Bronisława Ostrowska

LIRYKA FRANCUSKA II

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

Jean Moréas

Saint-Pol-Roux

Anatole le Braz

Francis Viélé Griffin

Gustave Kahn

Stuart Merill

Adolphe Rétté

Pierre Louys

Albert Samain

Paul Fort

Francis Jammes

Charles Guérin

Georges Rodenbach

Maurice Maeterlinck

Emile Verhaeren

Charles van Lerberghe

Grégoire le Roy

Henry Bataille

Max Elskamp

OD TŁÓMACZA

LIRYKA FRANCUSKA

Serya druga

Bronisława Ostrowska

Jean Moréas

MŁODA DZIEWCZYNA MÓWI.

Cząbry rzekły: kocha ciebie tak,

Że do stóp twych padł, jak ranny ptak!

Na dzień przyjścia zładź mu się i zwól.

— "Nie schlebiajcie próżne cząbry pól:

Zmiłuj się Bóg nad mą duszą! "

Stokroć rzekła: Czemu dałaś mu

Całą wiarę dziewiczego snu?

Serce jego przepalone rdzą...

— "Późno, stokroć, szepczesz radę twą!

Zmiłuj się Bóg nad mą duszą!"

Szałwie rzekły: zbądź czekania mąk,

Innych ramion go kolebie krąg...

— "Szałwie smutne, szałwie we łzach ros!

Chcę was wszystkie dzisiaj wpleść w mój włos!

Zmiłuj się Bóg nad mą duszą!" 

DOBRE WRÓŻKI...

Dobre wróżki, pod waszych długich włosów cień

Śpiewałyście snom moim łagodnie i słodko!

Dobre wróżki, pod waszych długich włosów cień

W mrocznej kniei — uroku baśniowego zwrotką.

W kniei czarów i zaklęć, tajemniczej siły,

O, miłosierne karły, — kiedym cicho spał, —

Wasząście dłonią dobrą cicho mi wręczyły

Złote berło, niestety kiedym cicho spał !

Dzisiaj wiem, że to wszystko jest kłamstwo i złuda.

Baśniowe berła złote i piosenki kniej, —

Iednak płaczę, jak dziecko nie wierzące w cuda,

I oto chciałbym znowu zasnąć pośród kniej...

Cóż, że to wszystko baśnie i kłamstwo i złuda?

NIECH PRECZ RZUCĄ TE LILIE...

Niech precz rzucą te lilie i tych róż wybuchy

I niech pieśnie i fletnie cichną w dali mrąc.

Niech nic nie zbudzi szału pośród ciszy głuchej

Na kwawym nieboskłonie zachodzących żądz.

O, nie dysz ku mnie wonią wrącego oddechu !

O, nie świeć pochodniami płomienistych ócz!

Bo płonę jako nocna ćma w ich złotym śmiechu,

W ogniu gwiazd obłąkanych za pomroką tucz.

O, nie kuś mię już więcej twą chciwą pieszczotą,

W której palę się ogniem i od mrozu drżę!

Nie pój warg tych przewonnych ambrozyą złotą:

Niech me serce zasypia, niech me serce mrze...

Me serce tak spoczyzna, jak pustelnik w trumnie,

Chroniąc się pod błękitny wyrzeczenia krzyż...

Żalem nędznego szczęścia nie mąć bezrozumnie,

Nie zakłócaj pogody rozgrzeszenia cisz.

STANZE.

Myślę o mórz błękicie, o słodkich zachodach,

O zapienionej grozie w wodnych wirów leju...

Krabich norach, rybaczych łodziach i niewodach, —

Modrookiej Nerejdzie, Glaukusie, Proteju...

Myślę o tym włóczędze, co idzie śród drogi,

O starcu w przyzbie chaty gdzieś w odwiecznej wiosce,

O przygarbionym drwalu z siekierą u nogi,

O mieście, — jego gwarach, duszy mej, — jej trosce...

* * *

Gwałcąc nagle tych dżdżystych dni żałobne zwoje,

Na ogromne kasztany w ostatniej zieleni

Na wodę, na klomb późny i na oczy moje

Zlewasz twą bladą słodycz, o słońce jesieni!

Czego chcesz od nas, słońce?

kwiat niech zwiędnie lepiej,

Listowie niechaj zgnije i z wiatrem pożenie

Wodom daj się zamroczyć. Mnie ostaw cierpienie,

Które żywi myśl moją i mą duszę krzepi.

* * *

Kiedyż wreszcie, rzuciwszy wszystkie zbędne troski

I nudną pospolitość bezlitosnych miast,

Będę mógł spocząć w szumnych borów ciszy boskiej,

Albo na cichym brzegu jezior pełnych gwiazd?

Chociaż wolałbym raczej śnić w tym złotym piasku,

Morze, kolebko słodka mych najpierwszych lat:

Słuchałbym mew twych dzikich żałobnego wrzasku,

A wzrokby mi odświeżył pian twych biały kwiat!

Ażaliż mię zadziwiasz, wczesna zimo mroźna!

Wszakżem roztrwonił wszystek darów wiosny plon,

I nie legła pod sierpem moja nima zbożna,

J inni ścięli pychę mych jesiennych gron...

* * *

Lubo jest słuchać wikli, która rzewnie wzdycha

Wśród bratnich wiklin w brzeżnej śmiejącej dolinie;

Czoło w dumach się chyli, gdy muzyka cicha

Z rozszumiałej dąbrowy pod wiatrami płynie.

Lecz jakie wobec głosu Samotnego drzewa

Chóry szumów się stają niklejsze i cichsze, —

Gdy w smętku pól, na które wielki zmierzch się zlewa,

Ono idącej nocy śle swą skargę w wichrze.

* * *

Obłoki, ukąpane w jasnej dnia pogodzie

Nad polami, co stają w skwitających zbożach,

Które mi się jawicie w cichym korowodzie,

Jako senne żaglowce na spokojnych morzach...

Wy, co rychło ciężarne popłyniecie dołem,

Niosąc groźne oblicze jutrzejszego gromu !

O pielgrzymi niebiescy, z wami Iedni społem

Serce me, wam podobne, nieznane nikomu...

* * *

Bluszcze! Jakimż zwisacie wdziękiem bukolicznym

Na starych gruzów zwalisku,

Albo gdzieś na samotnym platanie antycznym,

Co ginie w waszym uścisku.

Lecz lubię was nad wszystko, mroczne smętne bluszcze,

Wokoło fontanny szmernej,

Kędy żałośnie woda o kamienie pluszcze

Wśród zrujnowanej cysterny.

* * *

Lubię, srebrny księżycu, kiedy blask twój pada

Na las nierównych, masztów w leniwej przystani, —

Lecz wolę, kiedy w parku pieści jaśń twa blada

Ławkę, kędy się sparłem na marmuru grani.

Lubię twój nów młodzieńczy i twej pełni blaski...

Lubię cię w pustki nocnej bezmiernych równinach,

I nad cichem jeziorem, nad srebrnymi piaski, —

I w mym drogim Paryżu na smukłych kominach.

* * *

Samotny, zadumany, pójdę przez gościńce

Pod bezupalnem niebem, które smęt już iści,

I z rozkochanem sercem wezmę w obie ręce

Podjętą z pod wierzb drożnych garść jesiennych liści.

I będę słuchał ptaków, co krąg w wietrze wiodą,

Krzyczące w nadchodzącej już nocy żałobie, —

I gdzieś na zżółkłej łące, ponad smutną wodą,

Będę długo rozmyślał o życiu i grobie...

Mroźny wiatr wstrzyma orszak obłoków najbladszy

I zachód zemrze cicho we mgle tajemniczej, —

A ja, znużon pielgrzymstwem, gdzieś u kresu siadłszy,

Spokojny już przełamię chleb mój, — chleb goryczy.

* * *

Róże, które kochałem, z każdym dniem więdnieją...

Nie wszelki czas jest nowym pąkowiom przychylny.

Zefir wiał już dość długo. Niech teraz koleją,

Mrożący w biegu rzeki, zadmie wicher silny.

Czemuż w tak głośne pienie uderzasz, rozkoszy?

Zaż nie wiesz, że szaleństwem jest, gdy wciąż dowoli,

Bez powodu twe przyjście porusza i płoszy

Pod dłonią moją struną winną Melancholii.

Henri de Régnier

NOCTURN.

Pod wieczornym powiewem kwiecie bzów się prószy,

Osypując pod stopy, jak wonna kaskada,

Chrzęstem płatków deptanych, żaląca się w głuszy...

Znużony jestem w sercu i smutek mam w duszy.

Na strzechę siadła białych gołębi gromada,

Gruchając szlochem rzewnym pod zorzy odmętem...

A niekiedy z ich dziobków puch wyrwany spada.

Serce zawiewa śniegiem tajnych bólów zwada...

Na sadzawce fontanna szemrze cichym smętem,

Marszcząc uśpioną wodę w kręgi koncentryczne...

Dreszcz porusza nadbrzeżną wiklinę i miętę...

W sercu płaczą wspomnienia przyćmionym lamentem.

Idzie noc, niosąc grozę i strachy paniczne:

Wiatr ucichł; dziki gołąb pierzchł w cichej pomroczy...

Fontanna szlocha swoje pacierze rytmiczne...

W noc idą za mną wielkie, rozwarte twe oczy. —

KU PRZESZŁOŚCI.

Na śpiącym stawie cicho drżą sitowia sploty,

A niekiedy w powietrzu łagodnie oddycha,

Jak niewidzialnych ptaków trwożliwe przeloty

Stłumionych drżeń wietrzanych harmonia cicha.

Blady księżyc rozlewa się bożym uśmiechem

Na nieskończonych łęgów kwieciste podściele,

Skąd zapachnie niekiedy gorącym oddechem

Młode krzewię zroszone i kwitnące ziele.

Lecz oto cicho, cicho zawodzić poczyna

Pieśń, którą łkają w mroku żałośne źródełka, —

Póki w sercu ich śpiewna, samotna godzina

Wszystkich pragnień i tęsknot i snów nie rozetka.

A wtedy z głębin cichej przeszłości wypływa

Wspomnienie snów, prześnionych w takie same noce,

I zdaleka — powraca ułuda szczęśliwa,

I na wargach się słowo miłości trzepoce.

TAJEMNICA.

Jeżeli na mój smutek pragniesz znaleźć słowo,

Bacz, nie badać ukrytych łez jego tajnicy,

Ani czemu się wpatrzył z pochyloną głową

W bezkwietne, szare bruki posępnej ulicy.

By ulżyć jego próżni i męce bezradnej

Nie wywołuj z przepastnej głuszy zapomnienia

Widma złudy miłości, ni nadziei żadnej,

Której oblicze przeszłość milcząca ocienia.

Mów mu raczej o drzewach, o słońcu, o zdrojach...

O prześwietlonych morzach i leśnej pomroczy,

Zza której wstaje księżyc w srebrzystych zawojach...

I o wszystkiem, co widzi się, otwarłszy oczy.

Mów mu, że każda wiosna nowem kwieciem płonie,

Dłonie tuląc mu cichym ruchem pojednania. —

Bo tylko piękność świata: kształty barwy, wonie,

Są jedynem wspomnieniem, które nie rozrania. —

Saint-Pol-Roux

PIELGRZYMKA DO ŚW. ANNY.

Pięciu zuchów z majoliki, każdy, rzekłbyś, ciosam w skale, którym w oczach morze gra, gdy w sen fale kładzie, pielgrzymują wraz z daleka do kaplicy malowanej, kędy czeka uśmiechnięta, wiecznie ładna, dobra Święta.

Przystroiwszy się niedzielnie, każda w parze z swym kochankiem, idą z nimi wszystkie pięć woniejące majerankiem, narzeczone z porcelany, jedna w drugą — cacko! Niby jabłka leśnych dziczek promienieją wkrąg weselnie rumieńcami liczek ładnych, — boć od strasznych wielorybów, o szkaradnych paszcz bezdeni, od posępnych wielorybów powvracają zgrają chwacką zdrowi, dzielni żeglarczycy do ich łożnic przeznaczeni.

Młodzieńcza ich gromadka wędruje bezustannie ku dobrej świętej Annie: przez piaski i pasieki, kamieni młyńskich łomy, zaciszne domy, gryki, lny, dzwonnice z chleba razowego, poprzez pachnących łąk manowce, pomiędzy krowy, owce i kozy, za przykładem prababek — beczące.

Wreszcie zbożni podróżnicy przybywają pełni ducha do kaplicy malowanej, kędy każdej prośby słucha uśmiechnięta dobra Święta. Przybywają syny fal ofiarować swoje dary Chrzestnej Macierzy, co ma oczy z morskich traw; chrzestnej matce marynarzy, co nie szczędzi im pomocy przed wilkami żarłokami — wichrami północy i przez wodny wiedzie kraj swe baranki wierne z drzewa — do owczarni — w Cornouailles.

Przetoż szukają w zanadrzach swych pod witaniami dzwonów, szukają srebrnych i złotych serc, zaprzysiężonych dobrej Świętej wśród raf, które w żałobnych szat obtóczą zwoje niewiasty, płakać idące nad zdroje.

Przetoż szukają serc ze srebra albo złota, podczas kiedy na trawie i mchu, pokładły się do snu pielgrzymką umęczone narzeczone o włosach snopia lnu.

Ale w zanadrzach swych, pod witaniami dzwonów znajdują jeno medaliki, grosze, hubkę, koraliki, lecz nie znajdują nigdzie serc ze srebra ni ze złota.

Płaczą zvięc pątnicy, zbożni żeglarczycy, boć nie chcą czynić wdową po swym darze, świętą o oczach z morskich traw, — która na wód obszarze podróżom kruchym wiernej dziatwy wybawcze tratwy śle. Tak zbożnym staje się w istocie swej, który wędruje przez niebieskie morze pod krzyżem masztów i rej.

W nagrzanym wietrze umęczone wciąż śpią na trawie wiankiem porcelanowe narzeczone, pachnące majerankiem.

Nagle, chłopcy z majoliki sięgają zapas, i wszyscy wraz wyjmują w blask na słońce nożyki błyskające jako sardynek pięć, — potem na palcach suną się ku dziewicom w śnie.

Drobne uszka dziewic onych w splotach barwy zbóż, różowieją niby muszle w złotym piasku mórz.

A młodzieńcy, niby gwoli szaleństw słodkich i swawoli, uklękają wraz na ziemi przed ładnemi, które śpią w trawie, prawie tak zielonej, jako śpiewna żabka drzewna.

A gdy każdy już koleją rozpiął stanik i gorsecik, gdzie się rajskie jabłka śmieją, — szybkim zwrotem, z oczu grotem, jak dwa lśniące lichtarzyki, zanurzają w piersi żywe dzielni chłopcy z majoliki ostrz sardynki połyskliwe.

Tryskając nagle, róż zrasza kroplami i plami mchów stary plusz. Rzekłbyś, że kuźni krzew ogniowy swoje żary na ich głowy kładzie jak sztandary, lub że garściami jedli w sadzie wystałe morwy i maliny.

Tu dłonie ich sięgają w głębie prześlicznych łon i wyjmują pięć serc, pięć serc, bijących skrzydłem. W nagrzanym wietrze umęczone wciąż śpią na trawie wiankiem porcelanowe narzeczone, pachnące majerankiem.

Potem zeszywszy ciała śniegi gęstymi swych całunków ściegi, swych zębów igłą śmigłą, spiąwszy koleją gorseciki i staniki, gdzie się śmieją rajskie jabłka dwa, — wchodzą wreszcie do kaplicy, do kaplicy malowanej, ofiarować serca, serca bijące skrzydłem, Świętej o oczach z morskich traw, co nie szczędziła im pomocy przed wilkami żarłokami — wichrami północy, i przez wodny wiodła kraj swe baranki wierne z drzewa do owczarni w Cornouailles.

Niestety! znów stanąwszy na trawie i na mchu, nie ujrzeli swych słodkich, o włosach snopia lnu. Wszystkie tam w dali szły, szły wszystkie razem drogą, co się odwija w dal, jak wielka biała żmija, aż ją daleko hen zasłania miasteczko gwarne od gruchania.

Oni wołają po imieniu: Yvonne! Marthe! Marion! Naïc! i Madeleine!

Lecz nie zwracają się ich ładne: Yvonne, Marthe, Marion, Naïc i Madeleine, i szkaradne — idą, idą hen...

Daleko tak, że białe czółko ich, z początku skrzydło mewie, staje się skrzydłem motyla, a wreszcie płatkiem śniegu się rozpyla w błękitu zwiewie.

Mdleją chłopcy z majoliki, gdy w oddali bladym wiankiem nikną słodkie narzeczone, woniejące majerankiem.

Snadź nie mając serc, nie kochały iuż: Yvonne, Marthe, Marion, Naïc i Madeleine.

Anatole le Braz

MONNA KERYWEL

Monna Kerywel, gdy swe owce spędza,

Gdy na pole idzie ponad jasny zdrój,

Wraz z krzyżykiem złotym, święconym przez księdza,

Monna Kerywel kładzie najpiękniejszy strój.

Piękny rycerz jasny przyjechał zdaleka

I powitał słodko Monnę Kerywel.

Bogaty go ubiór dostojnie obleka,

A mowa jest jako wonnych kwiatów biel.

Monna Kerywel, jak ma odrzec — nie wie,

Szlachetnemu panu, co pozdrowił ją...

Lecz jej serce tonie w ciepłych łez zalewie:

Jutro Monna Kerywel zaleje się łzą.

Serce, gdy topnieje, spływa w łzawej fali.

Zimny wicher nocny goni kłęby tucz...

Kiedy świetny rycerz zniknął z koniem w dali,

Serce Monny Kerywel łzą się lało z ócz.

Gdy kurowie pieją w jutrzenkową porę,

Tedy Monna Kerywel rzecze matce swej:

" Córa matki mojej ma dziś serce chore,

L zarazą sklętą jest choroba jej".

— "Nie rozpaczaj Monna, rada tu się znajdzie:

Oto ci zbudujem nowy biały dom,

Dom ci wybudujem na Wysokiej Landzie,

Byś tam w tajemnicy dała płynąć łzom.

Będziesz płakać wiecznie w twoim nowym domu:

Płakać w dzień i w nocy! Płakać w skwar i w śnieg /

Aż rzekną, żeś wdowa, co tam pokryjomu

Opłakuje męża, który w morzu legł".

— "Na Wysokiej Landzie nadmiar smutno będzie!

Chciejcież mi przynajmniej dać — na żywy Bóg —

Przyjaznego sługę, co tam wraz osiędzie,

By mi niecić ogień, wodę nosić mógł!"

— "Monna! ty nie będziesz mieć wiernego sługi!

W twoim nowym domu będziesz sama żyć!

Sama z zimnym wiatrem ponad polne smugi

Na Wysokiej Landzie będziesz łkać i śnić".

*.*.*

Monno Kerywel na Wysokiej Landzie!
Krzyżyk włóż i piękną uczyń się do snu:
Oto słodki rycerz dzisiaj cię odnajdzie, —
Lecz zaślubnik zmarłych rycerz-duch, Anku!

KOŁYSANKA.

Uśnij, dziecię, uśnij! Niech cię sen rozmarzy!

Przyjmij Bóg w opiekę dzielnych marynarzy!

Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:

Morze się podnosi przy blasku miesiąca.

Gdy na okręt pójdziesz, tedy wicher morza

Będzie cię kołysał śród wodnego łoża.

Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:

Morze się. podnosi przy blasku miesiąca.

W duszy twej już śpiewa fala bez rubieży,

Spiciu swój synom słodki, gorzki dla macierzy.

Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końcu:

Morze się podnosi przy blasku miesiąca.

Nie naleźli w fiordach twego ojca ciała!

Tyś się rodził wówczas: jam nie zapłakała.

Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:

Morze się podnosi przy blasku miesiąca.

Wicher nad fiordami zbiera groźne łupy,

Kołysankę śpiewa i kolebie trupy.

Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:

Morze się podnosi przy blasku miesiąca.

Uśnij, dziecię, uśnij! niech cię sen rozmarzy!

Przyjmij Bóg w swą pieczę dzielnych marynarzy!

Śpiewaj, śpiewaj, stara, twoją pieśń bez końca:

Morze się podnosi o blasku miesiąca.

Bowiem my was rodzim tej gorzkiej głębinie:

Kto bretonem zrodzon, fen żeglarzem zginie.

Francis Viélé Griffin

PIEŚŃ.

Zebrałem deszcz na ręce wyciągnięte,

— Deszcz rzęsisty, ciepły jak łzy...

I wypiłem go jak odwary wyklęte

Za urok zły, —

Aby ma dusza w twojej miała ciche sny...

Zebrałem ziarna z mrocznego śpichlerza,

— Ziarna dzwoniące o deski jak grad...

I wsiałem w skiby twardego pobrzeża, — Że szron poranny w nie spadł, —

Abyś zerwała pewnych żniw dożynny kwiat.

Zebrałem trawy i liście jesieni,

— Trawy i liście, które wicher miótł...

I zapaliłem w stos cichych płomieni — Że kryły żywych soków cud, —

Aby pogodniej było ci czekać na wschód.

I zebrałem lic twoich rumieniec i czar,

I oczu śmiech i szczęsne włosów runy,

By uczynić z nich sobie złoty żar,

I radosne promienie, i harfowe struny...

— I dzień mam dzwonny, jako pszczelnych ułów gwar.

Gustave Kahn

ŚPIEWAJ WOLNO...

Śpiewaj wolno i cicho. Moje serce płacze...

Lekko uderzaj smętny akord minorowy!

Zimno! godziny płyną jak błędne tułacze —

Blada mgła tajemnicy skryła nasze głowy.

Przerwy! Tak! dobrze! ale twój głos jest tak senny...

Słyszysz, w pustce coś jęczy niby szloch stłumiony.

Śpiewaj wolno... Czy czujesz, jak na śpiewne tony

Pada lęk nierozwity klęski nieodmiennej?

Jeszcze! Pieśń się przewleka. Moje serce płacze...

Gromady jakieś szare przyćmiły pochodnie,

Niech nadmiar mocne wonie rozwieją się raczej:

Alkowa jak mogiła szarzeje i chłodnie.

Skądże mi ten dreszcz dziwu, co serce przenika,

Skąd to miękkie andante miarowej harmonii?

U bieli okien słania się dziwna muzyka

Ruchów mglistych i skrzydeł, i obłocznych woni.

Dość! Pozwól skonać pieśni. Moje serce płacze...

Oćma pokrywa kręgi świateł. Uroczyście

Zstąpiła cisza między poszmery żebracze,

Co pierzchają trwożliwie na jej dumne przyjście.'

Ostaw! Niech woń i tony wspólny grób się chylą

Pod rytmem melancholii bezmiernie zwycięskiej...

Wszystko głuchnie, szarzeje i kona... O, chwilo,

Zali otwierasz nawias wiekuistej klęski?

Koniec wersji demonstracyjnej.

Stuart Merill

DOBRY DESZCZ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Adolphe Rétté

ZMOWA PIEŚŃ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Pierre Louys

PIOSENKA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

PIOSENKA.

O mroku leśny, kędy miała przyjść maja kochanka, — jakoż stąd poszła — mów! — Równiami...

Równie senne, dokąd poszła moja kochanka. Wybrzeżem.

Rzeko jasna, która widziałaś ją ! powiedz, zali odeszła daleko? Rzuciła mnie dla drogi... Drogo polna, zali ją widzisz jeszcze ? Ostawiła mię dla gościńca.

Gościńcze biały, bity gościńcze grodny! wyznaj, gdzieś zawiódł ją ? — W złotą ulicę miasta. —

Ulico, czy dotykasz jeszcze jej bosych stop ? Weszła do królewskiego zamku.

O zamku! O świetności świata! Powróć mi ją! — Patrz! ma kręgi złociste na piersiach, klejnoty

kosztowne we włosach... sto pereł w podłuż bioder... dwie ręce wokół szyi...

z piosnek Bilitis.

Albert Samain

WIOSENNY WIECZÓR.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Paul Fort

MORFEUSZ.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Francis Jammes

ŚNIEG SPADNIE...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Charles Guérin

WPATRUJ SIĘ CO WIECZORA...

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Georges Rodenbach

KLASZTOR FLAMANDZKI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DESZCZ.

Och deszcz! Och deszcz!

Och przędza cichych kołowrotków

Czasu, snuta na pasma kropliste i lotne,

Co niżą na się sznurem łzy lat bezpowrotne...

Och deszcz! Och jesień słotna! Och wieczory smutków!

Och deszcz! Och deszcz!

Och przędza cichych kołowrotków.

Któż wypowie ból, którym widnokrąg się broczy,

Na cmentarnych gościńcach, kędy chmury płyną

Elegijną, milczącą, żałobną drużyną,

Grzebiącą trupy gwiezdne śród mrocznych roztoczy...

Któż wypowie ból, którym widnokrąg się broczy ?

W żałobie czarnych mroków i pustce ulicy

Deszcz... Skrapla się skroś nasze serdeczne wyrzuty.

Jak łez rzeczy minionych różaniec rozsnuty,

Jako łzy padające z umarłej źrenicy, —

W żałobie czarnych mroków i pustce ulicy.

Deszcz jest siecią, co dawno prześnione sny łowi,

I w swoich rozkroplonych ok tajemne sidła

Więzi tych ptaków bożych harmonijne skrzydła, —

Że mrą tęsknicą światła, co treść ich stanowi...

Deszcz jest siecią, co dawno prześnione sny łowi.

Jako przemokły sztandar na drzewcu złamanem,

Duch nasz, gdy deszcz w nim wszystkie zmarłe żale zbudzi,

Kiedy deszcz go przemoczy, przemęczy, przetrudzi, —

fest już tylko bezbarwnym, obwisłym łachmanem,

Jako przemokły sztandar na drzewcu złamanem.

W MIASTECZKU...

W miasteczku, pod blaskiem porankowych zórz.

Które patrzą rzewną, siostrzaną źrenicą,

Bije smętny dzwon, bije swą tęsknicą,

Skroś echowe fale rozśpiewanych głusz...

Bije smętny dzwon i muzyka blada,

Jako rwany wiatrem rośnych tonów pęk

Pruszy się na zręby strzelnych wież i wnęk,

Z kościelnej wieżycy girlandami spada...

Muzyka, co spada jak po kwiecic kwiat:

Z ogromnie daleka, z niegdyś, z pozaświecia,

Rojeni tak bladego, liliowego kwiecia,

Jakby je zwiewała z martwei skroni lat.

Maurice Maeterlinck

Z PIĘTNASTU PIOSNEK.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Z PIĘTNASTU PIOSNEK.

XIII.

Trzydzieści lat szukałam, siostry,

Kędy się ukryć mógł?

Trzydzieści lat szukałam, siostry, —

Nie odnalazłszy dróg.

Trzydzieści lat chodziłam, siostry,

Stopy mi kryje pył, —

I nigdzie go nie było, siostry,

Choć zawsze przy mnie był!

Godzina smutku przyszła, siostry:

Teraz rozzujcie mnie...

Wieczór umiera także, siostry,

A duszę żal mi gnie.

Wy macie lat szesnaście, siostry!

W dal idźcie, kędy mgła, —

Weźcie mój kij pielgrzymi, siostry,

By szukać znów — jak ja.

Z PIĘTNASTU PIOSNEK.

XV.

Grzechowi, który mija,

Duszy, co płacze w męce,

Wyciągam na gwiazd łonie

Me dobroczynne ręce.

Kiedy przemówi miłość,

Nie przetrwa grzech człowieczy,

Nie umrze ludzka dusza:

Miłość ją łzami zleczy.

A jeśli miłość zbłądzi,

Tu ziemską idąc drogą, —

Jej łzy mię zawsze znajdą

I zbłąkać się nie mogą.

Emile Verhaeren

WYCHODŹCY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Charles van Lerberghe

PIEŚŃ EWY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DESZCZ LETNI

Siostra moja, letnia zlewa,

Żyzna, ciepła, zlewa cicha,

Słodko płynie, słodko śpiewa

Z srebrzystego nieb kielicha.

Wszystkie białych pereł sznury

Rozesnuła z siwej chmury:

Tańczcie, pliszki!

Piejcie, kosy!

Uderzajcie w hymn stugłosy. !

Piejcie, gniazda! tańczcie, kwiaty!

Chwalcie niebios dar skrzydlaty!

Na mych warg stulony pąk

Kładnie usta z malin rośnych,

Uśmiechniętych i bezgłośnych, —

I tysiącem drobnych rąk

Dotyka mię zewsząd w krąg.

Na kobiercach dzwonnych ziół

Od poranku do poranku

Sznur się pereł snuł i snuł,

Jak szemrząca w mgle kaskada

Bez wytchnienia, bez ustanku,

Zlewa pada... pada... pada...

Wreszcie słońce z chmur wyziera

Na niebiosy

I ociera

Przesianymi między drzemy

Złocistymi blasków włosy

Rośne stopy letniej zlewy.

Grégoire le Roy

PRZĄDKA PRZESZŁOŚCI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

WIECZÓR.

Dusza moja jest równią senną pod bezmiarem:

W pośrodku wieś, — z jasnemi słonecznemi strzechy,

Pod latorośli winnych rozkwieconym czarem;

Sto chat, kędy mieszkają nadzieje, pociechy.

Ale wieczór zapada. Zgęszczają się mroki,

Księżyc — gwiaździca śmierci — przepływa obłoki

I na uśpione równie, na pola i chaty

Rozlewa srebrną jasność łagodnej poświaty.

Utrudzone nadzieje i pociechy próżne

Zasypiają w chat ciszy, gdzie głos żaden nie łka

I jedyną wśród nocy żywota jałmużnę,

Zapala miłość swoje łuczywne światełka.

A tedy zabłąkany na drodze wędrowiec

Patrzy na wieś swą, której we mgle nie poznaje;

Jego wieś, — a wyminie ją może o staję

Patrzący błędnem okiem na obcy manowiec.

Me serce jest wędrowcem tym z innego wieka:

Oto już noc zapadła, i umierać trzeba,

A ono patrzy, — jako w sinej dali nieba

Gasną łuczywa w chatach, kolejno, — zdaleka.

Henry Bataille

WIECZORY.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Max Elskamp

DLA UCHA.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

JASNA NIEDZIELA.

Dzisiaj, przy jasnej niedzieli,

Pogoda wkoło i słońce...

I sady ptactwem grające,

Dzisiaj, przy jasnej niedzieli. —

I dziewcząt gromadki w bieli,

I miasta w oddali szarej...

Flandrya skroś drzewne konary

Z lazurem morskiej topieli.

Święcą to wszyscy anieli:

Michał z jaskółek chorały,

I Gabryel w skrzydłach swych cały!

— Wszyscy niebiescy anieli.

Zaś w dole, pod błękitami,

Dziś jeno szczęśliwi sami

Śmieją się w słońcu... parami...

Do życia pod błękitami.

Dzisiaj, przy jasnej niedzieli,

— Młynarze w młynach posnęli —

Dzisiaj, przy jasnej niedzieli,

Kończę mą piosnkę — Bóg z wami.

OD TŁÓMACZA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej