Rudolf Steiner

PRAKTYCZNE KSZTAŁCENIE MYŚLENIA

Konwersja: Nexto Digital Services

PRAKTYCZNE KSZTAŁCENIE MYŚLENIA

Wykład w Kole Towarzystwa Antropozoficznego w Karlsruhe 18.I.1909r.

Steiner Rudolf

Autoryzowany przekład A.K. Wołowskiego z drugiego wydania orginału 1922r

Może się komuś wydawać dziwnym, że właśnie Antropozofia uważa się za powołaną do poruszania sprawy praktycznego kształcenia myślenia. Albowiem bardzo często słyszy się tu i ówdzie zdanie, jakoby Antropozofia była wiedzą w najwyższym stopniu niepraktyczną, nie mającą nic wspólnego z życiem. Podobny pogląd może utrzymywać się tylko skutkiem powierzchownej znajomości rzeczy. To bowiem, o co naprawdę chodzi Antropozofi, ma być nicią przewodnią w najbardziej codziennym życiu, powinno w każdym momencie przemieniać się we wrażenia i uczucia, dające nam możność mocno stać na ziemi i stawiać czoło życiu.

Ludzie, którzy mają się za praktycznych, wyobrażają sobie, że postępują według najbardziej życiowych zasad. Jeśli jednak przyjrzymy się temu bliżej, przekonamy się, że to ich tak zwane "Rzeczowe myślenie" w ogóle nie jest wcale myśle niem, tylko szablonem, rutyną w przyswajaniu sądów o rzeczach i przyzwyczajeniem się do pewnych pojęć. Przypa trzmy się zupełnie obiektywnie myśleniu ludzi tzw. prakty cznych, temu co zwykle nazywamy rzeczowym myśleniem, a spostrzeżemy, że tam często bardzo mało mamy rzeczywistej praktyczności. To, co ludzie tak nazywają, polega na powta rzaniu rzeczy, wyuczonych, tego co myślał nauczyciel, albo ktoś, co wyprodukował to lub owo, i tak należy się według tego kierować. A kto inaczej myśli, tego uważa się za niepra ktycznego, bo jego myślenie nie zgadza się z tym, do czego nas przyuczono.

A tym czasem, jeśli kiedykolwiek wynaleziono rzeczywiście coś praktycznego, w żadnym wypadku nie dokonał tego tzw. "praktyk".

Weźmy np. nasz dzisiejszy znaczek pocztowy. Zdawało by się najbardziej prawdopodobne, że znaczek ten wynalazł jakiś znawca rzeczy - pocztowiec. Nic podobnego. Na początku ubiegłego stulecia wysyłka listu była jeszcze rzeczą kłopotliwą. Osoba, wyprawiająca list, musiała udać się do odpowiedniego urzędu, tam zapisywano list do różnych ksiąg i odbywały się przy tym rozmaite korowody.

Koniec wersji demonstracyjnej.