Strindberg August

OPOWIEŚĆ ŚWIĘTEGO GOTHARDA

Konwersja: Nexto Digital Services

OPOWIEŚĆ ŚWIĘTEGO GOTHARDA

August Strindberg

Jest sobotni wieczór w Goschenen w Kantonie Uri, jednym z czterech prastarych kantonów, kantonieWilhelma Tella i Waltera Fursta, leżącym po północnej stronie masywu Świętego Gotharda, gdzie mówi się po germańsku i gdzie mieszka spokojny, przyjacielski lud, rządzący się własnymi prawami, gdzie "święty las" służy za osłonę przed lawinami i osuwiskami, gdzie nad strumieniem pełnym pstrągów, napędzającym młyńskie koło, leży zielona wioska.

W ten to sobotni wieczór, kiedy dzwon wzywa na "Anioł Pański", ludzie z wioski zbierają się przy studni pod wielkim orzechem włoskim. Nadchodzi naczelnik poczty, naczelnik gminy i pułkownik we własnej osobie, wszyscy w samych koszulach i z kosami na ramionach. Idą wprost z sianokosów, by najpierw wyczyścić kosy, bo praca jest tu szanowana i to, co zrobi się samemu, jest zrobione najlepiej.

Dołączają do nich chłopcy również z kosami i dziewczyny ze skopkami mleka.

Na końcu spędzane są krowy, rodzimej rasy olbrzymów, a każda krowa wielka niczym byk. Bogaty to kraj i błogosławiony, ale niestety po północnej stronie masywu Gotharda nie rodzi się wino ani oliwki, nie rośnie kapakowe drzewo ani bujna kukurydza. Zielona trawa, złoty jęczmień, rozłożyste orzechy włoskie i mięsista boćwina - oto całe bogactwo tej ziemi.

Gospoda "Pod Złotym Koniem" leży w pobliżu studni, poniżej urwiska Świętego Gotharda. Właśnie tam w ogrodzie przy długim stole siedzą teraz po całym dniu pracy zmęczeni kosiarze, wszyscy jak równy z równym: naczelnik gminy, naczelnik poczty, pułkownik, parobcy, właściciel wytwórni słomkowych kapeluszy i jego robotnicy, drobni wioskowi szewcy, nauczyciel i inni.

Rozmawiają o plonach i o udoju. Śpiewają razem pieśni, których proste trójdźwięki brzmią niczym róg pasterski i dzwonki. Śpiewają o wiośnie i jej uciechach, pełni wiary i nadziei. I piją jasne piwo. Młodzież wstaje, by się zabawić, posiłować, poskakać, bo nazajutrz będzie święto łowieckie i konkurs strzelania, w czasie którego trzeba wykazać się zręcznością.

Capstrzyk odtrąbiono wcześniej tego wieczoru, żeby nazajutrz nikt nie przyszedł na uroczystości niewyspany i ociężały, gdyż stawką miał być honor wsi. Niedziela zaczęła się biciem dzwonów i blaskiem słońca. Z okolicznych wiosek schodzili się odświętnie ubrani ludzie. Wszyscy rześcy i wyspani. Prawie wszyscy mężczyźni zamienili kosy na strzelby. Panny i mężatki rzucały im uważne i ponętne spojrzenia, bo to przecież dla nich uczyli się sztuki strzelania, a zdobywca pierwszego miejsca wiedział, że w nagrodę otworzy pochód taneczny w parze z najpiękniejszą. 

Nadjechał ogromny wóz, ciągniony przez cztery okazałe konie, całe we wstążkach i kwiatach; wóz niczym wielka liściasta altana z ławkami w środku. Nie widać było w niej ludzi, tylko słychać było pieśń, piękną, wzniosłą pieśń o ziemi szwajcarskiej i Szwajcarach, najpiękniejszym i najdzielniejszym z ludów. Nadszedł pochód dzieci, które maszerowały parami ręka w rękę, jak najlepsi przyjaciele albo mali nowożeńcy. 

Kiedy rozdzwoniły się dzwony, wszyscy udali się do kościoła. 

Koniec wersji demonstracyjnej.