Artur Oppman

NALA

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I.

II.

III.

IV.

V

NALA

Artur Oppman

I.

Omdlewające oczy szafirowe,
Warg młodych koral zmysłowy, płomienny,
Krągłe ramiona, — lica rubensowe,
Wydatne piersi, głos nęcący, senny,
Rzeźbiona szyja, włosów złotych fala
I krew ognista — taką była Nala. ` n
I taką ujrzał w skwarny zmierzch lipcowi,
Gdy nerw drży każdy, spragniony rozkoszy,
Młody artysta, malarz lekkogłowy,
Który z swej celi wdzięcznych nimf nie płoszy,
I hołd miłostkom składa nieustanny,
Malując Psychy klasyczne i Dyanny.

Dziwnie lubieżna szła w sukience skromnej,
Zlekka kołysząc się z gracją hiszpanki,
Za nią, na miłość i na, sztukę pomny
Malarz, modelki chciwy i kochanki,
Rozmyślał jaki jej przyroda szczodra,
Stan dała gibki i szerokie biodra.

A piękna Nala szła i nie wiedziała,
Jak nęci chłopców, mimo własnej woli.
I jak tchnie od niej żar jędrnego ciała,
I jak z malarza zmysłami swawoli
Co śnił, że w szarą lipcową godzinę
Znalazł Aspazyę swą — i Fornarinę.

Przeto się zbliżył, wdzięków tych ciekawy,
Chcąc zaspokoić ciało, myśl i nerwy,
I artystyczny cygan, słynny z wprawy
W ulicznym flircie, zaczął pełną werwy
Rozmowę, która, jak Born lub cukierki,
Zachwyca szwaczki i magazynierki.

W nużące jarzmo wtłoczone od dziecka,
Śni o romansach dziewczę z ludu chętnie
I snadno miłość chwyta je zdradziecka.
By kwitnąć chwilę bujnie i namiętnie;
Toż piękną Nalę, — sprytny cygan młody,
Łatwo namówił na spacer i lody.

Odtąd, gdy szafir gwiazd przetkały roje.
Nad wielkiem miastem błyszcząc światłem
Zdala od wrzawy, oni szli oboje, złotem
Gwarzyć lub wzdychać pod niebios namiotem
I oplatany, przez mnogie pokusy
On naprzód kradł jej, potem brał całusy.

Krew pulsująca ogniście i żywo,
Lipcowa zieleń, senny zmierzch srebrzysty,
Pięknej kwiaciarki sympatyą lękliwą,
I flirt przelotny cygana artysty,
Przez kaprys losu i życia zawiłość,
Zmieniły wkrótce w namiętność i miłość.

W namiętność z jego, a miłość z jej strony.
Miłość do ofiar i poświęceń skłonną;
Dziewczyna w walki o byt wir szalony
Rzucona z młodu, duszę dotąd wonną
I czystą miała jak liljowe kwiecie;
Takiej kwiaciarki łatwo nie znajdziecie...

Kędy w grę wchodzą rozszalałe żądze
W parze z ufnością dziewczyny zapalnej.
Prędko tam gaśnie opór — i wrzeciądze,
Naścież odmyka raj (nie idealny).
Zkąd wraca wdzięczna i słoneczna Chlor;
We łzach — upadły cherubin — Eloe...

II.

Znacie te słodkie, różane wieczory?
Znacie te ranki, ociężałe, senne?
Wczorajsze kwiaty, zapuszczone story.
Nocne, marzenia i tęsknoty dzienne?
Bladość i płomień za każdym szelestem,
Oczekiwanie i srebrny głos: "jestem" — ?

Taka miłostka trwa zazwyczaj chwilo...
Świat urocznemi wyzłoci oczyma,
Błyśnie — i skrzydła rozwija motyle,
I ginie w snach, i łzach i już jej niema.
I tylko od niej barwnych wspomnień smuga
Wije się... Nie płacz! Ot... nadlata druga.

Znam kawalerów, którzy tych miłostek
Tyle pod nogi strzęśli, ile gruszek
Wiejskie wisusy — i mogliby mostek
Z dziewiczych usłać zdobytych serduszek
I w muzułmańskie po nim pójść lazury.
Krwawe serduszka depcząc po raz wtóry...

Ale niekiedy taki sen — miłostka.
W pieluchach rychłej poświęcony śmierci.
Stanie w twem sercu, tak, jak w gardle kostka.
I niespodzianie w życie twe się wwierci.
Drżyj, gdy ta kostka pocznie gryźć i krwawić
Ani jej wyjąć, ani się zadławić!

Malarz od dziewcząt nie stronił i sporo
Przeżył drastycznych scen i romanytcznych.
Czar bytu pełną spijając amforą
W objęciach bogiń ślicznych i mniej ślicznych
Zdobył w tym sporcie wprawę oczywistą,
Ale raz pierwszy miał kochankę — czystą...

Czystość! Wspaniała rzecz — i towar rzadki!
Lecz, gdy ją uszczkniesz, niby kwiecie wonne,
Żegnaj swobodę i jak ptak do klatki,
Do tej czystości w służby idź dozgonne.
Bo trudny rozbrat ze zdobytą cnotą
Nb. Gdy w piersiach serce masz — nie błoto.

Primo: Wyrzuty: Zabrałem — nie wrócę...
Secundo: Wdzięczność: Poświęca się dla mnie...
Tertio: Obawa: Zgubie ją gdy rzucę...
Quarto: Ambicja: Kocha i nie kłamnie —
Tych uczuć zdradna wytwarza pochyłość
Okresy: Litość — przywiązanie — miłość...

Wszystko to przeszedł malarz — i pomału
W swej celi skupił całe życie nowe,
Była mu ona jak bańka z kryształu,
A w niej dwa ciała, duchy dwa tęczowe
Za światem — w bańce zaklętej dwie żywe,
Dwie rozkochane istoty — szczęśliwe...

Zerwawszy złotą górnych planów tkankę,
W miłosnych uczuć pogrążony szale,
Upajającą postawił kochankę
Na gorączkowych marzeń piedestale
I, jak bogini składał jej objaty:
Bujnej miłości gorejące kwiaty...

O srebrnym zmroku, w oknie przechylony.
Wyglądał, rychło ujrzy postać gibką,
Co, wzrok lękliwy rzucając na strony.
Przebiegnie schody cichutko i szybko
I powie, słodkiej spragniona pieszczoty:
"Tęskniłeś do mnie i?... mój drogi! mój zloty!",

O czarodziejskie nimfy! O kobiety!
Jakąż dla ducha plaga wy jesteście!...
Kurz poosnuwał stalugi, palety,
I ulotniły się wizye niewieście,
Które spływały do malarza celi
W gotyckich tęczach, i w klasycznej bieli.

Pierzchły — w gwiaździstych gdzieś błękitów strony
Unosząc z sobą cudnych natchnień skarby;
Drzemią po kątach obrazy, kartony,
Leżą po kątach ołówki i farby,
A muz kochanek drży w uściskach Nali,
Szalony ogniem, co mu żyły pali.

Artysto! kochaj kobiety! — zdaleka...
Bywa natchnieniem wtedy baśń miłosna,
Ale gdy z blizka kochać chcesz — ucieka
Sztuka, o każdą rywalkę zazdrosna,
Dla tego lepiej, (złotym klnę się zniczem),
Że pierwsza miłość kończy się na niczem...

Lecz on nie myślał o tem. Jak w popiołach
Iskra — zagasła pamięć w nim o Greuzach.
O Rafaelach, Corredźiach, Aniołach,
O Tintorettach i o Veronesach;
Gwiazda mu sztuki śćmiła się nad głowa.
Miłości gwiazdą zwalczona różową...

I tak się Nala w jego życie wprzędła.,
Tak do niej przywarł i ciałem i duchem,
Że drżał by miłość, jak róża nie zwiędła.
Zabita szronu opałowym puchem,
Lub nie wionęła, jak kolibr z zefirem,
Mieniąc się w dali złotem i szafirem.

Koniec wersji demonstracyjnej.

III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej