James Oliver Curwood

KWIAT DALEKIEJ PÓŁNOCY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XIX

ROZDZIAŁ XX

ROZDZIAŁ XXI

ROZDZIAŁ XXII

ROZDZIAŁ XXIII

ROZDZIAŁ XXIV

ROZDZIAŁ XXV

KWIAT DALEKIEJ PÓŁNOCY

James Oliver Curwood

ROZDZIAŁ I

DUŻO MOŻLIWOŚCI

Co za oczy! Co za włosy! Co za karnacja! Śmiej się jeśli chcesz, Whittemore, ale ja mówię, że nigdy nie widziałem tak pięknej dziewczyny!

Wyrazista twarz Gregsona, gdy patrząc przez stół na przyjaciela zapalał równocześnie papierosa, promieniała wprost entuzjazmem.

- Nie raczyła na mnie zerknąć, mimo że gapiłem się na nią otwarcie! — wzdychał. — I nie było rady! Wprost nie mogłem od niej oczu oderwać! Daję słowo, wymaluję ją jutro na okładkę dla Burkego. Burke przepada za okładkami do swego miesięcznika przedstawiającymi piękne kobiety. Słuchaj stary, dlaczego ty właściwie tak chichoczesz?

- Bynajmniej nie z powodu tej jednej historii! - tłumaczył Whittemore. - A widzisz, myślę sobie ...

Powiódł wzrokiem po wnętrzu ubogiej chałupy, oświetlonej tylko jedną lampą olejną zwisjającą u sufitu. Gwizdnął cicho przez zęby.

- Myślę, czy znajdziesz na ziemi taki zakątek, gdzie nie groziłoby spotkanie z najpiękniejszą istotą świata. Ostatnia była w Rio Pedras, prawda Tom? Hiszpanka czy Kreolka? Zdaje się mam jeszcze przy sobie twój list, więc ci go jutro przeczytam. Wcale mnie zresztą nie zdziwiłeś. W Porto Rico są istotnie prześliczne dziewczęta. Ale nie sądziłem, że potrafisz nawet tutaj, w głuszy ...

— Ach, ta doprawdy bije wszystkie inne! — odparł artysta, otrząsając popiół z papierosa.

— Nawet tę dziewczynę z Valencji, hę? Rozbawiony Filip Whittemore przechylił się nieco przez stół, przy czym na jego przystojną, ogorzałą od wichru i mrozu twarz padło jaśniejsze światło lampy. Tom Gregson stanowił z nim zupełny kontrast; policzki miał gładkie, okrągłe, wąskie, wypieszczone ręce i budowę tak delikatną, że nieomal kobiecą. Po raz dwudziesty chyba tego wieczoru mocno uścisnęli sobie dłonie.

— Ty także nie zapomniałeś Valencji, co? — cieszył się malarz.

— Daję słowo, ależ rad jestem, że cię znowu widzę, Fil! Zdaje mi się, jak byśmy się nie spotykali od wieków, a toć to jeszcze nie ma trzech lat od powrotu z Południowej Ameryki. Valencja! Czy o niej kiedyś potrafimy zapomnieć! Gdy Burke wręczył mi przed miesiącem pierwsze, znaczniejsze honorarium, mówiąc: Tom robisz się sławny, potrzebujesz teraz wypoczynku - pomyślałem o Valencji, i zatęskniłem gorzko do tych dawnych dni, gdy we dwójkę omal nie rozpętaliśmy rewolucji. Ledwo nie straciliśmy głów przy okazji. Ciebie wyratowała odwaga, a mnie piękna dziewczyna!

— No i zimna krew! - roześmiał się Whittemore. — Wtenczas właśnie doszedłem do przekonania, że jesteś człowiekiem o najzimniejszej krwi, jakiego sobie tylko można wyobrazić. Czy próbowałeś dowiedzieć się, co porabia donna Izabella?

— Umieściłem dwukrotnie jej portret w miesięczniku Burkego. Raz jako Boginię Południowych Republik, a drugi raz jako Dziewczynę z Valencji. Wyszła potem za mąż za tę nieciekawą kreaturę, plantatora z Carabobo, i sądzę, że są szczęśliwi.

— Zdaje mi się, że były jeszcze inne... - rozważał Whittemore z udaną powagą. — Na przykład ta w Rio, która miała przynieść ci majątek, byle zechciała tylko pozować do portretu. W zamian za ten komplement mąż jej zamierzał ci wsadzić sześć cali noża pod żebro, lecz wytłumaczyłem mu w porę, że jesteś młody, niedowarzony, i nawet niespełna rozumu ...

- Wytłumaczyłeś mu pięścią! - radośnie wrzasnął Gregson. - Ależ to był wspaniały cios! Widzę jeszcze ten nóż! Zaczynałem właśnie mówić Ojcze Nasz, gdy bac! I runął na podłogę. Zasłużył sobie na to w zupełności. Nie uczyniłem przecież nic złego. Moją najlepszą hiszpańszczyzną poprosiłem tylko piękną panią, czy nie raczy mi chwilę pozować? Kiego diabła uznał te niewinne słowa za obelgę? A ona naprawdę była piękna!

- Oczywiście! — przyznał Whittemore. — Jeśli sobie dobrze przypominam, była najpiękniejszą istotą na ziemi. Ale później przyszły jeszcze inne. Co najmniej ze dwadzieścia, każda bardziej czarująca niż jej poprzedniczka.

- Z tego się składa moje życie - rzekł Gregson, przy czym głos miał o wiele poważniejszy niż przedtem. — Mogę malować tylko kobiety, i to malować dobrze. Poczytałbym za wariata tego wydawcę, który zamówiłby u mnie rysunek bez ładnej twarzyczki. Niech im Bóg da zdrowie! Sądzę, że nie tak prędko zabraknie na świecie ładnych kobiet. Gdy w jakiejś kobiecie nie dostrzegam nic pięknego, chciałbym umrzeć ...

- Tylko po co podnosić każdą rzecz do najwyższej potęgi?

- Kiedy właśnie o to chodzi! Jeśli przypadkiem jest nazbyt blada, jak na przykład donna Izabella, w myśli ożywiam jej cerę i mam piękno bez zarzutu! Lecz moja dzisiejsza nieznajoma jest naprawdę bez zarzutu! Chciałbym jedynie wiedzieć co to za jedna?

- To znaczy, gdzie można ją znaleźć i czy zechce pozować do paru szkiców oraz jednego portretu na okładkę? -wtrącił Whittemore. — Przecież o to chodzi?

- Właśnie. Masz wyraźne zdolności wnikania w istotę rzeczy, Fil!

- Burke kazał ci przecież wypocząć.

Gregson posunął w stronę przyjaciela pudełko z papierosami.

- Burke jest poetycznym poczciwcem nienawidzącym żmij, pająków i drapaczy chmur. Powiedział mi: Greggy, wypocznij sobie na łonie natury ze dwa tygodnie w ciszy i samotności zupełnej. Jako jedyne towarzystwo weź zmianę ubrania i bielizny oraz parę skrzyń piwa. Wypoczynek, przyroda, piwo co za banał! A ja marzyłem właśnie o Valencji, o donnie Izabelli, o krajach gdzie sama natura pieni się i musuje ustawicznie, jakby od zarania dziejów pojono ją szampanem. Tak Fil, twój list przybył w samą porę!

- A był przecież lakoniczny! — rzekł Filip. Wstał i niespokojnie począł przemierzać pokój wszerz i wzdłuż. -Obiecałem ci trochę przygód oraz prosiłem abyś przybył skoro ci tylko czas pozwoli. Dlaczego? Hm, dlaczego? ...

Zawrócił ostro, stanął i spojrzał na Gregsona.

- Chciałem cię mieć, gdyż to co się przytrafiło w Valencji, i to co w Rio, to były fraszki w porównaniu do piekła, które się tu rozpęta niebawem. Potrzebuję pomocy, rozumiesz? I nie o zabawę idzie! Prowadzę sam jeden grę na straconej placówce. Jeśli kiedyś przydać mi się może wierny druh, to właśnie teraz! Dlatego do ciebie pisałem.

Gregson odsunął krzesło i wstał. Był o głowę niższy od towarzysza i raczej wątły. Ale w chłodnych stalowobłękitnych oczach, w twardym zarysie brody miał coś przykuwającego uwagę. Szczupłe palce uścisnęły dłoń Filipa niby stalowe kleszcze.

- Wreszcie przystępujesz do rzeczy, Fil! Czekałem cierpliwie niby Hiob albo niby nasz przyjaciel Bobby Tuckett, jeśli go pamiętasz, który począł zabiegać przed siedmioma laty o względy Minnie Sheldon, a ożenił się z nią nazajutrz po dniu, gdy otrzymałem twój list. Zanadto byłem pochłonięty dociekaniem, co się kryje między wierszami twojej epistoły, aby móc iść na ślub. Nic zresztą nie odgadłem. Głowiłem się nawet daremnie całą drogę z La Paz. Wezwałeś mnie! Przybyłem. O co chodzi?

— W pierwszej chwili wydam ci się wariatem, Greggy! - zachichotał Whittemore, zapalając fajkę. - Twoja estetyczna natura będzie niewątpliwie urażona. Spójrz!

Chwycił Gregsona za ramię i powiódł go do drzwi.

Chłodne niebo północne jarzyło się od gwiazd. Chata, której ściany tonęły w splątanej gęstwinie wyrosłych w ciągu lata pnączy, stała u szczytu wyniosłego wzgórza, na Dalekiej Północy noszącego szumne miano góry. Wokół leżała dzika głusza, biało-szara w pobliżu, czarna w oddali. Dochodził z niej monotonny płaczliwy szmer wodnego przypływu. Filip, oparłszy dłoń na ramieniu Gregsona, wskazał na samotną pustkę.

- Nie tak znów wielka odległość dzieli nas od Oceanu Lodowatego - rzekł. — Czy widzisz to światło podobne do ogniska, które raz przygasa, to znów pnie się w górę? Czy nie przypomina ci tej nocy, podczas której zmykaliśmy z Carabobo, a donna Izabella wskazywała nam drogę ucieczki? Wtenczas świecił nam księżyc. Teraz jest zorza północna. Słyszysz łoskot przyboru w zatoce? A w powietrzu czuć nawet bliskość gór lodowych. Za przełęczą górską, o karabinowy strzał, leży fort Churchill. Pomiędzy nami a cywilizacją, na przestrzeni czterystu mil, nie ma nic prócz indiańskich osiedli oraz faktorii Kompanii Zatoki Hudsona. Co za spokój pozorny, co za cisza! Tss, słyszysz, jak w fort Churchill wyją psy pociągowe? To głos dziczy, głos tego kraju! I ten przypływ oceanu, tak pełen tajemniczości. Gwarzy o sprawach dla człowieka niepojętych i w mowie dla nas nie zrozumiałej. Znasz się na pięknie, Greggy, to cię musi nieco wzruszać.

- Owszem. Ale dokąd sterujesz, Fil?

— Do celu, Greggy, wprost do celu, tylko bez pośpiechu. Zamierzam ci wyjawić dlaczego sprowadziłem cię tutaj. Waham się z wypowiedzeniem ostatniego słowa. Wygląda tak trywialnie wobec tego całego piękna, wobec twojej filozofii życiowej. Jakże tu bowiem przejść od donny Izabelli, do ryb!

- Do ryb?

- Właśnie, do ryb.

Zapalając nowego papierosa, Gregson trzymał przez chwilę zapałkę w ten sposób, by oświetlić nią twarz przyjaciela.

- Słuchaj no! - wybuchnął. - Nie sprowadziłeś mnie tu chyba dla rybołówstwa?

- I tak, i nie. Ale jeśli nawet tak, cóż w tym złego? Ujął Gregsona za ramię i z twardego uścisku palców

malarza poznał, że Filip tym razem mówi poważnie.

- Przypomnij sobie, co rozpętało rewolucję w Hondurasie, dwa tygodnie po naszym przybyciu do Porto Barrios? Dziewczyna, prawda?

- Słusznie, dziewczyna i nawet niezbyt ładna.

- I o jaki drobiazg poszło! Przypomnij sobie ten plac w Ceiba ocieniony palmami. Prezydent Belize pije wino z kuzynką, narzeczoną generała O'Kelly Bonilla, pół Amerykanina, pół Irlandczyka, wodza sił zbrojnych Republiki i najserdeczniejszego przyjaciela w dodatku. W chwili, gdy pozornie nikt nie zwraca na nich uwagi, Belize całuje kuzynkę, doprawdy jedynie po kuzynowsku. Lecz właśnie niepostrzeżenie nadchodzi O'Kelly i przyjaźń jego do prezydenta zmienia się w gorzką nienawiść o posmaku zazdrości. W ciągu trzech tygodni rozpętał potem rewolucję, pobił wojska rządowe, wygnał Belize'a ze stolicy, wciągnął do zamieszek Nikaraguę oraz zmusił do interwencji trzy francuskie, dwa niemieckie i dwa amerykańskie okręty wojenne. Sześć tygodni po owym niewinnym pocałunku O'Kelly sam został obwołany prezydentem. Pomyśl Greggy, taka błaha przyczyna i taki rezultat! Dlaczego ryba nie miałaby wywołać znacznie większej hecy?!

- Doprawdy zaczyna mnie to interesować! - rzekł Gregson. — Jazda Fil, przystąp do rzeczy. Nie przeczę, że ryby kryją w sobie wiele możliwości. Gadaj!

ROZDZIAŁ II

ROZWÓJ WYPADKÓW

Trwali obaj chwilę w milczeniu, nasłuchując posępnego łoskotu przypływu huczącego poza ciemną linią boru. Potem Filip pierwszy zawrócił ku chacie.

Gregson poszedł w ślad za przyjacielem. W świetle wielkiej lampy olejnej zwisającej u sufitu zauważył w twarzy Whittemore'a niedostrzeżony poprzednio wyraz: twardy skurcz szczęk, niepokój oczu, bezpodstawne na pozór wzruszenie. Pewien był, że te cechy pojawiły się dopiero w ostatnich paru sekundach. Radość z powodu dzisiejszego spotkania, po dwuletniej niemal rozłące, rozwiała na krótko troskę gromadzącą się teraz na nowo.

Przypomniał sobie portret Whittemore'a naszkicowany z pamięci, jako wspomnienie owych czasów, które obaj pamiętali tak wyraźnie: chłodne, nieugięte rysy i równocześnie pogodny zuchwały uśmiech, zdający się drwić z wszelkich przeciwności losu; uśmiech człowieka zawsze gotowego do walki z żartem na ustach. Dał ten rysunek do miesięcznika Burkego, opatrując go tytułem: Dzielny Człowiek. Burke skrytykował go z powodu uśmiechu właśnie. Ale Gregson wiedział, co robi. Portret przedstawiał przecież Whittemore'a.

Coś się teraz zmieniło w Filipie. Postarzał się, postarzał zadziwiająco. Wokół oczu miał głębokie zmarszczki, a policzki mu zapadły. Znikł żywiołowy dobry humor, a ożywienie sprzed kwadransa było zaledwie nieudolnym wspomnieniem dawnej beztroski. Te dwa lata musiały wpleść w egzystencję Filipa wiele spraw niezrozumiałych, toteż Gregson zastanowił się chwilę, czy właśnie tym sprawom należy zawdzięczać, że z wyjątkiem ostatniego listu, przez cały ten czas nie otrzymał od szkolnego kolegi ani jednego słowa.

Skoro zajęli miejsce po obu bokach stołu, Filip wyjął z kieszeni niewielki zwitek papierów. Spośród nich wyciągnął mapę, którą z kolei wygładził dłonią.

— Tak — powiedział w zadumie. — Ryby kryją w sobie wiele możliwości. - Nie po to cię zresztą sprowadziłem, byś walczył z wiatrakami. Obiecałem ci prawdziwą walkę. Czyś widział kiedy schwytanego w pułapkę szczura? Drzwi pułapki stoją otworem, lecz u wylotu stróżuje krwiożerczy terrier. Podniecający sport dla więźnia, nie ma co gadać. Wyobraź sobie teraz na moment, że więźniem jest istota ludzka!

— Sądziłem, że będziemy mówić o rybach - wtrącił Gregson. — Tymczasem powiesz mi zaraz, że w pułapce siedzi dziewczyna albo że ktoś schwytał dziewczynę na wędkę ...

— A jeśli nawet tak - Filip uważnie obserwował towarzysza. — Jeśli ci powiem, że w pułapce siedzi kobieta ... dziewczyna ... niejedna dziewczyna nawet, tylko dziesięć, sto kobiet i dziewcząt. Co wtenczas. Greggy?!

— Walka oczywiście! I to co za walka!

— Na to się też zanosi, Greggy! Niecodzienna walka i niecodzienne zamieszanie. Przy tym weź pod uwagę, że łatwo nam przyjdzie zginąć, tobie i mnie. Jest nas przecież tylko dwóch. A zamierzam stawić czoło potędze, wobec której siły zaangażowane w rewolucjach południowoamerykańskich wyglądają jak cent przy dolarze. A teraz spójrz!

Podsunął mapę Gregsonowi, wskazując coś na niej palcem.

— Czy widzisz tę czerwoną smugę? To nowa linia kolejowa do Zatoki Hudsona. Dawno minęła już La Paz, przy czym jej twórcy pragną wykończyć pracę do wiosny. To najwspanialszy twór tego rodzaju na kontynencie amerykańskim, najwspanialszy, bo tak potrzebny, i tak długo odwlekany. Około stu milionów ludzi nie zauważyło dotychczas jego gigantycznego znaczenia i raptem otworzyły się im oczy. Ten szlak wiodący poprzez czterysta tysięcy mil dzikiej głuszy, otwiera dostęp do kraju zajmującego niemal połowę tej przestrzeni co całe Stany Zjednoczone, a bogactwa mineralne zawarte w tej ziemi dadzą więcej w ciągu lat pięćdziesięciu niż okolice Jukonu lub Alaska w ciągu całego okresu ich eksploatacji. Droga z Montrealu, Duluth, Chicago do Liverpoolu i innych portów europejskich skraca się o pełnych tysiąc mil. Zatokę Hudsona poczną nawiedzać liczne statki, na brzegach jej powstaną portowe miasta, a pod kręgiem polarnym wyrosną olbrzymie huty. Czy wiesz, że same okolice bieguna zawierają dość rudy żelaza i węgla kamiennego, by zaspokoić zapotrzebowanie całej kuli ziemskiej w ciągu setek lat. To tylko część korzyści, Greggy, jakie przynosi światu otwarcie nowej kolei. Pamiętasz, jak przed dwoma laty wybierałem się w te strony i proponowałem ci, byś jechał ze mną? Szukałem przygód, ale nie śniło mi się nawet ...

Umilkł, uśmiechając się jak dawniej zuchwale i beztrosko.

- Nie śniło mi się nawet, do jakich zadań los mnie przeznacza. Dążyłem drogą wytyczoną dla nowej linii kolejowej, wyglądając zajmującej okazji. Kanada spała wtenczas i nie nadarzało się nic, co by mnie mogło nęcić. Na wschód od przyszłej kolei towarzystwa przemysłowe wzięły już opcję na góry zawierające rudę żelaza lub na pola kryjące złoża węgla kamiennego. Na zachodzie wałęsałem się ja sam. Spędziłem sześć miesięcy pośród francuskich osadników, Indian i Metysów. Byłem z nimi, polowałem, nauczyłem się nieco francuskiego i narzecza Cree. Czułem się tam doskonale. Stałem się z duszy i serca człowiekiem Północy jakkolwiek brakło mi nieco doświadczenia. Kluby, bale, miejskie rozrywki znikły z mojej pamięci. Pamiętasz zresztą, że nienawidziłem zawsze siedzącego trybu życia i że wpływało to na mnie fatalnie. Tu znienawidziłem go jeszcze bardziej. Byłem po prostu szczęśliwy. I wtenczas... Zwinął pierwszą mapę, wyjął natomiast spośród papierów drugi plan, tym razem narysowany ołówkiem.

- I wtenczas Greggy — rzekł, rozprostowując plan na stole - znalazłem to czego szukałem. Objawienie zstąpiło na mnie pewnej gwiezdnej nocy, gdy siedziałem przy ognisku przed namiotem. Spójrz na tę mapę i powiedz mi co na niej widzisz?

Gregson słuchał jak urzeczony. Szczycił się, że w żadnej sytuacji nie traci głowy ani nie ujawnia miotających nim uczuć. Ta pozorna obojętność mogła mu czasem silnie zaszkodzić. Obecnie jednak niczego nie udawał; był mocno przejęty. W palcach trzymał nie zapalonego papierosa. Nie spuszczał oczu z twarzy towarzysza. Czekał na rewelację. Wobec zachęty Filipa spojrzał na rozłożoną przed sobą mapę.

— Nie ma tu nic szczególnego — rzekł. — Tylko rzeki i jeziora.

— Słusznie! — wykrzyknął Filip. Zerwał się niespodzianie i począł nerwowo przebiegać pokój. - Rzeki i jeziora! Setki, co mówię, tysiące rzek i jezior. Greggy, pomiędzy nami a cywilizacją, niedalej jak czterdzieści mil od nowej kolei, leży do trzech tysięcy jezior! Z tych, dziewięć dziesiątych roi się od ryb, aż niedźwiedzie zamieszkujące pobrzeża stale śmierdzą rybą. Pstrągi, Gregson, najpiękniejsze pstrągi! Ogólnie biorąc, lustro wód na tej całej przestrzeni ma obszar trzykrotnie większy niż pięć Wielkich Jezior razem wziętych. Nikomu jakoś dotychczas nie przyszło na myśl, co to za bogactwo! Przecież tutejszą rybą można cały świat nakarmić! Przecież to milionowa wartość! Ta oto myśl spadła na mnie pośród nocy i rozważyłem zaraz, że gdybym tak mógł zapewnić sobie wyłączność na tych paru jeziorach zanim się zbuduje kolej ...

- Zostałbyś milionerem — poddał Gregson.

- Nie tylko to! - wtrącił Filip, przystając na chwilę pośrodku izby. - Na razie doprawdy nie myślałem o pieniądzach. Były stanowczo na drugim planie w moich rojeniach nocnych. Zobaczyłem natomiast, co za cios mogłaby wymierzyć Daleka Północ, jak grzmotnąć w zachłannych aferzystów monopolizujących handel żywnością na całej przestrzeni Stanów! Przecież te niezmierzone zapasy ryby dałoby się sprzedać w Nowym Jorku, Bostonie lub Chicago z dużym zyskiem, a mimo to o połowę taniej niż sprzedaje trust! Nie myśl, że jestem wyłącznie filantropem! Spostrzegłem okazję do upokorzenia ludzi, którzy zrujnowali mego ojca, aż złamany umarł. Zabili go! Okradli mnie w parę lat później. Tak więc, opuszczając na krótko Daleką Północ, udałem się wpierw do Ottawy, a potem do Toronto i Winnipeg. Znalazłem Brokawa, starego kolegę mego ojca i wtajemniczyłem go we wszystko. Wspominałem ci kiedyś o Brokawie, jednym z najdzielniejszych, najzręczniejszych i najbardziej zajadłych bojowników zachodu. Rok po śmierci mego ojca stał już na nogach równie mocno jak wprzódy. Brokaw znalazł jeszcze paru wartościowych wspólników i poczęliśmy zabiegać o koncesję. Od razu szło jak z kamienia. Ledwo projekty nasze doszły do wiadomości ogółu, trudności jęły się piętrzyć zewsząd. Z dnia na dzień powstało Kanadyjskie Towarzystwo, zasobne w kapitał i poczęło się ubiegać o tę samą koncesję co my. Oczywiście Kanadyjskie Towarzystwo służyło do mydlenia oczu, a działał spoza niego trust! Czego tam nie było, oszczerstwa, kampania prasowa! I mimo to ...

Twarz Whittemore'a zmiękła. Roześmiał się, wyjął z kieszeni fajkę i zapalał ją uważnie.

— Nie potrafili dać nam rady, Greggy! Pojęcia nie mam jak się Brokaw do tego zabrał, wiem tylko, że przeciągnął na naszą stronę trzech członków parlamentu i pół tuzina innych polityków co nas zresztą kosztowało sto tysięcy dolarów! Ale nasi oponenci podnieśli taki gwałt, dowodząc że rdzenni Kanadyjczycy będą oburzeni na inwazję obcego elementu, iż otrzymaliśmy jedynie koncesję prowizoryczną i to z zastrzeżeniem, że rząd ma prawo cofnąć ją nawet przed upływem terminu. Mało mnie to obeszło, byłem bowiem pewien, że prowadząc interes uczciwie, po upływie pół roku przeciągniemy na swoją stronę całą ludność. Na końcowym zebraniu wyraziłem moje poglądy, po czym podzieliliśmy się pracą. Brokaw i pięciu dalszych wspólników miało prowadzić interesy na Południu, ja zaś miałem wyłączne kierownictwo spraw na Dalekiej Północy. Nie minął miesiąc, a już pracowałem. O, tutaj - tu pochylony nad ramieniem Gregsona wskazał palcem skrawek mapy - rozbiłem główną kwaterę mając do pomocy Mac Dougalla, szkockiego inżyniera. W ciągu pół roku mieliśmy nad jeziorem Ślepego Indianina stu pięćdziesięciu robotników, a pół setki łodzi zwoziło zapasy. Wszystko szło nawet gładziej niż myślałem. Zbudowaliśmy już przystań, dwa składy, lodownie, magazyny i wykańczaliśmy własną bocznicę kolejową. Zatraciłem się w pracy. Zapomniałem nawet o istnieniu wspólników. Gospodarzyłem tak oszczędnie, że wydałem niespełna sto tysięcy dolarów. Po sześciu miesiącach, gdy zamierzałem właśnie wyjechać na południe, jeden z naszych magazynów wraz z towarem wartości dziesięciu tysięcy spłonął niespodzianie. Było to pierwsze niepowodzenie, gryzłem się więc należycie. Ledwo spotkałem Brokawa, ledwom się z nim przywitał, wygarnąłem od razu złą wieść.

Stanął przed Gregsonem, nieco blady, i spoglądał nań uważnie.

- Wiesz co mi odpowiedział, Greggy? Obserwował mnie chwilę mając w kątach ust zagadkowy uśmieszek, po czym rzekł: To wszystko głupstwo, Filipie, nie ma się czym tak przejmować! Zarobiliśmy już przecież na tej rybiej kampanii okrągły milion dolarów! ...

Gregson wyprostował się na krześle.

- Milion dolarów! Bagatela!

— Milion! — potwierdził Filip z uśmiechem. — W Banku Narodowym miałem otwarty rachunek na sto tysięcy dolarów. Miła niespodzianka, co?

Gregson odłożył papierosa. Obie ręce oparł na stole. Milcząc oczekiwał dalszego ciągu.

ROZDZIAŁ III

REKINY GIEŁDOWE

Filip przechadzał się dobrą minutę wzdłuż i w poprzek izby. Przystanął znów.

- Milion, Greggy! Sto tysięcy czystego zysku dla mnie! Podczas gdy ja harowałem dniem i nocą chcąc pokazać społeczeństwu i rządowi co możemy i chcemy zrobić - podczas gdy w myśli święciłem zwycięstwo nad łapczywym trustem — oni również nie zasypiali gruszek w popiele. Brokaw i wspólnicy założyli przedsiębiorstwo pod nazwą Wielkie Północne Towarzystwo Rybackie, zarejestrowali je w New Jersey i zdążyli sprzedać akcje za milion dolarów! Gdy przybyłem, ruch wrzał w całej pełni. Ponieważ Brokaw miał upoważnienie do występowania w moim imieniu, więc okazało się raptem, że jestem wiceprzewodniczącym największej imprezy złodziejskiej ostatniego dziesięciolecia. Więcej pieniędzy szło na reklamę, niż na istotny rozwój przedsiębiorstwa. Moje listy pisane z Północy, pełne zachwytu dla podjętego dzieła, odbijano w setkach tysięcy egzemplarzy, i mydlono nimi ludziom oczu. Wyraziłem się w jednym liście, że gdyby eksploatować jedynie połowę znanych mi jezior, dałoby to jeszcze około miliona ton ryb rocznie. Ale w prospekcie Brokaw wykreślił ustęp następujący: „Dla eksploatowania połowy tych jezior trzeba by mieć około piętnastu tysięcy robotników, tysiąc wagonów chłodni i rozporządzać kapitałem pięciu milionów dolarów“. Rozmiar ich łotrostwa oszołomił mnie na razie, gdy zaś zagroziłem, że popsuję im szyki, Brokaw tylko parsknął śmiechem. Łotry, nie zaniedbali żadnej ostrożności! Zaznaczyli we wszystkich prospektach, że Towarzystwo posiada jedynie prowizoryczną licencję, którą rząd może cofnąć w razie jakichś wykroczeń. I ta klauzula zjednała im zaufanie drobnych ciułaczy. Ta biedota właśnie, którą chciałem poratować tanią żywnością, wysupłała krwawo oszczędzany grosz na milion dolarów z górą. Oszukano ich gorzej, niżby to uczynił trust, bowiem trust zwraca część wkładów w formie procentów, a tu niewątpliwie akcjonariusze mieli wszystko stracić. I to była moja wina, Greggy! Ja byłem za to odpowiedzialny! Ja wymyśliłem całą tę kombinację! Moje listy zrobiły reklamę temu towarzystwu! Figurowałem przy tym wszędzie jako założyciel i wiceprzewodniczący!

Upadł na krzesło. Twarz lśniła mu od potu, choć w izbie panował raczej ziąb.

- Zostałeś mimo to? - spytał Gregson.

— Musiałem zostać. Co miałem robić? Nie mogłem zahaczyć Brokawa w żaden sposób. W przebiegłości i sprycie moi wspólnicy prześcignęli Bismarcka. Nie przekroczyli przy tym prawa. Sprzedali akcje za milion, podczas gdy wkłady wynosiły dotychczas sto tysięcy, ale gdy zrobiłem Brokawowi ten zarzut, uśmiechnął się tylko. „Ale my cenimy samą koncesję na przeszło milion!“ Miał rację. Ustawa nie przeszkadzała im cenić koncesji na milion albo nawet wyżej! Cóż mogłem zrobić wobec tego? Zrezygnować ze stanowiska, z tych stu tysięcy i ogłosić publicznie, co mnie do tego skłania. Omal tego nie uczyniłem, ale w porę przyszła refleksja. Istniała jeszcze możliwość dać Towarzystwu uczciwy dochód. Brokaw i kompania zostali po prostu zaskoczeni moją decyzją. Przekonałem ich co do wielkich istniejących naprawdę możliwości. Obliczyłem, że w ciągu dwóch lat Towarzystwo powinno wypłacić udziałowcom pięćdziesiąt centów od akcji dziesięciodolarowej. Trzech członków zarządu wycofało się jednak i to z ogromnym zyskiem. Zagrabili cudze pieniądze, a ja byłem tego mimowolnym sprawcą.

Zacisnął ręce tak silnie, że błękitne żyły napęczniały na nich jak postronki.

- Potem ...

- Co potem? ... — nieśmiało spytał Gregson. Filip rozluźnił palce.

- Gdyby się na tym skończyło, nie wzywałbym cię -rzekł. — Wałkowałem długo tę sprawę, chciałem bowiem byś ją dobrze od początku pojął. Pożegnałem więc Brokawa i przybyłem znów na Północ. Miałem teraz wystarczające środki do postawienia przedsięwzięcia na właściwej stopie. Zwerbowałem jeszcze dwustu ludzi, założyłem dwadzieścia nowych stacji rybackich, zbudowałem drugą bocznicę do linii kolejowej i począłem wznosić olbrzymią tamę na jeziorze Ślepego Indianina. Mieliśmy już trzydzieści koni przygnanych z La Paz przez puszczę, a dwadzieścia dalszych zaprzęgów było w drodze. Nie liczyłem teraz na większe trudności, pewien, że dalsza praca pójdzie gładko, gdy Brokaw obwieścił mi nowy, gorszy kawał.

Niemal natychmiast po moim wyjeździe napisał list, który zresztą długo błądził w drodze. Powiadamiał w nim, że wykrył spisek mający na celu rozbicie naszego Towarzystwa, że potężne siły wchodzą tu w grę i mają nam szkodzić gdziekolwiek się ruszymy. Był najwidoczniej w wielkim strachu. Potężny trust, z którym ośmieliliśmy się zadrzeć, przystępował do likwidacji naszej spółki. Wysłali już na Północ swoich emisariuszy. Szło o wywołanie zamieszek pomiędzy nami, a miejscową ludnością, które zmusiłyby rząd do wkroczenia. Pamiętasz, że nasza licencja była jedynie czasowa? Właściwie ludność miała zdecydować, czy możemy tu zostać dłużej, czy nie. Jeśli wybuchnie antagonizm, rząd wkroczy niewątpliwie i stracimy koncesję.

Zrazu list Brokawa zaniepokoił mnie jedynie w drobnej mierze. Znałem przecież ludność miejscową. Wiedziałem, że Indianie, Metysi, Francuzi są również nieczuli na przekupstwo jak Brokaw na głos sumienia. Lubiłem tuziemców; ufałem im. Uczciwość jest wśród nich przysłowiowa, mimo że nie posiadają tak jak my kościoła na każdym rogu i kaznodziei na każdej ulicy, pod otwartym niebem nawet. Pełen oburzenia odpisałem Brokawowi, że ci dzikusi, jak ich nazywa, nie dadzą się z pewnością skusić ani pieniędzmi, ani wódką. A jednak ...

Otarł czoło z potu. Zmarszczki wokół ust pogłębiły się silniej.

- Greggy, w tydzień po otrzymaniu przestrogi od Brokawa, spłonęły nam dwa składy nad jeziorem Ślepego Indianina. A jeden skład stał od drugiego o trzysta jardów. Nie wątpiłem ani chwili, że padły ofiarą podpalenia!

Czekał milcząc, lecz Gregson nadal obserwował go również w milczeniu.

— Tak się zaczęło przed trzema miesiącami. Odtąd, na każdym kroku czuję obecność złej siły. Tydzień po pożarze składów spłonęły warsztaty przeznaczone do budowy łodzi, które wystawiliśmy znacznym kosztem u ujścia Szarego Bobra. Nieco później, przypadkowy rzekomo i niewątpliwie przedwczesny wybuch dynamitu, przysporzył dwa tygodnie pracy dla pięćdziesięciu ludzi oraz dziesięć tysięcy dolarów wydatków. Zorganizowałem specjalną służbę bezpieczeństwa złożoną z pół setki najzaufańszych robotników, ale wynik był naprawdę żaden. Niedawna powódź zmyła trzy mile toru kolejki dojazdowej. U szczytu wzgórza, opodal było małe jeziorko; otóż czyjaś zbrodnicza ręka założyła tam potężną minę i wybuch rozsadzając skalną krawędź wyzwolił całą masę wód. Kimkolwiek są nasi wrogowie niewątpliwie orientują się znakomicie w naszych poczynaniach i uderzają zawsze w miejsce najczulsze a najsłabiej strzeżone. A najciekawsze, mimo iż usiłuję zataić nasze straty, wieść o tych zamachach rozlewa się coraz szerzej i dotarła już do Churchill. Ludzie plotą, że tuziemcy wypowiedzieli nam wojnę i chcą nas przegonić za wszelką cenę. Dwie trzecie robotników już w to wierzy. Mój inżynier, Mac Dougall skłania się także w stronę pesymistów. Pośród robotników: Francuzów, Indian i Metysów szerzy się podejrzliwość i ferment. Niepokój, niezadowolenie rosną z godziny na godzinę. Jeśli tak dalej pójdzie, nas czeka zupełna ruina, a wrogów naszych niewątpliwe zwycięstwo. Jeśli nie zdołamy położyć temu kresu, to w ciągu miesiąca najdalej cała ziemia od fortu Churchill po pustkowie spłynie krwią, budowa kolei stanie w martwym punkcie, a rozwój tego kraju cofnie się o dobrych sto lat. I ta zbrodnia, ta podłość ...

Filip blady, skupiony, zaciskając szczęki, wyjął z kieszeni obszerny list pisany na maszynie. Podał go Gregsonowi.

- Ten list zawiera ostatnie słowo - wyjaśnił. - Przeczytaj go, a dowiesz się rzeczy, których nie zdążyłem powiedzieć. Nie jest przeznaczony dla mnie, ale przypadkowo otrzymałem go wraz ze swoją pocztą i spostrzegłem omyłkę dopiero po otwarciu koperty. Pochodzi ze sztabu naszych przeciwników, a szedł pod adresem ich głównego agenta.

Umilkł i obserwował jak Gregson pochylony, czyta szczelnie zapisane arkusze. Spostrzegł skurcz palców przyjaciela w chwili obracania pierwszej kartki. Zauważył, jak blednie twarz młodego malarza, jak mu sztywnieją ramiona i ręce. Skończywszy czytać Gregson podniósł głowę.

— O, Boże! — westchnął.

Po czym obaj mężczyźni spozierali na się długo bez słowa.

ROZDZIAŁ IV

PLANY WROGÓW

Filip przemówił pierwszy.

— Teraz już rozumiesz?

— Ależ to niemożliwe! — wyjąkał Gregson. - Nie mogę w to uwierzyć! Podobne rzeczy działy się być może przed tysiącem lat, ale nie teraz! Na miłość boską, człowieku nie mówisz mi chyba, że ty bierzesz to na serio?!

— A jednak tak! - oświadczył Filip krótko.

— To niemożliwe! — mówił Gregson, mnąc list w ręku. — Nie wierzę, by istniał człowiek zdolny do rozpętania podobnej klęski!

Filip uśmiechnął się posępnie.

— A jednak taki człowiek żyje i działa. Greggy, znałem ludzi, którzy wyrzucali miliony, poświęcali honor i uczciwość, wydawali na śmierć głodową tysiące kobiet i dzieci po to jedynie, by zwyciężyć w jakiejś kombinacji finansowej. Znałem aferzystów łamiących nieomal każde prawo boskie czy ludzkie. No, a ty? Czyż nie stykałeś się z nimi niejednokrotnie, czy nie rozmawiałeś z nimi, nie paliłeś ich cygar, nie siedziałeś przy ich stole? Spędziłeś przecież tydzień w wiejskiej posiadłości Seldena, a któż jak nie Selden spekulował przed trzema laty na pszenicy i podniósł sztucznie cenę chleba o dwa centy na funcie? To Selden wywołał zamieszki głodowe w Chicago, Nowym Jorku i dwudziestu innych miastach, a potem zapełnił więzienia tłumem nędzarzy! A Selden jest przecież zaledwie jednym z tysiąca żyjących dziś rekinów! Minęły czasy romantyczne, Greggy! Teraz wszechwładnie panuje dolar! Dolar nie zna łaski ani pobłażania! Ludzie pokroju Seldena nie dbają o łzy kobiet i dzieci! Dolar z pończochy nędzarki ma dla nich tę samą wagę, co pieniądz z kieszeni twojej lub mojej. Cóż ich w ogóle powstrzyma?!

Gregson rzucił na stół list zmięty niby szmatę.

- Muszę jeszcze coś wyjaśnić! — rzekł, patrząc uważnie w bladą twarz Filipa. — Sprawia przecież wrażenie, że toczyła się obszerna korespondencja między tymi osobami, a list który mi dałeś pieczętuje ją niejako. Wynikałoby stąd, że twoi wrogowie potrafili już podjudzić przeciw tobie ludność miejscową. Teraz obmyślają cios ostateczny...

Przerwał, mając w oczach wyraz przerażenia. Filip skinął głową twierdząco.

- Widzisz, Greggy, tu panuje jedno prawo, niepisane. Przed rokiem odwiedziłem Prince Albert i siedziałem sobie kiedyś na werandzie starego Hotelu Windsor. Towarzystwo składało się wyłącznie z myśliwych i traperów przybyłych na parę dni do miasta z głuszy leśnej. Większość spośród nich żyła w lesie okrągły rok. Dwóch od pięciu lat przebywało w głębi barren. Gdy tak siedzieliśmy, na ulicy pojawiła się kobieta. Skręciła w naszą stronę. Od razu rozmowy umilkły, a ten i ów niespokojnie poruszył się na krześle. W chwili, gdy nas mijała, wszyscy, co do jednego porwali się na nogi i stali tak długo z odkrytymi głowami, aż kobieta przeszła. Ja jeden tylko siedziałem nadal. Otóż Greggy, to jest właśnie prawo tutejsze, mocne choć niepisane: cześć mężczyzny dla kobiety. Wolno ci kraść, zabijać, ale nie wolno kobiety znieważyć! Złodzieja lub mordercę ściga tylko policja; ten kto złamie najwyższe prawo, ma przeciwko sobie całą ludność. I właśnie ten list zawiera plan spisku, który by obrażając w najwyższym stopniu uczucia leśnych mieszkańców cały ich gniew obrócił przeciwko nam! Jeśli plan się powiedzie, jesteśmy zgubieni!

Teraz Gregson zerwał się z krzesła. Przebiegł pokój, stanął, zapalił nerwowo papierosa i spojrzał w twarz Whittemore'a.

- Rozumiem już! - rzekł. - Jeśli plan się powiedzie mieszkańcy leśni zetrą was z powierzchni ziemi. Ale — tu zastanowił się chwilę — dlaczego nie oddasz tej sprawy w ręce władz albo w ręce policji? Przecież chyba musisz wiedzieć dla kogo list był przeznaczony?

Filip wręczył mu przybrudzoną kopertę, z rodzaju tych, w jakich przesyła się zazwyczaj dokumenty urzędowe.

- Tu masz adres?

Gregson gwizdnął cicho przez zęby.

- Lord Fitzhugh Lee! - przeczytał wolno jak gdyby własnym oczom nie wierząc. - Na miłość Boską angielski arystokrata?

Filip uśmiechnął się cynicznie.

- Może i arystokrata. Ale jeśli zamieszkuje tę okolicę to w każdym razie nikt go tu nie zna. Nikt o nim nie słyszał. Policja poczyta rzecz całą za głupi kawał. Co znaczy jeden list, bez żadnych innych dowodów? A zwracać się do sfer rządowych, na to znów nie starczy czasu. Za daleko i za wolno idzie procedura. Co do policji zaś: na całej tej przestrzeni mamy trzech przedstawicieli władzy, którzy patrolują obszar piętnastu tysięcy mil kwadratowych: gąszczy leśnych, gór i prerii. Nie Greggy, owego lorda Fitzhugh musimy znaleźć my sami. I to znaleźć bez zwłoki...

- A jeżeli nam się nie powiedzie, co wtenczas?

- Trzeba się będzie strzec. Wiesz obecnie tyle samo co i ja. Występują jednak dalsze zagadki. Sądziłem na razie, że rozumiem powód, dla którego nas tak zwalczają. Ale obecnie widzę, że musiałem się jednak mylić. Jeżeli zrujnują nasze Towarzystwo w tak ohydny sposób, zamkną tym samym na długie lata dostęp każdej innej kompanii. Więc musi tu być coś jeszcze...

- Niewątpliwie - powiedział Gregson. Filip zawahał się z odpowiedzią.

- Tak niewątpliwie - rzekł wreszcie. - Słuchaj Gregson, wysnuj teraz własne wnioski, a potem zestawimy nasze podejrzenia. Kluczem do sytuacji jest lord Fitzhugh Lee. Ktokolwiek kieruje akcją, lord Fitzhugh jest głównym jej wykonawcą. Mniej mnie obchodzi ten kto pisał list, niż ten dla którego był przeznaczony. Jak widzisz adresowano go do Churchill, ale lord Fitzhugh Lee wcale się tam nie pokazał. Sprawdzałem już te rzeczy. Mam wrażenie, że tajemniczy Anglik nie był tam nigdy.

- Dałbym rok życia za egzemplarz „Dod's Peerage“ albo „Who's Who“ — rozważał Gregson, strząsając popiół z papierosa. — Ki diabeł, ten lord Fitzhugh? Co za Anglik bawiłby się w ogóle w podobne świństwa?

Filip poweselał wyraźnie.

- Jak widzę - rzekł — zaczynasz już łamać sobie głowę. W ciągu ostatnich trzech dni niejednokrotnie zadawałem sobie to pytanie i nie zdołałem wymyślić odpowiedzi. Gdyby nazwisko brzmiało po prostu Tom Brown lub Bill Jones, sprawa byłaby jasna. Ale co ma tu do roboty lord Fitzhugh Lee?!

Pozostawali chwilę obaj w milczeniu.

- Nasuwa mi się myśl... - zaczął Gregson.

- Słucham!

- Że sprawa jest bardziej jeszcze skomplikowana niż się nam wydaje. Może te ryby i wasze Towarzystwo stoją na dalszym planie, a główną kwestią jest... bo ja wiem co? W każdym razie coś niezmiernie ważnego...

- Ja też tak sądzę! — potwierdził Filip spokojnie.

- Czy podejrzewasz chociaż, o co właściwie chodzi?

- Nie mam zielonego pojęcia. Wiem tylko, że kapitał brytyjski jest bardzo zainteresowany złożami mineralnymi, położonymi na wschód od przyszłej linii kolejowej. Ale oni nie mają żadnego przedstawiciela w Churchill. Kierują wszystkim agenci z Montrealu i Toronto.

- Czy pisałeś do Brokawa w sprawie tego listu?

— Jesteś pierwszym człowiekiem, którego w ogóle wtajemniczam w tę sprawę. Zapomniałem nadmienić, że Brokaw tak się przejął tutejszą pracą, że sam przybywa na Daleką Północ. Statek Kompanii Zatoki Hudsona, kursujący dwa razy do roku, odwiedzi niebawem Halifax i jeśli Brokaw nie zmienił zdania to powinien się zjawić lada dzień, ściślej mówiąc mniej więcej za tydzień. Ale, ale — tu Filip wstał, pracowicie grzebiąc w kieszeni i uśmiechając się do przyjaciela — cieszy mnie, że obok przykrych rzeczy, mogę ci także donieść coś przyjemnego. — Panna Brokaw przybywa wraz z ojcem. Jest bardzo ładna.

Gregson, zapalając właśnie papierosa, trzymał zapałkę w palcach tak długo, aż mu sparzyła palce.

— Serio? Słyszałem nawet o niej!

— Oczywiście, musiałeś słyszeć o jej urodzie. Nie jestem takim kobieciarzem jak ty, Greggy, ale tu skłaniam głowę. Przyznasz niewątpliwie, że jest to najpiękniejsza kobieta jaką widziałeś kiedykolwiek i zechcesz malować jej portret na okładkę do miesięcznika Burkego. Będziesz się tylko dziwił, po co tu w ogóle przyjeżdża. Ja również nie mogę tego zrozumieć.

Miał istotnie zamyślony wyraz oczu. Ale Gregson wstał właśnie i podszedłszy do drzwi spoglądał w mrok nocny.

— Powiedz mi Fil - spytał — skąd się tu biorą takie ogromne i tak silnie błyszczące gwiazdy?

— Po prostu powietrze jest przejrzystsze niż gdzie indziej. W porównaniu do naszej, miejskiej atmosfery, to tak jak kryształowa szyba wypucowana do czysta.

Gregson gwizdał chwilę po cichu. Potem rzekł nie odwracając głowy.

— Musiałaby być istotnie niezwykłą pięknością, by się równać z dziewczyną widzianą przeze mnie dziś wieczór. Mówię o pannie Brokaw.

— Nie lubię zakładów — odparł Filip — ale tu, gotów jestem założyć się o najbardziej elegancki kapelusz z Nowego Jorku, że panna Brokaw jest z pewnością urodziwsza.

— Zakład stoi! — oświadczył Gregson ochoczo. — To nas nawet trochę rozerwie, Fil! I w ogóle na dziś mam dosyć poważnych spraw. Skończę teraz rysunek, który szkicuję z pamięci, bo gotów jestem zapomnieć najbardziej charakterystyczne cechy. Masz coś przeciwko temu?

— Nic, a nic. A ja pójdę trochę odetchnąć świeżym powietrzem.

Wciągnął płaszcz, po czym zdjął czapkę ze ściany, gdy tymczasem Gregson temperował pod lampą ołówek. Filip był już w progu, ale malarz wyjął właśnie z kieszeni starą kopertę i rzucił ją na stół.

— Jeśli spotkasz osobę podobną do tej — rzekł wskazując głową — przemów dobre słowo za mną. Szkicowałem zresztą w takim pośpiechu, że mało przypomina oryginał. W rzeczywistości jest o wiele piękniejsza.

Filip śmiejąc się wziął do ręki kopertę.

— Najpiękniejsza istota na świecie ... — zaczął. Urwał niespodziewanie. Gregson, podnosząc głowę znad temperowanego ołówka, zobaczył, że z twarzy przyjaciela znika uśmiech i że na smagłe policzki wypływa gwałtowny rumieniec. Filip obserwował długą chwilę rysunek na kopercie, po czym przeniósł wzrok na malarza.

Teraz Gregson roześmiał się z kolei wesoło i niepodejrzliwie.

— No i jakże wygląda wobec tego twój zakład? - zadrwił dobrodusznie.

— Jest doprawdy bardzo piękna — wyjąkał Filip, obrócony już w stronę drzwi. — Nie czekaj na mnie Greggy, kładź się spać, gdy będziesz senny.

Słyszał jeszcze za sobą śmiech malarza i zastanowił się chwilę, co by rzekł przyjaciel dowiedziawszy się prawdy. Bo przecież rysunek naszkicowany śpiesznie na odwrotnej stronie starej koperty, przedstawiał śliczną twarzyczkę Eileen Brokaw.

ROZDZIAŁ V

DZIWNE SPOTKANIE

O kilkanaście kroków za progiem, w cieniu wyniosłej jodły, Filip zatrzymał się chwilę niepewny, czy wrócić do chaty, czy też iść dalej. Z miejsca, na którym stał widział Gregsona, pochylonego nad stołem, zabierającego się już do pracy.

Filip musiał przyznać, że rysunek wstrząsnął nim. Krew uderzyła mu do głowy i tylko szczęśliwym zbiegiem okoliczności Gregson nie domyślił się prawdy. Panna Brokaw była zresztą oddalona o tysiąc mil co najmniej. Jeśli statek opuścił już Halifax, płynęła teraz po północnej części Atlantyku. Nigdy dotychczas nie odwiedziła Dalekiej Północy. Ponadto, Gregson nie spotkał z całą pewnością córki starego Brokawa, znając ją tylko z opowiadań przyjaciela oraz z kroniki towarzyskiej w pismach. Jakim więc cudem naszkicował ją tak wiernie?

Przysunął się nieco do otwartych drzwi, lecz po namyśle stanął znowu. Jeśli wróci i pocznie wypytywać malarza, zdradzi się niewątpliwie z jedyną rzeczą, którą chciał właśnie zachować w tajemnicy. Cóż znaczy ten szkic? Łudzące podobieństwo, nic więcej. Czy mało jest na świecie twarzy zupełnie do siebie podobnych?

Zdecydowany już, począł iść gęstwą jodłową, aż dotarł do wąskiej ścieżyny wiodącej na nagi szczyt wzgórza. Na razie jednak las nacierał, zewsząd gasząc lśnienie księżyca i gwiazd, toteż Filip macał wokoło rękami, niby ślepiec.

U szczytu natomiast było zupełnie jasno, a krajobraz szary i czarny szeroko rozpościerał się wokół. Od północy zatoka sprawiała wrażenie rozległej łąki. W odległości pół mili parę świateł: czerwonych mrugających oczu — zdradzało obecność fortu Churchill. Południe i zachód miały jednolity, siwy odcień.

Filip przechylił się nieco przez wielki głaz, opierając łokcie na gęstej, zielonej ściółce mchu. Patrzył i dumał. Czuby jodeł w dolinie szemrały łagodnie. Spośród konarów dolatywało niskie hukanie sowy. Nie po raz pierwszy wabił go zew nocy, każąc marzyć przy świetle gwiazd, zamiast spokojnie spać w łóżku. Dzisiaj głos przyrody przemawiał natrętniej niż kiedykolwiek. Zdawał się być czymś namacalnym, czymś blisko obecnym, siedzącym obok na odległość ręki. Częściowo nastrój ten wywołała rozmowa z Gregsonem; częściowo, w znacznej mierze nawet, wizerunek kobiety tak bardzo podobnej do Eileen Brokaw.

Myślał już wyłącznie o niej. Czy panna Brokaw zauważy cokolwiek, gdy tu przybędzie? Czy jej łagodne, szare oczy przenikną go do głębi duszy, jak przeniknęły niegdyś owej nocy tak zdaje się niezmiernie odległej? Było mu smutno. Po raz drugi tego dnia czuł cierpienie równie dotkliwe, jak ból fizyczny. Gryzła go tęsknota. Pożałował, że wezwał Gregsona. Gregson i Eileen należeli teraz właściwie do tego samego świata. Niepotrzebnie odnawiał wspomnienia.

Było mu gorąco, mimo że od niedalekich lodowców dął wyraźnie mroźny powiew. Wspominał dawne życie. Widział Filipa Whittemore'a takiego, jakim był niegdyś, przed katastrofą. Samotność przygniatała go coraz bardziej. Spoza czarnej gęstwiny jodeł szumiącej u stóp, spoza mglistej dali wyzierała miniona przeszłość. Jak mu świat stał otworem. Jak się wdzięczyło wszystko. Jak wszystko runęło naraz w przepaść.

Zacisnął kurczowo pięści. Śmierć ojca, ruina materialna, oto co mu przypadło w udziale. Walczył długo, takiego już miał bojowego ducha. Zrywał się na nogi ze złowieszczym uporem. Pomału zerwał z dawnymi przyjaciółmi, przestał uczęszczać do klubu i zobojętniał na pokusy wielkomiejskie. Zapragnął rzeczy nowych, większych: pracy i przestrzeni. Nikt nie mógł pojąć zmiany, jaka w nim zaszła. Nikt go nie rozumiał. Raz jeden myślał, że znajdzie wreszcie bratnią duszę.

Odetchnął głęboko, westchnął prawie wspominając pewien bal w pałacu Brokawa. Słyszał trajkotanie gości, śmiech kobiet i mężczyzn, szmer jedwabi, a potem wśród względnej ciszy słodkie tony ulubionego walca. Muzyka zaczęła właśnie grać, gdy przystanął poza kępą palm, chcąc zajrzeć głębiej w cudne oczy Eileen Brokaw. Widział samego siebie, pochylonego nad jej szczupłymi, białymi ramionami, pijanego jej niezwykłą urodą. Zbladła w oczekiwaniu tego, co zaraz powie. Miesiącami walczył, opierając się jej wdziękom. Poddawał się już nieraz, lecz w ostatniej chwili zawsze potrafił opanować serce i umysł. Obserwował przecież, jak ta anielska na pozór dziewczyna rani serca męskie, i jak później lekkomyślnie opowiada o swych podbojach. Wiedział, że poza niewinnym wejrzeniem szarych oczu, czai się głód hołdów; że sens życia tej światowej panny to właśnie bezmyślna zabawa i nic więcej. Szczerość była tu tylko maską.

Roześmiał się po cichu, gdyż minione chwile stawały mu w pamięci coraz wyraźniej. Oto niezdara Ransom wlazł między palmy i ocierając czerwoną spoconą twarz plótł coś trzy po trzy na ucho małej miss Meesen. Niezgrabiasz Ransom ocalił Filipa. Namiętne słowa zamarły mu na ustach; gdy zaś Ransom i panna Meesen odeszli wreszcie chichocząc, zamiast mówić o miłości, Filip zaczął mówić o sobie. Miał jeszcze nadzieję, że go zrozumie, odczuje pustkę w jego egzystencji i zechce mu współczuć.

Wyśmiała go po prostu!

Wstała z kanapki z ogniem w oczach. Gdy przemówiła, głos załamywał się jej nieco. Z daleka dobiegał głośny śmiech Ransoma; piękna panna wzgardliwie wydęła wargi. Nienawidziła w tej chwili półgłówka, który jej zabawę popsuł; nienawidziła Filipa, że tak łatwo zmienił bieg myśli. Odeszła nie odwracając głowy, a Filip odetchnął z ulgą. Ransom ani się domyślał, dlaczego Whittemore odnalazł go chwilę później i wylewnie uścisnął mu rękę.

Wciąż jeszcze nie mógł się oderwać od tamtych wspomnień; machinalnie odwróciwszy się do skały, począł zstępować w dół, ku zatoce. Myślał, co porabia teraz głupkowaty Ransom, który tak lekkomyślnie wydawał co do grosza dochody ojcowskie? A Harry Dell, Roscoe, ogromnego wzrostu Dan Philips i trzech czy czterech innych młodych ludzi, zakochanych bez pamięci w Eileen Brokaw? Dell wielbił nawet ziemię, po której stąpały jej drobne stopy, a gdy go odtrąciła niemiłosiernie, podobno palnął sobie w łeb! A Roscoe? Ten z pewnością odniósłby zwycięstwo, gdyby nie krach finansowy, który zmiótł jego firmę i uczynił zeń raptem nędzarza. Roscoe wyemigrował później do Kolumbii Brytyjskiej, gdzie usiłował znów zrobić majątek. Co do wielkiego Dana zaś ...

Filip zawadził nogą o głaz, upadł i wstał z rozbitym kolanem. Wstrząs przywołał go do rzeczywistości, toteż chwilę później, pocierając bolącą nogę, wyzywał sam siebie od wariatów. Cóż stąd, że Brokaw z córką zbliżają się do tych wybrzeży? Piękna Eileen nie obchodzi go już nic a nic. Mrucząc te i tym podobne zapewnienia, skręcił w stronę Churchill.

Nocy tej gwiazdy i księżyc były jeszcze jaskrawsze niż zazwyczaj. Krajobraz wkoło: nawisie głazy, spadzisty brzeg, skraj boru i rozległa przestrzeń zatoki pławiły się w świetle nieomal dziennym. Spojrzawszy na zegarek Whittemore stwierdził, że minęła już dwunasta. Jakkolwiek zerwał się dziś przed świtem, nie czuł wcale znużenia ani potrzeby snu. Zdjąwszy czapkę szedł z odkrytą głową, stąpając cicho obutymi w mokasyny nogami. Szeroko otwierając oczy, chłonął czujnie otaczające piękno.

Na przedzie spiętrzyła się masa skalna, wygładzona i wyślizgana w ciągu wielu wieków chłostaniem wzburzonych fal. Filip wdarł się aż na górę, zdyszany, lecz rad. Obracając głowę, poszukał śpiącego na wybrzeżu fortu Churchill.

Fort mieścił się od stuleci w tym samym miejscu, pomiędzy dwoma zalesionymi garbami. Idąc górą, Filip minął starą przystań, budowaną z bloków skalnych przed stu pięćdziesięciu laty, dla pierwszych okrętów jakie się ośmieliły zawieruszyć na to obce morze. Przystanął ponad jeszcze starszymi szczątkami pierwszej warowni i dostrzegł, że światło miesiąca igra na brązowej lufie antycznego działa, porzuconego wśród ruin jako zbędny grat.

Zobaczył potem w dole niskie, drewniane budynki, i wyczuł w powietrzu obecność wielu śpiących istot. Były tam chaty robotników, składy narzędzi i towarów, biura, urzędy. Miejsce dawnych, zuchwałych zdobywców zajęli ludzie walczący o dolara.

W jednym z domostw błysnęło naraz światło. Filip wiedział, że są to biura Towarzystwa Kopalnianego Kewatin, i Kompanii Skupu Gruntów. Światło oraz przysadzisty cień starego Pearse'a na firance okiennej, skierowały myśli Filipa na inne tory. Znał Pearse'a odkąd ten ostatni przybył do Churchill i uderzyło go raptem, że właśnie człowiek tego pokroju może być identyczny z lordem Fitzhugh Lee. Towarzystwo Kopalniane Kewatin oraz Kompania Skupu Gruntów posiadały bardzo niewiele terenów, zarówno kopalnianych jak innych, tymczasem Pearse nadmienił niegdyś, że interes ich rozwija się znakomicie, sprzedają bowiem na południu prawa do działek zawierających bogactwa mineralne, jakkolwiek eksploatacja tych bogactw rozpocznie się dopiero za nieokreśloną ilość lat. Ale - przyszła Filipowi gorzka refleksja - czyż moje przedsiębiorstwo nie popełnia tego samego nadużycia?! ...

Gorycz rozpanoszyła się w nim na nowo. Nie jest niczym lepszym od Pearse'a ani od lorda Fitzhugh Lee. Jakże los z niego zadrwił! Zły i zgnębiony kroczył szybko samą krawędzią urwiska, aż w dole, poza budynkami Kompanii Zatoki Hudsona, zobaczył jarzące głownie paru indiańskich ognisk. Pies zwęszył jego obecność i zawył. Usłyszał szorstki, rozkazujący głos z głębi namiotu i cisza zapadła znowu.

Skręcił teraz w prawo, idąc coraz szybciej, jak gdyby pragnąc dogonić mknące niespokojnie myśli. Gmatwało się wszystko: los, nieszczęście, Eileen Brokaw. Niespodzianie stanął.

Wydało mu się, że na przedzie słyszy głosy. Wynurzył się już tymczasem z leśnego mroku i znajdował obecnie na szarej skalnej platformie, sterczącej ponad zatoką niby ostrze noża, mające bronić Churchill przed obcą napaścią. Blok piaskowca zamykał mu drogę, wyminął go ostrożnie. W następnej chwili rozpłaszczył się za nim.

O parę metrów, w jasnym świetle księżyca, siedziały na urwisku trzy postacie tak nieruchome, jakby je kto z kamienia wyciosał. Filip instynktownie sięgnął do pochwy po rewolwer, lecz cofnął znów rękę widząc, że jedna z trzech istot jest kobietą. Obok kobiety przykucnął potężny wilczur, a z drugiej strony siedział mężczyzna. Ten ostatni przyjął pozę czysto indiańską, z łokciami na kolanach, z brodą złożoną w dłoniach, przy czym uparcie i uważnie spozierał w dół na śpiące Churchill.

Ale najbardziej zainteresowała Filipa kobieta, plecami wsparta o skałę. Ona również wpatrywała się w Churchill, pochylona nieco ku przodowi. Miała odkrytą głowę. Rozpuszczone włosy spływały jej na ramiona, na plecy, gęstą masą leżały na skale, lśniące połyskliwie w księżycowym świetle. Nie była Indianką, to pewne.

Dziewczyna wyprostowała się niespodziewanie, a potem zerwała na nogi na poły obrócona w stronę Filipa. Lekki powiew sfalował jej włosy. Filip nie spotkał nigdy jeszcze wśród leśnego ludu twarzy równie pięknej. Taką mogłaby być Eileen Brokaw, gdyby dusza jej była inna.

W obawie, że nieznajoma dostrzeże go w mroku, głębiej usunął się w cień. Ale kobieta obróciła się właśnie profilem, szczupła i smukła na tle gwiezdnego nieba. Pochyliła się potem nad psem, mówiąc coś doń pieszczotliwie, lecz Filip nie rozróżniał treści słów. Mężczyzna podniósł głowę i Filip poznał ostre, wyraziste rysy pół krwi Francuza. Cofnął się nieco, równie cicho jak przybył.

Powstrzymał go głos dziewczyny.

— To więc jest Churchill, Piotrze. Churchill, gdzie zawijają okręty?

- Tak, Janko, to jest Churchill.

Umilkła na chwilę, by wybuchnąć raptem głosem pełnym głębokiego żalu.

— Nienawidzę tego miasta, Piotrze! Nienawidzę! Nienawidzę!

Filip wysunął się teraz spoza skały.

- Ja także go nienawidzę! - rzekł.

ROZDZIAŁ VI

WIZJA DAWNYCH LAT

Ledwo wymówił te słowa, już ich pożałował. Wydarły mu się mimo woli, wywołane rozpaczliwą nutą w głosie dziewczyny. Była w niej ta sama tęsknota, którą odczuł w szumie fal przypływu, w westchnieniach wiatru szemrzącego w gałęziach sosen i jodeł. Współczuł jej całą duszą i tak dobrze ją rozumiał. Stał z odkrytą głową, przychylony i zdumiony równocześnie, że tak ich zatrwożyła jego niespodziana obecność.

Dziewczyna obróciła się doń twarzą, toteż widział jej oczy pełne lęku. Ruch Metysa był jeszcze szybszy. Momentalnie stanął na nogach, ciemne rysy stężały mu dziwnie i ręką sięgnął do pasa niewątpliwie po broń. Sprawiał wrażenie gotowego do skoku zwierzęcia. Tuż obok dwóch postaci ludzkich błysnęły długie kły wilczura.

Teraz dziewczyna pochyliła się szybko, wpijając palce w długie kudły na karku psa. Nie spuszczając oczu z twarzy intruza, przemówiła parę uspokajających słów. Napięcie trwało równie silne. Filip spostrzegł, że pod ręką Metysa błyska stal.

- To doprawdy zbyteczne — rzekł Whittemore, czyniąc dłonią wymowny gest. — Bardzo mi przykro, że przeszkodziłem państwu! Przychodzę tu nieraz sam, by wypalić fajkę, i posłuchać szumu fal. Słyszałem, jak pani powiedziała, że nienawidzi Churchill. Ponieważ nienawidzę go również, więc ośmieliłem się wtrącić swoje trzy grosze.

Odwrócił się do dziewczyny.

- Bardzo mi przykro, doprawdy. Raz jeszcze przepraszam.

Obserwował nieznajomą z rosnącym zdumieniem. Odrzuciwszy rozpuszczone włosy, stała w świetle księżyca wysoka i smukła, patrząc już bez cienia trwogi. Odziewała ją suknia z kosztownej, kremowej skóry sarniej, wyprawionej równie miękko jak zamsz. Szyję miała obnażoną, a przy dekolcie kołnierz z cennej koronki. Podniesiona do piersi dłoń ukazywała szkarłatny czy też purpurowy mankiet aksamitny, uszyty według mody sprzed dwóch setek lat. Usta miała rozchylone, przy czym spod czerwonych warg lśniły białe zęby. Oddychała szybko i nerwowo, zdawała się jednak nie słyszeć jego słów.

- Zaskoczył nas pan, ot wszystko - rzekł Piotr spokojnie. Mówił nienaganną angielszczyzną, przy czym nisko schylał głowę w ukłonie. - To my raczej winniśmy przeprosić za zbyt daleko posuniętą ostrożność.

Filip wyciągnął rękę.

- Nazywam się Whittemore, Filip Whittemore. Oczekuję w Churchill przybycia statku pasażerskiego, i mam nadzieję, że pozwolą mi państwo spocząć na tej skale?

Na chwilę palce Piotra uścisnęły jego dłoń, a głowa Metysa schyliła się znów w dworskim ukłonie. Whittemore zauważył, że człowiek ten, zarówno jak i jego towarzyszka, nosi szerokie, szkarłatne mankiety sprzed paru wieków, a broń połyskująca u jego pasa nie jest wcale nożem, lecz krótkim rapierem.

- Nazywam się Piotr, Piotr Couchee — rzekł. — To zaś jest moja, hm... siostra, Janka. Nie zamieszkujemy fortu Churchill, lecz przybywamy z Fortu Bożego. Dobranoc panu.

Dziewczyna cofnęła się o krok, teraz zaś skłoniła się tak nisko, aż rozpuszczone włosy spłynęły przez ramiona ku przodowi. Bez jednego słowa skręciła wraz z Piotrem poza blok skalny i nim Filip się opamiętał, znikli już oboje w srebrnej nocnej dali.

Milcząco patrzył za nimi. Całe to spotkanie wydało mu się niezmiernie dziwaczne. Nie dalej jak przed godziną roił o dawnych mieszkańcach fortu Churchill, spoglądał na ich mogiły, a oto niespodziewanie zobaczył zjawy wyjęte nieomal żywcem z zamierzchłych czasów. Po raz pierwszy widział podobnych ludzi. Ich stroje niedzisiejsze, rapier Piotra, dworskie ukłony przypominały sztychy staroświeckie, wiszące w Churchill w biurze agenta Kompanii, na których wytworni kawalerowie wysiadali na dzikie wybrzeże ze szpadami u pasa i wstęgą ukochanej przez pierś. Piotr Couchee, z ręką na swym rapierze, był nieomal wcieleniem książęcego faworyta Grosellier. A Janka...

Na skale, tuż obok miejsca, na którym siedziała Janka, błysnęło Filipowi coś białego. W następnej chwili trzymał już w ręku maleńką chusteczkę oraz kawałek szerokiej wstążki. Oddalając się w pośpiechu dziewczyna musiała zgubić te drobiazgi. Filip zamierzał już biec za odchodzącymi, by zwrócić im zgubę, lecz owiał go i powstrzymał delikatny zapach heliotropu płynący z chusteczki i wstążki. Było w tej woni coś znajomego, coś co unieruchomiło go na tak długo, że zanim oprzytomniał zdał sobie dokładnie sprawę, iż na pościg jest stanowczo zbyt późno.

Uważniej spojrzał na chusteczkę. Była tak delikatna, że zgniótłszy ją, nie doznał nawet wrażenia, że w ogóle trzyma cokolwiek. A wstążka? Na razie nie mógł odgadnąć jej przeznaczenia, zanim się wreszcie domyślił, że z pewnością wiązała włosy Janki.

Filip owinął sobie wstążkę wokół palca i śmiejąc się skręcił w stronę Churchill. Raz po raz przyciskał do twarzy chusteczkę, wdychając jej subtelny zapach. Przypomniał sobie wreszcie skąd zna tę ulubioną woń. Wchłaniał ją również tej nocy, gdy na balu patrzył z bliska w piękne oczy Eileen Brokaw. Eileen lubiła zapach heliotropu i zawsze nosiła we włosach lub przy sukni pęk fioletowego kwiecia.

Jakie to dziwne - myślał Filip. - Ileż to już razy w ciągu dzisiejszego dnia okoliczności przypominają mi pannę Brokaw? Mimo woli przyśpieszył kroku. Chciał co prędzej zobaczyć znów rysunek Gregsona, i przekonać się, że tajemnicza piękność malarza jest tylko łudząco podobna do Eileen.

Gregson już spał. W chacie światło ledwo się tliło, toteż Whittemore podkręcił knot. Na stole leżał porzucony rysunek. Teraz nie mógł już istnieć cień wątpliwości. To była Eileen Brokaw. W przypływie dobrego humoru Gregson napisał u dołu arkusza:

„Żona lorda Fitzhugh Lee!“

Mimo oczywistego absurdu, słowa te wstrząsnęły Filipem. Zadumał się ponadto, jakim cudem panna Brokaw przebywa już w Churchill? Którędy się w ogóle dostała? Przecież nie drogą wodną! A z drugiej strony, czy może istnieć w tym półdzikim zakątku osoba tak bliźniaczo do niej podobna?

Filip skierował się w stronę pościeli Gregsona, zamierzając go zbudzić, lecz uprzytomnił sobie w porę, że malarz z pewnością nic mu nie wyjaśni. Odtrącił również myśl, że artysta wiedząc o jego dawnym flircie z piękną panną, zdobył skądś jej fotografię i teraz płata figle przyjacielowi. Figiel byłby nie w guście Gregsona, nazbyt głupi i złośliwy.

Tak, Gregson niewątpliwie naszkicował twarz widzianą w dniu dzisiejszym. Whittemore przeczytał raz jeszcze słowa skreślone u spodu arkusza i znów doznał dziwnego, nie dającego się zanalizować uczucia, jak gdyby ten niemądry kawał miał w sobie pewną dozę prawdy.

Złożył rysunek na stole, wyjął natomiast z kieszeni wstążkę i chusteczkę, które tam ukrył przed wejściem do chaty. Przy świetle lampy stwierdził, że jedno i drugie jest równie niezwykłe jak strój i zachowanie nieznajomej pary. Nawet dla oczu laika były to kosztowne drobiazgi, wykonane wprost artystycznie. Wstążka miała barwę kości słoniowej, leciutko kremową. Chusteczka w formie serca nosiła w jednym rogu wyhaftowany jedwabiem napis, tak zresztą subtelny, że ledwo można było wyczytać słowo „Camilla“.

W zamkniętym pokoju woń heliotropu zaznaczyła się silniej, toteż Filip przeniósł wzrok z chusteczki na wizerunek Eileen Brokaw. Co za dziwny zbieg okoliczności! Wyciągając rękę odwrócił szkic twarzą do stołu. Zapalił później fajkę i siedział kurząc, a myśli jego, wybiegłszy poza obręb izby, poza obręb chaty, ścigały postać tajemniczej dziewczyny, którą spotkał siedzącą na skale. Na pół przymknąwszy powieki, otoczony kłębami dymu, Filip marzył. Widział Jankę wyprostowaną w świetle księżyca, zaskoczoną, z rozwianym włosem. Zapomniał nawet o istnieniu Eileen Brokaw i o sprawach, którymi dzielił się dziś z Gregsonem. Obawy, projekty, gorączkowe szukanie najlepszego wyjścia z trudnej sytaucji, wszystko to ustąpiło na drugi plan wobec tej przypadkowo spotkanej kobiety.

Trudno mu było uwierzyć, że widział ją tylko chwilę, tak dokładnie wydawała się związana z jego całą egzystencją i tak bardzo potrzebował jej obecności. Przez tych parę minut czuł się po prostu mniej osamotniony, mniej smutny. Ach, gdyby mógł z nią pomówić, opowiedzieć coś o sobie, zapewnić, że ma w nim przyjaciela!

Zacisnął naraz palce na chusteczce. Obracając głowę niespokojnie spojrzał na Gregsona. Malarz spał, twarzą zwrócony do ściany.

Piotr z pewnością wróci do skały w poszukiwaniu zapomnianych przez siostrę drobiazgów. Aż mu krew zawrzała na tę myśl. On będzie tam wcześniej i zaczeka na przyjście Metysa. Tak, ale kto wie, czy Piotr będzie się jeszcze raz po nocy wałęsał? Może przyjdzie dopiero za dnia?

Z uśmiechem przysunął sobie skrawek papieru oraz ołówek Gregsona. Pisał uważnie dobrą chwilę. Skończywszy zawinął kartkę do chusteczki. Koronkową wstążkę złożył starannie i umieścił w wewnętrznej kieszeni kurty na piersi.

Sunął do drzwi czerwony niby rak. Co by powiedział Gregson, gdyby się zbudził i odgadł, dokąd przyjaciel dąży? Gregson uważał go zawsze za stalowy charakter, za mężczyznę wyjątkowo odpornego na wdzięki niewieście. Filip otwarł i zamknął drzwi jak najciszej.

Musiał, stanowczo musiał zrobić tak, by jego kartka trafiła do rąk tych obojga. Tłumaczył im, że nie jest bynajmniej stałym mieszkańcem Churchill, które tak nienawidzą. Przepraszał ponownie za niespodziane pojawienie się nad urwiskiem, lecz ten wstęp był tylko przygrywką do dalszej treści. Wobec dwojga nieznajomych obnażał własną duszę, ofiarował swoją przyjaźń i prosił, by go darzyli zaufaniem. Nie chciał za nic, by znajomość urwała się na tym jednym, przypadkowym zetknięciu.

Rozumiał doskonale, że zachowuje się jak błazen, lecz mimo to śpiesząc ścieżką nad urwiskiem w stronę Churchill, czuł podniecenie silniejsze niż kiedykolwiek w życiu. Gdy skała była już blisko, zaniepokoił się na dobre, myśląc że Piotr może wcale nie wrócić po drobiazgi siostry albo że wrócił po nie natychmiast, a nie znalazłszy nic zrezygnował z szukania zguby. Ta obawa podcięła go tak silnie, że począł biec. Skoro tylko wpadł na szczyt urwiska i obejrzał się, nie dostrzegł nikogo. Spojrzał wtenczas na zegarek, od pamiętnego spotkania minęła godzina.

Upuścił chusteczkę w miejscu, gdzie księżycowe światło kładło plamy najjaskrawsze, po czym skręcił znów na ścieżkę. Nie dotarł jeszcze do podnóża urwistej skały, gdy kędyś, daleko rozbrzmiało wycie psa. Był to niewątpliwie wilczur. Poznał półdzikie zwierzę po głosie pełnym pierwotnej tęsknoty, płynącym zrazu cicho, by okrzepnąć niebawem, a sięgnąwszy najwyższego tonu, roztopić się znów w szumie jodeł i szemrzącej gędźbie przypływu. Piotr wracał. Przedzierał się przez las. Kto wie, może Janka wracała również z nim?

Po raz trzeci tej nocy Filip wgramolił się na wierzchołek osrebrzonej księżycem skały. Wyczekująco spojrzał na północ, skąd dobiegło go poprzednio wycie wilczura. Potem zerknął na miejsce, gdzie przed chwilą zostawił chusteczkę i od razu serce skoczyło w nim gwałtownie.

Skała była pusta. Chusteczka znikła.

ROZDZIAŁ VII

PRZYBYCIE STATKU

Stojąc niezdecydowany Filip wytężył słuch, usiłując wyłowić najsłabszy bodaj dźwięk. Od chwili, gdy wypuścił z ręki chusteczkę, nie upłynęło nawet dziesięć minut. Piotr nie mógł oddalić się zbytnio w ciągu tak krótkiego czasu. Musiał się raczej kryć w pobliżu. Filip zawołał więc półgłosem.

- Piotrze! Hej, Piotrze Couchee!

Odpowiedziało mu jedynie milczenie. Zresztą już w następnej chwili, pożałował, że się w ogóle odezwał. Bez słowa począł zstępować w dół skłonu. Znajdował się właśnie na wybrzeżu, gdy z oddali, z głębi boru, dobiegło doń znów wycie wilczura. Filip zatrzymał się, usiłując w miarę możliwości ustalić miejsce lub przynajmniej kierunek, skąd głos ten dobiega, był bowiem teraz pewien, że pies nie podążył za Piotrem, tylko pilnuje obozu, a zapewne również i Janki.

Gdy Filip wszedł do chaty, Gregson zbudzony, siedział na brzegu pryczy.

- Gdzie się szwędasz u diabła? - spytał malarz. - Zamierzałem już iść ciebie szukać. Zgubiłeś coś, czy cię może okradziono?!

- Myślałem po prostu o różnych sprawach — odpowiedział Filip wymijająco.

- Ja także. Łamię sobie głowę od czasu, gdy wróciłeś do izby, i napisawszy list wyszedłeś znowu.

— Spałeś przecież — zaprzeczył Filip. — Umyślnie spojrzałem na ciebie!

— Może i spałem, gdyś patrzył. Ale wspominam mgliście, że cię widziałem siedzącego przy stole i piszącego jakąś epistołę. Tak czy inaczej łamię sobie głowę odkąd znikłeś za drzwiami i jeśli ci to nie sprawia różnicy, chciałbym przeczytać raz jeszcze list tego lorda Fitzhugh Lee.

Filip wręczył mu list. Z zachowania przyjaciela zgadywał, że ten nie spostrzegł chusteczki ani wstążki koronkowej.

Gregson wziął leniwym ruchem podawany papier, ziewnął i schował złożony arkusz pod zwinięty koc imitujący poduszkę.

— Czy masz coś przeciwko temu, żebym zatrzymał ten list parę dni, Fil?

— Nic a nic. Powiedz mi tylko, po co ci to potrzebne?

— Powiem, gdy sam będę wiedział dokładnie - odparł Gregson, wyciągając się znów na łóżku. — Przypomnij sobie, jak śniłem kiedyś, że ten plantator z Carabobo zamierza cię pchnąć nożem i jak nazajutrz on naprawdę próbował cię zabić! Otóż obecnie miałem również dziwaczny sen. Chcę się teraz przespać z tym listem pod poduszką. Może będę nawet spał na nim tydzień. Ale jeśli zamierzasz się zdrzemnąć tej nocy, to radzę ci zgaś wreszcie światło!

Filip rozebrał się, zgasił światło i wyciągnął na łóżku, lecz sen jakoś nie przychodził. Dobre pół godziny leżał wspominając zdarzenia minionych paru godzin. Pewien był, że napisany przezeń list trafił do rąk właściwych, wątpił jednak czy Piotr lub Janka zechcą mu dać odpowiedź. Nie żałował mimo to niczego. Jeśli spotka ich znowu, przypadkiem nie będzie już zupełnie obcym przechodniem. Pewien był, że drogi ich się zejdą prędzej czy później. O ile sami nie zajrzą do fortu Churchilla, to on ich poszuka w puszczy.

Zadawał sam sobie dziesiątki pytań, na które wszakże nie znajdował odpowiedzi. Co to za dziewczyna o manierach królowej i kim jest jej towarzysz, zachowujący nieomal dwroski ceremoniał? Skąd pochodzą, czyżby naprawdę z lasu? I gdzie leży Fort Boży? Nie słyszał nigdy o podobnej osadzie, lecz wspominając dziwaczny a zarazem kosztowny strój Janki, jej delikatną chusteczkę pachnącą heliotropem, rapier u boku Piotra, powątpiewał czy istotnie w sercu głuszy mogą się taić podobne cuda.

Usnął, z postanowieniem, że skoro tylko nadarzy się sposobność spróbuje dociec czegoś więcej. Niewątpliwie ktoś z mieszkańców Churchill musiał znać niezwykłą parę, a jeśli nie, to przynajmniej musiał wiedzieć, gdzie leży ten Fort Boży.

Gdy Filip zbudził się parę godzin później, Gregson był już ubrany i czekał ze śniadaniem.

— Ładny z ciebie kompan - warczał malarz z udaną złością. - Skoro pójdziesz znów marzyć przy świetle księżyca, weź mnie przynajmniej ze sobą. A tymczasem zanurz łeb do tego wiadra z wodą i jedzmy, bo umrę z głodu!

Filip dostrzegł od razu, że Gregson przypiął swój wczorajszy szkic do jednej ze ścian.

— Wcale dobre, jak na rysunek wykonany z pamięci -rzekł, wskazując szkic ruchem głowy. — Pomaluj go jeszcze, a Burke zachwyci się niewątpliwie.

— Burke go w ogóle nie otrzyma! - półgębkiem zaprzeczył Gregson, siadając przy stole. - To wcale nie na sprzedaż!

— Dlaczego?

Gregson wyczekał, aż towarzysz siądzie i dopiero wtenczas raczył dać odpowiedź.

— Uważaj stary i gotuj się do śmiechu. Możesz nawet pęknąć, jeśli to ci się podoba! Ale prawdą jest, że dziewczyna, którą spotkałem wczoraj, jest jedyną kobietą, dla której chętnie poświęciłbym życie!

— Rozumiem cię doskonale! - odparł Filip. Gregson wybałuszył na niego oczy.

— Czemu nie pękasz ze śmiechu?!

— Wcale nie mam ochoty się śmiać. Mówię ci, że rozumiem. I rozumiem naprawdę.

Gregson przeniósł wzrok z twarzy przez siebie naszkicowanej, na twarz Filipa.

— Czy ... czy ona też tak silnie przemawia do ciebie, Fil?

— Jest bardzo piękna.

— Jest bardziej niż piękna — zapewnił Gregson gorąco. — Jeśli kiedykolwiek widziałem twarz, jak się to mówi, anielską to właśnie wczoraj. Przez sekundę patrzyła nawet na mnie ...

- A jakie miała oczy?

- Prześliczne!

— Pytam o barwę? - wyjaśnił Filip, poczynając jeść.

- Szare czy też błękitne. Po raz pierwszy mi się zdarzyło, że patrząc w oczy kobiece nie umiałem ściśle określić ich koloru. A jej włosy, Fil! Złote, ale nie tej podejrzanie sztucznej barwy, tylko po prostu wyśnione! Możesz myśleć co chcesz, możesz mnie mieć za wariata, ale muszę się dowiedzieć co to za jedna, muszę ją znaleźć, i to niezwłocznie, zaraz po śniadaniu!

- A lord Fitzhugh?

Po twarzy Gregsona przemknął cień. Jadł chwilę w milczeniu, potem rzekł:

- To właśnie nie dało mi spać po twoim wyjściu; myśli o tajemniczym lordzie i o dziewczynie. Rozumiesz Fil, ona wcale nie jest podobna do tutejszych dziewcząt. Rasa z niej bije, zastanawiałem się więc, czy nie ma przypadkiem jakiego związku między lordem a nią. Nie zależy mi wcale na tym, żeby mój domysł był słuszny, lecz obawiam się, że tak niestety jest. Piękne i dobrze urodzone kobiety nie zjeżdżają samotnie na koniec świata!... Jakie jest twoje zdanie?

Lecz Filip wolał nie pogłębiać tego tematu. Kwadrans później, obaj młodzi ludzie opuścili chatę, a minąwszy urwisko zeszli w dół do Churchill. Gregson udał się do magazynów Kompanii, podczas gdy Filip skręcił do budynku zajmowanego przez Pearse'a. Pearse siedział przy biurku. Podniósł na gościa zapuchnięte znużone oczy; opasłe dłonie spoczywały przed nim bezwładnie. Filip odgadł bez trudu, że człowiek ten nie kładł się dziś wcale. Usiłowarud jednak nadać twarzy wyraz ożywienia.

Filip wyjął z kieszeni parę cygar, po czym zajął miejsce po drugiej stronie biurka.

- Sprawiasz wrażenie ogromnie wyczerpanego, Pearse - zaczął. - Widać interesy idą świetnie i nie możesz podołać nawałowi pracy. Widziałem, jak się świeciło u ciebie dziś w nocy już po dwunastej i omal nie wszedłem się przywitać. Pomyślałem wszakże, iż z pewnością nie chcesz, by ci przeszkadzano, toteż odłożyłem wizytę do rana.

- Bezsenność - rzekł Pearse głosem ochrypłym. - Nie mogę spać. Zapewne widziałeś mnie przez okno?

Głos miał przyspieszony i niespokojny. Filip odpowiedział niedbale.

- Nie widziałem nic, prócz smugi światła. Ale, słuchaj no Pearse, ty zdaje się znasz tę okolicę niezgorzej?

- Pracowałem osiem lat w terenie, wyczekując rozpoczęcia budowy tej przeklętej kolei — odparł Pearse, splatając i rozplatając tłuste palce. - Oczywiście, że ją znam!

- Możesz mi w takim razie powiedzieć niewątpliwie, gdzie leży Fort Boży?

- Jaki fort?

- Fort Boży.

Pearse zrobił niemądrą minę.

- To coś zupełnie nowego - bąknął. - Nie słyszałem nigdy podobnej nazwy.

Wstając z krzesła, podszedł do wielkiej mapy wiszącej na ścianie. Pracowicie począł po niej wodzić tłustym i krótkim palcem.

- To jest najnowsza mapa rządowa! — mówił, obrócony plecami do Filipa. — Ale takiego fortu na niej nie ma. Jest Jezioro Boże, na południe od Nelson House, jedyne co ma związek z Bogiem w okolicy pięćdziesiątego trzeciego stopnia geograficznego.

— Wątpię, żeby fort, o który mi chodzi, leżał tak daleko na południu! - rzekł Filip wstając.

Małe oczka Pearse'a spozierały nań badawczo.

— Nigdy o niczym podobnym nie słyszałem! — powtórzył. — I co to ma być właściwie? Faktoria?

— Nie mam zielonego pojęcia! — odparł Filip. - Chciałem sam się dowiedzieć dla ciekawości. Może zresztą poplątałem nazwę. W każdym razie bardzo dziękuję.

Zostawił Pearse'a przy biurku, po czym udał się wprost do głównego agenta. Wszakże Bludsoe, naczelny kierownik Kompanii Zatoki Hudsona na Dalekiej Północy, nie mógł mu również udzielić żadnych informacji. Nie słyszał nigdy o Forcie Bożym. Nie pamiętał, by się kiedykolwiek stykał z nazwiskiem Couchee. W ciągu następnych dwóch godzin Filip rozmawiał z Francuzami, Indianami, wypytywał pocztyliona przybyłego dziś rano z południa. Wszystko bez rezultatu.

Czyżby Piotr skłamał? Czyżby go rozmyślnie wywiódł w pole. Poczerwieniał z gniewu na samą tę myśl. W następnej chwili jednak uspokoił się wobec przekonania, że Metys stanowczo nie sprawiał wrażenia kłamcy. Był to raczej bojowy typ niż wykrętny. Sam zresztą nie pytany, podał Fort Boży jako miejsce stałego pobytu. Nikt go zatem do kłamstwa nie przymuszał.

Filip rozmyślnie tak kierował krokami, żeby się z Gregsonem nie spotkać, lecz ani mu przez myśl nie przeszło, że jego przyjaciel działa dokładnie w tym samym celu. Zjadłszy śniadanie z agentem, Whittemore wrócił znów na skalne urwisko, gdzie zobaczył ubiegłej nocy Jankę i Piotra. Jakkolwiek nie miał żadnej nadziei otrzymania odpowiedzi na swój list przeszukał bacznie otaczające głazy. Potem ruszył na przełaj przez las w stronę, skąd słyszał ostatnio wycie psa.

Mimo iż szukał cały dzień, do wieczora nie natrafił na ślad obozu. Dobrych parę mil dążył szlakiem wiodącym z fortu Churchill na północ. Trzykrotnie przeciął okolicę pomiędzy tym szlakiem a zatoką, wypatrując smugi dymu ze szczytu każdego pagórka, nasłuchując pilnie wszelkich dźwięków mogących stanowić drogowskaz. Nie zobaczył śladu ludzi i nie usłyszał nawet wycia psa.

Znużony i rozczarowany wrócił do Churchill. Udał się teraz prosto do chaty, gdzie Gregson już na niego czekał. Malarz spojrzał na przyjaciela badawczo, z dziwnym wyrazem twarzy. Wyglądał jak człowiek, który doświadczył niemiłych tarapatów. Pot zmieszany z kurzem zakrzepł mu na policzkach brudnymi smugami, a ręce trzymał niedbale w kieszeniach. Wstał z krzesła.

- Spójrz na mnie, Fil! Proszę cię, spójrz uważnie! Filip wytrzeszczył oczy.

- Czy ja śpię, czy też czuwam? — pytał malarz. - Powiedz mi także, czy wyglądam na człowieka będącego przy zdrowych zmysłach? No gadajże!

Odwrócił się, ruchem głowy wskazując szkic wiszący na ścianie.

- Czy widziałem tę dziewczynę na własne oczy, czy też jej nie widziałem? Może to było po prostu urojenie senne? - plótł bez związku, nie czekając aż Filip da żądaną odpowiedź. - Bo dziś nie mogłem jej znaleźć! Przetrząsnąłem każdą chatę i każdy krzak w okolicy Churchill. Ganiałem póty, aż mi wprost nogi odjęło! I do diabła, nie mogę nawet spotkać nikogo, kto by ją widział tak samo jak ja! Miała wtenczas głowę okrytą, ale przypominam sobie teraz, że gdy ją mijałem, zgarniała na ramionach coś niby ciemny szal. Tak czy inaczej nikt nie pamięta podobnej twarzy! — wskazał szkic wiszący na ścianie. — Znikła! Znikła tak całkowicie, jakby przyfrunęła i odleciała. Przepadła, chyba że...

- Chyba że?...

— Chyba że się gdzieś ukrywa! Znikła albo też siedzi gdzieś w ukryciu!

— Nie masz żadnych danych na to, że się ukrywa! — rzekł Filip, usiłując zataić wrażenie jakie na nim wywarły ostatnie słowa malarza.

Gregson był wyraźnie nieswój. Zapaliwszy papierosa, pociągnął bez smaku raz czy dwa razy i cisnął go precz przez otwarte drzwi. Wtem sięgnął do kieszeni kurty, dobywając z niej kopertę.

— Diabli wiedzą, mam czy nie mam! - wykrzyknął. — Ale posłuchaj mnie Fil! Byłem dziś świadkiem przybycia poczty, wszedłem więc odważnie do kantoru i spytałem, czy mają coś dla lorda Fitzhugh Lee? Pokazałem poprzedni list, mówiąc przy tym, że jestem agentem lorda. Udało mi się w zupełności i otrzymałem ... to!

Filip pochwycił list, który mu Gregson podawał. Drżącymi palcami wydarł z koperty jedyny arkusz papieru i rozwinął go co prędzej. Były tu wypisane dwa zdania tylko:

Nie trać ani godziny! Uderz natychmiast!

Żadnego nazwiska, jedynie kleks atramentu u spodu kartki. Adres na kopercie był niewątpliwie wypisany tą samą ręką co na poprzednim liście. Obaj przyjaciele spojrzeli po sobie.

— Znamienne, co? - rzekł wreszcie Gregson. — Mało słów, ale sensu dużo. Ten, który ów list wysłał, liczy niewątpliwie, że lord Fitzhugh Lee otrzyma go bez zwłoki, a wtenczas możesz oczekiwać wybuchu. Co do tego nie można się chyba łudzić? No i czyż nie jest rzeczą znamienną, że ta piękna dziewczyna pojawia się i znika tajemniczo właśnie w takiej chwili? A poza tym, słuchaj uważnie, mówiono mi na poczcie, że na dwie godziny przed przybyciem listonosza ktoś jeszcze pytał o listy dla lorda Fitzhugh Lee!

Filip wytrzeszczył oczy.

- Mówili ci to?

- Mówili. O pocztę pytał jakiś mężczyzna, ktoś zupełnie obcy. Nie podał swego nazwiska ani nie zostawił instrukcji. Otóż kto wie, czy nie był to towarzysz mojej pięknej nieznajomej. Jeśli zatem znajdziemy jego i ją, znajdziemy lorda Fitzhugh Lee! Jeśli nie znajdziemy, śpieszmy do twego obozu i gotujmy się do walki! Rozumiesz?

- Ależ my mamy list! - zaprzeczył Filip. - Fitzhugh nie otrzyma końcowych instrukcji i plan ich jakikolwiek opóźni się przez to.

- Mój drogi — rzekł Gregson łagodnie. — Czyż nie mówiłem ci dawno, że ty jesteś siłą zbrojną, a ja dyplomatą! Ty masz ręce, a ja rozum. Jestem przekonany, że identyczny list wysłano naszemu lordowi pod kilkoma adresami, by jeśli jeden zginie, drugi jednak odszedł. Idę o największy zakład, że kopia tych kilku słów znajduje się już w jego posiadaniu. Zważaj na to co mówię i zapamiętaj sobie: albo schwytamy lorda w cinajgu paru dni najbliższych, albo będziemy zmuszeni walczyć!

Filip siadł oddychając ciężko.

- Napiszę do Mac Dougalla. A ja sam muszę przecież oczekiwać przybycia statku ...

- Czyż nie lepiej napisać do Brokawa, zostawić list tutaj, a samemu śpieszyć na pomoc Mac Dougallowi?

- Nie. Sądzę bowiem, że wraz z przybyciem statku wyjaśni się wiele spraw dotąd niezrozumiałych. Muszę czekać tutaj. Pozwoli nam to zresztą szukać jeszcze tych ludzi.

Gregson nie nalegał, schował natomiast drugi list do kieszeni, w której już nosił pierwszy. Całe popołudnie przesiedział w chacie. Filip wrócił do Churchill. Dobrą godzinę spędził wśród ruin dawnego fortu, usiłując wysnuć logiczny wniosek z chaosu zdarzeń, jakie się zwaliły w ciągu ostatnich paru dni. Sądził, że należałoby wyjawić Gregsonowi wszystko o czym sam był powiadomiony, jednakże wahał się wciąż dla paru przyczyn. Jeśli po przybyciu do Churchill londyńskiego parowca wysiądzie zeń panna Brokaw, to po cóż ma zdradzać przyjacielowi sprawy dawno przebrzmiałe, o których tak chętnie sam byłby zapomniał? Jeśli natomiast Eileen nie będzie na statku, sam ten fakt dowiedzie ponad wszelką wątpliwość, że piękna panna znajduje się istotnie w pobliżu Churchill. Na razie jednak należało czekać cierpliwie.

Następnego ranka wyprawił posłańca z listem do Mac Dougalla, nad jezioro Ślepego Indianina, przy czym zachęcił inżyniera do jak największej baczności oraz doradzał mu powiadomienie licznych placówek o możliwości sabotażu i napaści. Gregson w dalszym ciągu nie opuszczał chaty.

- Nie powinienem się zbyt wiele szwendać — tłumaczył. - Odebrałem bezprawnie pocztę lorda Fitzhugh Lee, lepiej więc teraz siedzieć cicho i czekać rozwoju wypadków.

Filip przeszukał raz jeszcze bory na południowy zachód od Churchill mając nadzieję, że znajdzie jakikolwiek ślad Piotra i Janki. Ludzie leśni ściągali już zewsząd do fortu w oczekiwaniu wielkiego dorocznego zdarzenia: przybycia statku z Londynu; Whittemore zatrzymywał i wypytywał wszystkich. Nikt nie widział tych, o których mu szło. Minął dzień czwarty i piąty nie przynosząc żadnych zmian. Wynikałoby z tego, że na Dalekiej Północy nie istnieje Fort Boży, jak i nie istnieją Piotr Couchee i jego towarzyszka. Filip stumaniał zupełnie. Szósty dzień spędził już w chacie wraz z Gregsonem. Rankiem siódmego dnia znad zatoki zahuczał głucho wystrzał armatni.

Był to sygnał od dwóchset lat wieszczący mieszkańcom Churchill przybycie statku.

Zanim obaj młodzi ludzie skończyli śniadanie i wspięli się na szczyt górującego ponad zatoką urwiska, parowiec zarzucił już kotwicę o pół mili od brzegu, w bezpiecznej odległości od skał podwodnych. Całe Churchill nieomal wyległo na spotkanie. Filip wskazał ręką szalupę agenta, która przebyła już prawie dwie trzecie drogi dzielącej statek od lądu.

— Należało się razem zabrać — rzekł Filip. - Brokaw będzie urażony, że go witam tak opieszale, a panna Brokaw tym bardziej. Wyjdźmy przynajmniej na przystań!...

Kwadrans później przeciskali się przez tłum mężczyzn, kobiet i dzieci, przez gromady włóczących się za panami psów, dążąc ku wielkiemu, kamiennemu molo, wzdłuż którego cumowano statek co dzień na parę godzin w czasie najwyższego przypływu. Filip zatrzymał się pośród ciżby Indian Cree oraz Metysów, kładąc równocześnie dłoń na ramieniu Gregsona.

- Zaczekajmy tutaj — powiedział.

Szalupa agenta wracała już. Filip wyjął z kieszeni cygaro i zapalił je niezwłocznie. W miarę zbliżania się szalupy serce kołatało w nim coraz silniej. Zerknął na Gregsona. Malarz ćmił nerwowo papierosa i Filip zdziwił się, dlaczego przyjaciel tak niecierpliwym wzrokiem śledzi nadpływającą łódź.

Żagiel zakrywał jadących, toteż dłuższy czas nic nie można było dostrzec. Gdy szalupa przybiła do brzegu, Bludsoe wyskoczył na skałę z liną w ręku. Trzech czy czterech spośród jego pracowników skoczyło za nim. Żagiel opadł z chrzęstem bloków i pierścieni niby wielka, biała kurtyna, a Filip dał teraz krok naprzód, z trudem powstrzymując wydzierający się z piersi okrzyk.

Stojąc na szerokiej burcie, z jedną ręką wyciągniętą w stronę agenta, Eileen Brokaw zamierzała właśnie dać szeroki krok, mający przenieść ją na ląd. Oto już zstąpiła śmiało i zręcznie, gdy ojciec jej gramolił się z tyłu rozważnie. Z uśmiechem oczekiwania spozierała po ciemnych twarzach otaczających ją zewsząd traperów i myśliwych. Filip wiedział, że szuka właśnie jego. Puls bił mu nierówno. Odwrócił się, by stwierdzić, jak zareagował Gregson na widok pięknej panny.

Malarz ściskał oburącz ramię przyjaciela. Palce jego były twarde jak stal. Twarz miał bladą i usta mocno zacięte. Ani drgnął, gdy tymczasem panna Brokaw, sunąc wzrokiem po obecnych, miała właśnie spojrzeć na nich. Wtem puścił Filipa i niby strzała skoczył między zgromadzonych Indian i Metysów, czyniąc tylko jeszcze znak ostrzegawczy.

Ani chwilę za wcześniej, bowiem Eileen dostrzegła właśnie wyniosłą postać Whittemore'a. Lecz on nie zauważył jej skinienia, gdyż uparcie wlepiał wzrok w rząd twarzy przed sobą. Dwoje ludzi przedzierało się bliżej przez ciżbę i Filip sprężył się cały w radosnym podnieceniu. To byli oni, Piotr i Janka!

To co się zdarzyło następnie zaparło mu po prostu oddech. Janka przystanęła i zachwiała się jak gdyby słabnąc. Była już ubrana zwyczajnie, jak reszta otaczających, a Piotr również nie przypominał w niczym staroświeckiej postaci widzianej w noc księżycową. Metys pochylił się ku towarzyszce, coś jej szepnął, po czym Janka skoczyła ku Eileen, wyciągając ręce na powitanie, zarumieniona cała ze wzruszenia czy też radości.

W twarzy panny Brokaw pojawił się wyraz ogromnego zdumienia, który wszakże znikł nader szybko. Wlepiła oczy w leśną dziewczynę, wyprostowała się wyniośle i z paroma słowami, których Filip nie dosłyszał z powodu odległości, obróciła się do ojca i do agenta. Janka zastygła w pół roku, jak gdyby ją kto uderzył. Potem cofnęła się wolno. Rumieniec radosnego wzruszenia znikł z jej twarzy. Śliczne usta drżały jak do płaczu.

Filip wykrzyknął wyrazy pocieszenia czy otuchy, sam właściwie nie wiedział co i skoczył w jej stronę. Dostrzegłszy go szybko poczęła się cofać w stronę Piotra. Byłby ją ścigał, lecz Eileen Brokaw zobaczyła go również i szła już na spotkanie, wyciągając rękę. Ojciec jej oraz agent Bludsoe nadchodzili śpiesznie.

- Filipie! - wołała Eileen.

Milcząco uścisnął jej palce. Siłę uścisku i gwałtowny rumieniec twarzy Eileen poczytała za wyznanie, któremu usta nie umiały dać już wyrazu. Filip przywitał się później z Brokawem, daremnie chciwym wzrokiem szukając w ciżbie Piotra i Janki.

Znikli bez śladu. Wobec łagodnego nacisku dłoni Eileen na swym ramieniu, Filip doznał raptem uczucia wstrętu.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XVI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XVII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XVIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XXI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XXII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XXIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XXIV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XXV

SZCZĘŚCIE

Przez całą noc dął z północnego wschodu silny wiatr. Parę godzin po odejściu Janki wraz z ojcem Filip po cichu opuścił izbę, a wyszedłszy do sieni otworzył zewnętrzne drzwi. Słyszał, jak zawodzi wichura ponad szczytem Słonecznej Skały, jak się zmaga z drzewami lasu, lecz mimo to starannie zamykając drzwi znalazł się na dworze.

Było ciemno i zimno. Kłujące śnieżynki na kształt drobnego śrutu, biły po głowie i twarzy. Kuląc głowę w ramiona Filip śpieszył pod osłonę skały, gdzie stanął nasłuchując burzliwej pieśni żywiołów. Myślał o rycerzu Grosellier, który przed dwustoma z górą lat odkrył czarowny ten zakątek. Czuł się na zawsze zespolony z tą ziemią, której nigdy już nie zamierzał opuszczaujć. Tu mieszkało jego szczęście najwyższe; tu, lepiej niż gdziekolwiek indziej, poznał wszechmoc bożą. Nigdy już nie porzuci tych stron. Obejrzał się na Fort Boży. Wszystkie światła już pogasły i jeśli nie sen, to spokój zupełny ukoił wreszcie udręczone dusze mieszkańców. Wracając do starego dworu, Filip miał wrażenie, że wiatr nie zawodzi mu, tylko śpiewa.

Zdrzemnął się dopiero nad ranem. Zbudziwszy się stwierdził, że zamieć ucichła, a nad nieskalaną bielą śniegu świeci wspaniałe słońce. U szczytu Słonecznej Skały zdawało się płonąć jarzące ognisko; udręczony w ciągu nocy las otulił srebrny puch. Zdawało się, iż miniony huragan zostawił po sobie jedynie piękno, szczęście i spokój.

Podniecony i radosny Filip wyszedł ze swego pokoju, minął długą sień i właśnie na swojej drodze zobaczył — Jankę. Przez szyby pobliskiego okna słońce zlewało na nią cały swój blask. Promieniała szczęściem i urodą. Spuszczając oczy, szepnęła:

- Filipie!...

- Janko!...

Po cóż wargi miały się trudzić nad układaniem próżnych słów, gdy serca dopowiadały wszystko. Przytuleni ciasno wyglądali oknem. Jak daleko sięgał wzrok leżała biała pustka, po której przed laty Metys Piotr przyniósł malutką Jankę. Dziewczyna załkała krótko. Podniosła na Filipa oczy pełne miłości i łez. W obie dłonie ujęła jego twarz.

- Czy dziś przywiozą Piotra? — spytała szeptem.

- Tak.

- Pochowamy go tam — rzekła jeszcze Janka, a Filip wiedział, że myśli o samotnym drzewie, pod którym spoczywa jej matka.

- Czy kochasz mnie? - spytała po chwili. - Czy kochasz mnie tak bardzo, by zostać tu ze mną na zawsze? Bo ja nie chcę szukać szczęścia gdzie indziej. Zamieszkamy tutaj we dwoje, tylko my, nikt inny.

- Na zawsze tutaj i na zawsze razem - z powagą potwierdził Filip.