać udział w dalszych wycieczkach. Sternau ustalił dzień odjazdu. Mieli pozostać w hacjendzie jeszcze przez tydzień.

Pedro Arbellez, przyjąwszy dzierżawę z rąk Juareza, często bywał w hacjendzie Vandaqua. Pewnego popołudnia poprosił przyszłego małżonka córki, aby mu towarzyszył. Ponieważ zmrok zapadał, postanowili wrócić dopiero następnego dnia. Wkrótce po ich odjeździe Sternau zobaczył przez okno jakiegoś jeźdźca, który pędził w kierunku hacjendy. Gdy zbliżył się, Sternau poznał po uniformie, że to oficer kawalerii. Zszedł więc szybko do zebranych w jadalni domowników i zakomunikował im nowinę.

Oficer stanął wkrótce na dziedzińcu, gdzie powitała go Emma jako pani domu.

— Czy to jest hacjenda del Erina? — zapytał przybysz skłoniwszy się grzecznie.

— Tak — odpowiedziała.

— Właścicielem jest Pedro Arbellez?

— Tak, jestem jego córką.

— Benito Juarez posyła mnie jako gońca z wiadomościami do Monclovy. Wódz mój powiedział, że senior Arbellez udzieli mi gościny na wypadek, gdybym przed nadejściem nocy nie mógł dotrzeć do celu.

— To się samo przez się rozumie. Ojca wprawdzie nie ma, wróci dopiero jutro, ale pan znajdzie w naszym domu wygodny odpoczynek. Proszę zostawić konia vaquerom i pójść za mną do jadalni.

Kiedy tam weszli, Emma przedstawiła nieznajomego obecnym. Usiadł przy stole i zaczął jeść kolację. W rozmowie nie brał prawie udziału. Gdy Sternau zapytał go o miejsce pobytu Juareza, odparł wymijająco:

— Dyplomatyczne i wojskowe względy nie pozwalają mi odpowiedzieć na to, senior. Juarez nie chce, by wiedziano, gdzie przebywa.

Zabrzmiało to dziwnie. Sternau obrzucił oficera badawczym spojrzeniem i zrezygnował z dalszych pytań. Wkrótce gość oświadczył, że chciałby się udać na spoczynek, gdyż będzie musiał wyruszyć bardzo wcześnie. Stara Maria Hermoyes wskazała mu pokój, w którym miał przenocować. Wszedłszy do niego, jak stał, w ubraniu, z papierosem w ustach, rozciągnął się w hamaku. Ćmił tak jednego papierosa po drugim, nasłuchując, co się dzieje na korytarzu. O północy podszedł z lampą do okna i dwukrotnie zatoczył nią koło, po czym ją zgasił. Po kilku minutach ktoś rzucił w szybę garść piasku. Okno otworzyło się.

Rozmowa w jadalni ożywiła się dopiero po odejściu przybysza, obecność jego bowiem krępowała domowników. W oczach miał coś nieprzyjemnego, głos zaś ostry, odpychający. Najbardziej nie podobał się on Sternauowi. Tym bardziej że doktor zauważył, iż mundur źle na nim leży, jakby był nie na jego miarę skrojony. Z każdą minutą niepokój Sternaua wzrastał. Jakiś głos wewnętrzny przestrzegał go przed tym człowiekiem. Czy był on istotnie wysłannikiem Juareza? Verdoja i Pardero są nie wiadomo gdzie i przysięgali zemstę... Od chwili gdy Arbellez zarządza Vandaquą, del Erina jest prawie pozbawiona vaquerów. Niedobrze... Wyszedł na korytarz i nasłuchiwał pod drzwiami. Co porabia nieznajomy? Widocznie śpi, bo w pokoju cisza. Sternau zszedł więc na dziedziniec; chciał go obejść i rozejrzeć się dokoła. Nie przeczuwał, co go spotka.

Tuż przed zachodem słońca od strony Saltilio zbliżał się do hacjendy oddział jeźdźców, liczący dwunastu ludzi. Verdoja i Pardero jechali na czele. Z nastaniem ciemności zatrzymali się w lesie, w którym leżał ów kamień, służący niedawno rotmistrzowi do porozumiewania się z bandytami. Jeźdźcy zsiedli z koni, zaprowadzili je w zarośla i przywiązali do drzew. Dwóch ludzi zostało na warcie, reszta ruszyła ku hacjendzie piechotą. Verdoja i Pardero rozmawiali półgłosem:

— Szczęśliwy to traf, że nasze mundury znalazły się w mieście. Inaczej Emilio nie mógłby tak łatwo tam się dostać.

— Żeby go tylko nie zdemaskowali.

— To sprytna bestia, nie zdradzi się żadnym gestem czy miną. Myślę, że wszystko pójdzie gładko.

Był nów, więc na dworze panowała ciemność. Ludzie rotmistrza obeszli hacjendę i około północy przekradli się tylnym wejściem.

— Na górze są pokoje dla przyjezdnych — rzekł Pardero. — Za chwilę otrzymamy znak. Czy tymczasem przeleziemy przez płot?

— Tak, ale tylko my dwaj. Żołnierze muszą zostać po tej stronie.

Verdoja i Pardero przeskoczyli przez płot i ukryli się w pobliżu. Zaledwie przykucnęli, usłyszeli kroki na piasku dziedzińca.

— Musimy przypaść do ziemi... Ktoś idzie... — szepnął Verdoja.

Sternau, zbliżający się wolno i cicho, przystanął u węgła domu, nadsłuchiwał przez, chwilę, po czym ruszył dalej. Pardero mimo ciemności rozpoznał doktora.

— To on. Co zrobimy?

— Zdzielę go kolbą. Później mielibyśmy z nim więcej kłopotu.

— Ale gdy zauważą, że go nie ma?

— Nikt nie zauważy. Wszyscy są już w łóżkach. Uwaga! Verdoja ujął dubeltówkę za lufę i zaczął się skradać za Sternauem. Grunt był tu pokryty trawą, która tłumiła odgłos kroków. Znalazłszy się w pobliżu doktora, schylił się na moment, by zmierzyć przy świetle gwiazd dzielącą ich odległość. I skoczył. Sternau miał ucho wyczulone. Usłyszawszy za sobą lekki szelest, odwrócił się, ale w tejże chwili otrzymał w głowę tak straszliwe uderzenie, że padł na ziemię, nie jęknąwszy nawet.

— Pardero! — szepnął eks-rotmistrz. — Do mnie!

— Ma go pan?

— Tak, właśnie go wiążę. Każ sobie rzucić przez płot jakiś knebel.

Po chwili Pardero wrócił z kneblem.

— No, gładko poszło, przyjacielu. To jedyny ptaszek, którego należało się obawiać, z innymi nie będziemy mieli kłopotu. A tam Emilio daje znaki.

— Chodźmy więc do niego.

Szybko pobiegli do okna i sypnęli w nie piaskiem. Po chwili byli w pokoju Emilia. Powiedzieli mu o schwytaniu Sternaua, a on im zdał relację z tego, co wyszpiegował.

— W porządku — powiedział Verdoja. — Wiem, w którym pokoju śpi każda z interesujących nas osób. Czy masz latarkę?

— Mam. Czy zapalić?

— Naturalnie. A teraz za mną.

Cicho otworzyli drzwi i jeden za drugim wyszli na korytarz, Verdoja zaprowadził ich pod drzwi pokoju Mariana. Zapukał cicho kilka razy.

— Kto tam?

— To ja, Sternau — odparł szeptem ledwie dosłyszalnym.

— Ach, to ty. Co się stało?

— Otwórz prędko. Mam coś bardzo ważnego.

— Zaraz.

Słychać było, jak w pokoju skrzypnęło łóżko.

Mariano zarzucił na siebie ubranie i otworzył.

Pojmano go w jednej chwili. Poczuł na szyi czyjeś ręce, które zacisnęły mu gardło tak, że nie mógł odetchnąć ani wydać z siebie dźwięku. Chciał się bronić, ale kilka mocnych ramion unieruchomiło go całkowicie. Potem związano mu ręce i nogi rzemieniami i zakneblowano usta. Był jeńcem.

— No, z tym sprawa załatwiona. A teraz do Ungera — rozkazał Verdoja.

Z Ungerem poszło im równie sprawnie, jak z Marianem. Schwytano Sternaua, Mariana i Ungera, a cały dom był pogrążony we śnie.

— Pora do seniority — znów rozkazał Verdoja. Zapukali cicho do drzwi Emmy.

— Kto tam? — zapytała. Verdoja starał się nadać swemu głosowi wysokie i miękkie brzmienie.

— To ja, Karia — wyszeptał.

— Czego chcesz?

— Muszę z tobą pomówić. Otwórz, Emmo!

— Po co?

— Chodzi o tego przybysza. Nie wiem, czy mam obudzić seniora Sternaua.

Emma dała się wciągnąć w pułapkę.

— Ach, więc grozi niebezpieczeństwo? Zaczekaj, zaraz otworzę.

Podniosła się z łóżka, odsunęła zasuwkę drzwi.

— Wejdź. O co chodzi?

Verdoja wpadł do pokoju i chwycił ją za gardło. Upadła na podłogę, nie próbując nawet się bronić. Ze strachu straciła przytomność, leżała bez ruchu. Teraz udali się do sypialni Indianki. I tutaj podstęp się udał, tylko że Karia nie zemdlała. Była przecież córką wodza Indian i nie miała tak delikatnych nerwów, jak Meksykanka. Skrępowano ją i zakneblowano usta.

Złoczyńcy mieli teraz wszystkie ofiary w ręku. Verdoja i Pardero wiedzieli, że na dole, w oficynie, śpią vaquerzy. Sprowadziwszy więc swych ludzi, zabronili im plądrowania, obawiając się, że może powstać hałas. Po trzech zbirów pilnowało Mariana i Ungera. Verdoja udał się do Emmy, Pardero zaś do Karii.

Gdy eks-rotmistrz wszedł do pokoju córki hacjendera, było w nim zupełnie ciemno. Zapalił świecę. Emma zaczęła wracać do przytomności. Rozkazał drżącej z przerażenia dziewczynie, by się ubrała, sam zaś wyjął z szafy rzeczy niezbędne do długiej konnej jazdy.

Karia nie leżała bez ruchu na podłodze. Miotała się to w jedną, to w drugą stronę, usiłując wyzwolić się z więzów. Pardero wszedł, zamknął drzwi za sobą i zapalił świecę. Rozluźnił nieco sznury krępujące dziewczynę, nie uwolnił jej jednak rąk. Była już zupełnie spokojna. Początkowo patrzyła na niego z nienawiścią, teraz oczy miała zamknięte. Mogło się wydawać, że wszystko, cokolwiek ją jeszcze spotka, przyjmie obojętnie.

Otworzyły się drzwi i stanął w nich Verdoja.

— Jesteście gotowi? — zapytał.

— Tak.

— Weź jeszcze kilka chust, koców i jazda.

Ubrano również Mariana i Ungera. Byli tak skrępowani, że nie mogli się ruszyć, zataszczono ich więc na dziedziniec. Verdoja i Pardero znieśli tam Emmę i Karię.

Nikt w hacjendzie nie słyszał, co się dzieje. Bandyci otworzyli główną bramę i wynieśli przez nią Sternaua. Zalegał gęsty mrok, nie widzieli więc, czy oczy ma otwarte czy zamknięte, przez cały czas jednak leżał bez ruchu. Po chwili wszyscy jeńcy znaleźli się za bramą; każdego dźwigało dwóch ludzi. Jeden z napastników został, by zamknąć bramę, a następnie przeskoczył przez płot i przyłączył się do towarzyszy. Cała akcja trwała zaledwie godzin w. W dwa kwadranse później wszyscy byli już w lesie przy koniach. Dla jeńców przeznaczono pięć wierzchowców, dwa miały damskie siodła. Przymocowano ofiary do koni. W trakcie tego okazało się, że Sternau odzyskał przytomność. Trzynastoosobowa banda podzieliła się na pięć grup. Każda miała prowadzić jednego jeńca; Ungera, Mariana i Sternaua po trzech ludzi, Emmę i Karię po dwóch. Dla utrudnienia pogoni rozjechano się w różnych kierunkach. Miejsce spotkania wyznaczono z góry. Wszyscy mieli tam dotrzeć najpóźniej następnego dnia wieczorem. Na kilka dni przed napadem każdy rozbójnik dokładnie zbadał drogę, którą wypadało mu przebyć. Nie wątpiono więc w powodzenie wyprawy. Dwie tylko okoliczności mogły pokrzyżować plany Ver-doja: zdrada któregoś z własnych ludzi albo rozbicie choćby jednej grupy przez liczniejszych przeciwników. Zdał sobie z tego sprawę dopiero rankiem przy pierwszym postoju. Miał obok siebie Emmę i jednego Meksykanina. Cóż miał jednak robić? Tylko jechać dalej. Początkowo droga prowadziła wśród pagórków, a potem wzdłuż zachodniego stoku gór, ciągnących się od północy na południe stanu Coahuila. Gdy słońce stanęło w zenicie, dotarli do skraju pustyni Mapimi. W tym właśnie miejscu miały się spotkać wszystkie grupy. Verdoja czekał z niepokojem.

W godzinę później ujrzał oddział jeźdźców. Gdy zbliżyli się nieco, odetchnął z ulgą. Rozpoznał ośmiu ludzi; była to więc eskorta Mariana i Sternaua wraz ze swymi jeńcami. Obaj byli silnie skrępowani. Tylko kneble wyjęto im z ust, aby mogli oddychać swobodnie.

Pod wieczór zjawiła się ku zadowoleniu eks-rotmistrza reszta zbójów, prowadząc Karię i Ungera. Żaden z oddziałów nie był ścigany. Verdoja poczuł się całkowicie bezpieczny.

Rozbito obóz i rozpalono ognisko. Zjedzono kolację, a potem nakarmiono jeńców, bo ręce mieli w dalszym ciągu związane. Ustawiono warty i ułożono się do snu. Verdoja objął pierwszą straż, chciał bowiem podręczyć pokonanych przeciwników. Leżeli w środku koła, utworzonego przez jedenastu Meksykanów. Eks-rotmistrz podszedł do Ungera i zapytał:

— No, chłopcze, jak ci się podobał spacerek ? Mam wam przekazać ukłony od kogoś bardzo życzliwego.

— Któż to taki?

— Niejaki Cortejo.

— Z Meksyku?

— Tak. To, zdaje się, wasz dobry przyjaciel.

Verdoja świadomie zdradził nazwisko swego mocodawcy. Gdyby bowiem udało mu się dowiedzieć, dlaczego Cortejo tak usilnie pragnął śmierci tych ludzi, rnógłby mieć atut przeciwko niemu.

— Niech go diabli porwą! — zawołał Unger.

— To was raczej diabli porwą.

— Ale razem z tobą.

— Zamilcz, łotrze, bo jeśli nie, to mnie popamiętasz. Kopnął Ungera i podszedł do Mariana.

— Przekonałeś się chyba, jak się kończy sekundowanie szubrawcy. Teraz cierpisz za niego. Czy znasz Corteja?

Mariano milczał.

— Znasz go? — powtórzył Verdoja. Mariano milczał nadal.

— Widzę, że trzeba cię nauczyć posłuszeństwa. Będziesz ty śpiewać, oj, będziesz!

Kopnął go i podszedł do Sternaua, który był związany tak mocno, że — zdawało się — nie mógł ruszyć ani ręką, ani nogą.

— No i cóż, psie przeklęty? — syknął Verdoja. — Okaleczyłeś nas obu, spotka cię więc podwójna kara. Powiedz mi, jakie to gwiazdy widziałeś, kiedy zdzieliłem cię kolbą przez łeb?

Sternau leżał nieruchomo.

— Nie chcesz odpowiadać? Poczekaj no, już ja cię zmuszę do mówienia!

Podniósł nogę, by kopnąć doktora, ale ten błyskawicznym ruchem podciągnął skrępowane w kostkach nogi, wyprostował je i uderzył go nimi w brzuch z taką siłą, że eks-rotmistrz zwalił się na ziemię, głową padając prosto w ognisko. Podniósł się wprawdzie natychmiast, ale ryczał tak głośno, że zbudził wszystkich:

— Moje oko, moje oko, nic nie widzę!

Zbóje podbiegli do niego. Okazało się, że ukłuł się drzazgą płonącego drewna, koniec jej tkwił jeszcze w oku, sprawiając nieopisany ból. Verdoja jęczał bez przerwy i błagał, by mu drzazgę wyciągnięto, ale nikt nie chciał się tego podjąć.

— To może zrobić tylko jeden człowiek — powiedział Pardero — Sternau.

— Co? Ten pies, sprawca mego nieszczęścia? Przenigdy!

— Jest lekarzem. Tylko on potrafi wyciągnąć drzazgę. Verdoja prawie mdlał z bólu. Minęło kilka minut.

— No dobrze — zgodził się wreszcie — ale potem zwinę go w kabłąk i przywiążę do konia.

Pardero podszedł do Sternaua i zapytał:

— Czy senior jest okulistą?

— Tak jest — odparł bez wahania Stemau, ponieważ w tym momencie zaświtała mu myśl o ucieczce.

— Czy usunie pan drzazgę?

— Tego nie wiem. Wpierw muszę zbadać oko.

— Więc dobrze. Rozluźnię panu więzy na tyle, że będzie pan mógł wstać.

Podprowadziwszy doktora do ogniska, przy którym Verdoja jęczał przeraźliwie, porucznik polecił:

— Niech go pan zbada!

Verdoja odsunął rękę, którą zasłaniał uszkodzone oko, i patrząc na Sternaua zdrowym, mruknął przez zęby:

— Łotrze, jeżeli w tej chwili nie przywrócisz mi wzroku, każę cię przypalać rozżarzonymi szczypcami. Zaczynaj!

Pardero świecił z boku pochodnią. Sternau był przekonany, że spośród wszystkich obecnych tylko Unger rozumie po niemiecku. Nachylony nad okiem, powiedział więc głośno:

— Mut, ich werde euch befreien!

— Coś powiedział?! — ryknął Verdoja.

— My, lekarze, posługujemy się łaciną. Wymieniłem więc łacińską nazwę tego skaleczenia.

— Czy będzie można usunąć drzazgę?

— Tak.

— Więc usuń ją w tej chwili.

— Mam przecież związane ręce.

— Rozwiążcie go — rozkazał Verdoja.

— A jeżeli ucieknie? — wtrącił Emilio.

— Zwariowałeś? — obruszył się Pardero. — Trzynastu nas, jakżeby uciekł? Utwórzcie koło i weźcie go w środek.

Tak też zrobili. Sternau przystąpił do zabiegu.

— Nie mogę wyciągnąć drzazgi palcami — odezwał się po chwili. — Dajcie mi sztylet.

Usłuchano go. Był teraz wolny od więzów i z bronią w ręku. Ale jak zdobyć strzelbę i naboje? Jak wydostać się stąd? Dookoła obozu pasły się konie. Karabiny były ustawione w piramidy. W tym momencie dostrzegł u pasa Verdoja coś w rodzaju trzyczęściowej torby na pieniądze, kule i proch. W ciągu sekundy miał gotowy pian. Położył rękę na głowie rannego.

— Niech pan otworzy chore oko, a zamknie zdrowe — rozkazał.

Eks-rotmistrz spełnił polecenie. Doktor zbliżył sztylet do jego twarzy. Nagle opuścił go w dół, odciął torbę od pasa i chwyciwszy ją w zęby, z całej siły odepchnął Verdoja swymi herkulesowymi ramionami w kierunku stojących obok Meksykanów. Trzech czy czterech upadło na ziemię. Sternau przeskoczył ich i zaczął uciekać ogromnymi susami. Za chwilę miał już w ręku strzelbę i dosiadłszy pierwszego z brzegu konia, pogalopował na nim.

Stało się to wszystko niemal błyskawicznie. Nim zbóje zaczęli strzelać, oddalił się już znacznie. Ani jedna kula go nie dosięgła.

— Jazda! Na koń! Za nim! Musimy go złapać! — ryczał Verdoja.

Kilku bandytów ruszyło w pościg. Sternau liczył się oczywiście z tym. Nie zwalniając galopu, badał strzelbę.

Była to dubeltówka, mógł więc zabić z niej jedynie dwóch ludzi. Zawrócił i wkrótce zatrzymał konia. Było zupełnie ciemno. Zwierzę stało spokojnie. Sternau zeskoczył na ziemię i zmusił wierzchowca do położenia się. Niewiele czasu upłynęło, a Meksykanie — jadący nie ławą, lecz szeroką linią — minęli ich. Sternau w okamgnieniu znowu dosiadł konia i pognał za bandytami. Po kilku minutach znalazł się między dwoma. Zdjął palec z cyngla, ujął strzelbę za lufę i zbliżył się do tego, który jechał po jego prawicy. Meksykanin, myśląc, że to kolega, zawołał:

— Nie pchaj się na mnie! Odsuń się w lewo!

W tej chwili spadła na niego kolba Sternaua i zdruzgotała mu głowę. Doktor chwycił za uzdę jego wierzchowca i zatrzymał. Ściągnął z jeźdźca, co mu było potrzeba, a konia puścił wolno. Po minucie czy dwóch dogonił drugiego Meksykanina. Ten zapytał:

— Powiedziałeś, żebym się przesunął w lewo, a teraz sam się pchasz na mnie? Co ty wyprawiasz?

— Zaraz, zaraz — odparł Sternau.

Zanim bandyta zmiarkował, co się dzieje, uderzenie kolby zmiażdżyło mu czaszkę. Sternau również zatrzymał jego konia, ogołocił trupa z broni, po czym odpędził zwierzę.

Zaczął nasłuchiwać. Zorientowawszy się, w którym kierunku pojechali ścigający, popędził za nimi, sprawdzając po drodze zdobytą broń. Obje jednorurki były naładowane, mógł więc, doliczając dubeltówkę, posłać cztery strzały. Wkrótce zbliżył się do dwóch Meksykanów.

— Hola! — zawołał. — Do mnie, mam go!

Zatrzymał konia, a oni zrobili to samo,

— Gdzie jesteś? — zapytał jeden z nich.

— Tutaj. Upadł na ziemię.

Zaczęli cwałować do niego. Sternau wziął w rękę dubeltówkę. Rozległy się dwa strzały, obie kule trafiły. Jeźdźcy zachwiali się i zwalili z koni, te zaś stały spokojnie, przebierając kopytami. Doktor nasłuchiwał pilnie. Dookoła panowała zupełna cisza. A więc goniło za nim tylko czterech. Zeskoczył z siodła i nachylił się nad zabitymi. Nietrudno było sprawdzić, że nie żyją. I im odebrał wszystko, co mieli przy sobie. W sumie zdobył pięć strzelb, znaczną liczbę sztyletów i pistoletów, dwa lassa i wystarczającą ilość amunicji. Prócz tego w torbie było sporo złotych monet i banknotów. A więc nie brakło mu niczego prócz żywności, lecz o nią nie troszczył się zbytnio. Szybko przeniósł łupy na oba siodła, sprzągł razem konie, ujął za cugle i ruszył w kierunku nieznanej pustyni.

Musiał teraz zrobić wszystko, aby zmylić pogoń. Wiedział doskonale, że z nastaniem dnia trupy zostaną znalezione i Verdoja będzie szukał jego śladów. Przypuszczał także, że z hacjendy wyruszy wyprawa przeciw zbójom i dlatego dobrze byłoby zatrzymać rotmistrza jak najdłużej w tej okolicy. Postanowił więc zatoczyć koło. Kilka godzin galopował w kierunku zachodnim, kolejne dwie w południowym, po czym zwrócił się ku wschodowi. 0 świcie dotarł do miejsca położonego o dwie godziny jazdy od obozu bandytów. Tu wreszcie pozwolił koniom na popas, sam zaś wypalił kilka papierosów, które zabrał napastnikom.

Odetchnąwszy nieco, ruszył na północ. Musiał teraz jechać z jak największą ostrożnością, w każdej chwili bowiem mógł natknąć się na Meksykanów, którzy od północy właśnie rozpoczęli pościg za nim. Minęły od świtu dobre cztery godziny, gdy dotarł tam, gdzie zestrzelił z koni dwóch ścigających. Zamiast ich trupów leżała tylko kupa kamieni. Był to dowód, że ciała zabitych odnaleziono i pochowano. Zbadawszy ślady, doszedł do przekonania, że manewr się udał: cały oddział wraz z jeńcami wyruszył jego tropem w kierunku zachodnim. Tym samym — jak zaplanował — znajdował się teraz nie przed tymi, którzy go szukali, lecz za nimi. Role się więc zmieniły: to on był ścigającym. Miało to i złe, i dobre strony. Dwa sprzęgnięte konie utrudniały pościg, ale z kolei mógł często luzować wierzchowce i dzięki temu rozwinąć większą szybkość.

Dotarł do miejsca, w którym zboczył na południe. Po śladach wywnioskował, że bandyci też się tu zatrzymali, po czym ruszyli dalej. Gdy w dwie godziny później znalazł się tam, skąd skręcił na wschód, zorientował się, że ścigający i tu się zatrzymali, ale tym razem podążyli nie jego śladami, lecz na zachód, a więc wprost ku pustyni Mapimi.

Ruszył za nimi. Indianie i myśliwi jadą zwykle gęsiego, aby z tropów kopyt końskich nie można było rozpoznać liczby jeźdźców. Meksykanie jednak nie zastosowali tej sztuczki — jechali szeroką ławą. Sternau z łatwością wyliczył, że było ich trzynastu. Świadczyło to, że z wyjątkiem czterech zabitych nikogo nie ubyło z kompanii i że cała czwórka jeńców była razem z nimi. Pełen nadziei, ze jeszcze dziś wieczorem podkradnie się pod obóz i znowu unieszkodliwi paru przeciwników, ruszył naprzód.

Gdy poprzedniego wieczora czterej Meksykanie rzucili się w pościg za Sternauem, towarzysze ich nasłuchiwali przez jakiś czas w głębokim milczeniu: Verdoja na chwilę zapomniał nawet, że boli go oko.

Panowała niczym niezmącona cisza, aż nagle gdzieś daleko padły dwa strzały.

— Mają go! — zawołał Pardero.

— Tak, ale martwego — fuknął Verdoja. — Te łotry go zabiły! Jak się zemszczę na nim? I kto opatrzy moje oko?

— Może jest tylko ranny? — wtrącił jeden z Meksykanów. — Ten doktor zdaje się mieć żelazne siły.

— W takim razie sprowadzą go tutaj. Za jakieś pół godziny powinni być z powrotem.

Minęło pół godziny, a jeźdźcy się nie zjawili. Verdoja zaczął się niepokoić.

— Dlaczego nie ma jeszcze tych psubratów? Już ja im pokażę, gdy tylko wrócą!

Minęło jeszcze pół godziny, minęła godzina, a nikt nie nadjeżdżał. Oko bolało go coraz bardziej. Łzawiło tak, że musiał zasłonić je chustką. Niewiele to pomogło. Łzy ściekały po policzku gęstą strużką. Przez całą noc nawet na chwilę nie zasnął. Na zmianę to jęczał żałośnie, to przeklinał. Przed świtem wysłał dwóch ludzi, by odszukali tych czterech zaginionych. Dosiedli koni i ruszyli. Po pewnym czasie zobaczyli na ziemi ciało jednego towarzysza. Głowę miał zgruchotaną i był doszczętnie obrabowany. Przerazili się ogromnie.

— Kto to uczynił? Czyżby Sternau?

— Nie, to niemożliwe. Przecież inni schwytaliby go podczas walki i rabunku. Musimy w każdym razie jechać dalej.

Po jakichś trzystu krokach znaleźli drugiego trupa, również ze zdruzgotaną czaszką. I on został obrabowany. Jechali dalej w milczeniu. Było im bardzo nieswojo. Po pięciu minutach natrafili na kolejne zwłoki.

— Santa Madonna, wszyscy czterej zabici! — wyszeptał jeden z nich.

— Czy ten Sternau nie jest przypadkiem jakimś diabłem wcielonym? — dodał drugi.

— Uciekajmy stąd jak najprędzej!

Popędzili co koń wyskoczy, nawet nie oglądając się za siebie.

Kiedy wrócili do obozu, otoczono ich kołem, a Verdoja zapytał:

— No i co? Czy jesteście ślepi? Nikogo nie znaleźliście?

— Znaleźliśmy trupy naszych towarzyszy. Dwaj mają zmiażdżone głowy, dwaj zginęli od kuli, wszystkich czterech obrabowano.

W oczach jeńców zabłysły iskry nadziei, Emma zaś wydała okrzyk radości.

— Cicho! — krzyknął Verdoja. — Cieszycie się przedwcześnie. Jeszcze nam się nie wymknął! Jazda, ruszamy!

Dosiedli wierzchowców, jeńców przywiązali do koni i pojechali tam, gdzie leżeli zabici. Przy dwóch pierwszych nawet oficerowie nie mogli się zorientować, skąd idą ślady i w jaki sposób dokonano morderstwa. Konie zabitych, spłoszone przez Sternaua, uciekły. Zakopano trupy i ruszono dalej. Przy ciałach zastrzelonych sytuacja się powtórzyła. I tu po dokładnym zbadaniu terenu nie potrafiono ustalić, w jaki sposób Sternau rozprawił się z nimi.

— To istny szatan — rzekł jeden ze zbójów, żegnając się znakiem krzyża. — Bez pomocy piekła żaden zbieg nie zdołałby zabić czterech ludzi, którzy go ścigają.

— Cicho, durniu! — ofuknął go Verdoja. — Ten Sternau to po prostu przebiegły człowiek. Zabrał z sobą konie dwóch zastrzelonych, oto ślad. Szybko za nim!

Usypawszy w pośpiechu czterem zabitym mogiłę z kamieni, ruszono w dalszę drogę. W miejscu, w którym tropy skręcały na południe, zatrzymano się na naradę.

— Wraca do hacjendy — powiedział Pardero.

— Ależ skąd — obruszył się Verdoja. — Hacjenda leży w kierunku wschodnim, nie zaś południowym. Ma więc jakieś inne plany. Trudno przewidzieć jakie, tym bardziej, że przez kilka godzin zmierzał ku Mapimi. Musimy się mieć na baczności. W każdym razie jedźmy dalej po jego śladach.

Po paru godzinach przybyli na miejsce, w którym Sternau skręcił na wschód.

— Widzicie, miałem rację — ucieszył się Pardero. — Postanowił wrócić do hacjendy, by sprowadzić pomoc.

— Brednie — Verdoja na to. — Jest nas jeszcze tylko dziewięciu. Człowiek, który zabił w ciągu kilku minut czterech ścigających go ludzi, nie będzie tracił dwóch dni drogi na sprowadzenie pomocy przeciwko dziewięciu. Sternau nie jest idiotą. Droga tam i z powrotem zajęłaby mu cztery, najmniej trzy dni. A kiedy wróciłby, ślady nasze byłyby już zatarte.

— Jakie więc ma zamiary? — zapytał Pardero.

— Zabrał pięć strzelb. Jako łup? Z pewnością nie. Ponieważ jedna z nich jest dubeltówką, może oddać z nich sześć strzałów. Prowadzi z sobą konie dwóch zabitych. Po co? By osiągnąć większą szybkość przez luzowanie wierzchowców. Wszystko to wskazuje na to, że chce się z nami rozprawić.

— Ale dlaczego jedzie w kierunku wschodnim?

— Zdaje mi się, że odgadłem przyczynę: zatacza łuk. Tam, za górami, zwróci się na północ, aby zaatakować nas od tyłu. Może chce zyskać na czasie, może chce, byśmy za nim krążyli tak długo, aż nadejdzie pomoc z hacjendy. Wiecie przecież, że Sternau jest sławnym Władcą Skał. Taki człowiek jak on nigdy nie ulęknie się nas. Dowiódł zresztą tego. Teraz, gdy przejrzałem jego zamiary, nie dam się już zaskoczyć. Jestem pewien, że każdej nocy potrafiłby nam porwać z obozu kilku ludzi, choć byśmy stosowali wszelkie środki ostrożności. Dlatego nie możemy dziś rozbić obozu, musimy jechać aż do świtu. Później odetchniemy kilka godzin. Po odpoczynku znowu musimy jechać dzień i noc, dopóki rankiem nie staniemy na skraju pustyni. Pojutrze wieczorem dotrzemy do celu. Ponieważ Sternau odpoczywać będzie przez dwie noce, wyprzedzimy go znacznie.

— Czy nasze konie wytrzymają tak forsowną podróż?

— Na pewno. Jutro rano dotrzemy do stawu, przy którym będą mogły popasać i napić się wody. A pojutrze? Pojutrze mogą paść, na każdym bowiem pastwisku znajdziemy nowe konie.

— A obie dziewczyny?

— I one muszą wytrzymać. Uwolnimy jeńcom ręce, by im trochę ulżyć. Na skraju pustyni zostawimy paru ludzi, będą tam oczekiwać Sternaua. Kiedy się tylko pojawi, schwytają go lub wpakują mu kulkę w łeb. No, a teraz naprzód!

Verdoja istotnie przejrzał zamiary Sternaua. Natura obdarzyła go sprytem większym, aniżeli doktor przypuszczał. Gdyby plan eks-rotmistrza się powiódł, Sternau zostałby albo schwytany, albo zabity, jeńcy zaś umieszczeni w bezpiecznym dla Verdoja miejscu. Rozwiązano im ręce, aby sami mogli kierować końmi. Mimo to nie mogli nawet marzyć o ucieczce. Cały oddział ruszył galopem w kierunku Mapimi.

Po wykrzywionej twarzy widać było, że Verdoja cierpi, że oko boli go straszliwie, ale nie skarżył się ani słowem. Nawet myśl o zemście odłożył na później. Najważniejszą teraz rzeczą było jak najszybciej dotrzeć do celu.