Maria Hagen

OD SYMPATYI DO MIŁOŚCI

Konwersja: Nexto Digital Services

OD SYMPATYI DO MIŁOŚCI

Hagen Maria

Chińskim abat-jour'em przysłonięta lampa, pozostawiając w półcieniu salon, obejmowała jasnym kręgiem światła, stół przykryty różowym pluszem, porozrzucane na nim kłębki różnokolorowych włóczek i siedzącą przy stole młodą kobietę, zajętą krzyżową robotą, do której te włóczki służyły zapewne. Biała jej rączka, uzbrojona w igłę, wznosiła się, to opuszczała naprzemian, a duże, szafirowe, ciemną rzęsą okolone oczy, uporczywie w haft były utkwione. Za najlżejszem poruszeniem się młodej kobiety, migotała czarna sieczka, zdobiąca jej suknię, okalając delikatną szyję, na której osadzoną była śliczna główka o jasnych włosach, kameowych rysach i cudownie narysowanych, a w tej chwili nieco ironicznie uśmiechających się, pełnych, różowych ustach.

Przed dopalającym się na kominku ogniem, siedział trzydziestokilkuletni mężczyzna, którego piękną i dumnie wznoszącą się głowę, przedwczesna przyprószyła siwizna. Rozniecając machinalnym ruchem mieszka, dopalające się głownie, rozpoczął na nowo przerwaną na chwilkę rozmowę.

— To niesłychane! niepojęte! Cały świat wprowadza to w podziwienie — mówił z zapałem pan Stefan.

— Świat cały? — bardzo obojętnym głosem powtórzyła młoda kobieta — zaręczam, że ciebie tylko.

— Przypuśćmy więc, że mnie tylko. Przyznaję się, że zrozumieć i pojąć tego nie mogę.

— Tak rzadko zatrzymujesz się i zastanawiasz nad tem co się mnie tyczy, że zadziwienie twoje w tym względzie] pochlebia mi prawdziwie.

Domawiając tych słów, pani Helena nachyliła się nieco, wyszukując pomiędzy włóczkami potrzebnego jej koloru.

— Bardzo to uprzejme słowa z twej strony, ale czy z równą uprzejmością zechcesz także mi powiedzieć, dlaczego uwagę twoją zwrócił właśnie hr. Karol, kiedy widzę tylu niezwykle miłych ludzi, krążących koło ciebie i ubiegających się jakby o największą łaskę, o jedno choćby spojrzenie twych pięknych oczu?

— Czy na prawdę mówisz? Nie wiedziałam o tem, jak równie nieznaną mi jest egzystencya niezwykle miłych ludzi. Ja niestety, zwykłych tylko spotykam.

— Jesteś bardzo wymagającą, wiem o tem i tem więcej mnie twój wybór zadziwia. Mojem bowiem zdaniem, hrabia jest tak brzydki... tak głupi...

— Brzydkim być nie można — żywo przerwała Helena — gdy się ma takie oczy i uśmiech taki jak on, a głupim także nie wypada nazwać człowieka, który cudzy rozum odkryć i ocenić potrafi. Tobie naprzykład, oddaje on zupełną sprawiedliwość, na co twoi najlepsi przyjaciele, zazdroszcząc zapewne twego miłego i tak subtelnego rozumu, nigdy zdobyć się nie potrafią.

— Dziękuję za komplement — z trochę ironicznem skinieniem głowy, odparł Stefan.

— O ! wiesz że komplementów nikomu, nigdy nie mówię. Sprytem twym, inteligencyą świat czarujesz, zdanie moje tylko oklepane wydać ci się może.

— Wcale nie, ale jeżeli jesteśmy w toku wypowiadania sobie tak miłych prawd, pozwól bym ci nawzajem powiedział, jak bardzo cenię i podziwiam twą niesłychaną łatwość w prowadzeniu i podtrzymywaniu każdej rozmowy. W dzisiejszych czasach, kobiety już nie umieją rozmawiać, jesteś pomiędzy niemi świetnym wyjątkiem. Rozmowa, tak jak ją pojmuję, była jednym z milszych i cenniejszych uroków życia, niestety i ten wypadnie nam wkrótce zupełnie stracić!

Po sekundzie wahania i jakby namysłu:

— Czy pozwolisz mi dzisiejszy wieczór z sobą spędzić? — spytał Stefan.

— Bardzo chętnie i wszelkich starań dołożę, aby ci nie najgorzej przeszły chwile, które mi raczysz poświęcić — odpowiedziała Helena.

— Czy na prawdę nie przeszkadzam ci w niczem?

— W najmniejszej rzeczy.

— Może spodziewasz się kogo? — pytał jeszcze Stefan.

— Nikogo się nie spodziewam, a w każdym razie wątpię, aby obecność twoja tutaj, kogokolwiek odstraszyć mogła. Zresztą, nie myślę, aby na ten okropny czas komukolwiek wyjeżdżać się chciało.

Koniec wersji demonstracyjnej.