Curwood James Oliver

STEELE Z KRÓLEWSKIEJ KONNEJ

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

Rozdział V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

STEELE Z KRÓLEWSKIEJ KONNEJ

Curwood James Oliver

ROZDZIAŁ I

SZEREGOWIEC FILIP STEELE

Filip Steele nie odrywał ołówka od papieru, jak gdyby sam fakt pisania listu, choć list ten nigdy nie miał dojść do rąk adresata, wystarczał do częściowego rozproszenia samotności.

Na zewnątrz szaleje wiatr. Spoza jeziora lecą tumany śniegu zmieszanego z deszczem, niby ładunki śrutu, a wszystkie dzikie demony tych dzikich krain zdają się szarpać i tarmosić wielkie nieciosane bale, z których zbudowana jest moja chata. Prawdę mówiąc, jest to okropna noc, gdy się ją spędza samotnie, mając wkoło rozełkaną pustkę, a nad głową niebo, przesycone straszliwymi dźwiękami. Nawet poprzez grubą zaporę ścian słyszę, jak fala ryczy między skalami i wali — niby tysiącem taranów — pniami niesionych prądem drzew niemal w moje drzwi. Mimo woli budzi się przykry dreszcz. Śród zawodzeń burzy wysokie sosny nad dachem jęczą i skarżą się rozpaczliwie, podczas gdy wicher targa ich powykręcane konary.

Jutro rozścieli się tu śnieżna pustynia. Śnieg zalegnie po Zatokę Hudsona i dalej po biegun, a kędy dziś hula wicher, niosąc grad i deszcz — zapanują niepodzielnie cisza i spokój, co wychowały ród milczących ludzi północy. Tej nocy jednak jest to słabą pociechą. Wczoraj złapałem w mące maleńką myszkę i zabiłem ją. Żałuję obecnie tego postępku, gdyż, bez wątpienia, hałas i łomot, jakie teraz panują , wygnałyby ją z norki i dotrzymałaby mi towarzystwa!

Zresztą, nie byłoby znów tak źle, gdyby nie ta czaszka! W ciągu ostatniej półgodziny wstawałem trzykrotnie, by zdjąć ją z półki, zawieszonej ponad prymitywnym piecykiem, w którym płoną smolne szczapy. Ale za każdym razem coś kazało mi się cofnąć. Jest to ludzka czaszka! Niedawno jeszcze należała do żywego człowieka, obdarzonego mową, wzrokiem, mózgiem — i to właśnie działa na mnie w przykry sposób. Stara czaszka nie wywierałaby podobnego wrażenia. Ale ta jest świeża! Chwilami, gdy żywiczne polana zapłoną czerwieńszym ogniem, zdaje mi się, że w pustych oczodołach błyszczą oczy; i zdaje mi się również, że pod pozbawionym mózgu czołem musiały pozostać resztki dawnych namiętności, a obłęd tej nocy zbudził je na nowo. Ze sto razy już żałowałem, że przechowuję ten głupi przedmiot, jednak nigdy tak, jak dziś!

Jakże ten huragan wyje, a sosna ponad dachem skrzypi! Przez komin wleciał kłąb śniegu i na plecach uczułem dreszcz, jak gdybym zobaczył diabła; dym snuje się wokół pieca i raz po raz zasłania czaszkę. Nie ma sensu kłaść się do łóżka i próbować usnąć, gdyż z góry wiem, jakie by były moje sny. Tej nocy ujrzałbym czaszkę i — twarz. Kobiecą twarz!

Steele przestał pisać, śmiejąc się nerwowo zerwał się z krzesła i z okrzykiem, co wśród tumultu burzy zabrzmiał niby przekleństwo, zmiął w dłoni papier i cisnął go między płonące głownie.

— Co za głupstwo! — zawołał, zgodnie ze starym przyzwyczajeniem sam ze sobą wszczynając rozmowę. — Co za głupstwo, Filipie Steele! Stajesz się nerwowy, sentymentalny, zaczynasz prawie tęsknić do swoich! Brr!... Co za fatalna noc!

Zwrócił się ponownie w stronę ognia, podczas gdy nowy kłąb śniegu wpadł przez komin.

— Lepiej było poprzestać na samej lampie! — mruknął, nabijając fajkę tytoniem. — Myślałem, że tak będzie raźniej! A to dmie!... Ani się zająknie!

Zaczął się przechadzać wszerz i wzdłuż po nierównej podłodze, ułożonej z ledwo ociosanych bali, trzymając ręce w kieszeniach i zapalczywie ćmiąc fajkę. Zazwyczaj przyjemnie było spoglądać w twarz Filipa Steele, lecz tej nocy nie malowała się na niej zwykła pogoda ducha. Było to oblicze szczupłe, o wydatnych szczękach i jasnych, stalowosiwych oczach, w których obecnie gorzał dziwny błysk, gdy patrzył na białą czaszkę. Zawrócił potem w stronę prymitywnego stołu. Oświetlał go skrawek bawełnianej materii, pływający w miseczce pełnej tłuszczu karibu. W słabym blasku tej improwizowanej lampy widniały dwa otwarte i zmięte listy; właśnie wczoraj przyniósł je Indianin z Nelson House. Jeden list był bardzo krótki. Zawierał oficjalny rozkaz odnalezienia niejakiego Bucky Nome'a, w forcie Lac Bain, o sto mil dalej na północ.

Filip wziął do ręki drugi list, przyglądając mu się po raz kolejny od chwili otrzymania. Składał się on z pół tuzina kart, zapełnionych kobiecym pismem, i Steele wchłonął znów delikatną, słodką woń hiacyntów.

Właśnie ów zapach działał  nań niepokojąco; rozstrajał go od wczoraj, a tej nocy zbudził w nim tęsknotę za domem. Przypomniał mu dnie, nie tak dawne, gdy on sam należał do świata, z którego ten list pochodził, i gdy życie zdało się dlań chować wszystkie możliwe ponęty. Błyskawicznie przemknęła mu przed oczyma wizja owych czasów, kiedy, on, Filip Steele, syn wielomilionowego bankiera, był jednym z wybrańców losu. Podwoje arystokratycznych klubów stały dlań otworem; piękne kobiety słały mu uśmiechy, a dziewczyna o hiacyntowych perfumach mamiła go błędnym ognikiem swego serca. Jej serce! Zapewne była go pozbawiona całkowicie, a wchodziło w grę jedynie jego bogactwo. Steele roześmiał się pogardliwie, pokazując białe, mocne zęby.

Usiadł, wciąż jeszcze z listem w dłoni, i myślał o innych ludziach, których dawniej znał. Co się stało z Jackiem Moodym, poczciwym Jackiem, kolegą szkolnym, który kochał tę samą dziewczynę całą siłą szczerego, uczciwego serca, lecz na którego ona nie zwracała najmniejszej uwagi, bo był biedny. I gdzie się podział Whittemore, młody makler giełdowy, którego szanse znikły wraz z jego ruiną finansową; Fordey, co darowałby jej z chęcią dziesięć lat własnego życia oraz z pół tuzina innych.

Jej serce! Steele roześmiał się cicho, unosząc jednocześnie list tak, by jego słodka woń stała się silniejszą. Jakże nęciła go ongiś! Ot, choćby tej nocy, na balu u Hawkinsa, zwyciężyła niemal! Przymknął powieki i podczas gdy smolne szczapy trzaskały w palenisku, a wicher wył wokół chaty, ujrzał ją ponownie taką jak wówczas — wspaniale piękną. Wspomnienie czaru jej głosu, oczu, włosów rozpaliło mu krew jak dobre wino. I ta bogini mogła się stać jego własnością; nawet dziś, byle zechciał, mógł ją brać. Wystarczy napisać parę strofek... Rzucić jedno słowo!...

Steele wyprostował się raptem. Zmiął karty papieru i cisnął je w ogień — z wyjątkiem jednej. Ostatni arkusz, ten, na którym widniał jej podpis, zatrzymał w dłoni, przyglądając mu się chwilę, jak gdyby szukał w literach imienia odpowiedzi na jakiś problem. Wreszcie odłożył go na bok. Oszałamiająca słodycz hiacyntu pozostała jeszcze w powietrzu. Gdy ostatecznie znikła, Steele badawczo wciągnął nozdrzami powietrze; wstał z uśmiechem przypominającym dawną beztroskę, schował końcową kartę listu do plecaka i zaczął napełniać fajkę.

Filip Steele niejednokrotnie już myślał o tym, że stanowczo urodził się o sto lub dwieście lat za późno. W swoim czasie podzielił się tym przekonaniem z paroma kolegami, lecz wyśmiali go. Pewnego wieczoru zwierzył się częściowo pannie o hiacyntowych perfumach — po czym nazwała go dziwakiem. W głębi duszy wiedział dobrze, że różni się znacznie od reszty współczesnych, że w jego krwi pulsują tętna zapomnianych pokoleń, gdy dzielność serca i siła ramion znaczyły dla mężczyzny więcej niż pieniądze i stosunki, a romantyzm i przygody istniały jeszcze.

Z gimnazjum Filip przeszedł na politechnikę, która, jak mu się zdawało, otwiera przed ludźmi szersze horyzonty; a gdy skończył studia, ściągnął na siebie gniew rodziny, biorąc udział w całorocznej wyprawie do Ameryki Środkowej. Ta wyprawa właśnie zadecydowała o jego dalszych losach. Wrócił z niej jako odważny i dzielny chłop: śniady niby Aztek, nienawidzący miast i wielkomiejskich rozrywek, a tak dalece obojętny względem milionów swego ojca, jak gdyby one w ogóle nie istniały. Posiadał zresztą własny fundusz, lecz nie wydawał nawet procentów, które tylko powiększały kapitał. Odbył nową wyprawę, tym razem do Brazylii i wrócił, by spotkać dziewczynę o hiacyntowych perfumach. Potem zerwał więzy, krępujące wciąż Jacka Moody'ego, Fordeya i Whittemore'a i ruszył w świat w poszukiwaniu dalszych przygód.

Północ wabiła go najmocniej. Wśród bezkresnych pustyń, śnieżnych kniei i martwych prerii, zalegających między Zatoką Hudsona a dziką krainą Athabaska, znalazł  nowych ludzi, znalazł tajemniczość i romantyzm, co go uniosły ku zamierzchłym czasom i zamierzchłym istnieniom. Pewnego dnia, w Regina, szczupły, atletycznie zbudowany młody człowiek zaciągnął się do Północno-Zachodniej Królewskiej Konnej Policji. W ciągu pierwszego półrocza wyróżnił się kilkakrotnie, po czym został odkomenderowany na daleką północ, gdzie polowanie na ludzi jest wspaniałą grą jednego przeciw jednemu wobec wrogiej lub obojętnej przyrody. I nie śniło się nikomu, nawet pannie o hiacyntowych perfumach, że człowiek, zapisany urzędowo jako szeregowiec Filip Steele jest Filipem Steele, synem milionera z Chicago.

Steele'a bawił szczerze komizm tej sytuacji. Kładąc do pieca nowe polano, roześmiał się wesoło, myśląc, co by też powiedzieli jego wytworni koledzy, a szczególnie piękna panna, zobaczywszy go teraz w tym otoczeniu. Chichocząc wziął do ręki grube, wełniane skarpetki, suszące się tuż przy ogniu; koszlawe buty, pokryte warstwą jeleniego sadła, lśniły w blasku płomieni, zaś jedyna zmiana bielizny, którą wyprał przed kolacją i uczepił u sufitu, w półmroku chaty robiła wrażenie niezmiernie chudego i pozbawionego głowy wisielca. Wśród gęstych cieni tylko jedna rzecz jaśniała niepokalaną bielą: martwa kość czaszki ponad piecem. Gdy Steele patrzył na nią, twarz mu zszarzała, a wargi zacisnęły się mocno. Nagłym ruchem wyciągnął ramigo., wziął czaszkę do ręki i chwilę trzymał tak, by skoncentrować na niej cały blask ognia. Z lewej strony, nad uchem, na jednej linii z pustym oczodołem, widniała dziura wielkości wróblego jajka.

— Zatem, zgodnie z rozkazem, mam się udać do Bucky Nome'a, do człowieka, który to zrobił! — mruknął macając palcem wyzębione krawędzie otworu. — Mógłbym go zabić za to, co zaszło w Nelson House, panie Jeanette, i może uczynię to pewnego dnia!

Przyglądał się czaszce, trzymając ją na dłoni, na poziomie własnej twarzy.

— Doskonały ze mnie materiał na Hamleta! — rozważał drwiąco. — Coś mi się zdaje, panie Jeanette, że cisnę cię w ogień! Zanadto mi grasz na nerwach!

Urwał raptem i złożył czaszkę na stole.

— Nie! Nie spalę ciebie! — kończył. — Włóczyłem się z tobą taki szmat drogi, więc zabiorę cię i do Lac Bain. Pewnego ranka ofiaruję ciebie panu Bucky Nome'owi na śniadanie. A wtedy zobaczymy, co zobaczymy...

Nieco później nakreślił parę słów na kawałku papieru i przypiął kartkę do wewnętrznej strony drzwi. Przypuszczalny przechodzień miał znaleźć następujące wyjaśnienie i przestrogę:

Uwaga!

Ta chata oraz jej zawartość należą do mnie! Jedz i spocznij, ale nie napełniaj kieszeni!

Steele z Królewskiej Konnej.

ROZDZIAŁ II

NOCNA PRZYGODA

Steele dotarł do faktorii w Lac Bain, należącej do Kompanii Zatoki Hudsona, na siódmy dzień po ustaniu wielkiej zawieruchy. Podczas gdy grzał się przed piecem w pustym i pozbawionym towarów sklepie, agent Breedy dzielił się z nim ważnymi nowinami.

Niejaki pułkownik Becker z żoną opuścił fort Churchilla nad Zatoką Hudsona, udając się do Lac Bain. Poza tym Bucky Nome przed tygodniem wyruszył na zachód i jeszcze nie wrócił. Breedy był strapiony nie z racji długiej nieobecności Bucky Nome'a, lecz ze względu na oczekiwany przyjazd tamtych dwojga. Zgodnie z listem, pisanym przez agenta z fortu Churchilla, pułkownik, zajmujący wysokie stanowisko w zarządzie kompanii, przybył wraz z żoną z Londynu ostatnim statkiem, dowożącym żywność. Pan Becker był człowiekiem starszym. Faktycznie, nie miał nic do roboty w Lac Bain. Chciał tylko spędzić wakacje na zaznajamianiu się z życiem północnej głuszy. Twarz Breedy'ego, pokryta szpakowatym zarostem, wyrażała niemal rozpacz.

— Dlaczego nie jadą do faktorii Jork albo do Nelson House? — pytał Steele'a. — W Nelson mają pierzyny, trzy niewiasty i agenta światowca, a tu nie znajdziesz nawet jednej białogłowy!

Steele wzruszył ramionami.

— Kobiety są teraz tylko dwie! — ozwał się. — Odkąd przeszedł tamtędy niejaki Bucky Nome, trzecia pojechała na południe!

— No dobrze, ale dwie są! — upierał się Breed, nie dostrzegłszy dziwnego błysku w oczach Filipa. — A ja ci mówię, Fil, że tu nie ma żadnej, nawet Indianki i ten brudas Cree, Jack, pitrasi jedzenie. Czy wiesz, że przed dwoma dniami złapałem go, jak miesił ciasto na suchary — w miednicy! A ja te suchary jadłem od dnia, gdy nasi myśliwi ruszyli na linie sideł! Więc ty, Nome, dwaj Cree, jeden Metys i ja — oto cała ludność Lac Bain aż do połowy zimy, nim zaczną znosić futra. Na rany boskie, cóż tu pocznie biedna, stara pułkownikowa?

— Masz dla niej łóżko?

— Tapczan twardy jak skała!

— Masz dużo żywności?

— A jakże! — warknął agent. — Każdy traper porobił ogromne zapasy w tym sezonie i zostaliśmy na sucho. Fasola, mąka, cukier, suszone śliwki, no i mięso karibu. Mówię ci, ile razy je powącham, tylekroć mam wrażenie, że mi się żołądek przewraca! Dałbym miesięczną pensję za funt wieprzowiny! Ale, wracając do tamtej sprawy, spójrz no, Fil! Jeśli to nie jest elegancki list, dam się porąbać na sztuki! Zupełnie jakby pułkownikowa pisała do swojej sympatii!

Breedy wyjął najpierw z kieszeni kopertę ze złamaną lakową pieczęcią, a z koperty dobył złożony we dwoje arkusz kremowego papieru. Zaledwie Steele wziął list do ręki, przebiegł go wnet nagły dreszcz. Nim odczytał pierwszą strofkę, wyczuł już w powietrzu ów słodki i upajający zapach — woń hiacyntów. Nie tylko zresztą perfumy były identyczne; nawet odcień welinu i delikatny charakter pisma przypominały mu list spalony przed tygodniem. Nie zdołał powstrzymać okrzyku zdziwienia. Podnosząc oczy, spotkał zdumiony wzrok agenta.

— To, doprawdy, dziwny zbieg okoliczności — rzekł, z wolna odzyskując równowagę. — Przysiągłbym niemal, że pisze osoba, którą doskonale znam! Oczywiście, podobna rzecz jest wykluczona! Ale rozumiesz, Breed, że trochę mnie to zaskoczyło. Czy możesz mi zostawić ten list do wieczora? Chciałbym go porównać z innym!

— Możesz go w ogóle zatrzymać! — machnął ręką agent. — Mam nadzieję, że na ten temat opowiesz mi coś ciekawego przy kolacji. I doprawdy, byłbym okrutnie rad, gdyby się okazało, że znałeś już dawniej naszych gości.

W dziesięć minut później Steele znalazł się w małej chatce, będącej mieszkaniem jego i Bucky Nome'a na czas postojów w Lac Bain. Jack, Indianin z plemienia Cree, rozpalił szczodry ogień w pękatym żelaznym piecyku, toteż zaledwie Filip otworzył drzwiczki, fala jaskrawych blasków lunęła w mroczną szarość wczesnego zmierzchu. Przysunąwszy fotel w pobliże ognia, Steele ponownie wyjął list. Badał charakter pisma — litera po literze i słowo po słowie. Był silnie podniecony, jakkolwiek z innych względów niż poprzednio. Im głębiej wnikał w treść wyrazów, tym pewniej rozumiał, że nie ma mowy, by oba listy-pisała jedna i ta sama kobieta.

Pułkownik Becker przybył z żoną do Churchill przed miesiącem — statkiem, płynącym wprost z Londynu; Steele pamiętał doskonale, że list, który odebrał przed tygodniem wysłano o pięć tygodni wcześniej. W owym czasie państwo Becker bądź przebywali w Londynie, bądź w Liverpoolu albo też płynęli właśnie przez Atlantyk.

Filip wygodniej zasiadł w fotelu, przymknął oczy i poddał się ciepłej pieszczocie ognia. Stare widma otoczyły go ponownie. Instynktownie usiłował się ich pozbyć, walcząc z urokiem pięknej panny, jak walczył już parokrotnie od dnia otrzymania jej listu. Lecz zarówno wtedy, jak i dziś, wszelki wysiłek szedł na marne. Widział ją wyraźnie z uśmiechem w głębi źrenic i na pąsowych wargach, w koronie złotych włosów. Taką była właśnie na pamiętnym balu.

Z trudem otworzył oczy i spojrzał na zegarek. Dochodziła piąta. Pochylił się, chcąc zamknąć drzwiczki pieca i zastygł raptem w tej postawie zgarbiony, z wyciągniętą ręką. Na jego kolanie, lśniąc bogato niby złota nić, leżał długi, kobiecy włos.

Steele wstał z wolna, trzymając włos w świetle. Palce mu drżały; oddychał z wysiłkiem. Oczywiście złota nić wymknęła się z koperty, lecz on byłby przysiągł, że pochodzi ze splotów — tamtej!

Z domu agenta doleciał głęboki głos rogu, wzywający go na kolację. Steele starannie zwinął złotą nić na palcu i umieścił ją pośród papierów i listów, noszonych w skórzanym portfelu na piersi. Wchodząc do izby, w której oczekiwał Breedy'ego, wiedział, że twarz płonie mu silnym rumieńcem. Od dnia balu u Hawkinsa, gdy w jego dłoni drżała drobna rączka, gdy czuł na twarzy ciepły oddech, a na ustach drażniącą pieszczotę włosów — nie doznał na myśl o kobiecie podobnego wzruszenia. Toteż rad był, że agent zbyt jest pochłonięty własnymi troskami, by zauważyć zmianę w jego rysach.

— Mówię ci, Steele, że ta sprawa grozi mi dymisją! — wywodził Breedy ponuro. — Lac Bain stało się obecnie jedną z najmniej ruchliwych i najbardziej podupadłych faktorii od Athabaski po Zatokę Hudsona. Mieliśmy raz po raz dwa kiepskie sezony i wszystko idzie na opak. Pułkownik Becker jest jednym z macherów Kompanii. Jestem niemal pewny, że postanowi, iż należy tu dać kogoś młodszego!

— Co za brednie! — wykrzyknął Steele. Lecz spojrzawszy bacznie na strapioną twarz agenta, dodał: — Zresztą, wiesz co, może bym pojechał na spotkanie tego ekscelencji? To będzie coś niby powitalny komitet w jednej osobie. Po drodze dam mu chytrze do zrozumienia, jak tu rzeczy stoją i że sprzysięgły się przeciw tobie różne nieprzewidziane okoliczności!

Breedy rozpromienił się momentalnie.

— Doprawdy, Fil, mógłbyś mnie uratować! Zrobisz to? — Ależ oczywiście! Z przyjemnością!

Pochylił się nad talerzem, by ukryć rumieniec, który, jak fala ognia, zalał mu twarz.

— Pewien jesteś, że to starsi ludzie? — spytał na pozór obojętnie.

— Tak przynajmniej pisał mi MacVeigh z Churchill. To jest podkreślił, że pułkownik jest w starszym wieku!

— A jego żona?

— W każdym razie wariatka! — burknął Breedy, bez cienia szacunku. — Gdyby przyjechał sam pułkownik, byłoby pół biedy. Ale stara baba, brr... Taka, to już wejrzy w każdy szczegół i podjudzi męża przeciwko mnie! Ręczę ci za to!

Steele pomyślał o rodzonej matce, traktującej podwładnych męża z góry i nieżyczliwie — i roześmiał się z przymusem.

— Tak czy owak — pocieszał — wyjdę im na spotkanie. Niech tylko Jack przygotuje mi nieco żywności. Ruszę wnet po śniadaniu.

Był rad, gdy kolacja skończyła się wreszcie i mógł zapalić fajkę, samotny w czterech ścianach własnej chaty. Niemal z uczuciem wstydu wyjął z kieszeni portfel i dobył zeń włos, lśniący złociście w blasku ognia.

— Masz bzika, Fil! — przemówił głośno. — Jesteś wariatem! Mój stary, co ciebie może obchodzić pani pułkownikowa Becker? Cóż stąd, że ma złote włosy, używa kremowego papieru oraz hiacyntowych perfum! Dajże pokój głupstwom!

Rozluźnił palce. Włos opadł ku ziemi, a pochwycony przeciągiem, znikł w jakimś mrocznym kącie.

Steele położył się dopiero o północy. Wstał wraz z pierwszym, siwym brzaskiem. Potem cały dzień szedł uparcie prosto na wschód, po udeptanym szlaku, wiodącym do faktorii ku Zatoce Hudsona. Na dwie godziny przed zmierzchem zdjął rakiety śnieżne, rozbił lekki namiot, zgromadził jodłowe łapki na posłanie i tuż przed wejściem do swego schronu rozniecił ogromny ogień, którego tło stanowiła potężna skała. Noc jeszcze nie zapadła, gdy położył się już, okutany w derę, wyciągając nogi w stronę refleksów cieplnych, bijących z gładkiej opoki.

Miał wrażenie, że wokół jest nienaturalnie cicho. Poza świetlnym kręgiem gęstniał mrok, miarowo zacieśniając pole widzenia. Ponura samotność zasiadła u wezgłowia Filipa. Był to gość dotychczas nieznany, więc Steele wzdrygnął się — pełen wstrętu i, uniesiony na łokciu, spojrzał w płomień.

Otaczało go przecież to samo milczenie, ta sama martwota tajemniczych pustkowi, które zwabiły go na północ. Do niedawna kochał je prawie. Lecz dziś smucił go brak objawów życia, więc wytężał oczy, chcąc sięgnąć wzrokiem poza skały i ogień, wytężał słuch, łowiąc nie istniejące dźwięki. Rozumiał doskonale, że tęskni do czyjejś obecności. Wiedział również, że nie chodzi tu bynajmniej o towarzystwo agenta lub któregoś z kolegów — łapaczy ludzi. Pragnął widoku kobiet i mężczyzn, znanych dawniej, a stanowiących cząstkę jego świata. Trwając z zaciśniętymi rękoma i skupionym wyrazem źrenic, czuł, że przede wszystkim tęskni do niej. Jej oczy, jej usta, jej słoneczne włosy towarzyszyły mu po tylomiesięcznym niewidzeniu. Kusząca twarz uśmiechała się powabnie, wyglądając spośród płomieni; nęciła go, przyzywała z powrotem. Może ustąpi?

Zwarł dłonie tak mocno, aż paznokcie weszły w ciało, i zaklął szpetnie. W tym odruchu więcej było rozpaczy niż gniewu. Wreszcie znużenie raczej aniżeli chęć snu przymknęło mu powieki i leżąc na wznak — zdrzemnął się. Jednocześnie kobieca twarz spłynęła bliżej, bliziutko, tuż, przemawiając ruchem warg i grą oczu. Usłyszał ponownie dźwięczny, dziewczęcy śmiech, który go tak czarował. Brzęczał odległy szum i gwar innych głosów, oraz zupełnie wyraźny głos młodego Chesbro. Na pamiętnym balu jego niespodziewane nadejście w samą porę otrzeźwiło Steele'a i pozwoliło mu opanować wzburzone nerwy.

Filip poruszył się niespokojnie, a po chwili, uniesiony na łokciu, spojrzał w ogień. Zdawało mu się, że Chesbro przemawia nadal i raptem zadygotał cały, gdyż wyraźnie usłyszał śmiech kobiecy. Pełen zdumienia siadł na posłaniu, jak gdyby podrzucony sprężyną, i wytrzeszczył oczy. Sen czy jawa?

Ognisko płonęło jaskrawo i to jedno już świadczyło niezbicie, że drzemał zaledwie krótką chwilę.

Ruch w mroku, skrzyp kroków na śniegu i w obręb światła wstąpiła jakaś postać.

Była to kobieta!

Steele zdławił krzyk rwący mu się na wargi i siedział bez ruchu, niby skamieniały. Postać dała jeszcze jeden krok, zaglądając jednocześnie w ciemne wnętrze namiotu. Filip dostrzegł błysk płomienia na kosztownym futrze, biel ręki i przez mgnienie rozróżnił twarz. Zesztywniał jeszcze bardziej. Uśmiechnęły się do niego wesołe oczy i śnieżne zęby, zadźwięczał radosny śmiech, po czym twarz znikła. Lecz on gapił się wciąż jeszcze, jak gdyby usiłując wywołać ją na nowo.

Wreszcie oprzytomniał. Kaszlnął, chcąc uprzedzić, że nie śpi, odrzucił derę i wyszedł z namiotu. Obok ogniska, po prawej jego stronie, stali mężczyzna i kobieta, pochyleni, grzejąc ręce. Na odgłos kroków wyprostowali się oboje.

— Doprawdy, niezmiernie mi przykro, panie Steele! — zawołał mężczyzna, spiesznie dążąc na spotkanie Filipa. — Zbudziliśmy pana niechcący! Mieliśmy właśnie rozbić obóz na jednym ze wzgórz, ale, widząc ogień, podeszliśmy bliżej. Przepraszam najmocniej!

— Ależ za żadne skarby świata nie chciałbym się z państwem rozminąć! — zaprotestował Steele, ujmując wyciągniętą rękę. — Idę z Lac Bain na spotkanie pułkownika Beckera i...

Urwał rozmyślnie, a białe zęby błysnęły mu w wesołym uśmiechu, którego nieznierna szczerość niewoliła ludzkie serca.

— Właśnie pan ich spotkał! — uzupełnił wesoły głos. — Czy daruje mi pan, panie Steele, że zajrzałam do namiotu i zbudziłam strudzonego wędrowca? Ale pana nogi wystawały na zewnątrz i były takie śmieszne! Zapewniam zresztą, że nie widziałam nic ponadto, chociaż okropnie wytrzeszczałam oczy. Za to od razu spostrzegłam pana imię i nazwisko, wypisane na ścianie namiotu!

Steele poczuł, że rumieni się gwałtownie pod naporem ślicznych źrenic, spoglądających nań spoza ramion pułkownika. Kobieta uśmiechała się przyjaźnie. Wobec ciepła, bijącego z ogniska, odrzuciła do tyłu futrzany kaptur i Filip stwierdził, że jej włosy mają odcień czerwonego złota, zaś oczy, usta i twarz są niemal odbiciem tych, o których śnił przed chwilą. Szczerze mówiąc, był prawie pewien, iż spotka młodą i ładną istotę, jednak wyjątkowy urok dziewczęcych rysów przyprawił go o zawrót głowy. Nie mógł oderwać oczu od wiośnianej postaci. Oprzytomniał raptem, zdając sobie jednocześnie sprawę z niewłaściwości podobnego zachowania.

— Spałem mocno i — śniłem — wybełkotał, a wraz z mową wróciły mu również pewność siebie i obycie towarzyskie, toteż ciągnął dalej głosem zupełnie naturalnym. — Śniłem o pewnej kobiecej twarzy i oczywiście zaskoczyło mnie przybycie państwa! Ponadto osoba, o której mówię znajduje się o tysiące mil stąd, lecz jest tak niezwykle podobna do pani, pułkownikowo!

Spojrzał na pana Beckera. Pułkownik śmiał się, szczerze ubawiony. Był małego wzrostu, prosty niby lufa fuzji, blady, z wyjątkiem nosa, czerwonego od mrozu. Miał klinowatą bródkę, równie srebrną, jak śnieg pod stopami. Twarz, widoczna pomiędzy szerokim kołnierzem futra i bobrową czapką, promieniała radością.

— Doprawdy, mocno się cieszę, Steele, że ci humor służy! — zawołał, z punktu obierając koleżeński ton. — Muszę jednak zaznaczyć, że gdyby nie Iza, nikt by panu snu nie przerwał! Ale uparła się, że musi zobaczyć kto i co — jak to kobieta! No, kochanie, jesteś teraz zadowolona?

— W każdym razie nie przypuszczałam, że ktoś będzie spał o tak wczesnej porze! — odparła pani Becker.

Buchnęła śmiechem wprost w twarz Filipa, a wydęcie jej purpurowych warg było tak zalotnie kuszące, tak przekorny był blask oczu, aż Steele uczuł, jak krew uderza mu do głowy.

— Istotnie, dopiero szósta! — rzekł, spoglądając na zegarek. — Zazwyczaj czuwam o wiele dłużej. Ale tym razem byłem nieco zmęczony, choć już najzupełniej wypocząłem! — dodał szybko w obawie, że jego słowa mogą być źle zrozumiane. — Siedziałbym chętnie i gawędził do rana! Tu się tak rzadko spotyka ludzi stamtąd! A gdzie poganiacze?

— Zostali tam! — odparł pułkownik, wskazując dłonią mroczną dal. — Iza kazała im spocząć, podczas gdy my szliśmy na zwiady. Jest dwóch Indian, dwoje sań i stosy wszelkich gratów!

— Można by ich tu przywołać! — radził Filip. — Namiot państwa zmieści się świetnie obok mego, na wprost tej skały. Grzeje jak prawdziwy piec!

Pułkownik uczynił kilkadziesiąt kroków, wracając po własnych śladach, i huknął na poganiaczy. Filip odwrócił się i spojrzał na panią Becker. Wlepiła weń oczy, wyzbyte już roześmianych iskier. Była jakby trochę nieśmiała i niepewna. Przez chwilę miał wrażenie, że chce mu coś powiedzieć, lecz raptem pochyliła się, ujęła krótki patyk i zaczęła nim grzebać w ognisku.

— Pani jest zapewne mocno zmęczona — rzekł Steele. — Ponieważ tu tak ciepło, radziłbym zrzucić to ciężkie okrycie. Będzie o wiele wygodniej. Zaraz rozścielę derkę, by pani mogła spocząć.

Wszedł do namiotu i wrócił po chwili, niosąc gruby koc. Rozpostarł go starannie u stóp wielkiej sosny, o pół tuzina kroków od ogniska. Tymczasem pani Becker, zrzuciwszy już okrycie, stała przed nim szczupła i dziewczęco giętka. Uśmiechała się czarująco w podziękowaniu za troskliwość i usiadła w wygodnym gniazdku, które dla niej wymościł. Przez chwilę pochylał się nad nią, otulając kolana i stopy futrzaną derą. Z gęstwy włosów uderzył mu w twarz słodki zapach, niby kwietnej grzędy, aż zadygotał cały i zacisnął szczęki.

Gdy wyprostował się, pułkownik stał opodal, uśmiechając się domyślnie. Z wyrazu oczu, przebiegających bezustannie z twarzy Izy na jego własną twarz, Steele wywnioskował, że musiał się czymś zdradzić. Toteż był ogromnie rad słysząc, że Indianie już nadchodzą. Śpiesznie ruszył ku nim, a pomagając wyładowywać sanie oraz wiązać psy klął w myśli szaleńczy żar krwi i niepokojące wizje mózgu. Wracając do ogniska, omal nie zaklął na cały głos. Już z daleka dostrzegł, że pułkownik siedzi pod sosną, wsparty plecami o pień, a Iza tuli się do niego i z głową na ramieniu męża szepcze mu coś z uśmiechem, niemal usta w usta.

Przystanął na moment niepewny, czy wolno mu przerwać czułą scenę, i właśnie w tej chwili zobaczył, jak młoda kobieta nagina ku sobie starczą twarz, całując ją serdecznie. Widząc szczerą radość tych dwojga, Steele zrozumiał raptem, że odtąd wizerunek zalotnej panny z dalekiego miasta zmierzchnie w jego wyobraźni, natomiast do końca życia wryje mu się w pamięć ten wdzięczny obrazek, uosobienie miłości takiej, jakiej zawsze pragnął, o jakiej zawsze marzył i którą znalazł wreszcie, niestety — nie dla siebie!

Ruszył znów naprzód, rozmyślnie głośno miażdżąc butami śnieg, ą na chrzęst ciężkich stąpnięć Iza podniosła nań oczy dziecinnie czyste. Pułkownik spojrzał również, z dobrym uśmiechem w głębi źrenic. Steele uczuł nagle, jak mu serce zalewa ogromna radość. Opadł nalot samotności i tęsknoty, gniotący go do niedawna. Gdy zaś po długiej pogawędce przy ognisku Iza spytała sennie, czy wolno jej spocząć, roześmiał się wesoło, patrząc, jak serdecznie tuli różany policzek do pergaminowej twarzy pułkownika, podczas gdy mąż, niosąc niemal, prowadzi ją do namiotu.

Filip otulił się kocem i leżał długi czas, roztrząsając dziwaczny splot dzisiejszych wydarzeń. Z wolna myśli zmącił sen, więc, półprzytomny, marzył o złotych włosach kobiety siedzącej na śniegu, pod sosną. Zdawało mu się, że jest to ta sama dziewczyna, która pociągała go tak silnie na balu u Hawkinsa, jednak prócz zewnętrznego piękna, zdobyła teraz piękno serca i duszy. Poznał, że stęsknił się za nią niezmiernie. Śnił całą noc, że tuli ją w ramionach. Lecz, gdy zbudził się rankiem, wiedział już, że to tylko mrzonki, tylko złudy, że jego słoneczna dziewczyna jest żoną pułkownika Beckera.

ROZDZIAŁ III

CZASZKA I FLIRT

Do Lac Bain przybyli dopiero nad wieczorem i Steele, w krótkich słowach przedstawiwszy agenta pułkownikowi oraz jego żonie, śpiesznie podążył do swojej chaty. W progu natknął się na Bucky Nome'a. Obaj mężczyźni widzieli się po raz ostatni przed miesiącem, w Nelson House, lecz Steele witał kolegę raczej chłodno, bez cienia serdeczności.

— Idę im złożyć swe uszanowanie! — wyjaśniał Nome, przystając na chwilę. — Psia służba, Steele! Jakże ci się podoba to niańczenie zmarzniętej żony starego pułkownika, czy też zmarzłego pułkownika starej żony?

Steele jakby zesztywniał, słuchając idiotycznej gawędy. Raptem odwrócił się i syknął w ślad za odchodzącym:

— Przypomnij sobie, jakeś łgał w Nelson, byle otrzymać podobną funkcję! A czy pamiętasz jeszcze, co z tego wynikło?

— A tobie zazdrość? — odparował Nome, chichocząc szyderczo. —Na wojnie i w miłości, mój drogi, dozwolone są wszelkie fortele! Tam zaś była miłość, krótkotrwała, nie przeczę, ale jednak miłość! He, he...

Steele zacisnął wargi i, wchodząc do chaty, zatrzasnął za sobą drzwi. Nie po raz pierwszy Bucky Nome chichotał lubieżnie na wzmiankę o tamtej kobiecie. Ta podłość właśnie wzbudziła w sercu Filipa nienawiść do kolegi. Fizycznie bowiem Nome był wspaniałym okazem i bezsprzecznie najprzystojniejszym mężczyzną w policji na północ od Winnipeg. Toteż, podczas gdy towarzysze pogardzali nim z powodu wielu brudnych sprawek, kobiety lgnęły doń impulsywnie, zanim, zbyt późno zazwyczaj, nie poznały całej głębi jego zepsucia.

Właśnie na tym tle rozegrała się niedawno ponura tragedia w Nelson House, na wspomnienie której Filip miał ochotę zdusić własnymi rękoma pięknego uwodziciela. Ciekaw jestem, co będzie teraz? — myślał. Wzdrygnął się, niby pod strumieniem zimnej wody, lecz natychmiast buchnął wesołym śmiechem, uprzytomniając sobie dziecięcą czystość wejrzenia młodziutkiej pułkownikowej.

Śmiał się nadal, wyciągając spod tapczana swój plecak, lecz wesołość w nim wygasła. Z plecaka wydobył pakunek, owinięty w miękką brzozową korę, po odrzuceniu której została mu w dłoni trupia czaszka. Był to czerep samobójcy, przywieziony z południa. Steele zachichotał wymuszenie, obrzucając wzrokiem mroczne wnętrze chaty. U belkowania sufitu dyndała wielka, olejna lampa, opatrzona w blaszany reflektor. Po chwili namysłu Filip uwiesił czaszkę tuż pod nią.

— Przyozdabiasz całą izbę, panie Jeanette! — zawołał, nie spuszczając oczu z białej kuli, rozchwianej lekko u końca rzemienia. — Klnę się na Boga, że Bucky Nome cię pozna, choć żyę tu przestałeś!

Zapaliwszy mały kaganek ogolił się starannie i zmienił ubranie. Nim skończył toaletę, zapadła absolutna ciemność, lecz Nome nie wracał. Steele wyczekał jeszcze kwadrans, po czym włożył futro i czapkę, zgasił kaganek, zapalił lampę z reflektorem i ruszył ku drzwiom. W progu przystanął i obejrzał się. Spotkał martwe wejrzenie trupich oczodołów. Na białej kości, nad uchem, czerniał wyraźnie krągły, szarpany otwór.

— Dziś ty prowadzisz, grę, panie Jeanette! — powiedział Steele półgłosem i wychodząc, zatrzasnął za sobą drzwi.

Całe towarzystwo było zebrane w bawialni agenta, przed kominkiem, w którym płonęły olbrzymie smolne szczapy. Filip od razu zrozumiał, dlaczego Bucky Nome nie wrócił do chaty. Breedy i pułkownik ćmili cygara, zgarbieni nad zniszczoną rachunkową księgą potężnych rozmiarów i najwidoczniej byli w zupełności pochłonięci robotą. Pani Becker patrzyła w ogień, a Nome siedział tuż obok, pochylony ku niej, mówiąc coś zdławionym szeptem. Słysząc kroki Filipa uniósł głowę i Steele dostrzegł w jego oczach wstrętny, lubieżny błysk.

Lecz dopiero gdy Iza, witając przybysza, zwróciła ku niemu twarz, Filip uczuł w sercu nagły chłód. Policzki młodej kobiety płonęły jaskrawym rumieńcem, źrenice lśniły nienaturalnym podnieceniem. Steele ukłonił się, milcząc, i podszedł do mężczyzn sprawdzających rachunki. Pułkownik serdecznie uścisnął jego dłoń, lecz Filip zauważył natychmiast, że pan Becker spogląda raczej w kierunku pary siedzącej przed kominkiem. Spostrzegł również, że ilekroć dobiega ku nim stłumiony śmiech pięknej pani i jej zalotnika — pułkownik lekko marszczy brwi i mniej zważa na kolumny cyfr oraz na wywody agenta.

Gdy podano kolację, Filip zaklął w duchu widząc, jak Nome szarmanckim gestem ofiarowuje ramię pułkownikowej. Iza przyjęła je zresztą bez wahania, tylko rzuciła w stronę męża krótkie, rozbawione wejrzenie. Blada twarz starego pana ani drgnęła i Filip ścisnął pięści, raniąc niemal paznokciami dłoń. Przy stole Nome jeszcze wyraźniej niż dotąd emablował swą sąsiadkę. Raz, pod pretekstem przysunięcia półmiska, wyszeptał parę cichych słów do ucha młodej kobiety, aż zapłonęła niby róża. Spojrzała potem na męża i Steele wyczytał w oczach pułkownika wyraźne niezadowolenie. Atmosfera zaczynała nabierać przykrych cech. Steele przygryzał wargi, myśląc, że Nome chyba oszalał! Co zaś do niej...

Ich oczy właśnie się spotkały. Zmrużyła na chwilę powieki i lekko ściągnęła brwi. Zauważył, że rumieniec znika z jej' twarzy, ustępując miejsca bladości. Raptem wstała i oznajmiła dość głośno, nie spuszczając z niego oczu:

— Jestem bardzo zmęczona! Proszę mi wybaczyć, że odejdę...

Nome przyskoczył ku niej momentalnie, lecz ona odwróciła się od niego bez słowa i spojrzała na pułkownika, który wstał również.

— Odprowadź mnie do mego pokoju — rzekła niemal błagalnie. — Możesz potem wrócić.

Ukradkiem spojrzała na Filipa. Aż się zdziwił, tak była blada. Wyszła, wsparta na ramieniu męża. Wytężył słuch i usłyszał skrzyp, a potem trzask drzwi. Nome, który odprowadzał wychodzących, wracał właśnie. Już w progu wołał:

— Daję słowo, co za skończona piękność! Mówię ci, Steele...

Wyraz oczu kolegi powstrzymał raptem potok jego wymowy. Steele, z wypiekami na twarzy, uczynił parę kroków naprzód i chwycił Nome'a za ramię.

— Tak, jest piękna, bardzo piękna! — syczał, wpijając palce w ramię towarzysza. — Bierz płaszcz i czapkę, Nome! Mam z tobą do pogadania!

Drzwi otworzyły się ponownie i wszedł agent. Steele wypchnął niemal Nome'a z izby, sam zaś zwrócił się do Breeda.

— Bucky i ja mamy coś do załatwienia u siebie! — tłumaczył. — Gdy państwo... to jest, gdy pułkownik wróci powiedz, proszę, że przepraszamy bardzo i że przyjdziemy za chwilę, by wspólnie wypalić fajkę.

Uśmiechnął się z przymusem i wyszedł, doganiając Bucky Nome'a.

— Co to wszystko znaczy, do diabła?! — spytał Nome, gdy zrobili parę kroków po śniegu. — Ugryzło cię co, Steele?

— Tak, właśnie! — przerwał Filip szorstko. — Zaraz będziesz wiedział, o co mi idzie! Ona, to jest żona pułkownika, jest istotnie bardzo piękna, co do tego nie może być dwóch zdań! No, a ty — tu zachichotał drwiąco — szczęściarz jak zwykle! Już się w tobie zakochała, co? Doprawdy, szkoda, że zesłabła tak nie w porę! Ale co jej się stało?

— Nie wiem! — burknął Nome. Czuł, że Steele coś przed nim tai, lecz z powodu ciemności nie mógł nic wyczytać z jego rysów.

— Oczywiście, że nie wiesz! Skądżebyś wiedział? — trzepał Steele. — Właśnie dlatego prowadzę cię do naszej chaty. Zaraz ci wyjaśnię, z jakiego powodu pani Becker zasłabła i dlaczego była tak blada, wychodząc. Czeka cię nie lada rewelacja! Zdziwisz się, mój drogi, wiem, że się zdziwisz!

Przystanął na sekundę i Nome pierwszy wszedł do izby. Steele podążył w ślad za nim, po czym zamknął drzwi, chowając klucz do kieszeni. Wreszcie, za nim tamten zdołał ochłonąć ze zdziwienia, zrzucił płaszcz i wskazał palcem bielejącą czaszkę.

— Pozwól, że ci przedstawię jednego z mych starych znajomych — rzekł ochoczo. — Oto pan Jeanette z Nelson House!

Nome skoczył naprzód z wściekłym przekleństwem. Był czerwony na twarzy i zaciskał pięści, jak do bitki, lecz w pół drogi wstrzymał go chłodny błysk rewolwerowej lufy, spoza której płonęły niebezpiecznym ogniem siwe źrenice Steele'a.

— Siadaj, Nome! — komenderował Filip. — O tu, pod czaszką człowieka, którego zabiłeś! Siadaj, do diabła, bo ci łeb rozwalę! Tak, dobrze, a ja sobie siądę naprzeciw, i uważaj, co ci mówię, że mój rewolwer patrzy wprost w twoje podłe serce!

Mówił spokojnie. Tylko w miarę, jak Bucky jeżył się coraz wyraźniej pod zimnym wejrzeniem lufy, czerwone plamy na twarzy Filipa gorzały jaskrawiej.

— Dziś Jeanette jest górą! — panie Bucky Nome! Gra we własnym imieniu oraz w imieniu pułkownika Becker, jednak przede wszystkim — we własnym! Pamiętaj o tym, Bucky! Na razie tamta sprawa jest na porządku dziennym!

Podniecił się. Oddychał szybciej i chrypiał mówiąc, gdyż dławiła go wściekłość.

— To kłamstwo! — histerycznie wykrzyknął Nome, szary na twarzy, jak popiół. — To kłamstwo! Ja go nie zabiłem!

Palec Steele'a niebezpiecznie drgnął na cynglu.

— Jak mi Bóg miły, położyłbym cię na miejscu! — warknął. — Uwiodłeś mu żonę, złamałeś życie i dlatego przecie Jeanette popełnił samobójstwo! Złożyłeś raport w dowództwie, że to był wypadek z bronią na polowaniu! Łgałeś jak pies! To ty włożyłeś mu broń do ręki! Wziąłem ze sobą czaszkę, by dowieść w razie potrzeby, że kula, która przebiła skroń, pochodzi z rewolweru, a nie z myśliwskiej fuzji! Pani Jeanette nie była, niestety, pierwszą twoją ofiarą, ale ręczę, że tak czy inaczej zrezygnujesz z pani Becker!

Nome otworzył usta, chcąc przemówić, lecz zamilkł trwożnie, lufa rewolweru bowiem trąciła niemal jego nos.

— Milcz, draniu! — huknął Steele. — Jeśli raz jeszcze rozdziawisz brudną gębę, nie wytrzymam i palnę! Czyż nie rozumiesz, do czego doprowadziłeś dziś wieczór? Czyż nie wiesz, że pani Becker straciła głowę i choć opamiętała się w porę, jednak mąż jej odcierpiał swoje?

Wyciągnął rękę, szarpnął i, urwawszy rzemień, ujął w dłoń czaszkę.

— Patrz, łajdaku! Patrz, kanalio! Tegoś zabił, ale uważasz, że to mało! Chciałbyś nowego biedaka dołączyć do kolekcji?

Zniżył głos do syczącego szeptu i z wolna przesunął czaszką przez stół, aż martwa kość dotknęła niemal piersi Noma.

— Rozważaliśmy, pan Jeanette i ja, jak należy w tym wypadku postąpić — ciągnął Steele. — I otóż doszliśmy do przekonania, że darujemy ci życie, lecz musisz opuścić służbę! Zrozumiano?

— A... więc chcesz mnie wygryźć?

Prawa ręka Bucky Nome'a nieznacznie przemknęła w kierunku kieszeni spodni i dłoń Steela zacisnęła się mocniej na kolbie rewolweru.

— Łapy na stół! — huknął. — Tak, teraz w porządku! Roześmiał się i tłumaczył trochę drwiąco:

— Więc pan Jeanette i ja nie życzymy sobie, byś nadal nosił mundur. Masz naprędce spakować najpotrzebniejsze graty i zmykać bez zwłoki! Radzę ci udać się stąd wprost do Głównej Komendy i złożyć podanie o dymisję. Mac Gregor zna cię wcale dobrze, Bucky, i słyszał coś niecoś o twoich miłych sprawkach, toteż przypuszczam, że zwolni cię bez przeszkód, choć termin służby jeszcze nie upłynął. Jako przyczynę podasz zły stan zdrowia! Jednak, gdybyś nie dość stanowczo postawił kwestię, gdyby cię nie chciano zwolnić — w takim razie opowiem, co wiem, a nieszczęsna kobieta z Nelson House oraz liczni świadkowie potwierdzą. Poza tym, Buck, jesteś stanowczo pysznym materiałem na złoczyńcę, i o ile tylko nie pohamujesz wrodzonych skłonności, to w krótkim czasie dotychczasowi koledzy zaczną ci deptać po piętach. Radzę ci więc, póki czas, wróć na prostą drogę! Jednak na razie, ruszaj! Pozwalam ci zabrać derę i trochę żywności!

Nome usiłował wstać, zatoczył się i spojrzał na Steele'a rozszerzonymi oczyma.

— Na miłość boską, Fil, ty chyba żartujesz! Steele wolną ręką wyjął z kieszeni zegarek.

— Rób, jak chcesz! — rzekł sucho. — Tylko uprzedzam, że jeśli będziesz tu jeszcze za piętnaście minut, biorę cię za kark, prowadzę przed pułkownika i agenta, opowiadam sprawę pana Jeanette, pakuję cię pod areszt i posyłam raport do Głównej Komendy! Wybieraj!

Zapadła cisza. Nome wstał wolno, niby półprzytomny. Milcząc zaczął ładować do plecaka żywność i drobiazgi, niezbędne w długiej podróży. Skończywszy, ruszył ku drzwiom. W progu przystanął na chwilę i zwrócił się do Filipa, trzymającego wciąż w dłoni rewolwer. Steele uśmiechnął się.

— Pamiętaj, Bucky — rzekł spokojnie — że czynię to wszystko dla dobra twego i ludzkości.

Z twarzy Nome'a znikł już wyraz lęku. Panowała w niej niepodzielnie nienawiść tak zażarta, że zęby błyskały spod ściągniętych warg, niby kły dzikiej bestii.

— Do diabła z ludzkością! — syknął. — Ale pamiętaj, Steele, spotkamy się jeszcze!

— Może być! — Filip parsknął śmiechem. — Do widzenia, Bucky Nome, dezerterze!

Drzwi trzasnęły ostro. Nome wyszedł.

— A teraz dalszy ciąg, panie Jeanette! — rzekł Steele, zapalając fajkę.

Zachichotał drwiąco. Po czym milczał długą chwilę, puszczając w powietrze gęste kłęby dymu.

— Udał mi się dzisiejszy dzień! — oznajmił wreszcie, nie spuszczając oczu z trupiej czaszki. — Teraz należałoby cię posłać tej kobiecie, która wespół z Bucky Nome'em skłoniła ciebie do samobójstwa.

Urwał raptem i oczy rozgorzały mu jak dwie pochodnie.

— To jest myśl! — zawołał.

Zamilkł ponownie. Fajka wygasła, lecz nie zważał  na to. Nie spuszczał wzroku z czaszki. Ktoś patrzący z boku mógłby odnieść wrażenie, że trupia kość przemawia, a Steele usiłuje zrozumieć jej głos. Wreszcie Filip oprzytomniał. Wytrząsł fajkę, a schowawszy ją, począł gromadzić swe zapasy i drobiazgi, pakując je do plecaka. Skończywszy siadł przy stole, mając przed sobą arkusz papieru, a w ręku ołówek. Był bardzo blady, lecz zupełnie spokojny.

— Zdaje mi się, że postąpię dobrze! — rzekł półgłosem. — Panie Jeanette, nie tylko Bucky Nome cię skrzywdził! Skrzywdziła cię również kobieta! Ciebie już nic nie uratuje, lecz za to ty możesz kogoś ocalić! Pójdziesz do niej z przestrogą.

Choć milczysz, głos twój jest przerażający, ale tym pewniej cię usłucha! Ja ze swej strony opowiem jej twoje dzieje oraz dzieje kobiety, która z żyjącej głowy uczyniła ten chłodny, biały przedmiot. Może zrozumie ukryty morał? Tak, mam nadzieję, że zrozumie!

Pochylił się nad stolikiem i pisał dość długo. Skończywszy zapieczętował list, umieścił go wraz z czaszką w pudełku i zawiązał je rzemykiem. Teraz skreślił na karcie parę słów przeznaczonych dla agenta i przypiął to do zewnętrznej strony pudełka. Tłumaczył pokrótce, że jest zmuszony, wespół z Bucky Nome'em, ruszyć śpiesznie na zachód. Dodał, że pudełko ma być oddane do rąk własnych pani pułkownikowej i że jeśli Breedy dba choć trochę o przyjaźń Filipa Steele, powinien to zrobić w ten sposób, by pułkownik Becker niczego się nie domyślił. Ostatnie zdanie podkreślił grubą linią.

Była ósma, gdy wyszedł z chaty w mrok nocny, mając wór podróżny na plecach. Pudełko zostawił na stole. Mruknął coś z zadowoleniem, stwierdziwszy, iż prószy śnieg, gdyż miał teraz pewność, że ślady jego i Bucky Nome'a do rana staną się niewidzialne. Poprzez głęboką ciemność nieliczne światła w domu agenta mrugały niby gwiazdy. Jedna lampa płonęła jaśniej i Steele wiedział, że znajduje się ona w pokoju, który Breedy przeznaczył dla pułkownikowej.

Przystanął na chwilę, nie mogąc oderwać oczu od tego okna. Raptem lampa rozgorzała jeszcze jaskrawiej i Filip doznał wrażenia, że przez szyby czyjaś twarz spogląda w kierunku jego chaty. W następnym mgnieniu wiedział już, że jest to twarz kobiety. Potem otwarły się drzwi domu i jakaś postać wyszła na próg, a z progu na otwartą przestrzeń. Filip ukrył się w cieniu i czekał. Poznał pułkownika. Pan Becker zbliżył się do chaty i trzykrotnie, coraz to mocniej, zapukał do drzwi.

— Z przyjemnością uścisnąłbym mu dłoń! — pomyślał Steele. — Powiedziałbym mu chętnie, że nie on jeden stracił dziś wieczór wiarę w swój ideał! Jednak mogło być gorzej...

I nie patrząc już w stronę oświetlonego okna zawrócił, kierując kroki na zachód, ku ciemnej smudze boru.

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Rozdział V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XII

POJEDYNEK

Na te słowa Filip poczuł, jak krew burzy mu się w żyłach. Parsknął pogardliwym śmiechem i zrzucił ze swego ramienia dłoń De Bara.

— Nie boję się śmierci! — krzyknął gniewnie. — Nie jestem dzieckiem, Williamie De Bar! Od jak dawna wierzysz w Boga?

Wymówił ostatnie słowa z kąśliwą ironią i pożałował ich natychmiast, gdyż włóczęga odparł głosem spokojnym, bez cienia złości czy obrazy.

— Wierzę w Boga, Fil, od dnia, gdy matka po raz pierwszy nauczyła mnie pacierza. Zabiłem własnoręcznie trzech ludzi, a trzech innych pomogłem powiesić, wierzę jednak nadal i zdaje mi się, że On również mi wierzy, pomimo wszystkich sądowych wyroków!

Zamilkł i ruszył przodem. Chata czerniała wśród kępy sosen — niby mroczny cień. Nigdzie nie błyskało światło, a gdy podeszli bliżej, spostrzegli kopce śniegu, stłoczone pod oknami i przed progiem.

— Piotra nie ma — rzekł De Bar przez ramię, jednocześnie rozgarniając zaspę. — Widać nie wrócił dotąd z fortu Smith! Był tam na Nowy Rok!

Drzwi nie miały zamka ani rygli, więc skoro zaspa została rozwalona, weszli. Zbytnia ciemność nie pozwalała nic zobaczyć. De Bar potarł zapałkę. Na stole spostrzegł małą lampkę i zapalił ją. Płomień oświetlił czysto utrzymaną izbę, mającą mniej więcej dwanaście stóp średnicy; były w niej dwa tapczany, stół, parę krzeseł oraz żelazny piecyk, za którym piętrzył się stos polan. De Bar wskazał półkę, zastawioną rzędami blaszanych puszek, o wiekach przyciśniętych kawałkami drewna.

— Jadło! — rzekł.

A Filip, wskazując piecyk, uzupełnił:

— Jadło i ogień!

W jego głosie brzmiała znacząca nuta, której De Bar nie mógł nie zauważyć. Toteż, podczas gdy włóczęga szperał wśród zapasów, a Steele rozpalał ogień, panowała krępująca cisza.

— Tu mam suchary, pieczone, a potem zamrożone mięso i fasolę! — ozwał się wreszcie De Bar.

Umieścił blaszanki na piecu i siadł obok płomieni, promieniujących już falą ciepła. Wyciągnął ku nim ręce, drżące od chłodu, zbolałe, sine, patrząc jednocześnie na Filipa, stojącego po drugiej stronie ognia. Milczał, lecz jego wzrok był tak wymowny, że Steele poczuł, jak w nim topnieją uraza i zawziętość. Rzekł prędko, cicho, usiłując pohamować wzruszenie:

— O, Billy, chciałbym, żeby już było po wszystkim!

— I ja również! — poważnie odparł De Bar.

Zaczął zacierać dłonie i wyginać palce, aż trzaskały stawy.

— Nie boję się, a wiem, że i ty się nie boisz! — ciągnął włóczęga, wpatrzony teraz uparcie w drzwiczki pieca. — Lecz bodajby już był z tym koniec! Ot, doprawdy, bodajbym się tu jeszcze poniewierał rok lub dwa, a nie miał twego życia na sumieniu!

— Nie troszcz się o mnie zawczasu! — drwiąco przemówił Steele, czując, jak ogarnia go dawna zadzierżystość. Był zły, że De Bar jest tak spokojny i pewny siebie. Aż poczerwieniał na twarzy.

— Mówisz do mnie, Billy, jak gdybym był niedołęgą lub tchórzem! Skąd wiesz, że weźmiesz górę? A jeśli ja ci teraz powiem, maem dostał rozkaz sprowadzenia cię żywym lub martwym i tak też uczynię?

— Nie będę się z tobą spierał! — De Bar był po dawnemu spokojny i opanowany najzupełniej. — Po prostu myślę, że wolałbym nie walczyć z tobą. Wolałbym zabić dwu lub trzech innych ludzi niż ciebie!

— Rozumiem! — przerwał Steele, a w jego głosie drżała nuta ironii. — Chcesz wzbudzić we mnie sympatię? Chcesz, żebym sobie poszedł i dał ci spokój, co?

— Nie! — zaprzeczył szybko De Bar. — Masz rację, to byłoby tchórzostwo! Więc jakże zrobimy?

Filip dobył z futerału skrzepnięty rewolwer i trzymał go nad piecem.

— Gdybym nie był wyśmienitym strzelcem i nie trafiał w asa z trzydziestu kroków, zaproponowałbym rewolwery! — rzekł.

— Ja nie strzelałem nigdy dla sportu! — odpowiedział De Bar. — Ale raz, czterema kulami na pięć, trafiłem uciekającego wilka! Radziłbym więc również rewolwery, to sposób prosty i niezawodny. Czy strzelamy aż do śmiertelnego wyniku?

— Jeśli chodzi o mnie, wolałbym nie! Oczywiście, w podnieceniu można zabić przypadkowo, ale chciałbym tylko ranić cię i ująć żywcem!

De Bar patrzał w ziemię. Nie unosząc głowy, oświadczył:

— Ja zawsze strzelam, by zabić! Może chcesz napisać do domu, Fil?

Odpowiedziało mu milczenie. Wówczas spojrzał na Steele'a i uzupełnił poważnie:

— To się może stać, Fil, choćbyś był najbardziej pewny siebie i najlepiej przygotowany — a musisz przecie mieć na świecie kogoś bliskiego! Gdybym ja umarł, znajdziesz w mojej kieszeni list. Odeślij go podług adresu i napisz od siebie, że zginąłem, no — choćby w katastrofie kolejowej. Zrobisz to?

— Zrobię! — przyrzekł Filip. — Jeśli umrę, musisz mi oddać tę samą przysługę. Ja również mam w kieszeni adres swoich. Więc pamiętaj! A teraz, daj łapę!

Mocno uścisnęli sobie dłonie.

— Bolą mnie oczy — rzekł raptem De Bar. — To pewnie ten śnieg i wiatr. Czy nie masz nic przeciwko temu, żeby po jedzeniu zdrzemnąć się trochę? Od trzech dni i tyluż nocy nie spałem ani chwili.

— Śpij, jak długo chcesz — zapewnił Filip. — Nie mam zamiaru walczyć z chorym człowiekiem.

Posiłek minął niemal w zupełnym milczeniu. Gdy skończyli jeść, Filip starannie oczyścił rewolwer i wysmarował go niedźwiedzim sadłem, którego flaszkę znalazł na półce.

De Bar, przyglądający się tej czynności, widział, że Steele pucuje nawet każdy z pięciu naboi przed włożeniem ich do magazynka.

Kiedy Filip był gotów, wypalili fajki, siedząc na wprost siebie, w kompletnej ciszy.

Wreszcie De Bar położył się na jednym z dwu tapczanów i jego miarowy oddech świadczył o tym, że zapadł już w głęboki sen.

Filip siedział jeszcze przy piecu, nie spuszczając wzroku z nieruchomej postaci włóczęgi. Ostatecznie i jego ogarnęła senność, toteż otulił się derą i legł na drugiej pryczy. W parę godzin później zbudził go De Bar, dorzucając drzewa do ognia.

— Jakże oczy? — spytał Steele, siadając.

— Świetnie! — odpowiedział tamten. — Dobrze, żeś się zbudził. Za godzinę będzie już mroczno.

Pocierał ręce i grzał je nad ogniem, a Filip, podszedłszy z drugiej strony, uczynił to samo. Było mu trudno patrzeć na De Bara; wiedział zresztą, że i De Bar również unika jego spojrzenia.

Włóczęga pierwszy przerwał męczącą ciszę.

— Wychodziłem z chaty — rzekł półgłosem. — Tuż obok jest polana, długa mniej więcej na sto kroków. Moglibyśmy stanąć po przeciwnych końcach i na dany sygnał ruszyć jednocześnie, strzelając dowolnie...

— Doskonale! — szorstko przyświadczył Filip i odwrócił się, by wziąć leżący na stole rewolwer.

De Bar obserwował go uważnie, podczas gdy Steele, wyciągnąwszy magazynek, spojrzał na lśniące gilzy i zamknął znów rewolwer.