Strindberg August

PILOT MORSKI W TARAPATACH

Konwersja: Nexto Digital Services

PILOT MORSKI W TARAPATACH

August Strindberg

Kuter pilotowy wykonał zwrot przed ostatnią boją świetlną.Zimowe słońce dawno już zaszło. Morze zaczynało się burzyć, nadciągał sztorm. Wtedy to chłopiec okrętowy na dziobie krzyknął: żagle z zawietrznej! W oddali na morzu widać było bryg, który przebrasował żagle tak, by stanąć w dryfie. Postawił flagę wzywającą pilota i najwyraźniej chciał wejść do portu.

- Przygotować się! - Zakomenderował starszy pilot przy sterze. - Trudno będzie do niego podejść na tak wysokiej fali. Ale słuchaj no, Wiktor, zbliżymy się od zawietrznej od strony rufy, żebyś mógł wskoczyć na takielunek i dostać się na pokład... Teraz zwrot! Gotowe!

Kiedy kuter zawrócił, podpłynął do leżącego w dryfie brygu.

- Dziwne, że nie wychodzi z dryfu! Widzicie jakieś światła na pokładzie?

- Nie! Ani żadnych świateł topowych! Cała naprzód! Wiktor przygotuj się!

Kuter szedł bardzo szybko.

Wiktor stał przy relingu od nawietrznej i gdy nadeszła wysoka fala, chwycił za wanty brygu. W tym czasie kuter zawrócił i skierował się w stronę światła wejściowego do portu. W połowie drogi do salingu Wiktor zatrzymał się, by złapać oddech, po czym zeskoczył na pokład. Znalazłszy się na dole, natychmiast ruszył do steru, gdzie przecież było jego miejsce. Łatwo sobie wyobrazić, jak się przeraził, kiedy nie zastał tam nikogo. Zawołał "hop, hop", ale nie usłyszał żadnej odpowiedzi.

Na pewno siedzą gdzieś w środku i piją, pomyślał i podszedł do okienka kajuty. Nie, nie było tam nikogo! Zajrzał wobec tego do kambuza i kubryku, ale i tam nie było żywej duszy. Zrozumiał wtedy, że statek został opuszczony, prawdopodobnie przecieka i tonie. Rozejrzał się za kutrem pilotowym, ale ten zniknął w ciemnościach. Niemożliwe było żeglowanie w kierunku lądu, gdyż obsługiwanie brasów, gordingów i bulin oraz jednoczesne stanie przy sterze wydawało się nie do pomyślenia.

Nic nie dało się zrobić, tylko pozwolić statkowi dryfować, mimo że dryfował na otwarte morze. Nie było się z czego cieszyć, ale marynarz musi być przygotowany na wszystko. Jakiś żeglarz powinien przecież przepływać w pobliżu. Trzeba tylko zdobyć światło, by móc dawać sygnały. Poszedł więc do kambuza, by poszukać zapałek i latarni. Zdziwiło go, że mimo wysokiej fali nie zauważył na statku najmniejszego poruszenia. Jeszcze bardziej się zdziwił, kiedy przechodząc koło grotmasztu, zobaczył, że idzie po parkiecie, na którym leży długi, biało-niebieski chodnik w małą kratkę. Szedł po nim i szedł, nie widząc ani końca chodnika, ani kambuza. Było to oczywiście straszne, ale jednocześnie trochę zabawne, bo zupełnie nowe.

Chodnik nie kończył się nawet tam, gdzie marynarz się zatrzymał, a mianowicie przed wejściem do pasażu z oświetlonymi sklepikami. 

Na prawo stała waga i jakiś automat. 

Wiele się nie namyślając Wiktor wszedł na wagę i wrzucił monetę. Wiedział, że waży osiemdziesiąt kilogramów i aż się roześmiał, kiedy wskazówka pokazała tylko osiem. Najwyraźniej waga jest zepsuta albo znalazłem się na innej planecie, dziesięć razy większej lub mniejszej niż Ziemia, pomyślał, bo chodził kiedyś do szkoły nawigacji i uczył się astronomii. 

Teraz postanowił zobaczyć, co kryje w sobie automat. 

Kiedy wrzucił monetę, otworzyło się okienko i prosto w ręce wpadł mu list. Był w białej kopercie zalakowanej na czerwono, pieczęci jednak marynarz nie umiał odczytać. Nie miało to zresztą większego znaczenia, skoro i tak nie wiedział, od kogo był ten list. 

Rozerwał kopertę i zaczął czytać... Najpierw podpis, jak to się zwykle robi. Było tam napisane... No, ale może o tym nieco później. Wystarczy powiedzieć, że przeczytał list trzy razy i włożył go do kieszeni na piersi z bardzo, ale to bardzo zamyśloną miną! 

Następnie poszedł dalej pasażem, trzymając się teraz specjalnie środka chodnika. Były tam wszystkie możliwe rodzaje sklepów, ale ani jednego człowieka ni z jednej, ni z drugiej strony lady. 

Po chwili marszu zatrzymał się przed dużą witryną sklepową z wystawą ślimaków. Ponieważ drzwi do sklepu stały otworem, wszedł do środka. 

Koniec wersji demonstracyjnej.