Franciszek Zabłocki

ODDALENIE SIĘ Z WARSZAWY LITERATA

Konwersja: Nexto Digital Services

ODDALENIE SIĘ Z WARSZAWY LITERATA

Oddalenie się z Warszawy literata

Zabłocki Franciszek

Aryst, ów sławny autor, ów pisarz do wzoru,
Nie nudny gotowalniom, chwalony u dworu.
Ale że się majątek jego na tym kończy —
Nie mieć futra na zimę, na słotę opończy;
A z tą sławą, pod której upada ciężarem,
Często swój obiad kończyć wodą a sucharem —
Sprzykrzywszy sobie wreszcie te smutne koleje
Pracy, potrzeb istotnych, a płonnej nadzieje,
Zadłużony po uszy, z wszystkiego wyzuty,
Nieszczęściem, nie umyślnie, wpadł między bankruty.

W takim razie co począć? Gdyby był bogaty,
Miałby za sobą prawo, miałby magistraty,
Miałby zasłonę z panów, ale że gołota,
Na czole nie miał miedzi, a w kieszeni złota,
Mógł się pewnie spodziewać ostrej sądu grozy,
Poczciwy, lecz ubogi, poszedłby do kozy.

Zniósł Aryst biedę, hańby znieść nie mógł i plamy.
Nim więc po niego pozwy przybito na bramy,
Nim go płatny od strony patron czarnym wpisem
Przed sądem i rozprawą zrobił infamisem,
W towarzystwie kostura, ubóstwa i sławy
Musiał chudy literat nocą ujść z Warszawy.
Baczniejszy jak Dyjogen nie chlubił się marnie:
Ów światło w dzień, ten nie miał i w nocy latarnie.

Za szczęściem idzie przyjaźń. Aryst bez intraty,
Nie miał się z kim i żegnać, nie było Achaty,
Ale była Warszawa. Znał dobrze tę panię
I takie też zostawił do niej pożegnanie.
Ponieważ dziś w tym niegdyś dla muz lubym raju
Cnota i rozum więcej nie są we zwyczaju;

Koniec wersji demonstracyjnej.