Stanisław Brzozowski

NAD GROBEM IBSENA

Konwersja: Nexto Digital Services

NAD GROBEM IBSENA

PO PRZEDSTAWIENIU "ROSMERSHOLMU" ROZMOWA

Stanisław Brzozowski

Pani Marii Zawiejskiej fragment ten przypisuję.

ARTYSTKA, która grała Rebekę:
Wśród tłumu, a jednak sami,
Pod kroćmi spojrzeń  — bez świadka
Tworzymy.
Sami wchodzimy w głębiny
I sami wracamy z nich,
Nic nie wynosząc
Prócz złudnej
Pamięci minionych snów.
Nie świadczy marmuru bryła
Ni w barwy zaklęty szał,
Co dusza nasza wyśniła.
Sny otrząsamy jak liście
I słyszym ich smętny szmer:
Spadają, więdną i giną,
A kiedy wszystkie przeminą,
Straszą odarte gałęzie,
Szkielety nagie jak myśl,
Kiedy bezsilnie wspomina:
Któż powie, czy kwiaty były?
Któż powie, czy śnił się sen?
Opadły.
I jestem sama,
o kwiat jeden życia biedniejsza,
i nie wiem, czy kwiatem był?
Czy tylko złudne miraże
Śniły się drzewu
W spiekocie,
Że cieniem i kwiatem darzy?

DRAMATURG:
To dziwne:
Coś podobnego myślałem dziś,
Patrząc na panią.
Zdawało mi się niekiedy,
Że ponad głowę postaci
Wyrasta pani twarz własna,
Że się nachylasz nad sobą
I kładziesz dłoń
Na głowie tej, która gra.
A sama jesteś inna,
Smutna i szukającą,
Na jedną chwilę wzruszona
I jakby oczekująca,
A potem już zawiedziona
I tylko pobłażająca,
Pobłażająca tej drugiej,
Że jeszcze gestem się cieszy.
I zdało mi się, że słowa
Są jakby więdnące, kwiaty,
Że zanim w duszy wykwitną,
Ty wiesz już,
Że przecież zwiędną
I z rąk je wypuszczasz,
Nie patrząc.
I była królewska wzgarda
W tym wszystkim:
Rebeki postać
Była jak gdyby ogród
Czy las...
Tyś szła w coś zapatrzona,
Zrywając ręką niedbałą gałęzie,
Poprzez załamy losu
Szłaś jak lunatyczka,

Koniec wersji demonstracyjnej.