Scribe Eugene

NIEMA Z PORTICI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

OSOBY DRAMATU.

AKT I.

Scena pierwsza.

Scena druga.

Scena trzecia.

Scena czwarta.

Scena piąta.

AKT II.

Scena pierwsza.

Scena druga.

Scena trzecia.

Scena czwarta.

Scena piąta.

Scena szósta.

AKT III.

Scena pierwsza,

Scena druga.

Scena czwarta.

AKT IV.

Scena. pierwsza.

Scena druga.

Scena trzecia.

Scena czwarta.

Scena piąta.

Scena szósta.

Scena siódma.

Scena ósma.

AKT V.

Scena pierwsza.

Scena druga.

Scena trzecia.

Scena czwarta.

Scena piąta.

Scena szósta. (1)

Scena ostatnia.

NIEMA Z PORTICI

Opera w 5 aktach

Scribe Eugene 

OSOBY DRAMATU.

[W oryginale podano również nazwiska aktorów grających w przedstawieniu premierowym]

MAZANIELLO, rybak neapolitański ... Polkowski.

FENELLA, jego siostra ... Ant. Palczewska.

ALFONS, syn hrabi Arcos, vicekróla neapolitańskiego ... Żyliński.

ELWIRA, narzeczona Alfonsa ... Wołkow.

PJETRO (Romanowski), BORELLA (Swiergocki),MORENO (Bondasiewicz) — towarzysze Mazaniella

LORENZO, powiernik Alfonsa ... Lanckoroński.

SELWA, dowódzca straży vicekróla ... Damse.

Poufała ELWIRY ... Damse.

CHÓRY.

w Akcie I — Księża w kaplicy, Żołnierze, Lud.

" " II. i III. Rybacy i lud.

" " IV. Powstańcy, lud i rybacy.

" " V. Rybacy i lud.

TANCERZE.

W akcie I. Hiszpanki w towarzystwie Elwiry, pazie i damy dworu Vicekróla.

" ", III. Lud neapolitański.

Miejscem czynu, na przemian Neapol i Portici.

AKT I.

Widownia wystawia ogrody pałacowe Księcia Arkos; w głębi kolumnada; po lewej stronie przysionek kaplicy, po prawej siedzenie wzniesione do przypatrywania się z niego uroczystości. Za podniesieniem zasłony, żołnierze hiszpańscy pod przywodem Selwy przechodzą wzdłuż kolumnady.

Scena pierwsza.

ALFONS, CHOR LUDU, na scenie.

CHÓR.

Kto księcia kocha, niechaj tu

zaśpiewa z nami dziś swobodnie;

bo weselne pochodnie

swój blask roztoczą w tym dniu.

ALFONS.

Ah! te śpiewy radosne, te weselne pochodnie

nie uśpią mych męczarni,

nie oczyszczą mię z win.

Elwirę, cel mych życzeń, jak powitam godnie?

kiedy tu w sercu tem

ciężko tkwi okropny czyn...

O ty! młoda ofiaro,

co'ś zbyt kochała mnie;

jak to nieszczęście twe

srogą jest dla mnie karą!...

Fenello! przebacz mi!

niech się łzy twe ukoją!

Okupie winę moją,

strzedz będę twoich dni.

CHÓR

(na scenie.)

Kto księcia kocha, niechaj ma

zaśpiewa z nami tu swobodnie.

ALFONS.

Ah! ten śpiew, radość ta, te weselne pochodnie!

CHÓR

(na scenie)

Niech weselne pochodnie

zajaśnieją w tym dniu!Śpiewajmy mu!

zgodnie, swobodnie,śpiewajmy mu

w tym dniu;

bo to dzień pożądany,

luby nam, luby mu.

Scena druga.

ALFONS, LORENZO.

ALFONS.

Ah! Lorenzo, to ty!

Niebo mi ciebie zsyła.

Gdzież jest Fenella?

Powiedz, ach powiedz mi!

LORENZO.

Ah Panie!

cóz wam odpowiedzić?

wszelka chęć i staranie

nic mogły jej wyśledzić.

ALFONS.

Otóż chwili niezwrotnej opłakane żniwo!

Przezemnie jest nieszczęśliwy.

LORENZO.

Jakto? kiedy Neapol dziś związek wasz święci,

kiedy młoda i piękna Elwira

błędne ustalić ma chęci,

jestże to czas,

w którym Panie,

znikomy los córki rybaka

mógłby zajmować was?

ALFONS.

Gdybyć był znan'

ciężar co mie uciska!...

Oszukałem jej serce ukrywszy mój stan;

a tak, w cieniu gminnego nazwiska, —

jej zaufaniem śmiały, —

jej kalectwem ubezpieczony, —

w żądzach zuchwały, —

jej Pan !....

LORENZO.

Co słyszę?

ALFONS.

Przez okropny przypadek,

straciwszy dar głosu,

ten ostatni oręż obrony,

w miłości jeszcze wierzyła władzę,

bo pomyśleć nie mogła że zdradzę. —

 Luba istoto! wtedy cię kochałem...

Jakiż to był czas! co za wdzięk

w tych rozmowach, jakie zapały!...

Niema, jednakże mnie rozumiałaś;

lecz tylko oczy odpowiadały.

lorenzo.

Książe! ta miłość jest tylko już snem.

ALFONS.

Właśnie widmo snu tego

powraca z tym dniem.

Nie wie, nic wie Elwira, to serca bożyszcze,

jakie dla niej przysięgi, jakie prawa niszczę;

lecą ty pojmiesz, Lorenzo,

ze życzeń mych kres,

który tyle rozkoszy w jednej chwili mieści,

kielichem jest dla mnie boleści,

nabytym za cenę jej łez.

Miesiąc, jak znikła przedemną i bratem;...

może śmierć...

LORENZO.

Z kądże, Panie, domysły wam te?

Wasz ojciec ją pewno usunął przed światem

by utaić to złe.

Wszakże wam jego surowość jest znana;

a lud, co w oczy pada na kolana,

szemrze kryjomo, i na taką wieśćmógłby z dawna ostrzoną

broń powstania wznieść.

(Dają się słyszeć śpiewy w kaplicy.)

ALFONS.

Ah! już orszaku weselnego

słyszeć się daje poważny śpiew.

Drogi Lorenzo! nie traćmy serca;

ty, śpiesz ojca przyprowadź,

mnie znajdziesz u ołtarza.

Scena trzecia.

ELWIRA, CHÓR.

(Pochód orszaku. Elwira w towarzystwie młodych hiszpanek i panów neapolitańskich. Tańce poprzedzają jej przybycie, a grono dziewic neapolitańskich wybiega naprzeciw niej z kwiatami.)

CHÓR.

Niech żyje dobra nasza Pani!

niech żyje książe nasz i Pan!

niech radość im wierni poddani

objawia przez pieśni i tan!

ELWIRA.

Powabie dostojeństwa! nie ty czarujesz mnie;

z rozkoszą serca nic nie równa się. —

 Gdy mnie dziś łączą z nim

nader drogie ogniwa,

gdy on jeden i w sercu

i w duszy mej przebywa;

czyż jaka inna chęć mogłaby ozwać się ?..

on celem ich był i on uiścił je.

Jak droga chwila ta!

serce z radości drga;

o niech się wstrzymać da,

niech nie upłynie!

Ja w lej godzinieśluby me czynię;

gdzieżże jest chwila jak ta?

( do dziewic ją otaczających. )

O! przyjazne stworzenia!

Wasze czuie spojrzenia

dusza moja ocenia.

Cieszcie się! wasze życzenia

spełnia dziś chwila ta.

Jak droga chwila ta!

serce z radości drga;

o niech się wstrzymać da,

niech nie upłynie.

A wy ziomkowie mili, co rodzinnych stron

dla umieścić odstąpili,

niech was w taniec ochoczy

swoim dźwiękiem jednoczy

śpiewów ojczystych najmilszy ton!

(siada otoczona dworem swoim)

Rozpoczynała się różne tańce hiszpańskie i neapolitańskie. Przy końcu baletu słychać wielki hałas i zgiełk ludzi,

ELWIRA,

(wstając.)

Cóż to za hałas przerywa nam zabawy ?

DAMA DWORU.

Jest to młoda wieśniaczka ścigana przez straż,

 bieży tu, i zlękły wzrok

zatapia w waszą twarz.

Scena czwarta.

Poprzedzający, Fenella ścigana przez Selwę i straż.

(wpada z przestrachem, a dobiegłszy księżnej, rzuca się jej do nóg.)

ELWIRA.

Ktośty jest? czego chcesz ?

FENELLA.

Pokazuje księżnie, że nie może mówić; lecz znakami błaga ją, aby się nad nici ulitowała i wybawiła od ścigającego ją Selwy.

ELWIRA,

(podnosząc ją.)

Chcesz obrony ? masz wemnie.

W dniu mego szczęścia,

w najdroższym z mych dni

mogłażby łza niedoli popłynąć daremnie ?

(do Selwy)

Powiedz mi, kto ta nieszczęśliwa?

SELWA.

Jest to córka rybaka;

z rozkazu wicekróla

od miesiąca w wiezieniu trzymana,

dzisiaj zrana

zuchwała,

czy trwogą zdjęta,

zerwała

swe pęta.

ELWIRA

(do FENELLI.)

Jakież twe przewinienie?

FENELLA.

Okazuje, ie jest niewinna i niebem się świadczy.

ELWIRA.

Cóż przyczyną twych łez ?

FENELLA.

Wyraża, ie miłość jej serce zajęła i ie ta jest jedynem źrzódłem jej niedoli.

ELWIRA.

Biedne stworzenie!

domyślam się;

ah! miłość zraniła twe serce;

lecz przeniewiercę poznać chcę.

FENELLA.

Pokazuje, ie nie wie kto on jest; ale przysięgał że ją kocha, przyciskał ją do serca, a wskazując na szarfę, którą ma na sobie, stara się wyrazić, ie tę pamiątkę od niego otrzymała, leczże ją opuścił i więcej nie wrócił.

ELWIRA

On ci ją dał,

i on opuścił cię!

VENELLA

Z westchnieniem potakuje,

ELWIRA.

A w tejże chwili,

któż cię tu ścigać śmiał?

FENELLA.

Wskazuje na Selwę: on to był ten, który mimo łzy, prośby i opór porwał ją, i uprowadził z sobą. Tu, udając spust klucza i zasunięcie zawór, chce przez to powiedzieć, ie wtrącono ją do więzienia, gdzie smutkowi swemu oddana,modliła się lub w bolesnych zatapiała się dumaniach, gdy jedną razą przyszła jej myśl wydobycia się z niewoli; wskazując więc na okno, wyraża, że uwiązawszy u niego płachtę, spuściła się po niej, a stanąwszy na. ziemi, niebu dzięki składała za wybawienie swoje. W tem ozwały się czaty, zaczęła uciekać, a uchodząc  przed pogonią wpadła do tych ogrodów, ujrzała księżnę i rzuciwszy się jej do nóg, błagała jej opieki.

ELWIRA.

Przebog! co za wymowa! jak żywe obrazy!

ah! te łzy zmiękczyłyby głazy.

Przestań! uprosim księcia; on wysłucha nas,

gdy ja żałoby poniosę mu twoje.

FENELLA.

Wyraża wdzięczność swoją księżnie.

(LORENZO, wychodząc z kaplicy.)

Pani! mam was prowadzić

w te święte podwoje;

kapłan czeka, lud śpiewa; niedostaje was.

Orszak postępuje ku kaplicy i w prowadza do niej Elwirę. Selwa rozstawia straże dla wstrzymania natarczywości cisnących się tłumów. Lud obstępuje przysionek i przypatruje się obrzędowi który się w tej chwili w kaplicy odbywa. Fenella wspina się na palce i patrzy przez drugich; ale dla tłoku nic nie widzi; o tym samym czasie słyszeć nie daje w kaplicy.

CHÓR.

O stwórco nasz, Boże i Panie!

ah! udziel nam łaski twej!

Przez modły te, przez to błaganie

błogosław parze tej!

(Lud usłyszawszy modły, klęka, a z nim Fenella.)

SELWA.

patrząc do kaplicy.

Ah! jaki widok! o to serca dwa

w błogie okowy wiara ująć ma.

Co za godzina!.....

obrzęd się już poczyna.

CHÓR.

(powtarza pieśni.)

FENILLA.

Ody wszyscy klękli, zobaczyła przez nich, co się dzieje w kaplicy; odchodzi od przytomności, nie wierzy własnym oczom, rozpacza, nakoniec rzuca się ku przystankowi.

CHÓR ŻOŁNIERZY.

Czego tu chcesz ?

FENELLA.

Prosi ich aby ją przepuścili. Idzie tu o szczęście jej życia,

CHÓR ŻOŁNIERZY.

A czy ty wiesz,

Czyj zakaz tu znieważać śmiesz?

CHÓR LUDU.

Cóż to jest? co to za dziewczyna?

(do Fenelli rozpaczającej, że ją nie rozumieją,)

Czego tu chcesz?

i jak się zwiesz,

i czego chcesz ?

CHÓR ŻOŁNIERZY.

Nie zbliżaj się! nie zbliżaj się!

ten śmierci chce, kto wejść tu śmie.

CHÓR NIEWIAST.

(z cicha do Fenelli.)

Nie zbliżaj się! nie zbliżaj się,

bo pewnie napotka cię złe.

FENELLA.

załarmuje ręce z rozpaczy. — Chce wedrzeć siędo kościoła i przerwać nabożeństwo. — Boleść jej serce rozdziera; w tem znowu się słyszeć

daje:

CHÓR KOŚCIELNY.

Przez modły te, przez to błaganie,

Stwórco nasz, Boże i Panie!

spraw to!

niech łaską Twą ich serca tchną!

CHÓR LUDU.

powstawszy i patrząc we drzwi kaplicy:

Już stadłem są!

FENELLA.

wydaje krzyk przerażenia i pada na ręce otaczających ją kobiet z pomiędzy ludu; zbytek rozpaczy pozbawił ją przytomności.

CHÓR LUDU.

Oto dzień, jakich mało

niebo nam dożyć dało;

taki dzień każdy z nas

śpiewać rad w późny czas.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena piąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT II.

Scena pierwsza.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena druga.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena trzecia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena czwarta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena piąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena szósta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT III.

Scena pierwsza,

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena druga.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena czwarta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT IV.

Scena. pierwsza.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena druga.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena trzecia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena czwarta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena piąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena szósta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena siódma.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena ósma.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT V.

Scena pierwsza.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena druga.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena trzecia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena czwarta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena piąta.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena szósta. (1)

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena ostatnia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej