Salgari Emilio

TAJEMNICE CZARNEJ DŻUNGLI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

CZĘŚĆ I

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

CZĘŚĆ II

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

TAJEMNICE CZARNEJ DŻUNGLI

Salgari Emilio

CZĘŚĆ I

DZIEJE DUSICIELI

ROZDZIAŁ I

ZAMORDOWANIE HINDUSA

Słynna rzeka Ganges, czczona przez starożytne i współczesne plemiona indyjskie, której wody, żłobiąc sobie drogę wśród śnieżnych szczytów Himalajów, płyną poprzez bogate prowincje Kaszmiru, Delhi, Agry, Benaresu, Patny i Bengali, i uważane są przez te narody za święte, w odległości trzystu mil od morza rozgałęzia się na dwie części, tworząc między nimi olbrzymią cudowną deltę.

Te wielkie masy wody dają początek wielu małym rzekom, kanałom i kanalikom, które przebiegając we wszystkich kierunkach po nie ogarnionych przestrzeniach ziemi ciągną się aż do Zatoki Bengalskiej. W ten sposób powstały niezliczone wyspy i wysepki, które w pobliżu morza noszą jednobrzmiącą nazwę Sunderbunds, nadaną im przez Anglików.

Nie można sobie wyobrazić nic straszniejszego i bardziej rozpaczliwego nad widok Sunderbunds. Ni to miasta, ni to wsie. Z północy na południe i ze wschodu na zachód ciągną się tam olbrzymie gąszcze starych kolczastych bambusów, których wierzchołki kołyszą się przy podmuchach wiatru wśród odrażających wyziewów, pochodzących z nagromadzonych i gnijących roślin i niezliczonych trupów zmarłych, wrzucanych przez Hindusów do Gangesu.

Rzadko kiedy wyrasta owoc na wierzchołkach tych drzew, rzadziej jeszcze zakwita tu jaśmin, który by zapachem i pięknem swego kwiatu ożywił smutną jednostajność krajobrazu.

We dnie panuje przytłaczająca grobowa cisza, która napełnia przerażeniem serca najbardziej odważnych śmiałków, w nocy natomiast rozlegają się straszliwe ryki, syki i gwizdy różnych zwierząt, mrożące krew w żyłach.

Ani za sto rupii, ani za dwieście, ani nawet za pięćset żaden Bengalczyk nie odważy się postawić nogi na Sunderbunds ani wejść w głąb dżungli, wiedząc dobrze, że oznacza to śmierć. I ma słuszność.

Wśród gąszczów bambusów, zgniłych roślin i żółtych wód rzek kryją się tygrysy, czatujące na ukazanie się łódki lub statku, aby rzucić się i z pokładu porwać człowieka; pływają, czatując na łup, olbrzymie krokodyle, spragnione ludzkiego mięsa; wolno przesuwają się nosorożce, które najmniejszy cień wprowadza w stan szału; lęgną się niezliczone odmiany żmij i węży, z których najniebezpieczniejszym jest rubdiramandali (ukąszenie tego gada powoduje zakażenie krwi) i pyton, mogący udusić wołu w uścisku swych pierścieni. Tu także ukrywają się Thugowie dusiciele, oczekujący pojawienia się człowieka, aby go złożyć w ofierze swej potwornej bogini Kali.

Wieczorem 16 maja 1857 roku zapłonęło wielkie ognisko na południowym brzegu Sunderbunds, w odległości trzystu kroków od błotnistej rzeki Mangali, która biorąc swój początek z Gangesu, wpada do Zatoki Bengalskiej.

Blask wytryskujący jaskrawo na ciemnym tle nieba oświetlał dużą solidnie zbudowaną chatę z bambusów, u drzwi której, owinięty w barwny chiton spał Hindus o atletycznej budowie. Jego muskuły wskazywały na niezwykłą siłę i zręczność. Był to piękny trzydziestoletni Bengalczyk, o żółtawej cerze, świeżo namaszczonej olejkiem kokosowym, o pełnych ustach, kształtnym nosie i wysokim czole poprzecinanym szarymi liniami — nieomylnym znakiem, że był potomkiem Sziwy.

Postać jego tchnęła niezwykłą energią i rzadko spotykaną odwagą, której brak było jego współziomkom. Spał, ale nie był to sen spokojny. Krople potu spływały mu z czoła, szeroka pierś unosiła się gwałtownie. Ręce zamykały się konwulsyjnie lub unosiły niespokojnie do głowy, poruszając turban.

Słowa i urywane zdania wydobywały się z jego ust, wymawiane miękkim, namiętnym głosem.

— Patrz — mówił — słońce zachodzi... Znika za bambusami... Pawie zamilkły... Marabu unoszą się... Czemu się nie ukazujesz?... Cóż ja zrobiłem?... Wszak jestem w tym samym miejscu. Czyż nie tutaj rosną krwawe liście?... Przyjdź, przyjdź, słodka zjawo... Cierpię... Wzdycham do chwili, kiedy cię ujrzę... Och! Jesteś... Jesteś wreszcie... Widzę twoje cudne czarne oczy, widzę uśmiech. Jakże cudowny jest twój uśmiech... Czemu patrzysz tak dziwnie? Nie bój się mnie... Jestem Tremal-Naik, strzelec Czarnej Dżungli. Powiedz coś, niech usłyszę twój słodki głos... Słońce zachodzi, ciemność już opuszcza się jak kruk na bambusy... Nie uciekaj!... Nie uciekaj! — krzyknął.

Na ten krzyk wybiegł z chaty drugi Hindus. Był niższy od śpiącego, ale tak samo zwinny, o mocnych rękach i nogach. Dumna postawa, posępne spojrzenie oczu, krótka szata languti, która okrywała jego ciało i zwisające z uszu kolczyki wskazywały, że jest to maharatta, wojownik z Zachodnich Indii.

— Biedny pan — wyszeptał. — Jakieś straszne sny go trapią. Poprawił ogień i siadł w pobliżu, poruszając delikatnie wachlarzem z pawich piór.

— Tajemnica? — szepnął ochrypłym głosem śpiący. — Widzę plamy krwi... Uciekaj, uciekaj, moja słodka zjawo. Zakrwawisz się...

— O czym mówi mój pan? — pomyślał zdziwiony maharatta. — Zjawa... Krew... Co to za sny?

W tej chwili śpiący zadrżał, otworzył oczy i usiadł.

— Nie, nie! — krzyknął ochrypłym głosem.— Nie chcę! Nie chcę! Maharatta patrzył na niego z niepokojem.

— Panie — szepnął — co ci jest?

Tremal-Naik otrząsnął się ze snu i wpatrzył w maharattę.

— Ach, to ty, Kammamuri.

— Tak, panie.

— Co tu robisz?

— Czuwam nad tobą i odganiam komary. Tremal-Naik odetchnął kilka razy głęboko i przesunął ręką po czole.

— Gdzie są Hurti i Aghur? — zapytał po chwili milczenia.

— W dżungli. Wczoraj trafili na ślad wielkiego tygrysa i dziś rano udali się, aby go upolować.

— Ach — powiedział głucho Tremal-Naik.

— Co ci jest, panie? — spytał niespokojny Kammamuri. — Źle się czujesz? Jęczałeś we śnie.

— Ja?

— Tak, panie. Mówiłeś o jakiejś zjawie... Gorzki uśmiech wykwitł na ustach strzelca.

— Cierpię, Kammamuri — powiedział z wściekłością — strasznie cierpię...

— Wiem o tym, panie. Od kilkunastu dni obserwuję cię i widzę głębokie zmarszczki na twym czole. Jesteś smutny i rozdrażniony. Nigdy taki nie byłeś. Jaki ból trapi mego pana? Czy nie jesteś już zmęczony życiem w dżungli?

— To wszystko prawda, Kammamuri. Tu na tych ciernistych pustyniach, na tych bagnach, na ziemi tygrysów i węży przyszedłem na świat i wzrosłem, i tutaj, w mojej Czarnej Dżungli umrę.

— Więc co cię gnębi?

— Dziewczyna... Zjawa... Przywidzenie...

— Dziewczyna? — krzyknął zdumiony Kammamuri — powiedziałeś: „Dziewczyna?"

Termal-Naik pochylił głowę na znak potwierdzenia i potarł mocno czoło, jak gdyby chcąc odpędzić od siebie jakąś ponurą myśl.

— Gdzieś widział tę dziewczynę? — zapytał Kammamuri. — W dżungli, w której jedynymi mieszkańcami są dzikie zwierzęta?

— Widziałem ją właśnie w dżungli, Kammamuri — powiedział Tremal-Naik. — Było to wieczorem. Szukałem węży na brzegu rzeki w największym gąszczu bambusów, kiedy nagle w krzakach mussendy o krwawych liściach ukazała się postać dziewczyny... pięknej, wspaniałej. Nie przypuszczałem nigdy, że podobnie urocza istota może istnieć na świecie i że Bóg może stworzyć podobne cudo. Miała czarne błyszczące oczy, białe zęby, jasną płeć, a z jej ciemnokasztanowych włosów płynął słodki, upajający zapach.

Spojrzała na mnie, wydała przeciągły jęk i znikła mi z oczu. Nie mogłem się ruszyć z miejsca... Stałem jak urzeczony. Kiedy przyszedłem do siebie, chciałem jej szukać, ale nad dżunglą zapadała już noc. Nie mogłem nic zobaczyć. Kim była ta zjawa? Nie wiem do dziś.

Tremal-Naik umilkł. Kammamuri zauważył, że dygotał silnie na całym ciele.

— Od tamtego wieczoru zaszła we mnie zmiana — mówił dalej Tremal-Naik. — Zdaje mi się, że stałem się innym człowiekiem. Myśli moje biegną ku niej i widzę ją stale we śnie.

— Przerażasz mnie, panie — powiedział Kammamuri, zataczając wokoło niespokojne spojrzenie. — Kim była ta zjawa?

— Nie wiem, Kammamuri. Była piękna... Bardzo piękna.

— I potem już jej nie widziałeś?

— Widziałem ją jeszcze kilka razy. Następnego wieczoru, o tej samej godzinie, znalazłem się znów na brzegu rzeki. Kiedy wzeszedł księżyc ta cudna dziewczyna ukazała mi się znów wśród krzaków mussendy.

— Kim jesteś? — spytałem.

— Ada — odpowiedziała i znów zniknęła. Zdawało mi się, że zapadła się pod ziemię.

— Ada? — zapytał Kammamuri. — Jakie to imię?

— Nie hinduskie. Ona jest cudzoziemką.

— To dziwne. Ja bym już tam nie wrócił.

— A ja powróciłem. Jakaś nieprzeparta siła ciągnęła mnie wbrew mojej woli.

— A teraz, czy widujesz ją jeszcze?

— Nie, Kammamuri. Widziałem ją przez kilka wieczorów o tej samej godzinie... Ukazywała mi się, wpatrywała we mnie w milczeniu i znikała bezszelestnie. Pewnego razu chciałem coś powiedzieć, ale ona położyła palec na wargach, dając mi do zrozumienia, abym milczał.

— I nigdy nie poszedłeś za nią?

— Nigdy, Kammamuri. Bałem się. Ostatni raz ukazała mi się w różowej jedwabnej sukni i patrzyła na mnie dłużej niż zwykle. Następnego wieczoru oczekiwałem jej daremnie, daremnie wołałem... Nie zjawiła się.

— Dziwne — szepnął Kammamuri.

— Okropne — powiedział głuchym głosem Tremal-Naik. — Nie jestem już sobą, nie jestem tym samym człowiekiem. Zżera mnie gorączka, pragnę ją widzieć, choć raz jeszcze.

— Kochasz ją?

— Kocham?... Nie rozumiem, co oznacza to słowo!

W tej chwili z oddali, od strony olbrzymich południowych bagien dał się słyszeć ostry, przeszywający dźwięk. Maharatta pobladł i zerwał się gwałtownie z miejsca.

— Ramsinga! — krzyknął przerażony, wsłuchując się w dźwięk instrumentu indyjskiego, podobnego do trąby o czterech metalowych tubach, którego głos niesie na wielką odległość.

— Co cię tak przeraziło? — spytał Tremal-Naik.

— Czy nie słyszysz ramsingi?

— Co to oznacza?

— Zwiastuje nieszczęście, panie!

— Szaleństwo, Kammamuri!

— Nigdy dotąd nie słyszałem w dżungli grającej ramsingi. Słyszałem ją tej nocy, kiedy zamordowano biednego Tamula.

Na to wspomnienie głęboka bruzda przecięła czoło Tremal-Naika.

— Nie bój się — powiedział spokojnie. — Wszyscy Hindusi umieją grać na ramsindze. I wiesz, że od czasu do czasu znajduje się śmiałek, który wkracza na te ziemie tygrysów i węży.

Zaledwie wypowiedział te słowa, kiedy rozległo się ponure wycie psa, a w parę chwil później groźne miauczenie tygrysa. Kammamuri zadrżał.

— Panie! Pies i tygrys przeczuwają nieszczęście!

— Darma! Punthy! — krzyknął Tremal-Naik. Wspaniały tygrys wyszedł z chaty i wpatrzył się w pana. Za nim ukazała się czarna suka z długim ogonem, o ostrych uszach, w obroży na szyi.

— Darma! Punthy! — powtórzył Tremal-Naik.

Tygrys wydał głuchy pomruk i jednym susem padł do nóg pana. .

— Co ci jest, Darma? — spytał Tremal-Naik, gładząc pieszczotliwie potężny tors zwierzęcia. — Jesteś niespokojna?

Pies, zamiast przybiec na. wezwanie pana, przysiadł na czterech łapach, wyciągnął łeb, przez kilka chwil węszył niespokojnie i nagle zawył przeciągle.

— Czyżby jakieś nieszczęście przytrafiło się Hurtiemu i Aghurowi? — szepnął zaniepokojony Tremal-Naik.

— Obawiam się tego, panie — odpowiedział Kammamuari, rzucając przerażone spojrzenie na dżunglę. — Powinni już być tutaj, a nie dają znaku życia.

— Czyś nie słyszał strzałów w ciągu dnia?

— Owszem, słyszałem jeden koło południa.

— Skąd dochodził? Czy nie widziałeś nikogo podejrzanego w dżungli?

— Nie, ale Hurti mówił, że widział któregoś wieczoru podejrzane cienie na wyspie Raimangal. A Aghur powiedział, że słyszał hałasy dochodzące od strony Świętego Baniana.

— Ach tak, z Baniana? A ty też coś słyszałeś?

— Słyszałem, panie. Co zrobimy?

— Poczekamy.

— Możemy przecież...

— Ciszej — syknął Tremal-Naik.

— Coś usłyszał, panie? — wyszeptał maharatta.

— Popatrz tam, czy nie masz wrażenia, że bambusy się ruszają?

— To prawda, panie.

Punthy znów zawyła rozpaczliwie. Ostry dźwięk tajemniczej ramsingi przeszył raz jeszcze powietrze. Tremal-Naik wyrwał zza skórzanego pasa długi, bogato inkrustowany srebrem pistolet i nabił go.

W tym momencie z ciemności wyskoczył wysoki, na wpół nagi Hindus, biegnąc w kierunku chaty.

— Aghur! — krzyknęli jednocześnie Tremal-Naik i maharatta.

Punthy wybiegła mu na spotkanie, wyjąc żałośnie.

— Pa... nie... Pa... nie — wyrzęził Hindus, zatoczył się i padł na trawę.

Tremal-Naik rzucił się ku niemu.

— Mów, co się stało?

— Duszę się... Tak... prędko... biegłem...

— Może jest zatruty? — wyszeptał Kammamuri.

— Nie — powiedział Tremal-Naik. — Biedny chłopak biegł za szybko i brak mu tchu! Za kilka minut przyjdzie do siebie!

I rzeczywiście, Aghur oprzytomniał po chwili i zaczął lżej oddychać.

— Powiedz, czemu wróciłeś sam? Czemu jesteś taki przerażony? Co się stało twojemu towarzyszowi? — pytał niespokojnie Tremal-Naik.

— Ach, panie — wybełkotał przerażony Hindus. — Co za nieszczęście!

— Ramsinga je obwieściła — mruknął wzdychając cicho Kammamuri.

— Mów wszystko, Aghurze — rozkazał Tremal-Naik.

— Gdyby go pan widział, tego biedaka... leżał wyciągnięty na ziemi... nieruchomy... sztywny.

— Kto?

— Hurti!

— Hurti nie żyje? — krzyknął Tremal-Naik.

— Tak... Zamordowali go u stóp Świętego Baniana.

— Kto? Kto go zamordował?

— Nie wiem, panie!

— Opowiedz mi wszystko dokładnie.

— Poszliśmy na polowanie na wielkiego tygrysa. O sześć mil stąd wytropiliśmy bestię, która, raniona przez Hurtiego, uciekła w stronę południa. Przez cztery godziny szliśmy jej śladami. Ujrzeliśmy ją wreszcie na brzegu, na wprost wyspy Raimangal. Nie zdołaliśmy jej jednak zabić, gdyż ujrzawszy nas, rzuciła się do wody i wylądowała u stóp wielkiego baniana.

— Co było dalej?

— Chciałem zawrócić, ale Hurti nie zgodził się, mówiąc, że raniony tygrys będzie łatwą zdobyczą. Przepłynęliśmy rzekę, wylądowaliśmy na wyspie Raimangal, gdzie rozstaliśmy się, aby przetrząsnąć okolicę. Zapadał wieczór — ciągnął dalej Aghur — w lesie zaczęło się ściemniać. Wszędzie panowała cisza, która napełniała moją duszę przerażeniem. Nagle usłyszałem dźwięki ramsingi... Rim-bom-bo!... Obejrzałem się wokoło i w tej chwili oczy moje spotkały się ze wzrokiem kogoś, kto znajdował się o dwadzieścia kroków ode mnie, na wpół ukryty za krzakiem. Był to jakiś cień.

— Cień? — wykrzyknął Tremal-Naik. — Powiedziałeś, że to był jakiś cień?

— Tak, panie.

— Kto to był? Mów prędko, Aghurze!

— Wydawało mi się, że to jakaś dziewczyna. Tak, jestem pewien, że to była dziewczyna.

— Ładna?

— Było zbyt ciemno, abym mógł przyjrzeć jej się dokładnie. Tremal-Naik przesunął ręką po czole.

— Cień... — powtórzył kilkakrotnie. — Czyżby to moja zjawa?

— Cień wpatrywał się we mnie przez kilka minut, po czym zrobił znak, abym się oddalił natychmiast. Zdziwiony i przerażony usłuchałem, ale nie zdążyłem zrobić nawet stu kroków, kiedy straszny krzyk dobiegł moich uszu. Poznałem: to krzyczał Hurti.

— A cień? — spytał Tremal-Naik w najwyższym napięciu.

— Nie oglądałem się, aby zobaczyć, czy ta dziewczyna została tam czy zniknęła! Rzuciłem się w dżunglę z karabinem w ręce. Dobiegłem do wielkiego baniana, u stóp którego wyciągnięty na wznak leżał biedny Hurti. Dotknąłem go... Był jeszcze ciepły, ale serce jego już nie biło...

— Czy jesteś pewien?

— Najpewniejszy, panie.

— Gdzie był ranny?

— Na ciele jego nie widziałem żadnej rany.

— To niemożliwe!

— A jednak tak było!

— I nikogo więcej nie widziałeś?

— Nie było nikogo. Najmniejszy szmer nie mącił ciszy. Przerażony strasznie rzuciłem się do rzeki, przepłynąłem ją, gubiąc po drodze karabin, i znalazłem się w naszej dżungli. Sześć mil biegłem bez tchu... Biedny Hurti...

ROZDZIAŁ II

TAJEMNICZA WYSPA

Głęboka cisza zapanowała po tym smutnym opowiadaniu Aghura.

Tremal-Naik zdenerwowany przechadzał się w milczeniu obok ogniska, z pochyloną na piersi głową, ze zmarszczonym czołem i skrzyżowanymi na piersiach rękoma. Kammamuri zamarły z przerażenia, skurczony, pogrążył się w myślach. Nawet pies przestał wyć i przytulił się do boku Darmy.

Ostre tony tajemniczej ramsingi wyrwały Tremal-Naika z głębokiej zadumy. Uniósł głowę, rzucił okiem w głąb dżungli, nad którą unosiła się gęsta mgła trujących wyziewów, obrócił się na pięcie i zbliżając nagle do Aghura, powiedział:

— Czy słyszałeś kiedy ramsingę?

— Tak, panie! Słyszałem raz jeden!

— Kiedy?

— Tej nocy, kiedy zginął Tamol, sześć miesięcy temu.

— Czy przypuszczasz, jak Kammamuri, że zwiastuje nieszczęście?

— Tak, panie.

— Czy wiesz, kto na niej gra?

— Nie wiem.

— Dlaczego chcą wymordować moich ludzi?

— Może chcą cię przerazić, abyś trzymał się z dala od ich terenów.

— Przypuszczasz więc, że mają tam swoją siedzibę?

— Nie wiem tego.

— Kammamuri, weź wiosła! — rozkazał Tremal-Naik.

— Co chcesz uczynić, panie? — wykrzyknęli z przerażeniem obydwaj słudzy. — Zabiją cię, jak biednego Hurtiego!

Tremal-Naik spojrzał na nich groźnie.

— Strzelec Czarnej Dżungli nigdy w życiu się nie bał i bać się nie będzie. Do łodzi, Kammamuri! — krzyknął ostro.

— Ależ, panie...

— Boisz się? — spytał z pogardą Tremal-Naik.

— Jestem wojownikiem — odparł z dumą Kammamuri.

— Więc idziemy! Tej nocy muszę się dowiedzieć, kim są te tajemnicze istoty, które wypowiedziały mi wojnę. I kim jest ta zjawa, która mnie urzekła?!

Kammamuri bez słowa wziął wiosła i skierował się ku rzece.

Tremal-Naik wszedł do chaty, zdjął z gwoździa karabin, zabrał dużą torbę prochu i wsunął za pas nóż.

— Ty zostaniesz tutaj, Aghurze — powiedział wychodząc. — Jeśli nie wrócimy za dwa dni, spróbuj przedostać się na wyspę Raimangal z Darmą i Punthą.

— Ach, panie...

— Czy nie masz odwagi tam pójść?

— Odwagi mi nie brak, ale chciałem powiedzieć, że źle czynisz, udając się tam.

— Tremal-Naik nie pozwoli się zabić, Aghurze!

— Weź ze sobą Darmę. Może będzie ci potrzebna.

— Zdradziłaby moją obecność, a ja chcę wylądować niedostrzeżony. Bądź zdrów, Aghurze!

Przerzucił karabin przez ramię i doścignął maharattę, który czekał już obok małej łódki schowanej zazwyczaj w dziupli starego drzewa.

— Jedziemy — powiedział.

Wskoczyli i zaczęli wiosłować w zupełnej ciszy. Głęboka ciemność spotęgowana gęstą mgłą, unosząca się nad kanałami, wyspami i wysepkami, spowiła Sunderbunds i rzekę Mangali.

Tremal-Naik w milczeniu wpatrywał się bacznie w to jeden to w drugi brzeg rzeki, skąd dochodziły ryki zwierząt.

Kammamuri siedząc pośrodku, cichymi uderzeniami wioseł wprawiał w ruch małą łódkę, która prując delikatnie wodę, zostawiała za sobą świetlną, fosforyzującą smugę... Można było mniemać, że zepsute, gnijące wody rzeki były nasycone fosforem.

Maharatta co kilka chwil przestawał wiosłować, wstrzymywał oddech i cały zamieniał się w słuch, pytając cicho Tremal-Naika, czy czegoś nie dojrzał lub nie usłyszał.

Płynęli już pół godziny, kiedy ciszę przerwał dźwięk ramsingi. Dochodził z prawej strony brzegu z tak bliska, że mogło się zdawać, iż grający znajduje się ledwie o sto kroków od nich.

— Stój! — szepnął Tremal-Naik.

Nie dokończył słowa, kiedy dźwięk innej ramsingi odpowiedział pierwszemu, ale z większej dali, melodią smętną i żałosną, w przeciwieństwie do pierwszej, pełnej życia i radości.

Muzyka indyjska, oparta na czterech zasadniczych motywach, ma ścisły związek z czterema porami roku. Jest smutna w okresie zimy, lekka i wesoła na wiosnę, ociężała i zmysłowa w upalne dni letnie i pełna radości jesienią.

Dwaj Hindusi, wsłuchując się w dobiegające ich tony muzyki, zastanawiali się, czemu każdy gra inną melodię? Czyżby to były sygnały? Tego obawiał się Kammamuri.

— Panie — powiedział szeptem. — Odkryli nas!

— Możliwe — odparł Tremal-Naik spokojnie.

— Może zawrócimy?... Ta noc może być zgubna dla nas.

— Tremal-Naik nie zawraca nigdy z raz obranej drogi. Nie myśl o tym... Niech ci się zdaje, że ramsingi grają dla przyjemności.

Maharatta ujął znów wiosła i niebawem znaleźli się w miejscu, gdzie koryto rzeki zwężało się. Uderzył ich podmuch dusznego wiatru, przesyconego trującymi wyziewami.

W niewielkiej odległości, na czarnym tle rzeki ukazały się dziwne ogniki. Niektóre, jakby przyciągane z niewidzialną siłą, przybliżały się do łódki i błyskawicznie gasły.

— Oto płynący cmentarz — powiedział Tremal-Naik. — Za dziesięć minut będziemy przy banianie.

— Czy przejedziemy? — spytał Kammamuri.

— Uzbrój się w cierpliwość...

— To niedobrze, panie, zakłócać spokój zmarłym.

— Brahma i Wisznu przebaczą nam. Nie martw się!

Kilka uderzeń wioseł wprowadziło łódkę w cieśninę rzeki, tworzącą w tym miejscu niewielkie rozlewisko, nad którym splatały się gałęzie olbrzymich tamaryszków, tworząc zielony gąszcz.

Unosiło się tu kilkanaście trupów, które przepłynęły kanałami Gangesu aż do Mangali.

— Naprzód! — zawołał Tremal-Naik.

Kammamuri chwycił znów wiosła. W tej chwili z głębi zielonego gąszczu pokrywającego ten pływający cmentarz, wyfrunęła chmara dziwnych ptaków o czarnych skrzydłach, długich nogach i ostrych dziobach.

— Co to jest? — zapytał zdumiony Kammamuri.

— Marabu — odpowiedział Tremal-Naik.

Ze sto sztuk tych grobowych ptaków przefrunęło nad ich głowami i osiadło na pływających trupach.

— Jedź naprzód, Kammamuri! — powtórzył Tremal-Naik.

Kammamuri ruszył i po upływie pół godziny przepłynęli upiorny cmentarz. Znaleźli się w szerokim basenie, rozdzielonym na dwie części przez ląd, na którym stał olbrzymi banian.

— Święty Banian — powiedział Tremal-Naik. Na dźwięk tej nazwy Kammamuri zadrżał.

— Panie — wyszeptał.

— Nie obawiaj się, maharatto. Odłóż wiosła i puść łódkę luzem, aby dobiła do brzegu wyspy. Tu na pewno kręcą się tamci ludzie.

Maharatta usłuchał rady pana i wyciągnął się na dnie łodzi. Tremal-Naik nabił karabin i zrobił tak samo.

Unoszona prądem łódź skierowała się na wschodnią stronę wyspy Raimangal. To tu zamieszkiwały tajemnicze istoty, które zamordowały Hurtiego.

Głęboka cisza panowała wokół. Nie słychać było szelestu bambusów kołysanych wiatrem ani dźwięków ramsingi. Wody rzeki płynęły ociężale i lśniły jak oliwa.

Tremal-Naik od czasu do czasu podnosił ostrożnie głowę i ostrym spojrzeniem badał brzegi rzeki, nie ufając panującej ciszy. Łódź osiadła w pobliżu wielkiego baniana, ale dwaj mężczyźni nie ruszali się z miejsca. Po kilku minutach niespokojnego oczekiwania Tremal-Naik podniósł się. Pierwszą rzeczą, jaką ujrzał, była ciemna postać leżąca wśród trawy, tuż w pobliżu brzegu.

— Kammamuri — wyszeptał — podnieś się i nabij pistolety. Maharatta wykonał rozkaz.

— Co widzisz, panie? — spytał cichym głosem.

— Spójrz tam!

— Ach! Tam leży jakiś człowiek — powiedział stłumionym głosem Kammamuri.

— Cicho!

Tremal-Naik uniósł karabin, celując w rozciągniętą na ziemi postać, ale zaraz go opuścił.

— Pójdziemy zobaczyć! Wydaje mi się, że ten człowiek nie żyje.

— A jeśli tylko udaje zmarłego?

— Chodźmy zobaczyć!

Obaj wyskoczyli z łodzi i skierowali się ku leżącemu. Kiedy byli już blisko, nagle poderwał się z szumem wielki marabu i odfrunął w stronę rzeki.

— Tam jest trup — wyszeptał Tremal-Naik. — A jeśli to jest?... — I nie kończąc zdania podbiegł do leżącego. Głuchy jęk wydarł mu się z ust. — Hurti!

Był to rzeczywiście martwy towarzysz Aghura. Leżał z rękoma i nogami wykrzywionymi w ostatnim konwulsyjnym spazmie. Kolana miał silnie zakrwawione, co oznaczało, że musiał być długo wleczony po ziemi. Z przymkniętych ust wydobywał się kawał języka.

Tremal-Naik uniósł Hurtiego, chcąc zbadać jak został zamordowany. Jednak na jego ciele nie było widać żadnej rany. Dopiero po chwili dostrzegł na szyi siną pręgę, a z tyłu głowy guz, zadany prawdopodobnie kamieniem.

— Udusili go! Ja ich zniszczę! Muszę im pokazać moją siłę... Wracaj do łodzi, Kammamuri!

— Biedny Hurti — wyszeptał maharatta. — Czemu go zabili, i to w tak bestialski sposób?

— Dowiemy się, Kammamuri, i przysięgam ci, że Tremal-Naik pomści tę zbrodnię!

— Obawiam się, panie, że mordercy są liczni i silni.

— A Hurti? Czy zostawimy go tutaj?

— Jutro rano wrzucę go do świętych wód Gangesu.

— A więc nie wrócisz ze mną do chaty, panie?

— Nie, Kammamuri, pozostanę tutaj. Opuszczę wyspę wtedy, kiedy załatwię tu wszystkie sprawy.

— Chcesz dać się zamordować?

Pogardliwy uśmiech wykrzywił usta Tremal-Naika.

— Nie zapominaj, że jestem synem dżungli. Wróć do łodzi, Kammamuri.

— Za nic na świecie, panie!

— Dlaczego?

— Kto ci pomoże, jeśli przytrafi ci się coś złego? Pozwól mi towarzyszyć sobie. Przysięgam, że pójdę za tobą wszędzie.

— Nawet jeśli udam się na poszukiwanie mojej zjawy?

— Tak, panie!

— Zostań więc, ale pamiętaj, że będzie to niebezpieczna wyprawa. A teraz, chodź ze mną!

Tremal-Naik skierował się w stronę brzegu, chwycił łódź i mocnym uderzeniem wywrócił ją.

— Co robisz, panie? — spytał zdziwiony maharatta.

— Nikt nie powinien wiedzieć, że tu wylądowaliśmy. A teraz dalej! Musimy odkryć tajemnicę.

Skierowali się w stronę Świętego Baniana, którego potężne konary rysowały się dumnie na tle otaczających ciemności.

ROZDZIAŁ III

MŚCICIEL HURTIEGO

Banian, czyli figowiec bengalski, osiąga wysokość największych dębów. Ma olbrzymi pień, a z jego niezliczonych gałęzi wyrastają korzenie sięgające ziemi, które wrastając w nią tworzą dookoła macierzystego pnia „las" pni, często o średnicy 280-500 metrów.

Zdarza się często, że pod takimi zakorzenionymi pniami, tworzącymi wiele dziwnych kolumn, znajdują się osiedla ludzi.

Banian, pod którym dwaj Hindusi zamierzali spędzić noc, był jednym z największych. Podpierany przez z górą sześćset kolumn miał olbrzymi pień, który w górnej części był ścięty.

Tremal-Naik i Kammamuri usiedli w pobliżu pnia, jeden przy drugim, z bronią na kolanach.

— Ktoś tu na pewno przyjdzie — powiedział cichym głosem Tremal-Naik. — Biada temu, kto pierwszy dostanie się pod ostrzał mego karabinu.

— Sądzisz, panie, że będą to mordercy Hurtiego? — spytał Kammamuri.

— Jestem pewien! Zobaczysz, że do jutrzejszego ranka dowiemy się wielu dziwnych rzeczy.

— Pochwycimy pierwszego, który się tu zjawi i zabijemy.

— To będzie zależało od okoliczności. A teraz bądź cicho i miej dobrze otwarte oczy.

Wyjął z kieszeni liść betelu o aromatycznym zapachu, kawałek orzecha i trochę wapna, i zaczął żuć tę mieszaninę, która wzmacnia żołądek, orzeźwia mózg i chroni zęby.

Minęły dwie godziny, podczas których nic nie zmąciło ciszy, jaka panowała w gęstym mroku olbrzymiego drzewa.

Dobiegała północ, kiedy do czujnych uszu Tremal-Naika dobiegł cichy dźwięk „rim-bam-bo", dobywający się jakby spod ziemi.

Ogarnął go lekki niepokój.

— Kammamuri — powiedział cichym głosem — miej się na baczności. Słyszysz? To nowy, nieznany dźwięk.

— Skąd dobiega? Nic nie słyszę.

— Zdaje mi się, że spod ziemi.

— To niemożliwe, panie.

— Mam zbyt dobry słuch, abym się mógł mylić.

— Cóż to może być?

— Wkrótce się dowiemy.

— Panie, może tu kryje się jakaś straszna tajemnica?

— Boisz się?

— Nie boję się. Jestem maharattą.

— Wydaje mi się, jakby spod ziemi dochodził głos bębna hauka — powiedział Tremal-Naik.

— Tak, to nie może być nic innego. Teraz go słyszę — odpowiedział Kammamuri, który znał wszystkie instrumenty, używane w dżungli przez Hindusów. — To jest dźwięk kotła, używanego w wyjątkowych okolicznościach i to za pozwoleniem semidara powiatu. Ale dlaczego pod ziemią? Czyżby jakieś tajemnicze istoty miały tam swoją siedzibę?

— Pewnie tak, Kammamuri!

— Co uczynimy, panie?

— Poczekamy. Ktoś z nich pewnie wyjdzie.

— Tikora! — wykrzyknął nagle jakiś głos.

Dochodził z tak bliska, że można było sądzić, iż jego posiadacz znajduje się za ich plecami.

— Tikora — mruknął Tremal-Naik. — Kto to powiedział? Obejrzał się wokoło, spojrzał w górę, ale nikogo nie dojrzał.

Gałęzie baniana rysowały się mgliście w mroku.

— Czyżby ktoś ukrył się wśród gałęzi?

— Ależ nie — powiedział drżąc na całym ciele Kammamuri. — Ten głos był za nami.

— Dziwne!

— Tikora — powtórzył tajemniczy głos.

Rozejrzeli się znów niespokojnie. Nie ulegało wątpliwości, że ktoś znajdował się obok nich, ale nie był widoczny.

— Panie — wyszeptał Kammamuri — to na pewno jakiś duch!

— Nie wierzę w duchy — odpowiedział Tremal-Naik. — Znajdziemy tego, kto chce ci napędzić strachu.

— Ach! Spójrz w górę, panie. Popatrz! — wykrzyknął maharatta.

Tremal-Naik uniósł głowę i spojrzał na drzewo banianowe. Wydobywała się stamtąd dziwna jasność.

— Światło... - wyszeptał.

— Uciekajmy, panie! — błagał Kammamuri.

Spod ziemi dał się słyszeć grzmot, a potem ze ściętego pnia baniana popłynął znów dźwięczny głos ramsingi. Z głębi dżungli odpowiadały mu podobne dźwięki.

— Uciekajmy, panie! — powtórzył przerażony Kammamuri.

— Nigdy! — wykrzyknął stanowczym głosem Tremal-Naik. — Chodź, Kammaniuri! Zanim zaczniemy walkę, musimy zobaczyć z kim będziemy się bić.

Pociągnął maharattę i ukryli się wśród kolumn baniana.

— Ani słowa więcej! — szepnął Tremal-Naik.

Z olbrzymiego pnia wydobywał się przeraźliwie ostry dźwięk, który odezwał się echem w całej krainie Sunderbunds. Snop światła biegnący z wierzchołka pnia zgasł. Ukazała się głowa okryta żółtym turbanem, a po chwili postać Hindusa, który czepiając się gałęzi zsunął się na ziemię. Za nim pojawiło się około czternastu Hindusów, wszyscy ubrani jedynie w krótką spódniczkę.

Piersi ich były wytatuowane wizerunkiem węża z kobiecą głową, otoczonego kołem liter sanskrytu. Gruby sznur z jedwabiu, mający ołowianą kulę na końcu, otaczał kilkakrotnie krótką spódniczkę. Za nim zatknięty był sztylet. Wszyscy siedli kołem na ziemi. Miejsce pośrodku zajął stary Hindus o błyszczących oczach dzikiego kota.

— Dzieci moje, nasza wszechmocna dłoń ukarała śmiałka, który odważył się stąpnąć na ziemię poświęconą Thugom. I tę ofiarę należy dołączyć do poprzednich. Ale bogini nasza nie jest zadowolona — powiedział smutnym głosem.

— To prawda — powiedzieli chórem Hindusi.

— Tak jest, wolni synowie Indii, nasza bogini wymaga dalszych ofiar.

— Niech nasza Wielka Głowa rozkazuje.

— Wiem, że jesteście dzielni — powiedział stary Hindus — ale nie nadszedł jeszcze czas.

— Na co czekamy?

— Grozi nam wielkie niebezpieczeństwo! Jakiś człowiek ośmielił się spojrzeć na Dziewicę, strzegącą pagodę naszej bogini.

— To straszne! — wykrzyknęli Hindusi.

— Tak, dzieci moje. Ten śmiałek odważył się patrzeć w twarz Dziewicy! I musi zginąć od naszego niezawodnego sznura.

— Kim jest ten człowiek?

— Dowiecie się już wkrótce! Przynieście teraz ofiarę! Dwaj Hindusi podnieśli się i zbliżyli do ciała Hurtiego. Tre-mal-Naik zobaczywszy, że ciągną zwłoki Hurtiego do pnia baniana, skoczył z karabinem w ręce.

— Co robisz, panie? — wybełkotał przerażony Kammamuri, powstrzymując go. — Zgubisz nas! Ich jest czternastu!

— Masz rację, Kammamuri. Jeszcze nie nadszedł czas — uspokoił się Tremal-Naik.

Tymczasem zwłoki Hurtiego znalazły się w środku zgromadzonych u nóg starego Hindusa.

— Kali! — wykrzyknął starzec wznosząc oczy ku niebu, po czym wyciągnął sztylet zza pasa i pchnął go w pierś zmarłego.

— Ty podły nędzniku! — ryknął Tremal-Naik. — Tego już za wiele!

I wybiegł z ukrycia.

Błysk światła rozdarł panujące ciemności. Rozległ się strzał i starzec trafiony kulą prosto w pierś, zwalił się na zwłoki Hurtiego.

ROZDZIAŁ IV

W DŻUNGLI

Na nie oczekiwany huk wystrzału, wszyscy Hindusi zerwali się na nogi, trzymając sztylety w lewej, a jedwabne sznury w prawej ręce.

Widząc wodza na ziemi, pławiącego się we krwi, pragnęli przyjść mu z pomocą i zapomnieli na chwilę o zabójcy. Z tego momentu skorzystali Tremal-Naik i Kammamuri, aby rzucić się do ucieczki.

Pokryta ciernistymi krzakami i wysokimi bambusami dżungla miała wiele kryjówek. W ciągu kilku minut obydwaj uciekający znaleźli się pod łodygami bambusów i bez tchu padli na ziemię.

— Nie ruszaj się, jeśli ci życie miłe! — powiedział szeptem Tremal-Naik.

— Coś uczynił, panie! Uduszą nas, tak jak udusili biednego Hurtiego.

— Pomściłem jego śmierć! Nie znajdą nas!

Z daleka dobiegało wycie mieszkańców banianowego drzewa.

— Zemsta! Zemsta! — krzyczeli.

Trzy ostre dźwięki ramsingi zabrzmiały w dżungli, a spod ziemi rozległo się „rim-bam-bo".

Po chwili ukrywający się usłyszeli trzask łamanych gałęzi i ujrzeli jednego z Hindusów ze sztyletem w ręku, przebiegającego tuż koło nich i znikającego w gęstwinie dżungli.

— Myślą, że uciekliśmy daleko i biegną w nadziei, że nas odnajdą. Za kilka minut nie będziemy już mieli się czego obawiać.

— Nie dowierzajmy temu, panie... Boję się tych ludzi.

— Cicho!

Drugi Hindus przebiegł w kilka chwil później i znikł w ciemnościach dżungli.

Z dali dochodziły krzyki i gwizdy — wreszcie zapanowała cisza.

Minęło pół godziny. Wszystko wskazywało na to, że Hindusi zgubili trop.

— Kammamuri — powiedział Tremal-Naik. — Możemy uciekać! Wszyscy są już daleko od nas.

— Jesteś tego pewien, panie?

— Nie słyszę nic podejrzanego.

— A dokąd pójdziemy? Czy znów w stronę baniana?

— Tak, Kammamuri.

— Chcesz sprawdzić, co się tam kryje wewnątrz?

— Powrócimy tam w nocy i wykryjemy tajemnicę.

— Jak myślisz? Kim są ci ludzie?

— Nie wiem. Ale będę wiedział. I muszę dowiedzieć się, kim jest Dziewica, Kapłanka Pagody. Słyszałeś, co mówił ten stary?

— Tak, panie!

— Nie jestem pewien, ale zdaje mi się, że to jest dziewczyna, która mnie urzekła. Ta, której szukam. Teraz rozumiesz?

— Ciszej, panie — wyszeptał Kammamuri zdławionym głosem. — Bambus się poruszył. Cicho!

Tremal-Naik rozejrzał się wokoło i nagle drgnął. Ledwie dostrzegalny szmer dał się słyszeć z kierunku wskazanego przez maharattę.

— Ktoś się zbliża — szepnął.

Szelest wzmagał się. Nagle między dwoma bambusami ukazał się Hindus, który nachylił się nad ziemią, przykładając rękę do ucha. Przez kilka chwil trwał tak bez ruchu, po czym wstał jakby węszył powietrze.

— Gary — wyszeptał.

Drugi Hindus wyszedł zza drzewa.

— Czy coś słyszysz? — spytał pierwszy.

— Nic!

— A jednak zdawało mi się, że słyszę jakiś szept.

— Myliłeś się. Jesteśmy na fałszywym tropie.

— A gdzie jest reszta?

— Wszyscy są przed nami, Gary. Obawiam się, że ludzie, którzy tu wylądowali, mogą napaść na pagodę.

— Po co?

— Niedawno Kapłanka Pagody spotkała obcego mężczyznę. Jeden z naszych widział, jak wymieniali porozumiewawcze znaki. Ten człowiek chce uwolnić naszą Dziewicę!

— To okropne przestępstwo!

— Tej nocy towarzysz tego, który ośmielił się podnieść oczy na Kapłankę Pagody naszej uwielbianej bogini Kali, wylądował tutaj. Niewątpliwie przyszedł na przeszpiegi.

— Ale on został uduszony jedwabnym sznurem.

— To prawda. Ale teraz wylądowali tu inni i jeden z nich zabił naszego kapłana.

— Kim jest ten, który patrzył w twarz Kapłanki Pagody?

— To niezwykły człowiek, Gary, zdolny do wszystkiego. Tremal-Naik, strzelec Czarnej Dżungli.

— On musi umrzeć!

— Zginie na pewno! Dokądkolwiek ucieknie, dosięgniemy go, a nasz sznur go zadusi. A teraz idź prosto, aż do brzegu rzeki, ja zaś udam się do pagody i będę czuwać nad kapłanką.

— Niech nasza bogini Kali ma cię w swej opiece.

Dwaj Hindusi rozeszli się w różnych kierunkach. Kiedy tylko ucichły ich kroki, Tremal-Naik rozkazał:

— Kammamuri, musimy się rozstać. Pójdziesz za Hindusem, który udał się w stronę rzeki. Ja pójdę śladem drugiego.

— Ukrywasz coś przede mną, panie. Czemu nie idziesz i ty w stronę rzeki?

— Muszę się udać do pagody!

— Nie rób tego, panie!

— Muszę. W pagodzie jest dziewczyna", która mnie oczarowała.

— A jeśli cię zabiją?

— To ja ich zabiję, a nie oni mnie. Idź już, Kammamuri, idź... Sługa podniósł się z głębokim westchnieniem.

— Panie — spytał wzruszonym głosem — gdzie się spotkamy?

— W naszej chacie, jeśli ujdę śmierci. A teraz uciekaj! Maharatta skrył się w dżungli, a Tremal-Naik przerzuciwszy karabin przez ramię i rozejrzawszy się wkoło, szybkimi, cichymi krokami oddalił się z miejsca kryjówki.

Droga była ciężka. Cały teren, jak okiem sięgnąć pokryty był wysokimi bambusami. Tremal-Naik urodzony w dżungli poruszał się tu ze zdumiewającą szybkością i pewnością siebie, nie czyniąc najmniejszego szmeru.

Od czasu do czasu przykładał ucho do ziemi, aby się upewnić, że nie traci śladów Hindusa, który szedł przed nim.

W ten sposób przebył więcej niż milę, kiedy nagle zamilkły odgłosy kroków Hindusa.

Tremal-Naik zaniepokoił się.

— Co się mogło stać? — mruknął do siebie, rozglądając się wokoło. — Czyżby Hindus spostrzegł, że jest śledzony?

Pełzając przebył jeszcze parę kroków, po czym uniósł się trochę, ale w tejże chwili padł na ziemię, poczuł bowiem, że oparł się o jakieś miękkie ciało, które zwisało z góry.

Straszna myśl przyszła do głowy strzelca. Rzucił się gwałtownie w bok, wyciągając nóż i spoglądając w górę.

W pierwszej chwili nie dojrzał nic. Ale wśród liści palmy dał się słyszeć szmer. Czarne długie miękkie cielsko gada ześlizgnęło się z drzewa i popełzło po ziemi, aby zaatakować strzelca. Pyton — uświadomił sobie.

Był wielki, długości siedmiu metrów. — Jeśli się poruszę, jestem zgubiony — pomyślał.

Gad wyciągnął łeb w stronę strzelca, który zachowywał sztywność trupa. Zbliżał się kilkakrotnie dotykając go, lecz nie atakując.

Tremal-Naik leżał ciągle bez ruchu. Kiedy wąż oddalił się, strzelec podniósł się i wolno ruszył w drogę. Sądził, że jest już poza niebezpieczeństwem, gdy nagle usłyszał groźny głos:

— Co robisz tutaj?

O kilka kroków od niego, w pobliżu miejsca, gdzie znikł pyton, wyłonił się nagle wysoki, przeraźliwie chudy Hindus, uzbrojony w sztylet i sznur zakończony ołowianą kulą.

— Co robisz tutaj? — powtórzył groźnym głosem.

— A ty co tu robisz? — zapytał z lodowatym spokojem Tremal-Naik.

— Chcę cię zabić!

Tremal-Naik wybuchnął śmiechem, dostrzegł bowiem pytona zawieszonego na drzewie nad głową Hindusa.

— Myślisz o tym, jak mnie zabić, a nie wiesz, że śmierć czyha już w pobliżu ciebie.

— Zginiesz pierwszy! — krzyknął Hindus, zamierzając zarzucić sznur na strzelca.

Syk węża zatrzymał go w momencie, kiedy już, już miał wypuścić pętlę lassa w stronę Tremal-Naika.

Przerażony odwrócił się, aby uciekać, ale potknął się i padł na ziemię.

— Ratunku! Ratunku! — krzyknął przeraźliwie. Olbrzymi gad błyskawicznie skoczył i owinął się wokół Hindusa. Dał się słyszeć trzask miażdżonych kości.

— Ratunku! Ratunku! — krzyczał ostatkiem sił Hindus. Tremal-Naik jednym susem skoczył ku pytonowi i zręcznym uderzeniem sztyletu przeciął go na dwoje. Chciał raz jeszcze uderzyć, aby go dobić, gdy usłyszał hałas nadbiegających ze wszystkich stron ludzi.

— To on! — krzyknął ktoś. Tremal-Naik rzucił się w dżunglę do ucieczki.

— To on! To on! — krzyczał ten sam głos.

Trzy następujące po sobie strzały rozległy się wśród ciemności.

Tremal-Naik, cudem uniknąwszy pocisków, odwrócił się i zmierzył do nacierających napastników.

Błysnął ogień, huknął strzał. Jeden z nacierających wydał okrzyk bólu, zatoczył się i upadł.

Tremal-Naik rzucił się do ucieczki, zygzakując w lewo i w prawo, aby uniknąć kul wrogów. Biegł bez wytchnienia przez kwadrans, wreszcie zatrzymał się na chwilę, aby zaczerpnąć tchu, a potem znów puścił się pędem przez błotnisty teren, gdzie stały kałuże brudnej, cuchnącej wody. Oczy jego nabiegły krwią. Zmęczony biegł jednak dalej, nie zważając na przeszkody, myśląc jedynie o tym, aby pomiędzy nim a wrogami była jak największa przestrzeń.

Ile czasu tak biegł — nie wiedział.

Kiedy wreszcie się zatrzymał, zobaczył w odległości dwustu kroków wspaniałą pagodę, stojącą nad brzegiem stawu, wśród potężnych ruin.

ROZDZIAŁ V

KAPŁANKA PAGODY

Pagoda zbudowana w stylu hinduskim, z szarego granitu, wznosiła się na wysokość dwudziestu metrów. Szeroka podstawa, zajmująca dwie trzecie wysokości, otoczona była przepięknie rzeźbionymi kolumnami.

Im bardziej ku górze, tym bardziej zwężała się jej konstrukcja zakończona dużą metalową kulą, do której przyczepiony był na ostrym kolcu wąż z głową kobiety.

Tremal-Naik zatrzymał się i zdumionymi oczyma patrzył na pagodę.

Rozejrzał się wokoło.

Miejsce, w którym się zatrzymał, było zupełnie puste i na przestrzeni co najmniej mili pozbawione wszelkiej roślinności czy bambusów.

Jestem zgubiony — pomyślał. — Jeśli nie uda mi się tu znaleźć schronienia, będę miał na karku wszystkich Hindusów w ciągu pięciu minut... Uduszą mnie...

Przez chwilę wahał się: czy zawrócić w głąb dżungli?

Wpatrzył się w ruiny, ale nigdzie nie dostrzegł miejsca, gdzie mógłby się schronić.

— A gdybym tak wspiął się na górę? — powiedział wpatrując się w szczyt pagody. Dla człowieka obdarzonego dużą siłą i zręcznością, wdrapanie się na wierzchołek pagody po kolumnach i rzeźbach nie było rzeczą trudną.

Tremal-Naik nie wahał się. Przerzucił karabin przez ramię i pędem puścił się w kierunku świątyni.

Kiedy stanął przed pagodą rozejrzał się niespokojnymi oczyma wokoło, przez chwilę wsłuchiwał w otaczającą ciszę i pewny, że nic mu chwilowo nie grozi zaczął się wspinać na szczyt.

Z dużą szybkością wdrapał się na jedną kolumnę, po czym po murze świątyni, czepiając się bożków, przechodząc po ich torsach, stawiając nogi na ich głowach, wspinał się coraz wyżej i wyżej.

I dziwna rzecz.

Im wyżej się wspinał, tym silniej uderzało jego serce, tym więcej miał siły.

Wiele razy o mało nie zwalił się z wysoka, wiele razy zawisł w powietrzu. Wreszcie ostatkiem sił skoczył na kopułę, gdzie na ostrym kolcu zawieszony był potworny wąż o kobiecej głowie. Ku wielkiemu zdziwieniu Tremal-Naik zobaczył teraz duży otwór, jakby studnię, z przerzuconą nad nią szeroką kładką.

— Gdzie ja jestem? — spytał zdumiony. —Ta studnia prowadzi prawdopodobnie do wnętrza pagody.

Opuścił się z kopuły i spojrzał w dół. Ale w świątyni panowały absolutne ciemności i cisza. Widocznie nie było tu nikogo.

Nagle rzuciła mu się w oczy gruba, świecąca lina, przymocowana do kładki, która ginęła w ciemnościach pagody. Chwycił ją i pociągnął ze wszystkich sił. W tej samej chwili zobaczył, że do drugiego jej końca przyczepiony był ciężki przedmiot, który przy poruszeniu wydawał przeciągły dźwięk.

— Może to lampa wotywna? — pomyślał Tremal-Naik. — Boże sprawiedliwy, ci dwaj Hindusi mówili o kapłance, która czuwa... Czyżby tu właśnie była...

I nie kończąc myśli, przycisnął rękę do serca, które zabiło mu gwałtownie.

Uczepił się liny i wolno zaczął zsuwać się w ciemności, nie zastanawiając się dokąd idzie i co go tam czeka.

Wreszcie nogi jego uderzyły o jakiś przedmiot, który zadźwięczał metalicznie, a echo powtórzyło ten dźwięk w pustce kilkakrotnie.

Tremal-Naik nachylił się, aby zorientować się, co to był za przedmiot. Nagle dobiegł go delikatny szmer cicho otwieranych drzwi. Zamarł w bezruchu. Któż to?

Chwycił pistolet, zdecydowany drogo sprzedać swe życie.

Głębokie westchnienie, które dobiegło jego uszu, sparaliżowało go. Stał bez ruchu, gdy cień jakiś stanął przed wielkim posągiem, czerniejącym w dole pod liną.

— Oto jestem, potworna bogini — usłyszał dziewczęcy głos, na dźwięk którego poczuł się wzruszony do głębi duszy. — Nienawidzę cię — mówił głos z goryczą. — Nienawidzę cię, okrutna bogini Kali, która skazałaś mnie na wieczne cierpienie, niszcząc wszystko, co miałam najdroższego na ziemi. Mordercy... Nędznicy... Bodaj byście wszyscy byli przeklęci na wieki, w tym i w drugim życiu...

Rozległ się głośny szloch...

Tremal-Naik zadrżał. Poznał ten głos, którego nie mógł zapomnieć. Przez chwilę wahał się — czy zsunąć się z liny? Ale już było za późno: cień dziewczyny zniknął w ciemności, a w chwilę później dał się słyszeć szelest zamykanych drzwi.

— Czyż nigdy nie zdołam odkryć tej tajemnicy? — wyszeptał z wściekłością Tremal-Naik. — Kim jest ta okrutna bogini Kali? Kim jest ta dziewczyna, rzucająca przekleństwa o północy, w godzinie duchów i zjaw, zbrodni i zemsty?

Zsunął się po linie i stanął na coś, co zadźwięczało metalicznie.

— Co to jest? — szepnął.

Nachylił się i dotknął misy z brązu. Potem przeszedł po omacku kilka kroków i trzymając w ręku broń przysiadł w oczekiwaniu na promień jutrzenki, który by rozjaśnił ciemności panujące w tajemniczej świątyni.

Wiele godzin upłynęło w absolutnej ciszy, póki powoli nie zaczęły gasnąć gwiazdy w blasku rodzącego się dnia.

Tremal-Naik nie ruszał się z miejsca. Około czwartej rano promień słońca przedarł się przez szeroką szczelinę w głąb pagody.

Tremal-Naik zerwał się, odurzony widokiem, jaki roztaczał się przed jego zdumionymi oczyma. Znajdował się w wielkiej kopule, której ściany pokryte były dziwacznymi malowidłami, przedstawiającymi dziesięć wcieleń Wisznu.

Pośrodku kopuły widać było liczne rzeźby duchów zła, które już od pokoleń błądzą po świecie i nie mogą powrócić ani zaznać spokoju, dopóki nie zbiorą wielkiej ilości ofiar morderstw. W kręgu tych posągów wznosiła się olbrzymia kobieca postać z brązu. Miała cztery ręce, z których dwie trzymały szpadę i jedwabny sznur, a dwie czaszki ludzkie. Łańcuch podobnych czaszek leżał u jej stóp. Biodra jej otaczał pas uciętych nóg i rąk ludzkich.

Twarz była wytatuowana. Ciemnopurpurowy język wysuwał się z jej ust, które wykrzywiał okrutny uśmiech. W uszach miała kolczyki, na przegubach rąk złote bransolety. Nogi jej deptały trupa pokrytego ranami.

Poniżej odrażającego posągu bielała waza z marmuru, wmurowana między lśniące kamienie podłogi i napełniona przezroczystą wodą, w której pływała mała złota rybka.

Tremal-Naik stał przed posągiem okrutnej bogini Kali bez ruchu. W tej chwili od strony drzwi dał się słyszeć lekki szmer. Obrócił się z bronią gotową do strzału, ale zaraz cofnął, wydając okrzyk zdumienia i radości.

Tuż przed nim stała olśniewającej urody dziewczyna. Jej twarz wyrażała trwogę. Elegancka, smukła sylwetka o nieskazitelnych proporcjach, jasna, aksamitna cera, czarne, piękne oczy i prosta linia nosa wskazywały na jej anglo-hinduskie pochodzenie. Bujne, długie kasztanowe włosy przetykane kwiatami sciampaga, wydzielającymi upajający zapach, rozdzielone były nad czołem oplecionym sznurem dużych pereł.

Na widok tej cudownej dziewczyny Tremal-Naik cofnął się i wyszeptał:

— Ada! Ada! Moja zjawa z dżungli.

Dziewczyna zrobiła krok naprzód, zrzucając płaszcz z jedwabiu. Złoty pancerz, inkrustowany najpiękniejszymi diamentami o wielkiej wartości, obejmował jej piersi i krył się w szalu z kaszmiru, haftowanego srebrem.

Kilka sznurów pereł i brylantów okalało jej szyję, bransolety inkrustowane drogimi kamieniami ozdabiały jej nagie ramiona, a szerokie pantalony z białego jedwabiu, spięte były przy kostkach ozdobnymi bransoletami z bladoróżowego koralu.

Promień słońca, który przedarł się przez wąski otwór, oświetlił ją jak zjawisko, utkane z kosztowności i spowił w olśniewającym blasku.

— Moja Ada... Moje urocze zjawisko — powtórzył Tremal-Naik, wyciągając ku niej ręce. — Jaka jesteś piękna!

Dziewczyna rozejrzała się trwożnie i zbliżyła do niego.

— Coś uczynił, nieszczęsny — powiedziała cicho. — Po coś tu przyszedł?

Tremal-Naik padł przed nią na kolana z wyciągniętymi ramionami, ale ona odsunęła się przerażona jeszcze bardziej.

— Nie dotykaj mnie — powiedziała cicho. Tremal-Naik nie mógł powstrzymać westchnienia, które wydarło mu się z piersi.

— Jesteś tak piękna — powiedział.

— Milcz! Nie wolno ci tak mówić do mnie!

— Jesteś piękna — powtórzył. Położyła mu palec na ustach.

— Milcz, jeśli nie chcesz mej zguby. Nie wiesz, nieszczęsny, jakie straszne niebezpieczeństwa nam grożą.

— Jestem Tremal-Naik, strzelec Czarnej Dżungli. Powiedz mi, kto ci zagraża, a ja go zniszczę.

— Nie mów tak, Tremal-Naiku. Ty nic nie wiesz...

— Posłuchaj, nie widziałem nigdy tak pięknej kobiety tu w dżungli. Kiedy ujrzałem cię po raz pierwszy w promieniach zachodzącego słońca, byłem wstrząśnięty. Zdawało mi się, że jesteś bóstwem, które spłynęło na ziemię z nieba.

— Milcz! Milcz! — powtórzyła złamanym głosem, zasłaniając twarz rękoma.

— Nie mogę milczeć, słodki kwiecie dżungli! — wykrzyknął Tremal-Naik gwałtownie. — Kiedy zniknęłaś mi z oczu, zdawało mi się, że wraz z tobą uszła część mego życia... Oczarowałaś mnie...

— Tremal-Naiku — wyszeptała błagalnie.

wie Tej nocy nie mogłem zasnąć — mówił. — Myślałem o tobie. Chciałem cię znów ujrzeć... Każdego wieczoru wychodziłem tam, gdzie cię spotkałem. I byłem szczęśliwy widząc cię... Nie mówiłaś nic, ale twoje oczy mówiły tak wiele! — Przerwał nagle, zadyszany, patrząc czule na dziewczynę, która ukryła twarz w dłoniach. — Ach! Nie chcesz, bym mówił dalej! — wykrzyknął z rozpaczą w głosie.

Uniosła głowę i spojrzała na niego oczyma zwilgotniałymi od łez.

— Przestań proszę. Dzieli nas przepaść. Czemuś się tu zjawił, nieszczęsny! Aby wzbudzić we mnie nadzieję na ratunek? Czyż nie wiesz, że to miejsce jest przeklęte! Nie powinni tu przychodzić ci, których kocham...

— Których kochasz? — spytał radośnie Tremal-Naik. — Powtórz raz jeszcze to słowo. Więc to prawda, ty mnie kochasz? Powiedz, czy przychodziłaś tam każdego wieczoru... dla mnie?

— Tremal-Naiku, przestań. Będę musiała umrzeć... Umrzeć? Dlaczego? Jakie niebezpieczeństwo ci grozi? Nie, to niemożliwe! Jestem tu przy tobie, aby cię obronić. Cóż mnie obchodzi, że to miejsce jest przeklęte! Jestem silny, tak silny, że potrafię zburzyć tę świątynię i unieszkodliwić to potworne monstrum, które oblewałaś wonnościami...

— Jak to? Ty wiesz o tym, że jestem Kapłanką Pagody?

— Widziałem cię dziś w nocy...

— Byłeś tutaj?

— Tak! Tam... zawieszony na sznurze.

— Czy oni cię widzieli?

— Gonili mnie, ale im umknąłem.

— Ach, nieszczęsny! Jesteś zgubiony! — krzyknęła z rozpaczą. Tremal-Naik zbliżył się ku niej.

— Powiedz, kogo się tak strasznie boisz? — spytał, z trudem hamując wściekłość. — Co oznacza ta złota rybka pływająca w marmurowej wazie, ten wąż z głową kobiety, ci ludzie, którzy duszą bliźnich jedwabnymi sznurami, mieszkający pod ziemią?... Chcę to wiedzieć, Ado, muszę to wiedzieć.

— Nie pytaj mnie, Tremal-Naiku.

— Czemu?

— To straszna historia. Ciąży na mnie ich wyrok! Oni są mocni i straszni!

— Cóż to za ludzie?

— Nie wolno mi tego powiedzieć.

— A gdybym ci kazał?

— Nie, boję się, bardzo się boję! Tremal-Naiku straszny wyrok ciąży na mnie... Straszny i bezlitosny, który trwać będzie aż do mojej śmierci... Kocham cię, ale...

— Kochasz mnie? Kochasz? — powtórzył.

— Tak... Kocham cię, Tremal-Naiku.

— Przysięgnij, że będziesz moją żoną!

Niepokój odmalował się na twarzy pięknej dziewczyny.

— Tremal-Naiku — powiedziała głuchym głosem — będę twoją żoną, jeżeli to będzie możliwe. Jeżeli ja, poświęcona śmierci...

Odsunął się od niej zdziwiony.

— Poświęcona śmierci? Co to znaczy? — zapytał.

— Tak, jestem poświęcona śmierci... W dniu, w którym dotknie mnie mężczyzna, okrutny jedwabny sznur przetnie pasmo mego życia. Takie jest moje przeznaczenie. O Boże, cóżem uczyniła, aby być tak nieszczęśliwą? Za jakie nie popełnione grzechy jestem na wieki przeklęta? Dlaczego? — Gorzki szloch wydarł jej się z piersi i po słodkiej twarzyczce pociekły łzy.

Tremal-Naik spytał wzruszony do głębi duszy:

— Co mogę uczynić? Powiedz, co mam zrobić? Rozkazuj! Jestem twoim niewolnikiem. Czy chcesz, bym cię stąd zabrał? Powiedz...

— Nie, nie! — powiedziała szybko — to grozi śmiercią nam obojgu.

— Czy chcesz, bym stąd odszedł? Powiedz... Kocham cię... Uwielbiam... Ale jeśli twoje życie zależy od naszego rozstania, zapomnę o miłości, która zakwitła w mym sercu. Będę żył jak nieszczęśliwy potępieniec, ale poddam się przeznaczeniu! Powiedz! Co mam uczynić?

Dziewczyna łkała.

Przyciągnął ją lekko ku sobie i otoczył ramieniem. W tej chwili dały się słyszeć ostre tony ramsingi.

— Uciekaj! Uciekaj, Tremal-Naiku — krzyknęła przestraszona. — Uciekaj! Inaczej jesteśmy zgubieni.

— Przeklęta muzyka — krzyknął Tremal-Naik.

— Idą — mówiła dziewczyna cichym, złamanym głosem. — Jeśli nas tu znajdą, poświęcą swej potwornej bogini Kali. Uciekaj! Uciekaj!

— Przenigdy!

— Więc chcesz, aby mnie zabili?

— Obronię cię!

— Uciekaj, nieszczęsny, uciekaj!

Zamiast odpowiedzi Tremal-Naik podniósł karabin i nabił go. Dziewczyna zrozumiała, że nie ruszy się z miejsca.

— Zlituj się nade mną, oni zaraz tu będą...

— Zaczekam na nich i przysięgam ci na mego Boga, że pierwszy, który ośmieli się podnieść na ciebie rękę, zostanie zabity jak tygrys w dżungli.

— Więc zostań. Pomogę ci. Wierzę, że nam się uda... Podniosła swój płaszcz i skierowała ku drzwiom, którymi weszła. Tremal-Naik podbiegł i zatrzymał ją.

— Dokąd idziesz? — spytał.

— Na spotkanie tego, który się zbliża, aby mu zabronić tu wejść. Dziś o północy wrócę. Czekaj... Wola Boska zostanie dopełniona i... jeśli nam się uda... uciekniemy...

— Powiedz mi jeszcze... Jak się nazywasz?

— Ada Corisant.

— Ada Corisant... Ada... Jak pięknie brzmi to imię. Teraz idź już! O północy czekam na ciebie.

Dziewczyna rzuciła ostatnie spojrzenie na Tremal-Naika i wyszła.

ROZDZIAŁ VI

WYROK ŚMIERCI

Wzruszona i zapłakana Ada po wyjściu z pagody udała się do małego pomieszczenia o pięknych kolorowych storach, bogato udekorowanego malowidłami bożków. Był tam już mężczyzna, który niecierpliwie przechadzał się po pokoju.

Szczupły, wysoki Hindus, otulony w bogatą szatę z żółtego jedwabiu z haftowanym złotem tajemniczym emblematem. W jego energicznej twarzy lśniły czarne, pełne okrucieństwa oczy. Na nagich ramionach widać było wiele białych blizn i wytatuowanych liter.

Na widok wchodzącej Ady stanął w miejscu, badawczo wpatrzył się w nią i uśmiechnął grymasem, który wzbudzał dreszcz grozy.

— Pozdrawiam Kapłankę Pagody — powiedział, padając przed nią na kolana.

— Pozdrawiam wodza, ulubieńca bogów — odpowiedziała drżącym głosem dziewczyna.

Oboje zamilkli i wpatrywali się w siebie, jak gdyby pragnąc przeniknąć myśli drugiego.

— Kapłanko Pagody — powiedział Hindus po kilku minutach milczenia — grozi ci wielkie niebezpieczeństwo!

Ada zadrżała. Głos Hindusa brzmiał głucho i groźnie.

— Gdzieś była tej nocy? Mówiono mi, żeś weszła do pagody!

— To prawda. Przysłałeś mi nowe perfumy... Poszłam do świątyni, aby je rozlać u stóp twojego bóstwa.

— Powiedz „naszego" bóstwa.

— Tak... naszego bóstwa — powtórzyła posłusznie.

— Coś widziała w świątyni?

— Nic!

— Kapłanko Pagody, kłamiesz! — krzyknął Hindus groźnie. — Odkryłem wszystko.

Ada skoczyła w tył, wydając okrzyk przerażenia.

— Tak — ciągnął dalej, hamując z trudem gniew — odkryłem wszystko. Twoje serce, któremu zakazane było bić dla kogokolwiek na ziemi, zapałało miłością do człowieka, którego spotkałaś w Czarnej Dżungli. On przekroczył granice naszych ziem, podniósł rękę na nas, popełnił straszną zbrodnię i znikł... Ale ja go odnalazłem... Ten człowiek wtargnął do pagody.

— Kłamiesz! Kłamiesz! — zawołała dziewczyna.

— Kapłanko Pagody, ukrywasz tego człowieka. Zapomniałaś o swoich obowiązkach.

— Kłamiesz! Kłamiesz! — krzyczała coraz bardziej przerażona.

— Ale człowiek ten nie może wyjść stąd żywy — ciągnął dalej Hindus z okrutnym uśmiechem. — To wariat... Szaleniec... Chciał z nami prowadzić wojnę... Z nami, którzy jesteśmy wszechmocni, przed którymi nawet Anglia drży... Wąż zakradł się do jaskini lwa, ale nie wie o tym, że lew go rozszarpie...

— Nie czyń mu krzywdy! Hindus roześmiał się złośliwie.

— Któż może się oprzeć woli naszej bogini?

— Ja!

— Ty?

— Tak, ja, ty nędzniku!

Ada szybkim ruchem chwyciła sztylet z zatrutym ostrzem i przyłożyła go do piersi.

— Co chcesz zrobić? — zapytał przerażony.

— Suyodhana — powiedziała stanowczym głosem — jeżeli temu człowiekowi spadnie włos z głowy, twoja bogini Kali straci swoją kapłankę.

— Rzuć ten sztylet!

— Suyodhana! Przysięgnij na twą boginię, że Tremal-Naik opuści pagodę cały i zdrów.

— To niemożliwe! Ten człowiek został skazany, a jego krew przyobiecana naszej bogini.

— Przysięgnij! — krzyknęła Ada groźnie.

Suyodhana chciał przez chwilę skoczyć ku dziewczynie i odebrać jej sztylet, ale lęk, że dosięgnie go zbyt późno, powstrzymał go.

— Posłuchaj, Kapłanko Pagody — powiedział z udanym spokojem. — Ten człowiek będzie uratowany pod jednym warunkiem... Musisz złożyć przysięgę, że na zawsze wyrzekniesz się jego miłości.

Ada jęknęła boleśnie i załamała ręce.

— Nie mogę — powiedziała, wybuchając płaczem. — Nie mogę tego przysiąc.

— Jesteś wybranką naszej bogini Kali.

— Kocham tego człowieka.

— Przysięgnij, a będzie uratowany!

— Czyś nigdy w życiu nie kochał? — spytała zrozpaczona dziewczyna.

— Nie wiem, co to jest miłość — powiedział surowo. — Przysięgnij, Kapłanko Pagody, bo inaczej zniszczę tego człowieka! Przysięgaj!

— A więc — powiedziała zgasłym głosem. — Ja... ja... przysięgam, że nie będę kochała tego człowieka — wyszeptała... i padła zemdlona.

Suyodhana wybuchnął okrutnym śmiechem.

— Przysięgłaś, że go przestaniesz kochać — stwierdził podnosząc sztylet, który upuściła. — Ale ja nie przysiągłem, że ten człowiek wyjdzie stąd cało. Uśmiechnij się, cudowna bogini Kali, i ciesz się. Tej nocy przyniesiemy ci nową ofiarę.

Przytknął do ust złoty gwizdek i wydał przeciągły świst. Wszedł Hindus, opasany jedwabnym sznurem, ze sztyletem w ręku i ukląkł przed Suyodhana.

— Otom jest, synu świętych wód Gangesu!

— Karna, zabierz ze sobą Kapłankę Pagody i czuwaj nad nią— rozkazał Suyodhana.

— Możesz liczyć na mnie!

— Dziewica pragnie umrzeć... Będzie chciała popełnić samobójstwo... Trzeba jej w tym przeszkodzić. Nasza bogini nie ma w tej chwili innej kapłanki oprócz niej. Jeśli umrze, zginiesz i ty!

— Będę czuwać nad nią bez wytchnienia.

— Zgromadzisz pięćdziesięciu naszych ludzi i rozstawisz ich wkoło pagody. Ten człowiek nie może nam ujść!

— Czyżby ktoś obcy był w świątyni?!

— Tak, Tremal-Naik, strzelec Czarnej Dżungli. A teraz idź i o północy staw się tutaj.

Hindus wziął Adę na ręce i wyszedł. Suyodhana poczekał chwilę, dopóki nie zapanowała cisza, i ukląkł przed marmurową wazą, w głębi której pływała złota rybka.

— Mój ojcze! — wyszeptał. Na dźwięk głosu rybka ukazała się na powierzchni wody. — Mój ojcze — ciągnął dalej Hindus. — Jakiś nędznik ośmielił się podnieść wzrok na naszą Kapłankę Pagody. Ten człowiek znajduje się w naszych rękach... Powiedz, czy ma żyć, czy zginąć?

Rybka zanurzyła się w wodzie.

Suyodhana zerwał się, a z oczu jego strzelił dziki blask.

— Bogini go skazała — mruknął cicho. — Ten człowiek umrze!

Po odejściu Ady Tremal-Naik padł na posadzkę zmęczony, ale szczęśliwy. Nigdy dotąd nie czuł się tak szczęśliwy.

— Jakże jest piękna!... Jakże jest piękna! — powtarzał w myśli. — Będzie moją żoną. Muszę ją stąd wyrwać. Musimy uciec?

Podniósł się i przeszedł kilka kroków.

— Biedna Ada — mówił dalej. — Jest taka przerażona! Boi się śmierci. Muszę zgłębić jej straszną tajemnicę!

Stanął. Znów dał się słyszeć dźwięk ramsingi.

— Przeklęty instrument — pomyślał. — Ciągle go słyszę! Zwiastuje nieszczęście... Czy mnie zauważyli? Czy zabili mego maharattę?

Wstrzymał oddech i zaczął nasłuchiwać.

Z dala doszedł go cichy szmer głosów, które pochodziły z zewnątrz. — Cóż to? Słyszę ludzkie głosy... Czyżby to byli mieszkańcy tamtych ponurych podziemi?...

Rozejrzał się podejrzliwie wokoło. Był sam. Spojrzał w stronę wejścia do pagody, ale nikogo nie zauważył.

— Wiem, że za chwilę coś się stanie. Ale pokażę im, kim jest Tremal-Naik.

Zbadał uważnie swój karabin i pistolet, obejrzał ostrze swego sztyletu, tyle razy zbroczonego krwią węży i tygrysów, po czym przysiadł za posągiem z brązu, starając się być jak najmniej widoczny.

Dzień ciągnął się powoli. Zbyt powoli jak dla człowieka skazanego na głód i siedzenie bez ruchu.

Stopniowo zapadał zmrok i wkrótce ciemności objęły pagodę. Dźwięki ramsingi zamarły, ucichły też i szmery. Tajemnicza cisza panowała wokoło.

Ale Tremal-Naik nie ruszał się z miejsca. Przytknął ucho do podłogi świątyni, aby móc usłyszeć najmniejszy szelest. Wkrótce doszedł doń dziwny odgłos. Zdawało mu się, że ktoś ześlizguje się po linie, na końcu której była lampa wotywna. Ale nie mógł nikogo dostrzec. Ścisnął mocno broń w ręku i ukląkł, — Któż to może być? — myślał. — Nie! To niemożliwe.

W ciemnościach dał się słyszeć metaliczny dźwięk. Lampa zadrżała... Ktoś był uczepiony do liny. Kto? Tremal-Naik nie mógł już powstrzymywać się dłużej.

— Kto tam? — zawołał.

Na pytanie nikt nie odpowiedział. Zapanowała cisza. Wstał i spojrzał w górę. Księżyc lśnił na niebie, oświetlając kopułę i część liny. Ale nie było nikogo.

— To dziwne — pomyślał.

Po upływie jakiegoś czasu znów rozległ się metaliczny dźwięk. — Kto tam? — spytał głośno.

I znów cisza była mu odpowiedzią.

Tremal-Naik podbiegł do lampy i potrząsnął liną, na której była zawieszona.

Rozległ się wybuch śmiechu.

— Ach tak — krzyknął z wściekłością Tremal-Naik. — Śmiejesz się? Poczekaj! — I jednym ruchem noża przeciął linę. Lampa spadła na ziemię, wydając dźwięk, który długo niósł się echem pod sklepieniem pogrążonej w ciemnościach świątyni.

Znów rozległ się śmiech. Tremal-Naik skoczył i skrył się za posągiem bogini Kali.

Był już najwyższy czas. Drzwi otworzyły się i do pagody wszedł Suyodhana. Na jego twarzy malowała się piekielna radość, a z oczu bił blask ponurego zadowolenia. Stanął przed posągiem, za którym ukrył się Tremal-Naik, trzymając nóż w zębach i broń w obu rękach.

Suyodhana zbliżył się. Za nim stanęło dwudziestu czterech Hindusów uzbrojonych w sztylety i jedwabne sznury.

— Drogie dzieci! — powiedział Suyodhana okrutnym, stanowczym głosem. — Jest północ.

— Jesteśmy gotowi pomścić naszego kapłana — powiedzieli chórem zebrani.

— Bezczelny człowiek ośmielił się sprofanować świątynię naszej bogini Kali. Na jaką karę zasłużył?

— Na śmierć! — wykrzyknęli wszyscy.

— Tremal-Naiku — zawołał groźnie Suyodhana — ukaż się! Jednym skokiem strzelec znalazł się przed posągiem bogini.

— Macie zamiar zabić Tremal-Naika? — wykrzyknął ze śmiechem. — Widać nie znacie strzelca Czarnej Dżungli. Niech wystąpi jako pierwszy ten, który ma w sobie dość odwagi, aby zmierzyć się ze mną. Będę walczyć o kobietę, którą kocham, a którą wy skazaliście na śmierć. Dalej, naprzód! Walczcie o waszą Kapłankę Pagody!

Jeden z Hindusów rzucił się naprzód, ale w momencie, kiedy chciał zarzucić jedwabne lasso na głowę strzelca, potknął się i padł u stóp Tremal-Naika, który jednym uderzeniem kolby karabinu roztrzaskał mu głowę.

— Dalej! Dalej! — krzyczał wojowniczo Tremal-Naik. Pozostali Hindusi rzucili się ku niemu z wściekłością.

— Śmierć! Śmierć! — krzyczeli groźnie.

Jednemu z nich udało się zarzucić lasso na szyję Tremal-Naika, ale ten wyślizgnął się z pętli dusiciela, wyrwał nóż zza pasa i w kilku ruchach wdrapał się na posąg bogini Kali.

— Walczcie! — krzyczał wodząc wokoło strasznym wzrokiem. Chciał przeskoczyć ponad głowami Hindusów i znaleźć się

u wyjściowych drzwi, ale... nie zdążył... Dwa sznury schwytały go za ręce, a ołowiane kule uderzyły z taką siłą w nerki, że padł na ziemię, wydając okrzyk bólu.

W tej samej chwili rzucili się na niego jak sfora psów i mimo rozpaczliwego oporu, mocno związali.

— Na pomoc! Ratunku! — wyrzęził.

— Śmierć! Śmierć! — ryczeli Hindusi.

Suyodhana, który dotąd obojętnie, z daleka przypatrywał się walce, zbliżył się, popatrzył na niego i uśmiechnął okrutnie. Tremal-Naik plunął mu w twarz.

— Bezbożniku! Zginiesz! — powiedział syn świętych wód Gangesu, chwytając sztylet i podnosząc go nad głową jeńca, który patrzył nań z pogardą. — Dzieci moje, na jaką karę zasłużył ten człowiek? — spytał.

— Na śmierć! — odpowiedzieli chórem.

— Tak się stanie! Tremal-Naik zawołał rozpaczliwie:

— Ado! Moja ukochana Ado!

Ostrze sztyletu zatopiło się w jego piersi. Zamknął oczy. Straszny spazm wstrząsnął jego ciałem, które po chwili zesztywniało.

— O wielka bogini Kali — powiedział Suyodhana, zwracając się do bóstwa — zapiszemy w twej księdze imię nowej ofiary.

Na jego znak, dwaj Hindusi unieśli ciało Tremal-Naika.

— Wyrzućcie go do dżungli. Niech służy jako pokarm dla tygrysów — rozkazał Suyodhana. — Bodajby wszyscy niewierni ginęli w ten sposób!

Koniec wersji demonstracyjnej.

ROZDZIAŁ VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XVI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

CZĘŚĆ II

ROZDZIAŁ I

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ V

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ VIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ IX

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ X

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIII

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ROZDZIAŁ XIV

KONIEC SUYODHANA

My się jeszcze spotkamy! — ta groźba Suyodhana niepokoiła kapitana Mackphersona.

Bał się o los swojej córki. Drżał ojej przyszłość, drżał, aby znów nie wpadła w ręce potworów.

I Tremal-Naik nie był spokojny. Wiedział, że musi bronić swej Ady i swego szczęścia.

Suyodhana nie kapitulował! Ale on, Tremal-Naik będzie walczyć. Czyż całe jego dotychczasowe życie nie było jednym pasmem walk i zmagań? Czyż nie drwił ze śmierci w dżungli, polując na tygrysy czy jadowite węże w błotnistych kałużach i bagnach Sunderbunds?

Kapitan z młodymi małżonkami przeprowadził się do Kalkuty, sądząc, że w mieście łatwiej będzie skryć się przed zemstą groźnego Suyodhana. Żołnierze i służba dniem i nocą czuwali wokół ich rezydencji. Ale to nie wystarczało Tremal-Naikowi. On nie dowierzał nikomu. Toteż codziennie sam chodził na zwiady i węszył po ulicach miasta.

Zaglądał w twarz wszystkim tubylcom. Szukał dusicieli.

Jego młoda żona, którą z konieczności zaniedbywał, smuciła się i trapiła myślami, co to będzie? Jak będzie wyglądać ich życie, w wiecznej niepewności?

W tym czasie zdarzył się dziwny wypadek.

Pewnego dnia Tremal-Naik wszedł do jednego z domów na przedmieściu Kalkuty. Wśród biesiadujących Hindusów spostrzegł nagle dziwnie znajomą postać. Do złudzenia przypominała mu Suyodhana.

Tremal-Naik ubrany po europejsku od czasu ślubu, w garnitur od najlepszego angielskiego krawca w Kalkucie, nie lękał się, że zostanie rozpoznany, toteż nie spuszczał oka z podejrzanego gościa. Człowiek ten, otoczony przez kilkunastu tubylców, wydawał im jakieś rozkazy.

Czy był to Suyodhana, któremu udało się odnaleźć nową rezydencję kapitana? Czy szykował się do wykonania zemsty za porażkę poniesioną w pagodzie na wyspie Raimangal?

Tremal-Naik wrócił do domu, ale nie chcąc zakłócać spokoju swej żonie i kapitanowi, nie powiedział im ani słowa o spotkaniu.

Nazajutrz znów poszedł do tej samej gospody, gdzie z daleka już zauważył swego wroga. Tym razem Tremal-Naik namaścił sobie twarz olejkiem kokosowym i przebrał się w szaty hinduskiego kapłana, aby nie wpaść w oko wroga.

Zebrani nie zwrócili na niego najmniejszej uwagi. Tremal-Naik skonstatował z radością, że jego wróg siedzi na tym samym miejscu, i że dziś jest sam.

Wiedział, że to Suyodhana. I nie spuszczał z niego wzroku.

Po jakimś czasie zbliżyli się do niego dwaj Hindusi. Słyszał każde ich słowo i widział dokładnie każdy ruch ręki. Z wymienianych cichych zdań dowiedział się, że przeczucia jego były słuszne.

Nędznicy zamierzali zabić kapitana, a jego córkę znów porwać, aby oddać ją w ofierze potwornej bogini Kali.

Tremal-Naik obmyślił plan działania. Nie mógł zaatakować Suyodhana w gospodzie. O tym, żeby go kazać aresztować nie mógł nawet marzyć, wiedział bowiem, że i wśród żołnierzy może się znaleźć członek sekty, który pozwoli więźniowi uciec. Czekał więc...

Suyodhana opuścił gospodę o zmierzchu. Wyszedł sam.

W przebraniu kapłana, którego ciemna szata zlewała się ze zmierzchem gęstniejącym na ulicach miasta, Tremal-Naik skradał się cichymi krokami wzdłuż ulic i krył się w cieniu drzew, idąc za wrogiem.

Nie zastanawiał się, co zrobi... Pozostawił wszystko przypadkowi. Suyodhana nie wiedząc, że jest śledzony, spokojnie zmierzał ku jednej z bram Kalkuty.

Kiedy Suyodhana wszedł na drogę prowadzącą do rezydencji kapitana, Tremal-Naik zrozumiał, że nie ma czasu do stracenia, że musi działać natychmiast.

Jednym skokiem rzucił się na wodza Thugów i z dawną zręcznością zarzucił mu na szyję jedwabny sznur.

Suyodhana zatrzepotał bezradnie rękoma i zwalił się jak kłoda na ziemię.

Thug dusiciel, który tyle ofiar miał na swym sumieniu, zginął od uduszenia.

Tremal-Naik popchnął nogą trupa i oddalając się spiesznie w mrok nocy szepnął:

— Idź w zaświaty, morderco! Idź! Spotkamy się w dżungli... umarłych!