Karol May

ROZBÓJNICY Z MALADETY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

NIKCZEMNY CZYN

FAŁSZYWY SPATKOBIERCA

LEKARZ Z PARYŻA

GASPARINO CORTEJO

SPOWIEDŹ ŻEBRAKA

NIEUDANY ZAMACH

ALFRED DE LAUTREVILLE

ROZBÓJNICY Z MALADETY

Karol May

NIKCZEMNY CZYN

W drodze powrotnej do domu don Pablo Cortejo, sekretarz hrabiego Fernanda Rodrigandy, spotkał jeźdźca, po którym od razu można było poznać, że nie przywykł do siodła. Miał na sobie lekkie letnie ubranie, a na głowie olbrzymich rozmiarów sombrero. Na jego widok Cortejo zatrzymał konia. Znał tego człowieka, ale nie spodziewał się go tutaj spotkać. Był to kapitan Enricque Landola. Mocno zaciśnięte usta z nieco opuszczonymi kącikami, ostro zarysowany nos, przenikliwy i bystry wyraz szarych oczu - wszystko to znamionowało nieprzeciętnego człowieka.

Kapitan Landola był istotnie niezwykłym marynarzem. Wszyscy, którzy go znali, wiedzieli, że mimo hiszpańskiego nazwiska jest rodowitym Jankesem, że nikogo się nie boi, nawet samego diabła, i że z każdej opresji potrafi wyjść cało. Przewędrował wszystkie morza i porty, miał opinię człowieka, który dla pieniędzy nie zawaha się przed niczym. Chodziły nawet słuchy, że trudni się handlem Murzynami, który w tych czasach był już formalnie zniesiony.

- Czy mnie oczy nie mylą? Więc to naprawdę pan, kapitanie? - zapytał Cortejo.

- We własnej osobie.

- Co pan tu robi?

- Szukam seniora.

- Mnie? - zdumiał się Cortejo.

- Tak. Chyba pan wie, że wylądowałem w Veracruz. Z pewnością otrzymał pan list od brata w tej sprawie.

- Owszem.

- A więc wszystko w porządku. Przejechałem konno przez ten przeklęty kraj zbójów i żółtej febry, aby interes ubić osobiście.

W domu zastałem tylko pańską córkę, która powiedziała mi, że z pewnością spotkam pana na tej drodze. Oto wszystko.

- Popełnił pan nieostrożność. Nikt seniora nie powinien widzieć, mimo że jest tu pan zupełnie nieznany. Nikt nie może zobaczyć razem dwojga ludzi, którzy mają załatwić taki interes jak nasz.

- No dobrze, dobrze.

- Niech pan teraz jedzie na spacer, a wieczorem, koło dziesiątej, niech się pan zjawi tu pieszo.

- Będę punktualnie.

Gdy Cortejo przybył do domu, Josefa, wyczekująca ojca z niecierpliwością, zapytała:

- Czy zastałeś Indianina, czy otrzymałeś potrzebny środek?

- Tak. Ale piekielnie drogi.

- Opowiedz ojcze, jak się to odbyło.  

Cortejo zdał córce sprawę ze swej wizyty u Basilia, po czym rzekł:  

- Jak mogłaś posyłać mi na spotkanie kapitana?  

- Dlaczego nie miałam tego zrobić?  

- Nikt nie powinien widzieć nas razem.  

- Byłoby jeszcze gorzej, gdybym mu pozwoliła czekać u nas na ciebie.  

- Chciał tu czekać? A to nieostrożny człowiek! Czy mówił coś o interesie?  

- Ani słowa.  

- A ty?

Josefa milczała chwilę zakłopotana. Wreszcie odpowiedziała:  

- Chciałam naprowadzić rozmowę na ten temat, ale kapitan zbywał mnie tak wymijającymi odpowiedziami, że nic z tego nie wyszło.  

- Człowiek jego pokroju nie będzie mówił o takich sprawach z kobietami. Czy powiedziałaś mu dokąd pojechałem?  

- Nie. Powiedziałam tylko, że będzie cię mógł spotkać na drodze do Paseo. Ale wracając do naszego środka, czy to proszek czy mikstura?  

- Proszek.

- Pokaż.  

Ojciec otworzył torebkę.  

- Kiedy go użyjesz? Dziś jeszcze?  

- Trzeba czekać na Alfonsa.  

- Po co?

- To przynajmniej naradzę się z kapitanem.  

- A więc don Fernando jutro dostanie proszek?  

- Być może.  

- Ale jak to zrobisz? Stara Maria pilnuje go jak pies, nie dopuszcza do niego nikogo.

- Trzeba będzie znaleźć sposób.  

- Jak szybko działa ten środek?  

- Już po upływie jednej nocy, a potem przez cały tydzień.  

- A jeżeli umrze? Jest przecież ranny.

- To już nie będzie moja wina. Zamierzam pozornie go zabić. Jego śmierć nie spadnie więc na mnie.

Wieczorem udał się Cortejo pieszo na spotkanie z kapitanem. Landola już tam był.

- Nadzwyczajna punktualność. To lubię, to mi się podoba! - zawołał.

- Jak pan spędził czas, kapitanie?

- Jest tu dosyć tawern, w których można się zabawić, ale mniejsza o to. Przystąpmy do rzeczy!

Wziąwszy się pod rękę, spacerowali w ciemności, rozmawiając po cichu.

- Więc otrzymał pan list od swego brata Gasparina? - zapytał kapitan.

- Tak. A pan ma jego polecenia?

- Nie.

- To dziwne.

- Mam wrażenie, że się pan nieodpowiednio wyraził - powiedział cierpko kapitan. - Enricque Landola jest sam sobie panem. Nie pozwalam nigdy, by mi ktoś rozkazywał lub dawał polecenia.

- Niech mi pan wybaczy. Nie to miałem na myśli.

- Więc zgoda. Zdradzę teraz, że pański brat prosił mnie o pomoc seniorowi w pewnej dyskretnej sprawie.

- W jakiej?

- Może będzie chodziło o unieszkodliwienie człowieka...

- Czy ma umrzeć, czy też żyć?

- Pański brat chce, aby zginął.

- A gdybym był innego zdania? - zawahał się Cortejo.

- To zależy od zapłaty. Ile pan daje?

- Czy tysiąc duros wystarczy?

- Wystarczy. Co mam zrobić z tym człowiekiem?

- Zabrać go stąd.

- Dokąd?

- Pańska sprawa.

- Dobrze. Kiedy pan mi go przekaże? - wypytywał dalej Landola.

- Jak długo zostaje senior w porcie?

- Dopóki nie skończymy naszych spraw. Ale mam nadzieję, że nie każe mi pan w tym lęgowisku żółtej febry siedzieć zbyt długo. W przeciwnym razie będę zmuszony wyjechać. Życie mi drogie.

- Pośpieszę się. Czy senior wie, kogo ma zabrać?  

- Nic mnie to nie obchodzi. Dla mmnie ważne są tylko pieniądze. Gdyby Cortejo mógł przy tych słowach widzieć twarz kapitana, przekonałby się, że Landola kłamie.  

- Powie panu swoje nazwisko - mówił dalej sekretarz.  

- Będę udawał, że mu nie wierzę.  

- A jeżeli załoga statku usłyszy?  

- Czy dowiem się, gdzie go pan umieścił?  

- Może. Tego dziś jeszcze nie wiem.  

- Dobrze. Przypuśćmy jednak, że człowiek ten jutro umrze.  

- Kiedy by go pochowano?

- Po dwóch dniach. Ponieważ jednak bratanek jest nieobecny... 

- Zostanie pochowany bez bratanka.

- Nie, to niemożliwe.  

- Do licha! W takim razie niech go lekarz zabalsamuje.

- Na to nie pozwolę. Oświadczę, że w rodzinie nikogo nie balsamowano, albo że zmarły był zawsze przeciwnikiem balsamowania.  

- Doskonale. Ale w jaki sposób przeniesiemy go do portu? Chyba nie w trumnie?  

- Nie. Zbyt rzucałoby się w oczy.  

- A w skrzyni?

- Udusi się.  

- W takim razie najlepiej będzie w koszu.  

- Dobrze. Ale jak go przewieźć na przystań?  

- Na mułach.  

- A jak proponuje pan załadować "bagaż" na statek?  

- To już pańska sprawa, kapitanie.  

- Nie bardzo mi się to podoba. Ale trudno, jakoś dam sobie radę. Niech pan tylko uważa, żeby kosz nie zginął po drodze!  

- To właśnie jest najtrudniejsze. Po tej drodze włóczą się różni biali i czerwoni rabusie i różna hałastra.  

- To już pańska sprawa, żeby zapewnić dobrą eskortę.  

- A w jaki sposób powiadomić pana o naszym przybyciu?

- W bardzo prosty: wyśle senior do mnie na statek posłańca.

- Zejdzie pan, kapitanie, do nas?

- Tego nie wiem. Niech pan w każdym razie wyszuka takie miejsce daleko od miasta, przy którym łatwo można zakotwiczyć. W nocy zabiorę kosz. To chyba wszystko.

- Tak panu śpieszno?

- Czeka mnie mała rozrywka. Życie na morzu jest piekielnie jednostajne, skoro więc zawinie się do portu, trzeba używać.

- Rozumiem. Dobrej nocy!

- Dobrej nocy! Niech się pan tylko pośpieszy!

Po tych słowach rozstali się.

Szczęście albo raczej diabeł sprzyjał sekretarzowi. Przechodząc obok pałacu swego pana, spotkał starą Marię, wracającą od studni.

- Jak się czuje hrabia? - zapytał.

- Bez zmian.

- Czy gorączka spadła?

- Nie, ma ciągle straszne pragnienie. Co kwadrans muszę mu podawać szklankę wody.

- Czy był lekarz?

- Dwa razy. Powiedział, że nie ma powodu do obaw, chyba że zajdą jakieś komplikacje.

- Da Bóg, hrabia wkrótce wyzdrowieje. Chociaż w kraju o tak upalnym klimacie, jak nasz każda rana może być niebezpieczna.

- To prawda. Ale muszę już iść. Dobrej nocy!

- Dobranoc!

Stali właśnie przed mieszkaniem Marii. Staruszka weszła na chwilę, aby coś stamtąd wziąć, a szklankę wody zostawiła na murze przed domem. Cortejo miał proszek przy sobie.

Wsypał więc truciznę do szklanki i szybko odszedł.

Josefa czekała na ojca. Opowiedział jej, co zaszło. Gdy skończył, klasnęła w dłonie.

- Wspaniale! - zawołała. - Wygraliśmy ostatecznie. Teraz wiem na pewno, że będę hrabianką. Kiedy wraca Alfonso?

- Za kilka dni. Może nawet jutro.

- Nie będę tej nocy mogła spać z radości.

- Pójdź jednak do swojej sypialni. Jeżeli z hrabią stanie się coś niezwykłego, wszystkich trzeba będzie obudzić. Zrobiłoby to dziwne wrażenie, gdybyś zjawiła się ubrana. Musimy uważać na każdy drobiazg.

- Masz rację. Ale, ale... Zapomniałam o najważniejszym: myślę, że hrabia sporządził nowy testament.  

- Do licha! - zaklął Cortejo.  

- Tak mi się zdaje. W przeddzień pojedynku pisał coś bardzo długo, tak mówi lokaj.  

- To jeszcze nie dowód, że sporządził nowy testament.  

- Dlaczego więc ukrywa tak skrzętnie to, co napisał? Dlaczego nie schował tego w biurku, gdzie są wszystkie papiery, ale dał starej Marii Hermoyes?  

- Do diabła! Jesteś tego pewna?  

- Tak. Wyszła z pałacu z wielką, pięciokrotnie opieczętowaną kopertą. Gdy hrabia zawołał ją do siebie po pojedynku, przyniosła mu kopertę z powrotem.  

- Kto ci to powiedział?  

- Kamerdyner.

- Może istotnie masz rację. Ale w każdym razie Alfonso zostanie spadkobiercą.  

- Albo nie. Mógł go przecież wydziedziczyć, jest tylko jego bratankiem. Jedynie dobra w Hiszpanii muszą bezwarunkowo przypaść Alfonsowi jako majorat.  

- Nie rozumiem, dlaczego hrabia takim zaufaniem darzy tę Marię?  

- Przywiozła mu Alfonsa. A może ona coś przeczuwa?  

- Czy przypuszczasz, że mogła o tych przeczuciach mówić z hrabią?  

- Wszystko jest możliwe.  

- Trzeba ją unieszkodliwić. Gdzie twoim zdaniem hrabia schował kopertę?  

- Chyba, właściwie jestem pewna, w środkowej szufladzie biurka, gdzie leżą wszystkie ważne dokumenty.  

- Gdy tylko nasz proszek zacznie działać, będziesz musiała otworzyć tę szufladę.  

- Postaram się. A teraz dobrej nocy!  

Josefa poszła do sypialni, nie mogła jednak zasnąć. Leżąc na łóżku, śniła z otwartymi oczami o przyszłym życiu, pełnym blasków i zaszczytów. Z tego, że je okupuje ciężką zbrodnią, nie robiła sobie żadnych wyrzutów.  

Cortejo spał w najlepsze, gdy zbudzono go głośnym pukaniem.  

- To ja, służący Arnoldo. Nieszczęście spotkało naszego pana!  

- Zaraz, zaraz!  

Wyskoczył z łóżka, nałożył szlafrok, zapalił światło i otworzył drzwi.

- Co się stało hrabiemu? - zapytał.

- Nie wiem. Miałem dziś w nocy dyżur. Siedziałem na korytarzu i zdrzemnąłem się chwilę. Nagle usłyszałem krzyk w pokoju hrabiego. Pokój był od wewnątrz zamknięty na klucz.

Zacząłem wołać, co się dzieje, ale nikt mi nie odpowiedział. Usłyszałem tylko płacz i rozpaczliwe biadania Marii. Ponieważ Maria nie otworzyła drzwi, przybiegłem tutaj.

- Dobrześ zrobił. Musimy natychmiast tam pójść!

Kiedy znaleźli się pod drzwiami pokoju hrabiego, don Pablo usłyszał głośny płacz Marii.

- Otwierać! - krzyknął, uderzając w drzwi nogą.

To poskutkowało, Maria otworzyła.

- Co się stało? - zapytał sekretarz.

- Ach, nasz dobry pan nie żyje! - odparła z jękiem.

Cortejo podszedł do łóżka, popatrzył na hrabiego. Don Fernando leżał blady jak trup, policzki miał zapadnięte.

- Kiedy umarł? - zapytał don Pablo.

- Nie wiem.

- Musisz wiedzieć, czuwałaś przecież przy nim!

- Zasnęłam. Kiedy się ocknęłam, już nie żył. Nie wiem, jak długo rozpaczałam.

- A może tyś winna jego śmierci? Nie otwierałaś Być może można go było jeszcze uratować.

- Nie, nie!

Cortejo, wchodząc do pokoju, spojrzał na biurko: klucz tkwił w zamku środkowej szuflady.

- Obudzić całą służbę! Sprowadzić lekarza! - rozkazał służącemu.

Arnoldo i stara Maria wybiegli z pokoju. Cortejo podszedł podekscytowany do biurka, otworzył szufladę, znalazł kopertę. Włożywszy ją do kieszeni szybko wyszedł. W przedpokoju spotkał jeszcze Marię. Biorąc ją pod ramię, zapytał:

- Hrabia miał dużo zaufania do ciebie, prawda?

- O tak! - odparła, głośno łkając.

- Zostań więc przy nim, aż przybędzie komisja sądowa. Pilnuj, by nic nie zginęło z pokoju. No, idź!

Służąca wróciła do pokoju, nie przestając żałośnie zawodzić. Na wołanie sekretarza zbiegł się cały pałac, aby opłakiwać niespodziewaną śmierć hrabiego. Po pewnym czasie nadszedł lekarz. Przede wszystkim wyprosił wszystkich z pokoju. Pozwolił tylko zostać sekretarzowi, kamerdynerowi i Marii. Zbadawszy ciało, potrząsnął głową i powiedział:

- Tetanus, tężec. Jeszcze jest ciepły, musimy poczekać.  

Cortejo bał się, że lekarz wpadnie na pomysł otworzenia żył hrabiemu. Obawy jednak okazały się płonne. Lekarz oświadczył, że pozostanie do rana. Pablo oddalił się wraz ze służącymi. Maria została z lekarzem. Zaledwie Cortejo wrócił do domu, Josefa wbiegła do pokoju z pytaniem:  

- Czy masz dokument?

- Tak, znalazłem go w środkowej szufladzie. Na kopercie nie ma żadnego napisu. Zobaczmy!  

Złamał pieczęcie, wyciągnął z koperty papier i czytał. W miarę lektury bladł coraz bardziej.  

- Co się stało? - spytała Josefa.  

- Czytaj!

Ona również zbladła. Skończywszy czytać, rzuciła papier na podłogę.  

- A więc tak, jak przypuszczałam: wydziedziczony!  

- Nie dostalibyśmy ani grosza!  

- Tej Marii zapisał niebywałe bogactwa.  

- A my poszlibyśmy pod sąd, który będzie badał, czy Alfonso jest istotnie hrabim Rodrigandą.  

- Szczęście, że mamy ten papier.  

- Spal go!

- Nikt nie zauważył, jak wyciągnąłeś go z biurka? Może Maria?  

- Nie, na pewno nie!

- W takim razie można go spalić. Brak teraz tylko Alfonsa!  

- Ja go zastępuję. Władze będą musiały zwracać się ze wszystkim do mnie jako do sekretarza hrabiego.  

- A co będzie z plamami pośmiertnymi?  

- Znajdzie się na to rada.  

- Kto się tym zajmie: ja czy ty?  

- Ja. Znam się na tym lepiej.  

- Czy zwłoki hrabiego pozostaną w pokoju?  

- Nie. Zamkniemy pokój aż do chwili otwarcia testamentu.  

- Kiedy to nastąpi?  

- Jeszcze dziś.  

- Gdzie położysz ciało?  

- Na katafalku w wielkiej sali. Trzeba będzie ściany obić na czarno.  

- Czeka mnie sporo pracy.

- Mnie również. Muszę przygotować trumnę i całą ceremonię.

No, trzeba zaczynać, już świta.

- Ale przede wszystkim to - Josefa wzięła testament od ojca i wraz z kopertą wrzuciła do płonącego kominka.

Po kilku godzinach lekarz wezwał don Pabla.

- Pan jest sekretarzem hrabiego, pan prowadził wszystkie jego sprawy?

- Tak.

- W takim razie oświadczam, iż hrabia rzeczywiście umarł.

Cortejo przybrał zrozpaczony wyraz twarzy.

- Czy to możliwe? - zawołał.

- Z początku sam nie wierzyłem, ale teraz jestem pewien.

- Powiedział pan, panie doktorze, że to tetanus?

- Tak, tężec. W naszym klimacie najmniejsza nawet rana może się tym skończyć.

- To straszne! Pozwoli pan, doktorze, że przeniosę stąd zwłoki? Za jakieś pół godziny zjawią się przedstawiciele władz, żeby stwierdzić, kto jest spadkobiercą.

- Kto nim będzie?

- Przypuszczam, że don Alfonso.

- Czy był pan obecny przy pisaniu testamentu?

- Tak.

- W takim razie to nie przypuszczenie, ale pewnik. Proszę, niech mnie pan poleci hrabiemu Alfonsowi. Zawsze cieszyłem się pełnym zaufaniem jego stryja.

- Postaram się uczynić wszystko, co w mojej mocy.

- Wystawię panu akt zgonu. Chciałbym tylko zbadać jeszcze raz ciało przed samym pogrzebem.

- Proszę pana nawet o to, doktorze.

Nie zdążono jeszcze przenieść zmarłego, gdy zjawiły się władze. Maria musiała opuścić pokój, został w nim tylko don Pablo jako sekretarz i pełnomocnik hrabiego. Don Fernando zdeponował swój pierwszy testament u władz. Odczytano go teraz. Jedynym spadkobiercą był don Alfonso. Zgodnie z zaleceniem stryja miał on wypłacić sekretarzowi wcale pokaźną sumę i zatrzymać go na dotychczasowym stanowisku. Hrabia nie zapomniał również o służbie.

- Gdzie jest hrabia Alfonso? - zapytał jeden z przedstawicieli władz.

- Na bardzo odległym folwarku.

- Kiedy wraca?

- Najpóźniej za kilka dni.

- Proszę zawiadomić mnie, gdy tylko przybędzie. Pragnę się z nim naradzić. A teraz upoważniam pana w myśl testamentu, do zajęcia się pogrzebem. Gdzie znajdują się papiery zmarłego?

- W bibliotece i tutaj.

- A pieniądze, kosztowności?

- W tym biurku.

- W takim razie muszę opieczętować chwilowo cale mieszkanie.

Pan odpowiada za nienaruszalność pieczęci.

Cortejo skinął głową i rzekł:

- Proszę tylko o pewną sumę na koszta pogrzebu. Później rozliczę się z niej.

- Dobrze, otrzyma ją pan.

Pokój hrabiego został opieczętowany, zwłoki umieszczono w wielkiej sali.

FAŁSZYWY SPATKOBIERCA

Wiadomość o śmierci hrabiego Fernanda szybko rozeszła się po stolicy. Mówiono też o pojedynku, który spowodował śmierć. Hrabia był w mieście ogólnie lubiany, toteż w ciągu jednego dnia napłynęło do pałacu wiele kondolencji.

Po południu udało się don Pablowi spędzić dłuższą chwilę przy zmarłym. Był zupełnie sam, miał więc sposobność pomalowania ciała specjalnym płynem. Plamy "pośmiertne" wystąpiły w całej okazałości. Lekarz, który przybył następnego dnia, bez wahania pozwolił na pogrzeb.

Dzień ten przyniósł don Pablowi jeszcze jedno pomyślne wydarzenie: zjawił się w jego domu z dawna wypatrywany gość: Alfonso. Don Pablo powitał go serdecznie:

- Czekałem na ciebie z niecierpliwością!

- I ja tęskniłem za Meksykiem i za wami!

- Czy wiesz, że hrabia nie żyje?

- Tak - odparł Alfonso z uśmiechem.

- Śmiejesz się? Dlaczego?

- Bo jesteś wszechwiedzący. Napisałeś mi w liście, że hrabia Fernando umrze, przyjeżdżam, zsiadam z konia i dowiaduję się, że naprawdę nie żyje! To rozumiem, to mi precyzyjna robota.

- Nie pytasz nawet, kto jest dziedzicem?

- Po co? Przecież ja nim jestem.

- Oho! Alfonso zbladł.

- Więc nie? Mówże!

- No, no, nie denerwuj się - uspokoił go don Pablo. - Jesteś dziedzicem, ale niewiele brakowało, a zostałby nim zamiast ciebie stary hrabia Manuel, pan na zamku Rodrigandów w Hiszpanii, twój "ojciec".

- Do diabła! Dlaczego? Nic z tego nie rozumiem!

- Dowiesz się wkrótce o wszystkim. Ale jakże ty wyglądasz? Co to za łachy?

- Przyjeżdżam przecież z dzikiego kraju. Pójdę do swoich pokojów, aby się przebrać.

W uchylonym skrzydle drzwi stanęła Josefa. Na widok Alfonsa zbladła jak kreda, później oblała się rumieńcem. Wyciągając ramiona, zawołała:

- Alfonso, Alfonso! Ukochany kuzynie!

Alfonso nie ruszył się. Podbiegła więc do niego, przytuliła się i zaczęła go namiętnie całować.

Alfonso bronił się, lecz na próżno.

Wpadł więc w złość i krzyknął:

- Zostaw mnie w spokoju! Wypraszam sobie takie poufałości. Jak śmiesz nazywać mnie głośno kuzynem! Mógłby nas kto usłyszeć i nieszczęście gotowe!

- Taka jestem szczęśliwa, że jesteś!

- To jeszcze nie powód, aby mi jedynym zębem odgryzać wargi!

Słowa te poskutkowały. Sowie oczy Josefy zabłysły gniewem.

Odsunęła się szybko.

- Za tę obrazę będziesz mnie jeszcze błagał o przebaczenie.

- Z pewnością nie dzisiaj - odparł Alfonso szyderczo.

- Ale jutro!

- Niedoczekanie.

- Zobaczysz! Nie pozwolę obrażać się bezkarnie!

- Nie lubię frazesów. Gdzie są klucze od mego mieszkania, Cortejo?

Don Pablo obserwował całą scenę.

- Tam - rzekł oschle, wskazując czarną deskę, na której wisiał pęk kluczy. Alfonso spojrzał na niego ze zdziwieniem i zapytał:

- Co ci się stało?  

- Nic.

- Mógłby się jednak pan sekretarz pofatygować i podać klucze swemu panu.  

Cortejo naburmuszył się jeszcze bardziej i rzekł:  

- A bratanek mógłby oszczędzić stryjowi tego.  

Alfonso roześmiał się i odparł:  

- Po co ta komedia? Nie chcę być ani jej aktorem, ani Widzem!  

- Dotychczas grałeś tylko małą rolę, być może, będziesz musiał w ogóle ustąpić ze sceny. Weź klucze, przebierz się. Później przyślesz po mnie swego lokaja.  

Było to powiedziane stanowczym i ostrym tonem, tak że Alfonso usłuchał natychmiast i wyszedł, nie powiedziawszy ani słowa. Cortejo zwrócił się do córki:  

- Popełniliśmy wielkie głupstwo paląc testament.  

- Też tak myślę... 

- Mielibyśmy Alfonsa w ręku, gdyby testament jeszcze istniał.  

- A bez testamentu? Czy wszystko stracone?

- Chyba tak.

Josefa poszła do swego pokoju. Tu otworzyła skrytkę w szafie i wyciągnęła jakiś papier. Był to testament.  

- Roztropnie postąpiłam - rzekła do siebie - rzucając do pieca kawałek gazety zamiast testamentu. Mam go teraz w ręku i potrafię to wykorzystać.  

Przebrawszy się, Alfonso zadzwonił na służącego i kazał mu zawołać sekretarza.  

Cortejo zjawił się natychmiast i usiadł obok Alfonsa.  

- Jak ci się powodziło? - spytał. - Wygląd twój zdradza, że miałeś dużo przygód.  

- Żle mi się wiodło. Opowiem ci później o wszystkim. Ale naprzód musisz mi, stryju, powiedzieć, co tutaj zaszło. To przecież najważniejsze.  

- Otrzymałeś mój list?  

- Tak.

- I spotkałeś gońców?  

- Jakich gońców?  

- Więc ich nie spotkałeś?  

- Nie.

- Z polecenia don Fernanda posłałem po ciebie dwóch ludzi.

- Aż dwóch? Powód musiał być ważny.

- Do licha! Wyobrażam sobie minę starego.

- Nie miał wesołej. Po wysłaniu gońców do ciebie udał się do hrabiego Embareza, aby...

- By go prosić o przedłużenie terminu?

- Nie. Don Fernando był przecież człowiekiem honoru i nie chciał kalać swego nazwiska.

Poszedł do hrabiego, aby się bić za ciebie.

- W takim razie cała sprawa jest załatwiona?

- Najzupełniej.

- Świetny pomysł miał stary hrabia, znakomity, zwłaszcza że śmierć nastąpiła zapewne na skutek pojedynku.

- Takie jest ogólne mniemanie.

- Więc umarł z innego powodu? Zaciekawiasz mnie, don Pablo!

Cortejo wyciągnął z kieszeni list swego brata i dał bratankowi.

- Czytaj!

Przeczytawszy, Alfonso zapytał:

- A więc ten list jest powodem śmierci don Fernanda?

- O tyle, o ile, bowiem don Fernando żyje.

- Żyje? Czyś ty oszalał?

- Wiem dobrze, co robię.

- Ależ to nonsens pozwolić mu żyć!

- Postaramy się, aby nam nie przeszkadzał. Umarł pozornie.

- Pozornie? To okropne! Jak to wymyśliłeś?

- Dałem mu jadu, który wywołał letarg. Po tygodniu obudzi się.

- A co dalej?

- Będzie wtedy na statku naszego poczciwego Landoli.

- Jak go tam przetransportujesz?

- W koszu.

- Trudna sprawa. Droga do portu jest dość uczęszczana.

- Dlatego pomyślałem o eskorcie. Ale skąd wziąć odpowiednich ludzi? W dodatku nie mogę im przecież powiedzieć, kogo mają pilnować.

- Pomogę ci.  

- Ty? - zdumiał się Cortejo. - Masz ludzi pewnych, odważnych i niewścibskich?  

- Mam. To eskorta, którą przywiozłem z hacjendy.  

- Vaquerowie? Nie nadają się.  

- To nie Vaquerowie, to Indianie.

- Chrześcijanie czy poganie?  

- Poganie. Należą do szczepu Komanczów.  

- Do szczepu Komanczów? - przeraził się Cortejo. - Chyba żartujesz?  

- Skądże znowu. Mówię najszczerszą prawdę.  

- To podobno straszni ludzie, rabusie, mordercy, złodzieje. Co prawda, nigdy w życiu nie widziałem żadnego Komancza.  

- I ja ich nie znałem. Są stokroć straszniejsi od naszych dzikich Indian. Mimo to żyją ze mną w przyjaźni i będą ci wiernie służyć.  

- To twoi przyjaciele? Odprowadzili cię aż tu, do Meksyku?  

- Tak. Ukryli się w podmiejskich górach. Przeżyłem z nimi niemało. Muszę ci o tym opowiedzieć.  

Zaczął od przeżyć w hacjendzie. A potem o porwaniu Emmy i Karii, o jaskini ze skarbem królewskim, o swych walkach, o sadzawce krokodyli, nad którą wisiał i wreszcie o swym cudownym uwolnieniu.  

Cortejo słuchał z otwartymi ustami jakby skamieniały. W końcu zawołał:  

- To nie do wiary! Więc widziałeś na własne oczy te olbrzymie skarby. I nie ma ich, zginęły?  

- Tak. Dokąd je zabrano, wie tylko ten przeklęty Bawole Czoło i może jeszcze kilku Miksteków.  

- Trzeba szukać, choćby całe lata! - gorączkował się Cortejo. Uczynię to teraz, wszak jestem właścicielem hacjendy. Pojadę tam ze szwadronem zbrojnych i rozpocznę poszukiwania.  

Dostaniesz szwadron, hrabiemu Rodrigandzie nie odmówią.  

Zemszczę się na tej hołocie!  

- Więc sądzisz, że mogę nająć twoich Komanczów?  

- Pomówię z nimi dziś wieczorem przy wypłacie. Obiecałem ich wynagrodzić, jeżeli wrócę cało. - Pojadę z tobą.  

Postaraj się, aby otrzymali, co przyrzekłem. Wypiszę ci wszystko na kartce. A jeśli chodzi o dziedzictwo? Jesteś głównym spadkobiercą.

- Czy testament został już otwarty?

- Tak. Przedstawiciel władzy prosił, abym go zawiadomił o twym przybyciu.

- Więc zawiadom go czym prędzej.

- O mały włos nie straciłeś dziedzictwa. Hrabia sporządził drugi testament.

- Do diabła! Dlaczego?

Cortejo zdał szczegółowo sprawę. Gdy skończył, Alfonso powiedział:

- Trzeba wyrzucić tę starą Marię.

- Co za nierozwaga! Stara mogłaby wszystko rozpowiedzieć. Trzeba ją przekupić albo za pomocą podarunków, albo też w inny sposób.

- Ani mi się śni obdarowywać tę babę!

- A więc trzeba ją będzie unieszkodliwić. A teraz przede wszystkim musisz spełnić swój święty obowiązek.

- Jaki obowiązek?

- I ty się pytasz, człowieku? ! Jesteś przecież bratankiem zmarłego. Co powie służba, gdy zobaczy, że nic cię nie obchodzi śmierć stryja?

- Uważasz, że powinienem trochę popłakać nad trumną?

- Oczywiście.

- Może mam się jeszcze modlić i przywdziać żałobę?

- Naturalnie.

- Dobrze już, dobrze. Chciałbym ci jeszcze coś powiedzieć. O Josefie.

- Mów, słucham.

- Co znaczą te dzisiejsze przesadne czułości?

- Przesadne? Nie uważam. Czy nie powinna się była ucieszyć z powrotu kuzyna?

- To nie była radość siostrzana! Mam wrażenie, że twoja córka kocha się we mnie.

- I ja mam takie samo wrażenie - odparł chłodno don Pablo.

- I nie wzbraniasz jej tego?

- Żadne zakazy tu nie pomogą, serce nie sługa.

- Widzisz chyba, że miłość ta jest bardzo nie na miejscu?

- Nie, tego nie widzę.

- Nie? Więc uważasz, że możemy być małżeństwem?

- Nie uważam tego za niemożliwe.

- Nie jest przecież szlachcianką!

- Ty także nie jesteś szlachcicem.  

- Przeciwnie! Od dziś jestem hrabią de Rodriganda.  

- I ona może w dniu ślubu powiedzieć tak samo: od dziś jestem hrabiną de Rodriganda!  

- Ależ jest ode mnie starsza, a do tego nieładna, nawet nieprzystojna!  

- Nie będziesz więc miał powodu do obaw, że cię zdradza, a to wiele znaczy, mój drogi.  

- Niech was diabli wezmą! - zawołał Alfonso.  

- Jeżeli nas wezmą, to i ciebie z nami. Tworzymy jedną całość. Wszyscy troje związani jesteśmy najmocniejszym węzłem: zbrodnią. Nigdy w życiu nie potrafisz się nas pozbyć, o tym powinieneś pamiętać.  

- A jeżeli spróbuję?  

- Zginiesz!

- I wy razem ze mną!  

- Nie sądzę. Zastanów się dobrze, a zrozumiesz, że mamy nad tobą przewagę. Tym, kim jesteś, jesteś tylko dzięki nam. Żyjesz i zginiesz razem z nami. Tyle ci chciałem powiedzieć.  

A teraz idź do trumny hrabiego i staraj się dobrze odegrać swoją rolę.  

Cortejo postawił sprawę jasno. Alfonso wiedział, czego chcą ojciec i córka. Decyzja należała teraz do niego.  

Stanąwszy nad trumną don Fernanda, płakał tak głośno, że służba z całego serca litowała się nad młodym panem. Przeszkadzano mu w opłakiwaniu hrabiego, co chwila bowiem wchodził ktoś ze znajomych, aby po raz ostatni pożegnać zmarłego. Zwyczaj meksykański pozwala każdemu popatrzeć w twarz nieboszczyka, toteż przez wielką salę przesuwał się korowód 

ludzi. Część z nich przyszła zapewne nie dla oddania zmarłemu ostatnich posług, ale by obejrzeć wspaniałości hrabiowskiego pałacu.  

W pewnej chwili podszedł do don Pabla człowiek, na którego widok sekretarz zląkł się nie na żarty. Był to Indianin Basilio, ten od trucizny.  

- No więc, czy dotrzymałem słowa? - spytał.  

Cortejo zaciągnął go do przyległego pustego pokoju.  

- Na Boga! Czego tu szukasz? - zapytał.  

- Niczego. Chętnie oglądam nieboszczyków - odpowiedział ze spokojem.  

- Ale w jaki sposób dostałeś się tutaj?  

- Znałem was od dawna. Domyślałem się dla kogo przeznaczono truciznę. Przyszedłem, aby przekonać się, jak działa.

- Kiedy się obudzi?

- Za tydzień, chociaż już teraz jest w pełni świadomy.

- Naprawdę? W takim razie słyszy, co się wokoło niego dzieje?

- Nawet widzi jednym okiem, które mu niezupełnie zamknięto.

- Ależ to niebezpieczne!

- To już wasza sprawa, panie. W każdym razie nie zapominajcie, senior, o swoim wiernym słudze!

Przed odejściem Indianin znacząco mrugnął okiem. Cortejo wyszedł za nim. Na korytarzu spotkał Alfonsa.

- Co to za indywiduum? O czym rozmawialiście? - zapytał hrabia, korzystając z tego, że byli sami.

- Ależ napędził mi strachu! To przecież Basilio.

- Jaki Basilio, co za Basilio?

Cortejo był jeszcze na pół przytomny z trwogi. Po chwili rozejrzawszy się dokoła, szepnął:

- To człowiek, od którego kupiłem truciznę.

- Do licha! Czy powiedziałeś mu, kim jesteś?

- Nie. Ale i tak to wie.

- Czy domyśla się, dla kogo była ta trucizna?

- Nie tylko się domyśla, ale wie na pewno.

Alfonso przestraszył się.

- Czy będzie milczał?

- Kto wie, czego się spodziewać po takich ludziach.

- Będzie cię nękał, niczym wyrzuty sumienia.

- Dam sobie z nim radę.

- Oby jak najszybciej.

- Dowiedziałem się od niego czegoś, co mnie bardzo zaniepokoiło. Don Fernando jest przytomny.

- To chyba niemożliwe?

- Słyszy i widzi wszystko.

- Okropne! - szepnął Alfonso.

Po chwili dodał z szyderczym uśmiechem:

- Ciekaw jestem, co sobie myślał, gdy patrzył na mój płacz i słuchał mego szlochu.

Wszedł lokaj z wiadomością, że przedstawiciel władz chce mówić z Alfonsem. Hrabia przyjął go w obecności don Pabla. Po krótkich formalnościach sprawa spadkowa została załatwiona. Alfonso został milionerem.  

Wieczorem gdy wszyscy udali się na spoczynek, a przy zmarłym zostały tylko trzy płaczki, wyprowadzono przez tylną furtkę pałacu trzy konie. Dwa miały siodła kawaleryjskie, na trzeciego załadowano broń i rozmaitego rodzaju przedmioty. Alfonso i Cortejo dosiedli wierzchowców i ruszyli przez ciemne, opustoszałe ulice. Po godzinnej jeździe przybyli do podnóża gór, leżących na północ od miasta. W małej dolince paliło się ognisko, nie zastali jednak przy nim nikogo: Indianie ukryli się w obawie przed przybywającymi. Wrócili dopiero, gdy rozpoznali Alfonsa.  

- A więc nasz biały brat dotrzymuje słowa - rzekł jeden z nich.  

- Zawsze - potwierdził Alfonso wyniośle.  

- Kimże jest druga blada twarz?  

- Moim przyjacielem.

- Niech więc wypali z nami fajkę pokoju.  

- Czy nie można by tego odłożyć? Nie mamy czasu.  

- Na fajkę pokoju jest zawsze czas. Kto jej nie chce z nami wypalić, ten jest naszym wrogiem.  

Nie pozostało przybyszom nic innego, jak zastosować się do zwyczaju. Usiedli więc na ziemi i fajka zaczęła krążyć z rąk do rąk. Dopiero po chwili zapytał jeden z Komanczów:  

- Bracia moi przywieźli wszystko: strzelby, noże, ołów i proch?  

- Wszystko, a także perły i pierścienie dla waszych kobiet.  

- Czy tyle, ile było umówione?  

- Tak.

- A więc dobrze. Trzeba zdjąć to z konia. Czy biali bracia mają jeszcze coś do powiedzenia?  

- Czy czerwoni bracia nie chcieliby otrzymać jeszcze więcej broni i kosztowności? - spytał Alfonso.  

- Za jaką cenę?  

- Za cenę ochrony tego oto człowieka, z którym wypaliliście fajkę pokoju.  

- Czy jest w niebezpieczeństwie, że powinni go chronić czerwoni przyjaciele?  

- Nie. Chce tylko dostać się stąd nad morze.  

- Nad wielką, nieskończoną wodę?  

- Tak, ale po drodze może spotkać wielu złych ludzi, więc potrzebna mu wasza ochrona.

- Jak długo trzeba jechać, by zobaczyć wielką wodę, po której pływają olbrzymie okręty?

- Pięć dni.

- Czy bracia nasi dadzą każdemu z nas po dwa noże i po dwa lustra, w których zobaczyć można własną twarz?

- Damy.

- I fajkę z drewna, a do niej tyle tytoniu, ile by się mogło zmieścić w ludzkiej głowie?

- Damy.

- W takim razie odprowadzimy białego brata nad wielką wodę.

Kiedy wyrusza?

- Za dwa, trzy dni.

- Mamy więc tu zaczekać? W takim razie muszą nam biali bracia dać trochę okrągłego srebra, które blade twarze nazywają pieniędzmi, żebyśmy nie głodowali, a mogli sobie u białych kupić jedzenia

- Dobrze. Oto dziesięć pesos.

- Czy to wystarczy dla sześciu ludzi?

- Wystarczy.

- Więc dobrze. Howgh!

Otrzymawszy pieniądze, broń i kosztowności, Komancze wydali okrzyk radości. Najbardziej zachwyciły ich cygara, które Cortejo dodał ekstra.

Powróciwszy do domu, Cortejo wszedł jeszcze do sali, w której leżał don Fernando. Obok płaczek siedziała Maria. Podeszła do sekretarza ze słowami:

- Niech mi pan wybaczy, ale chcę zapytać, czy otwarty wczoraj testament jest tym samym, który leżał w środkowej szufladzie biurka hrabiego?

- Tak.

- Słyszałam, że don Alfonso został głównym spadkobiercą i że don Fernando wielu ludzi obdarował w testamencie. Czy i ja coś otrzymam?

- Dostaniesz tysiąc pesos i utrzymanie w pałacu do końca życia.

Maria popatrzyła ze zdumieniem na don Pabla.

- Tak było w zapisie? W takim razie to nie ten testament.

- A to dlaczego?

- Ponieważ hrabia co innego obiecał mi i zapisał w testamencie. Miałam otrzymać pozwolenie na powrót do ojczyzny, do Hiszpanii i tyle pieniędzy, abym mogła żyć tam bez pracy i bez trosk aż do śmierci.  

- Napisał to w testamencie? Kiedy?  

- Wczoraj przed pojedynkiem. Sporządził nowy testament, położył na nim pieczęć i dał mi do przechowania. Po powrocie hrabiego z pojedynku przyniosłam mu ten dokument.  

- Gdzie go włożył?  

- Do środkowej szuflady biurka.  

- Muszę o tym pomówić z przedstawicielem władz obecnym przy objęciu spadku.  

- Pomówcie z nim, panie. Teraz gdy pan mój nie żyje, nie chciałabym tu dłużej pozostawać.  

- A jeżeli tego, o czym mówiłaś, nie ma w testamencie?  

- W takim razie otworzono fałszywy testament.  

- Czy były dwa? Skąd takie przypuszczenia?  

- Hrabia mówił mi o tym.  

- Dlaczego napisał drugi testament?  

- Tego nie mogę powiedzieć. Chciałabym tylko pomówić z przedstawicielem władz, aby odszukał drugi testament.  

- Pomówię z nim sam. Zakomunikuję ci później, co postanowił.  

Cortejo odszedł, przeklinając babę, która mogła mu jeszcze sprawić wiele kłopotu. Następnego dnia odbył się pogrzeb hrabiego de Rodriganda y Sevilla. Wzięły w nim udział najbogatsze sfery miasta. Don Fernando pochowany został w grobowcu, który kazał wybudować sobie jeszcze za życia.  

Powróciwszy z pogrzebu, Alfonso udał się do swego pokoju i pogrążył w rozmyślaniach, jak też będzie używał swej magnackiej fortuny. Nagle otworzyły się drzwi i stanęła w nich Josefa.  

Alfonso zerwał się, zaskoczony tą niespodziewaną wizytą. Nie mógł w pierwszej chwili uwierzyć w zuchwałość dziewczyny.  

- Czego tu chcesz? - zapytał.  

- Pomówić z tobą.  

- Dlaczego nie kazałaś się zameldować?  

- A czy ty każesz się meldować, kiedy do mnie przychodzisz?  

- To co innego. Pomyśl, co powie moja służba, gdy zobaczy, jak mi składasz wizyty.  

- Dowie się, że jesteśmy krewnymi - odpowiedziała z ironią.  

- Zwariowałaś?

- Milcz. Nie unoś się. Nikt jeszcze o tym nie wie, ale bardzo możliwe, że wszyscy będą wiedzieli. I to ode mnie.

- Chyba raczysz żartować?

- Mówię poważnie, wcale mi nie do żartów.

- Więc może mi powiesz, co jest powodem twego złego humoru?

Obrzuciła go gniewnym spojrzeniem.

- Dlaczego nie poprosisz mnie, abym usiadła?

- No więc siadaj!

- Obraziłeś mnie.

- Czymże to?

- Czy nie powiedziałeś, że jestem brzydka i stara?

- Owszem, powiedziałem.

Alfonso odpowiadał krótko, z hamowaną ironią. Josefa wpijając w niego sowie oczy, coraz bardziej bladła ze złości.

- To znowu kolejna zniewaga!

- Czy chcesz mnie wyzwać na pojedynek?

- Nie. Wiem przecież, że jesteś tchórzem i uciekniesz. Za to ja jestem odważna.

- Czekam z niecierpliwością, aby się o tym przekonać.

- Przekonasz się. Ale przedtem proszę cię po raz ostatni, abyś mnie wysłuchał. Chcę zostać hrabiną de Rodriganda nie dlatego, że dziedzictwo zawdzięczasz memu ojcu i mnie, ale dlatego, że cię bardzo kocham!

Mała karawana wyjechała przez tylną bramę pałacu. Dwa konie był y osiodłane, dwa zaś objuczone: jeden dźwigał żywność, drugi kosz, wysoki na jakieś sześć stóp. Jechano na cmentarz. Tam przywiązano konie. Alfonso i don Pablo otworzyli grobowiec Rodrigandów, zeszli na dół i po ciemku zdjęli wieko trumny. Zachowując najgłębsze milczenie, wynieśli hrabiego, po czym zamknęli trumnę i grobowiec. Włożywszy ciało do kosza, galopem opuścili cmentarz.

Alfonso wrócił dopiero nad ranem. Wyczerpany przeżyciami nocy, udał się na spoczynek.

Obudziwszy się bardzo późno, zjadł wystawne śniadanie, a następnie przeszedł do pokojów, które zamieszkiwał stary hrabia. Wertując papiery don Fernanda, natrafił wśród nich na jeden, po którego przeczytaniu głośno zaklął. Pismo brzmiało, jak następuje:

Ja, hrabia Fernando de Rodriganda y Sewilla, stwierdzam własnoręcznie, że senior Pedro Arbellez otrzymał w dzierżawę hacjendę del Erina, z tym, że stanie się wyłącznym jej właścicielem po mojej śmierci. Odpis tego pisma znajduje się w rękach dzierżawcy.  

Pod pismem była data jego wystawienia, pieczęć urzędowa oraz podpis hrabiego.  

- Do diabła! - zaklął ponownie Alfonso. - Ten stary lis Arbellez umiał się urządzić. Ja zaś wyrażając zgodę na śmierć hrabiego, sam sobie zaszkodziłem. Trzeba więc będzie zemstę odwlec.  

Nie zdążył jeszcze odłożyć pisma, gdy zapukano do drzwi. Weszła Maria. Alfonso obrzuciwszy ją wrogim spojrzeniem, zapytał szorstko:  

- Czego chcesz?

Odpowiedziała z zakłopotaniem:  

- Chciałabym prosić o zwolnienie ze służby.  

Co ta baba knuje? - pomyślał. Czy chce odejść jedynie po to, by mieć wolną rękę? Nie, chyba nie. A może dobrze byłoby pozbyć się starej? Udał zdziwienie:  

- Dlaczego chcesz odejść? Nie podoba ci się u nas?  

- Jestem stara, nie wiem, czy podołam obowiązkom.  

- Dokąd chcesz się udać?  

- Do don Pedra Arbelleza. Wiem, że mnie zawsze chętnie przyjmie.  

Alfonso był zachwycony. Niech jedzie do hacjendy! Im dalej od stolicy, tym lepiej.  

- A więc, jeżeli taka twoja wola, nie będę cię zatrzymywał. Wyznaczam ci dożywocie, byś nie miała żadnych trosk.  

Tym razem naprawdę dotrzymał słowa. Poszedł nawet jeszcze dalej, żeby się tylko pozbyć starej. Wręczywszy jej pieniądze i wyposażywszy w potrzebne do drogi przedmioty, przede wszystkim zaś w dobrego muła, wyznaczył służącego, który miał odwieźć ją do hacjendy.  

Po dwóch dniach Maria opuściła pałac.  

Alfonso pod nieobecność Corteja spędzał czas na przyjmowaniu gości i składaniu wizyt.  

Tak doskonale odgrywał rozpacz osieroconego bratanka, że wzbudził sympatię i współczucie wszystkich znajomych. Podczas nieobecności Pabla otrzymał z Hiszpanii list, który podsunął mu nowy pomysł.  

Don Cortejo powrócił po ośmiu dniach. Alfonso natychmiast przywołał go do siebie.  

- Jakże się powiodło?

- Bardzo dobrze.

- Kamień spadł mi z serca. Gdzie są Indianie?

- Rozstałem się z nimi w Veracruz, nagrodziwszy wedle umowy. Wrócili do swoich siedzib. Ale czy to prawda, że musisz jechać do Hiszpanii?

- Tak. Otrzymałem list od hrabiego Manuela.

- Czy mogę go przeczytać?

- Proszę. Jest bardzo krótki.

Kochany Alfonso! - czytał Cortejo. - Kazałem ci już powiedzieć przez don Pabla, że oczekuję cię na zamku Rodrigandów z wielką tęsknotą. Moja choroba oczu czyni zastraszające postępy. Chciałbym więc jeszcze koniecznie zobaczyć ciebie, moją jedyną podporę. Oczekuję twego przybycia.

Twój ojciec Manuel, hrabia de Rodriganda y Sevilla.

- Jakie masz zamiary?

- Jadę. Poczyniłem już potrzebne do drogi przygotowania.

- Dobrze sobie radzisz. Sprawy nasze układają się coraz lepiej.

Tu jesteś dziedzicem, tam zostaniesz zastępcą hrabiego we wszystkich sprawach. Jego ślepota to szczęście dla nas.

- Tak. Teraz już nie ma obawy, aby mógł stwierdzić, jak bardzo jestem podobny do twego brata, mój stryju - dodał Alfonso.

- Trzeba zrobić wszystko, aby nie wyzdrowiał.

- Już ja się tym zajmę.

- A Roseta, twoja "siostra"? Może ona zauważy podobieństwo?

- Nie boję się tego.

- W takim razie powinieneś pojechać tam natychmiast. Zastąpię cię we wszystkim.

- Po tych słowach utkwił w nim ostry, badawczy wzrok:

- A jak sprawy z Josefą? Czyście rozmawiali z sobą?

Doszliście do porozumienia?

- Do porozumienia? - powtórzył jak echo Alfonso udając, że nie rozumie, o co chodzi. - Czyśmy się kłócili, czy było między nami jakieś nieporozumienie?

- Pożegnasz się jeszcze z nami przed odjazdem?

- Oczywiście - odparł Alfonso zawahawszy się przez moment.

- Pójdę przywitać się z Josefą, nie widziałem jej jeszcze od powrotu.

Córka ucieszyła się z przyjazdu ojca. Nie uszedł jednak uwagi Corteja jej zły humor.  

- Widziałam, jak przyjechałeś. Byłeś u Alfonsa? Mówił o mnie?  

- Zdawkowo. Nie widzieliście się podczas mojej nieobecności?  

- To on mnie unikał. Czy wiesz o tym, że wyjeżdża do Hiszpanii?  

- Wiem. Przyjdzie pożegnać się z nami.  

- Nie wierzę. Pójdę do niego sama.  

- Czy potrafisz go zmusić?  

- Tak - odpowiedziała twardo.  

- Wątpię.  

- Zostaw już mnie tę sprawę. Czy pójdziesz razem ze mną?  

- Oczywiście.  

- Więc chodźmy!  

Zastali Alfonsa zajętego pakowaniem rzeczy. Na ich widok nie ukrywał niezadowolenia.  

Czuli, że chce się ich pozbyć za wszelką cenę.  

- Wyjeżdżasz? - zapytała Josefa.  

- Tak - mruknął.  

- Czy zastanowiłeś się nad tym, co ci powiedziałam w dniu wyjazdu ojca do Veracruz?  

- Nie przypominam sobie.

- Powiedziałam, że cię kocham i że dlatego chcę zostać hrabiną de Rodriganda.  

Alfonso roześmiał się szyderczo:  

- A tak, do diaska, przypomina mi się teraz, żeś sobie pozwoliła na ten żart. Mam nadzieję, że ci już wywietrzał z głowy?  

- Ani trochę!  

- Więc zapamiętaj: ożenię się, z kim chcę, w każdym razie nie z tobą. Nigdy, rozumiesz, nigdy!  

Alfonso był pewien, że Josefa wybuchnie. Pomylił się jednak, bo ona nie tracąc spokoju powiedziała:  

- A jednak ożenisz się ze mną.  

- Nie bądź śmieszna! Domyślam się, co zamierzasz. Jednak na nic się to zda! - Patrzył prosto w jej sowie oczy: - Chcesz mnie zmusić, abym uczynił cię hrabiną de Rodriganda, grozisz, że zdradzisz moje prawdziwe pochodzenie?  

- Tak - odrzekła spokojnie.  

- Proszę cię raz jeszcze, nie bądź śmieszna! Tego się nie lękam, bo to obróci się również przeciw tobie i twojemu ojcu. Jesteście przecież moimi wspólnikami.

- Musiałbyś dowieść, a to nie takie proste. Cóż bowiem byś zrobił, gdyby istniał drugi testament?

Alfonso odparł z ironią:

- Już dawno jest spalony!

- Nie, to nieprawda - Josefa powiedziała to tak pewnym tonem, że Alfonso zaniepokoił się nie na żarty. Don Pablo, nie mniej od niego zdziwiony, zapytał:

- Więc nie spaliłaś testamentu?

- Nie.

- Widziałem przecież na własne oczy.

- Widziałeś, jak spłonęła gazeta - zaśmiała się córka. - Jacyście naiwni! Chciałeś ojcze, zniszczyć testament, który jest przecież cudowną bronią przeciw tak zwanemu hrabiemu de Rodriganda.

- Sprytnieś to urządziła, nie ma co! - zawołał Cortejo.

- Ona kłamie - rzekł Alfonso.

- Mówię najszczerszą prawdę.

- Gdzie ten testament?

- Tu, w mojej kieszeni.

Alfonso nie ustępował jeszcze:

- Pokaż, nie wierzę.

- Patrz! - zawołała, wkładając ręce do obu kieszeni.

Gdy Alfonso zobaczył testament w jej lewej ręce, rzucił się, by go wyrwać. Wtedy ujrzał w prawej ręce sztylet, zwrócony ostrzem przeciw sobie.

Przerażony cofnął się, mamrocząc:

- Na miłość boską, chcesz mnie zabić?!

- Nie - odrzekła - ale nie masz mi chyba za złe, że bronię swojej własności.

- Własności? Ten testament należy do mnie!

- Do ciebie? ! I przysięgam ci na wszystkie świętości, że przedstawiciele władz otrzymają go, jeżeli przed odjazdem nie zaręczysz się ze mną na piśmie.

- Co za bezczelność!

- A czy to nie bezczelność nazwać mnie starą i brzydką?

- Nie przeciągaj struny!

- Dlaczego nie? A zresztą, jestem pewna, że i ojciec będzie po mojej stronie.

- Z pewnością - potwierdził Cortejo. - Testament jest bronią, której nie odeprzesz. Przysłano cię tu jako hrabiego Rodrigandę, mogłem więc nie mieć pojęcia, że nim nie jesteś. Listy, które posiadam, spalę. Chciałbym więc wiedzieć, w jaki sposób potrafisz mnie oskarżyć.  

- Oboje jesteście nikczemni!  

- Być może, ale nie lubię mieć do czynienia z niewdzięcznikami. Otrzymujesz z mojej ręki nieprzebrane bogactwa, w zamian za to musisz ożenić się z Josefą!  

- Wolę ożenić się z diabłem!  

- To twoje ostatnie słowo? - zapytała dziewczyna.  

- Ostatnie.

- Dobrze.

Powiedziawszy to odwróciła się ku drzwiom.  

- Dokąd idziesz? - zawołał Alfonso.  

- Zawiadomić o testamencie kogo należy.  

- Do licha! Czy naprawdę wyobrażasz sobie, że jako moja żona mogłabyś być szczęśliwa?  

- Tak. Dam ci zupełną swobodę, ale muszę zostać hrabiną de Rodriganda.  

- Przecież to niemożliwe! Co powie hrabia Manuel, gdy bez jego wiedzy ożenię się z córką sekretarza jego brata?  

- Tego wcale nie wymagam. Możesz czekać ze ślubem do śmierci hrabiego Manuela, żądam tylko, abyś dał mi pisemną gwarancję, że jestem twoją narzeczoną.  

Alfonso myślał przez chwilę.  

- Czy jeśli ci ją dam, zwrócisz mi testament?  

- Nie. Otrzymasz go dopiero w dniu naszego ślubu. Ale oświadczenie, którego żądam, daje ci z mojej strony zupełną wolność. Możesz jechać, dokąd chcesz.  

Alfonso skinął głową.  

- Dobrze, napiszę jak sobie życzysz.  

- Nareszcie zrozumiałeś. Lecz nie myśl, że teraz już wszystko załatwione i że możesz nie dotrzymać słowa. Gdybyś je złamał, potrafię zemścić się straszliwie!  

Deklarację, przygotowaną przez Josefę, Alfonso podpisał zgrzytając zębami. W jakiś czas później wyruszył do portu, aby odpłynąć do Hiszpanii.  

W chwili gdy statek opuszczał przystań, na nabrzeże przybyli dwaj jeźdźcy na spienionych koniach - Bawole Czoło i Niedźwiedzie Serce. Z powodu choroby Piorunowego Grota musieli zatrzymać się czas jakiś w hacjendzie. Przyjechawszy wreszcie do Meksyku, dowiedzieli się, że hrabia poprzedniego dnia opuścił stolicę. Co koń wyskoczy popędzili za nim do przystani, aby dokonać zemsty. Niestety, spóźnili się, statek właśnie wypływał na morze.

Koniec wersji demonstracyjnej.

LEKARZ Z PARYŻA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

GASPARINO CORTEJO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

SPOWIEDŹ ŻEBRAKA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIEUDANY ZAMACH

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ALFRED DE LAUTREVILLE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej