Karol May

TAJEMNICE KLASZTORU

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

KARA

SANTA JAGA

POŚCIG I PUŁAPKA

DZIWADŁO

TAJEMNICE KLASZTORU

Karol May

KARA

Bawole Czoło i Piorunowy Grot po drodze pełnej przygód dotarli do góry i doszli aż nad sam staw krokodyli. Dopiero tutaj pozsiadali z koni, zdejmując także Józefę. Oczy kobiety były zapadłe, a na całej twarzy malowało się przerażenie. Owa pewność siebie, z jaką odpowiadała Sternauowi znikła obecnie bez śladu. Drżała na całym ciele, ledwie trzymała się na nogach. Bezsilnie zsunęła się na ziemię. Wielki jak jezioro staw imponował nie tylko swoim ogromem, ale i spokojem. Rosnące nad brzegiem nieliczne drzewa odbijały się w głębi, czyniąc dodatkowo jakieś niesamowite, ponure wrażenie.

- Po co mnie tu przyprowadziliście? - spytała z przerażeniem.

- Zaraz zobaczysz - odparł Helmer.

- Chcecie mnie zamordować?

- O nie, tylko osądzić.

Zbladła jak płótno, z trudem zaciskała wargi, by nie zdradzić swego strachu, jednak był tak wielki, że aż zęby zaczęły jej dzwonić.

- Wy nie jesteście moimi sędziami.

- Nie, a kto inny, szanowna seniorito?

- Nie macie prawa mnie sądzić! Od tego, w tym kraju jest wyższa władza!

- A, może ty jesteś tą wyższą władzą?

- Ja? Dlaczego? Co to za pytanie?

- Bo sądziłaś seniora Arbelleza i wyrok swój kazałaś wykonać. My robimy to samo i tyle władzy ile ty sobie przywłaszczyłaś pozwalamy teraz przyznać sobie.

- Tego nie zrobicie. Jesteście tylko myśliwymi, a ja córką przyszłego prezydenta.

- A od kiedy to wolno córkom prezydentów wydawać i wykonywać wyroki? Zresztą proszę się nie ośmieszać. Twój ojciec to wyjątkowy łotr, mam nadzieję, że niedługo uda nam się i tego zbrodniarza dostać w swoje ręce. A ty jesteś wyrzutkiem, uosobieniem wszelkiego zła, zarówno cielesnego jak i duchowego. Te krokodyle, którym zamierzamy cię rzucić na pożarcie, są pomimo swej brzydoty stokroć przyjemniejsze niż ty.

Czegoś podobnego nie słyszała jeszcze nigdy, nikt nie odważył się rzucić w nią tyloma wyzwiskami, jednak nie oburzyła się na nie. Strach złamał jej dumę. Poczuła się tak nędzną, tak bezsilną, iż złożywszy ręce poczęła błagać jak żebraczka:

- Miejcie litość! Arbellez przecież nie umarł.

- Okażemy ci taką samą litość, jak ty okazałaś naszemu przyjaciela - odpowiedział Bawole Czoło. - Teraz uważaj! 

Przyłożył rękę do ust i wydał z siebie płaczliwy ton. Natychmiast woda stawu zmąciła się. Tu i ówdzie powyskakiwały na powierzchnię jakieś ciemne punkty podobne do zgniłego pnia albo czarnego kamienia. Punkty te poczęły się poruszać. Dopiero teraz można było poznać potworne łby krokodyli. Z wielką szybkością płynęły do brzegu bijąc swymi długimi ogonami, tak iż całe masy rozpryskiwały się dokoła. Swe straszne paszcze rozdziawiały tak szeroko, że można było ujrzeać całe rzędy straszliwych zębów i zamykały je od czasu do czasu z łoskotem. Był to rzeczywiście przerażający widok. 

Krew zmroziła się w żyłach Józefy. Te paszcze pełne robactwa, pijawek i nieczystości miały ją porwać i zmiażdżyć swymi ostrymi jak sztylety kłami. Sam fetor jaki te zwierzęta wydawały z siebie był zdolny odebrać przytomność, cóż dopiero myśl, że ma być wydana na pastwę tych obrzydliwych gadów. 

- O Santa Madonna! - zawołała z jękiem - To okrutne żarty. Przecież to nie może być waszym rzeczywistym zamiarem wrzucić mnie na łup tym bestiom? 

- O nie, zaraz cię nie wrzucimy - odpowiedział Bawole Czoło. - To byłoby zbyt łagodne dla ciebie. Nie zasłużyłaś na szybką i nagłą śmierć. Znasz przecież Alfonso, owego draba, co twierdzi, że jest hrabią de Rodriganda. 

- Znam - odparła. 

- Wiesz, że był kiedyś w hacjendzie del Erina? 

- Wiem.

- I słyszałaś zapewne o jego przygodach, jakie mu się tutaj przydarzyły? 

- Opowiadał mi. 

- Opowiadał ci także jak wisiał nad paszczami krokodyli? 

Na samo wspomnienie wstrząsnął nią dreszcz. 

- Tak - odrzekła słabo. 

- Na drzewie?

- Tak.

- Niestety udało mu się wówczas uratować, ale obecnie jest to wykluczone. Otóż popatrz na drzewo. To, to samo, na którym on wisiał. 

Popatrzyła w górę. Rzeczywiście ujrzała pochyłe drzewo tuż nad brzegiem, którego jeden konar zwisał nad wodą, jakby umyślnie tam umieszczony. Przymknęła oczy, miała uczucie, że całe jej ciało rozpada się na tysiące kawałków.

- Na tym samym konarze zawiśniesz - dodał poważnie Misteka. - Krokodyle nie zmiażdżą cię od razu, tylko kawałek po kawałku będę rozrywały twoje ciało.

- Łaski! - jęknęła nie otwierając oczu.

- Łaski? - zawołał śmiejąc się szyderczo - A ty w ogóle wiesz co to jest łaska?

- Ja postanowiłam się poprawić!

- Ty? Ty się nigdy nie poprawisz! Nawet gdybyśmy darowali ci życie, stałabyś się jeszcze gorsza.

- Darujcie mi życie, a wyznam wszystko co wiem.

- Co?

- Wszystko co zrobiłam.

- Tego nie chcemy wiedzieć.

- Ani tego co zrobił mój ojciec i stryj?

- To wiemy.

- Opowiem wam wszystko o Henryku Landoli.

- Nie chcemy słyszeć o tym łotrze.

- Wszystkie tajemnice domu Rodriganda.

- To nas w ogóle nie obchodzi - odpowiedział z flegmą. - Niech mój brat zarzuci lasso.

Jeden z Misteków odpiął natychmiast swoje lasso i począł się wspinać na drzewo. Wdrapawszy się na górę umocował środek rzemienia wokół dwóch konarów zwisających nad wodą, końce lassa uchwycił w zęby i tak zsunął się na ziemię.

Bawole Czoło także odwiązał swoje lasso robiąc z niego pętlę.

- Tak, teraz możemy zaczynać - powiedział.

- Litości! - wrzeszczała Józefa podnosząc ręce w górę.

- Litość względem ciebie byłaby przestępstwem - odparł Misteka zwolna przywiązując koniec lassa do zwisającego pnia.

- Wyznaję, że Alfonso nie jest synem hrabiego de Rodriganda, tylko mego stryja! - zawołała podnosząc się na kolana i składając ręce jak do modlitwy.

- O tym wiem bez ciebie! Chodź tutaj!

Podsunął jej pętlę pod ramiona ściskając ją mocno.

- O Boże, Boże, nikt się nade mną nie ulituje? - poczęła jęczeć strasznym głosem. - Ja wyznam, wszystko, wszystko, tak, że cały majątek Rodrigandów odzyskacie! 

- Ten majątek nie jest nasz! Nie chcemy go! Ciągnijcie, raz... Poczęła rzucać rękami i nogami. 

- Ja nie chcę, nie chcę; ja chcę żyć, nie chcę umierać! - krzyczała donośnie. 

- Dwa... - komenderował ze spokojem wódz. 

Przyczołgała się do niego i silnie chwyciła go za nogi wołając: 

- I ty zginiesz ze mną, nie puszczę cię okrutniku! 

- Trzy... - zabrzmiał jego głos. 

Odtrącił ją od siebie; w tej chwili dwóch Indian pociągnęło silnie lasso... straszliwy, przerażający krzyk rozdarł powietrze. 

Józefa straciła grunt pod nogami i została uniesiona w górę. 

Wszystkie paszcze skierowały się w jej stronę, lecz nie zdążyły jej dosięgnąć. Mistekowie pociągnęli ponownie, zawisła tuż nad łbami gadów kołysząc się z początku w wielkich, potem coraz mniejszych kołach nad taflą wody, dopóki nie zawisła spokojnie tuż nad ich rozdziawionymi paszczami... Gady poczęły swój taniec. Woda zapieniła się od uderzeń ogonów. Z nad zbitej masy widać było dzikie podskoki i szaloną walkę bestii. Helmer dotychczas przyglądał się w milczeniu. 

- Poczekajcie! - odezwał się wreszcie - Straciła przytomność. 

- Mamy ją zanurzyć w stawie? Zaraz przyjdzie do siebie, jak dam się jej napić wody - zawołał jeden z trzymających Misteków. 

- Nie - odpowiedział Bawole Czoło. - Krokodyle te natychmiast by się nią zajęły, a ona nie może umrzeć. 

- Mamy ją tak zostawić, dopóki nie dojdzie do siebie? 

- Tak. Przywiążcie lasso do pnia, by nie trzeba jej było trzymać przez cały czas. 

Wszyscy usiedli na trawie, czekając na chwilę przytomności Józefy. Powierzchnia wody błyszczała silnie od promieni słońca padających na nią, był to tak silny blask, że nie można było na niego długo patrzeć, zbyt oślepiał. Bawole Czoło spojrzał nieco w bok i w tej sekundzie padł na ziemię. 

- Uff! - zawołał półgłosem. 

Piorunowy Grot, jako doświadczony myśliwy natychmiast pojął całą sytuację. W mgnieniu oka również padł na ziemię jak długi. 

- Co się dzieje? - spytał szeptem.

- Indianin - odparł Bawole Czoło.

- Gdzie?

- Tam, pod wielkim cyprysem.

Oczy wszystkich skierowały się w tym kierunku. Rzeczywiście było widać jakiegoś Indianina stojącego spokojnie, ale nie był już sam, towarzyszył mu jeszcze jeden, widocznie nie zauważyli jeszcze Misteków.

- Podciągnijcie ciało wiszącej w górę, aby zakryły ją liście - odezwał się Bawole Czoło. - Nie chcę, aby ją spostrzegli.

- Może spuścimy ją na ziemię? - spytał jeden z Misteków.

- Nie, musielibyście wejść na drzewo, a to na pewno by zauważyli.

Podciągnęli Józefę w górę, w tej samej chwili pod cyprysem zjawił się trzeci Indianin.

- Zdaje się, że jest ich więcej - powiedział Piorunowy Grot. - Tylko nie mogę rozpoznać, do jakiego szczepu należą. To może stanowić dla nas pewne niebezpieczeństwo, muszę podejść do nich bliżej.

- Sam jeden? - spytał Bawole Czoło. - Dwóch więcej zdziała, idę z moim bratem. On podejdzie ich z prawej strony stawu, ja z lewej. Spotkamy się z nimi.

- A nasi ludzie, co z nimi?

- Poczekają tu dopóki nie wrócimy.

Mistekowie natychmiast położyli się w wysokiej trawie, która zakrywała ich całkowicie, podczas gdy Bawole Czoło i Piorunowy Grot poczołgali się w stronę nieproszonych gości. Gdyby przeczuwali co za przeciwnika mieli przed, a właściwie za sobą, inaczej by postępowali.

Poprzedniej nocy, pomimo ciemności od północy w stronę hacjendy zbliżało się dwóch jeźdźców. W małej dolince, niedaleko zabudowań jeden z nich zatrzymał konia i rzekł:

- Tutaj będziemy musieli zaczekać.

- Dlaczego, senior Pirnero? - spytał drugi.

- Bo nie wiemy jak wygląda sytuacja w hacjendzie. Juarez już ruszył, Francuzi kręcą się tam także, więc nie można wiedzieć kogo tam zastaniemy, przyjaciół czy wrogów. Musimy zaczekać aż do rana i wtedy przekonamy się jak sprawy stoją.

- W takim razie nie wolno zapalać ogniska. Co z pańskimi oczami, bolą jeszcze?

- O nie. Pańskie ziele sprawiło cuda. Wprawdzie jednego mi brak, ale za to drugim widzę tak dobrze jak przedtem.

- To mnie cieszy, a więc zsiądźmy z koni i zaczekajmy do rana. Przywiązali wierzchowce do krzaków, sami zaś rozłożyli się w trawie, znużeni bardzo podróżą zaniechali dalszej rozmowy. 

Około pomocy nie słysząc nic podejrzanego ukołysani ciszą rzeczywiście chcieli się przespać, 

gdy nagle rozległ się jakiś silny tętent. 

- Kto tu może przybywać? - rzekł ten, którego drugi tytułował Pirnero. - Posłuchaj, nadjeżdża ktoś jeszcze. 

Chwycili za broń, nagle zauważyli, że jeden z jeźdźców zatrzymuje konia i woła za siebie: 

- Kto nadjeżdża? 

- A kto wola?

- Taki jeden, co posyła kulkę, jeśli nie otrzyma odpowiedzi. 

- Oho, ja też ma strzelbę. 

Słychać było naciąganie kurków. 

- Odpowiadaj! - krzyknął ten pierwszy. - Podaj przynajmniej hasło! 

- Hasło? - zapytał ten z tyłu. - Jeśli wspominasz hasło, to musisz być cywilizowanym człowiekiem, zresztą mówisz po hiszpańsku jak biali. Należałeś do załogi del Erina? 

- Tak.

- Jesteś pewnie jednym z vaqueros? 

- Nie, byłem w służbie u seniora Kortejo. 

- Do diabła, to jesteśmy kamratami. 

- Tobie też się udało uciec? 

- Dzięki Bogu, tak. 

- W takim razie nie potrzebujemy na siebie nastawać, możemy się nawet połączyć. 

- Naturalnie, chodź do mnie. 

Rozmowy tej z największą uwagą słuchano w wąwozie, po czym jeden z siedzących tam, podszedł do uciekinierów z tymi słowami: 

- Proszę, nie przestraszcie się tylko! Jesteśmy nastawieni przyjacielsko. 

- Do stu piorunów? - szepnął jeden. - Co gadacie? To przecież ludzie, tego durnego Korteja. 

Obaj Meksykanie stanęli w pierwszej chwili jak rażeni piorunem, dopiero po jakimś czasie jeden z nich spytał: 

- Coście za jedni? Także uciekinierzy?

- Nie.

- No cóż, to musimy być ostrożni. Ilu was jest?

- Dwóch.

- Chyba żartujecie, skąd przybywacie?

- Od rzeki Rio Grandę del Norte.

- A gdzie zmierzacie?

- Do hacjendy del Erina.

- Do kogo?

- Do mojej córki i do was.

- Do córki? Kim jesteście?

- Nie poznajecie mnie po głosie? Ja jestem Kortejo.

- Bzdura! - szepnął jego towarzysz. - Ta gra przestaje być zabawna.

- Kortejo? - spytał Meksykanin - Nie opowiadajcie takich niedorzeczności. Kortejo nie będzie powracał tylko z jednym człowiekiem.

- Ale tak właśnie jest! Zaraz zobaczycie. Przyjdę do was.

- Ale sam. Trzymam strzelbę gotową do strzału.

Uciekinierzy połączyli się i bacznie nasłuchiwali zbliżających się kroków. Poznali, że rzeczywiście idzie tylko jeden człowiek, więc się nieco uspokoili. Kortejo podszedł i zatrzymując się w bezpiecznej odległości powiedział:

- Ma któryś z was przy sobie zapałki? Ja przybywam z dzikiej puszczy, więc cierpię na ich brak.

- Zapałki? Do czego? - spytał jeden Meksykanin.

- Abyście przy świetle mogli mnie obejrzeć i rozpoznać.

- Jeśli tak, to dobrze. Zbliż tutaj swoją twarz.

Sięgnął do kieszeni. Wkrótce potem błysnął słaby płomień i oświetli twarz Korteja.

- Do diabła! - zawołał. - To naprawdę wy, senior Kortejo. Gdzie macie pozostałych.

- O tym dowiecie się później. Powiedzcie mi najpierw, co się stało w hacjendzie, że musieliście uciekać.

- Jesteśmy dosyć daleko od hacjendy, więc nie mamy się chyba czego obawiać. Może uda nam się spotkać jeszcze kilku naszych.

Obaj Meksykanie zsiedli z koni.

- Chodźcie ze mną do wąwozu - rzekł Kortejo. - Tam możemy się dobrze ukryć. Nawet, gdyby jeszcze któryś z naszych uciekł to i tak będzie musiał przejeżdżać koło nas, więc wtedy go przywołamy. 

Podeszli do towarzysza Korteja. Ten dotychczas w milczeniu przysłuchiwał się ich rozmowie. Gdy się zbliżyli położył rękę na ramieniu Korteja i spytał: 

- Senior, to prawda? Nazywacie się Kortejo? 

- Tak, prawda - odrzekł. 

- Nie Pirnero?

- Nie.

- I nie przyszedł pan z fortu Guadaloupe? 

- Nie, przyjacielu.

- Nie nazywajcie mnie przyjacielem. Zawiedliście mnie i okłamaliście, więc o przyjaźni nie może być mowy. 

- Nie denerwujcie się zbytecznie - odezwał się Kortejo, chcą go uspokoić. - Zmuszony byłem do kłamstwa, nie miałem jednak złego zamiaru. 

- Podczas podróży nie raz słyszeliście jakie mam o was zdanie. 

- To prawda, właśnie dlatego ukrywałem przed wami moje prawdziwe nazwisko. Pomimo tego, chętnie wypełnię to, co wam obiecałem, bo rzeczywiście wyświadczyłeś mi wielką przysługę. 

Myśliwy Grandeprise zamilkł na chwilę, chcą widocznie opanować swoją złość, po czym rozważywszy wszystkie za i przeciw odezwał się: 

- Wprawdzie nie zwykłem wierzyć nikomu, kto mnie raz okłamał, mimo tego muszę was spytać raz jeszcze, czy to prawda, że znacie Henryka Landolę? 

- To prawda - odpowiedział Kortejo. 

- Czy tym razem mówicie prawdę? 

- Tak.

- I to prawda, że macie się z nim spotkać? 

- Naturalnie.

- Moglibyście na to przysiąc? 

- Przysięgam, że to prawda. 

- Dobrze, w takim razie daruję wam wszystko inne. Potrzebowaliście pomocy, więc pospieszyłem z nią, bo jesteście człowiekiem. Wasze położenie było godne politowania, musieliście się ratować, a wiec nie mogę brać wam tego za złe, że mnie okłamaliście. Teraz jednak oczekuję, że dotrzymacie przyrzeczenia.

- Macie na myśli zapłatę?

- To nie jest najważniejsze, muszę dostać Landolę.

- Dostaniecie go. Oto moja ręka!

Amerykanin ujął ją i na znak zgody potrząsnął zamaszyście.

- No to sprawa załatwiona - powiedział. - Nie jestem waszym politycznym sprzymierzeńcem i co do tego nie możecie na mnie liczyć, ale co do waszych osobistych spraw, będę wam pomagał i zostanę aż do czasu, gdy uda mi się schwytać Landolę.

- Senior Kortejo, co to za człowiek? - spytał jeden z nowoprzybyłych Meksykanów.

- Myśliwy ze Stanów Zjednoczonych - odparł Kortejo.

- Jak się nazywa?

- Grandeprise.

- Grandeprise, ach! Znam go. Szkoda, że jest tak ciemno.

- Znacie mnie? - spytał myśliwy. - Skąd?

- Mój stryj opowiadał mi o was. Znacie ojca Hilario?

- Ojca Hilario? Tego, który najpierw był w klasztorze della Barbara, w Santa Jaga?

- Tak.

- Czy go znam? On mi przecież uratował życie.

- Tak. Byliście wówczas w podróży, czy na polowaniu i przybyliście do Santa Jaga w opłakanym stanie.

- Poczęła trzepać mną febra. Ojciec Hilario zlitował się nade mną, przygotował mi lekarstwo i pielęgnował. Bez jego pomocy umarłbym. Jeżeli jesteście jego bratankiem, to musimy zostać przyjaciółmi. Oto moja ręka.

W tej chwili dał się słyszeć tętent kilku koni. Może z dziesięciu jeźdźców zbliżało się do wąwozu.

- Co za ohydna droga! - zawołał jeden z nich - Kark sobie można skręcić.

- To i tak lepsze niż dać się złapać Indianom, straciłbyś wtedy skalp - powiedział drugi. Z rozmowy tej Kortejo poznał, że i ci ludzie musieli należeć do jego załogi, dlatego zawołał:

- Czekajcie! Stójcie! Tu jest nas więcej.

W jednej chwili jeźdźcy zatrzymali konie, słychać było jak przygotowują broń.

- Kto tam? - spytał jeden z nich. 

- Ja tu jestem! - odparł bratanek ojca Hilario. 

- Ach, to ty Manfredo! Poznaję cię po głosie. Ilu was jest? 

- Czterech! Senior Kortejo jest z nami.

- Senior Kortejo? Czy to możliwe? 

- Tak. Właśnie zamierzał wrócić do hacjendy, gdy go spotkaliśmy. Zsiądźcie z koni i chodźcie do nas. 

Zrobili jak im radził. Konie przywiązali do kołków, sami zaś weszli do wąwozu. Tych dziesięciu spotkało się także przypadkiem. Wspólnie uradzili, że udadzą się na północ, bo wiedzieli, że tam właśnie jest Kortejo z resztą wojska, liczyli, iż się spotkają. 

- Ale na Boga, co się stało? - spytał Kortejo. 

- Hacjenda została napadnięta - odpowiedzieli. 

- Przez kogo? Przez Indian? Czy dobrze słyszałem? 

- Tak.

- A wy uciekacie, zamiast się bronić i walczyć? 

- Co? Może nie walczyliśmy? Broniliśmy się ile tylko sił nam stało, ale przeciw takiej sile nie można było nic zdziałać. 

- Czyli, że zajęli już hacjendę? 

- Niestety.

- Ilu ich było? 

- Kto zliczyłby tych diabłów. Musiało być ich przeszło tysiąc. 

- Mój Boże? A gdzie moja córka? 

- Kto to może wiedzieć. 

- Wy nie wiecie? - spytał Kortejo z przerażeniem. - Musieliście ją przecież widzieć. 

- To nie było możliwe. Czerwone psy napadły na nas tak niespodziewanie, że na nic nie było czasu. 

- Co za nieszczęście! Co to byli za Indianie? Może Apacze? 

- O nie, słyszałem jak jeden z nich nazywał się Misteką. Nie byli ubrani jak zwyczajni Indianie. 

- Muszę wiedzieć co się stało z moją córką. Inaczej nie mogę opuścić tej okolicy. 

- Uspokójcie się senior! - odezwał się Grandeprise. - Mistekowie nie są tak straszni jak Apacze czy Komancze. Miałem sposobność ich poznać. Kobiet nie zabijają. 

- To mnie pociesza, ale mimo tego muszę się dowiedzieć, jaki los ją spotkał.

- To zupełnie naturalnie, że chcecie się dowiedzieć co spotkało córkę.

- Ale jak? Sam nie mogę, a żaden z moich nie śmie pokazać się w hacjendzie?

- Pozostawcie to na mojej głowie. Ja potrafię podsłuchiwać. W razie potrzeby udam się jutro do hacjendy. Przede wszystkim trzeba się dowiedzieć, czemu Mistekowie napadli na hacjendę.

- Kto to może wiedzieć! - powiedział jeden z uciekinierów.

- Musieli mieć przecież jakiś powód. Nie zauważyliście przedtem czegoś niezwykłego?

- Zauważyliśmy.

- Co takiego?

- Wczoraj o północy, na jednej z pobliskich gór błysnął ogromny płomień.

- To mógł być przypadek.

- O nie, to musiał być znak, bo zaraz potem, na rozmaitych górach zabłysły podobne płomienie.

- Naokoło?

- Tak.

- W takim razie rzeczywiście musiał to być znak. Myślę, że Mistekowie zwołali się, aby was senior Kortejo, jako wroga Juareza wyrzucić z kraju. To jednak musiało być przez kogoś obmyślane. Ciekawy jestem kto był ich dowódcą?

- Nie mieliśmy czasu zauważyć tego.

- Nie było z nimi żadnego białego?

- Nawet dwóch.

- Naprawdę? Może uda nam się zgadnąć co to byli za ludzie?

- Nikt z nas nie wie. Przybyli na koniach i zsiadłszy z nich weszli do pomieszczenia strażników mówiąc, że chcą się widzieć z senioritą Józefą.

- Pozwoliliście na to?

- O nie. Strażnik nie chciał im na to pozwolić, ale jeden z nich uderzył pięścią wachmistrza tak, że padł na ziemię, po czym obaj wyszli i udali się na górę.

- Co było potem?

- Potem... potem dał się słyszeć u seniority strzał, po czym natychmiast usłyszeliśmy wycie czerwonych diabłów, którzy ze wszystkich stron spadli nam na karki.

- Ilu was było w wartowni?

- Może dwudziestu, a może i więcej.

- Czyli, że przeszło dwudziestu? - spytał Grandeprise ze zdziwieniem i odcieniem pogardy. 

- I tych dwudziestu pozwoliło obalić pięścią swego wachmistrza? 

- Co mieliśmy robić? 

- Obalić jego samego. 

- Ha! Powinniście go zobaczyć. Nie powiedział nam kim jest. Wszedł do środka i zachowywał się jakby był sprzymierzeńcem seniora Kortejo, albo jego wysłannikiem. Zamiast prośby rozkazywał. 

- Jeżeli się nie mylę, to prawo do rozkazywania na hacjendzie ma tylko senior Kortejo. 

- To prawda, ale kilku myślało, że to Pantera Południa. 

- Tak, ten rzeczywiście jest sprzymierzertecem seniora, ale przecież sami mówiliście, że to był biały. 

- Tak.

- A Pantera Południa jest Indianinem. 

- W takiej chwili nikt o tym nie pomyślał. 

Opowiedzieli mu wszystko w miarę dokładnie. Grandeprise słuchał uważnie po czym potrząsnął głową w zamyśleniu i rzekł: 

- Takiego mężczyznę, tak silnie zbudowanego z taką samą długą brodą i w takim stroju, widziałem razem z Juarezem nad Rio Sabinas. Ciekawy jestem, czy to ten sam? 

- Kto to był - spytał Kortejo. 

- Tego nie wiem, ale Juarez wielce go poważał. 

- Powiedziałeś, że w pokoju mojej córki rozległ się strzał? - spytał Kortejo. 

- Tak.

- Święta Panienko! Zastrzeli ją. 

- Wątpię - odparł Grandeprise. - Czy to prawda, że zaraz po strzale zaczął się atak? 

- Tak jest.

- Czyli, że strzał ten był sygnałem do rozpoczęcia walki. Możecie być spokojni o waszą córkę. 

- Ale na pewno musieli ją uwięzić! 

- To prawdopodobne.

- Musimy ją uwolnić. 

- Naturalnie, pomogę wam. 

- A czy nie byłoby dobrze już teraz podjąć odpowiednie kroki?

- Hm! - mruknął strzelec. - To niebezpieczne. Co za kroki, macie senior na myśli?

- Ja tego nie wiem, ale jeżeli się nie mylę, to powiedzieliście, że znacie się na sztuce podsłuchiwania?

- Tak powiedziałem, ale podejrzewam, że cała hacjenda pilnowana jest przez setki Indian.

- Jutro też będzie strzeżona, a w nocy łatwiej się podkraść niż w dzień.

- To wasze zdanie. Teraz Indianie przeszukują całą okolicę szukając zbiegów. Gdyby mnie złapali uważaliby za jednego z waszych i powiesili bez sądu. Jutro to co innego. Mogę w ciągu dnia udać się tam zupełnie otwarcie i powiedzieć, że jestem Amerykaninem.

- Ale wiele złego może się zdarzyć do tego czasu.

- To prawda - odrzekł Grandeprise z namysłem.

- Senior Grandeprise, ja was błagam, czyńcie i działajcie o ile możliwe jak najprędzej.

- To bardzo niebezpieczna sprawa! W którym kierunku leży hacjenda?

- Tam, prosto - powiedział jeden z uciekinierów.

- Jak długo trzeba tam iść?

- Pół godziny.

- No cóż, odważę się i pójdę zaraz.

- Dziękuję wam! - rzekł Kortejo. - Nie pożałujecie tego, że dla mnie i mojej córki narażacie się na niebezpieczeństwo.

- Mam nadzieję, że dotrzymacie senior słowa. Przypominam wam Henryka Landolę. Ale, ale w tej ciemności trudno mi będzie trafić z powrotem. Znacie głos meksykańskiej żaby?

- Znamy.

- Kto z was potrafi naśladować ten głos?

- Ja potrafię - odpowiedział któryś z uciekinierów.

- Dobrze. Jeżeli nie dałbym rady odnaleźć tego wąwozu wydam z siebie taki sam głos, a ty mi wtedy odpowiesz. W nocy słychać go daleko, więc nie będę musiał długo błądzić.

- Kiedy wrócicie?

- Tego nie wiem. Może i nie wrócę, bo jak mnie złapią, to nie wypuszczą już ze swych szponów żywym.

- Święta Madonno, nie pozwól na to.

- Jeżeli nie wrócę do rana nie troszczcie się o mnie i radźcie sobie jak możecie. Konia mojego zostawię tutaj. Zachowujcie się spokojnie, by Mistekowie was nie znaleźli. A teraz, do widzenia!

Zuchwały strzelec zniknął w ciemnościach. 

Wprawdzie powiedział, że nie jest i nie zostanie stronnikiem Korteja, ale gdyby znał wszystkie jego sprawki z pewnością ani palcem by nie ruszył w jego interesie i nie narażałby życia dla córki człowieka o takiej przeszłości. 

Jak tylko zniknął pozostali rozłożyli się w trawie opowiadając sobie swoje wzajemne przeżycia i przygody, naturalnie zażądali też od Korteja, by im opowiedział swoje dzieje. Nie były one dla niego korzystne, gdyby się zdradził, że owa wyprawa do rzeki Rio Grande del Norte spełzała na niczym i że wszystkich jego kompanów wymordowano, mógłby się pozbyć reszty stronników, dlatego postanowił kłamać. Opowiedział im, że ich towarzysze pozostali ukryci w zaroślach i czatują na transport, który znacznie się opóźnił i nadejdzie dopiero po kilku dniach. Sam chciał tymczasem przybyć do hacjendy, lecz na nieszczęście wpadł po drodze w ręce Apaczów, którzy go tak fatalnie zranili i pozbawili oka. Słuchali go bez cienia podejrzenia. 

- Ale co teraz uczynimy? - spytał jeden z nich. - Hacjenda przepadła. 

- Jeszcze nie całkiem - odparł Kortejo. - Musiało się przecież więcej was uratować. 

- Raczej nie. Kto w pierwszej chwili nie uszedł, niezawodnie pozostał w szponach czerwonoskórych. 

- No zobaczymy. Tymczasem nie traćmy nadziei. Z brzaskiem dnia dowiemy się czy jesteśmy tylko my. Jeżeli uratowały się jeszcze inni, pościągamy ich tutaj. 

- I co z tego, wtedy też nie damy rady odbić hacjendy. 

- Dlaczego nie?

- Bo będziemy za słabi. 

- Myślisz, że tysiąc Misteków będzie tutaj siedzieć cały czas? 

- Naturalnie, jeżeli to prawda co ten Amerykanin powiedział, że przeszli na stronę Juareza, to zostaną tutaj. 

- W krótkim czasie nasze siły też się wzmocnią. 

- W jaki sposób? 

- Moi agenci ciągle werbują, ma nadejść nowy transport z południa. Przyciągniemy go do nas. 

- Oni nas nie znajdą. 

- Też tak sobie pomyślałem - odezwał się Manfredo. - Zapewne polezą wprost w pazury Misteków, bo będą myśleli, że jesteśmy w hacjendzie. 

- Przeszkodzimy temu, przechwytując ich po drodze.

- Gdzie?

- Musimy sobie znaleźć stosowne miejsce.

- Może jakiś dom?

- Nie, to zbyt niebezpieczne.

- Chcecie byśmy koczowali w lesie, jak jacyś rabusie?

- W pierwszych dniach nie pozostaje nam nic innego. Dopiero jak wzmocnimy siły, zajmiemy jakieś małe miasteczko, albo wygonimy Misteków z hacjendy.

- Ja mam lepszy pomysł - odezwał się Manfredo.

- Jaki?

- Przecież klasztor della Barbara leży na naszej drodze.

- Tak, na drodze, ale całe miasteczko Santa Jaga jest republikańskie, wszyscy mieszkańcy to stronnicy Juareza.

- Co nas to obchodzi, senior?

- Obchodzi i to bardzo. Wyrzucą nas stamtąd, albo co gorsze połapią i wydadzą w ręce Juareza.

- Gdybyśmy liczyli na mieszkańców, to rzeczywiście nic innego nie moglibyśmy się spodziewać, ale klasztor leży obok miasta.

- Co nam to daje?

- Nie musimy w ogóle wjeżdżać do miasteczka, ukryjemy się w klasztorze, tak że nikt nas nawet nie zobaczy.

- To niemożliwe.

- Dlaczego, przecież słyszeliście, że mój stryj, ojciec Hilario mieszka w tym klasztorze?

- Myślisz, że zechce na pomóc?

- Naturalnie.

- A z jaką partią trzyma?

- Z każdą, która jest przeciwko Juarezowi. Juarez skonfiskował cały majątek klasztorny i chciał także zlikwidować szpital. Był tam również zakon żeński. Wiele znacznych rodów posłało tam swoje córki na wychowanie lub w służbę Bogu. Tymczasem przybywa Juarez i oznajmia, że dzieją się tam niecne rzeczy i likwiduje klasztory, żeński i męski. Jeden z budynków przeznaczył na szpital, drugi na dom dla obłąkanych. Czy wolno mu było tak samowolnie postępować?

Kortejo zaśmiał się mówiąc:

- Masz rację, stąd wzięła się niechęć twego stryja do Juareza?

- Tak. Mój stryj był opatem, piastował więc znaczną godność, a teraz został tylko pomocnikiem lekarza w szpitalu; naturalnie nienawidzi Juareza, więc z ochotą przyjmie nas do siebie. 

- A co powiedzą na to inni, dajmy na to jego przełożeni? 

- O tych nie mamy się co troszczyć. Zresztą nie zauważą nawet naszej obecności w klasztorze. 

- Jak to? Przecież musimy tam zajechać i ulokować się, muszą nas więc widzieć? 

- O nie, nie zobaczą nas. Tam jest tyle tajemnych korytarzy, izb i krużganków, że dostawszy się tam raz, możemy by/p> pewni, że nas nawet sam diabeł nie znajdzie. 

- Nie znają tych tajnych pomieszczeń? 

- O nie. Tylko mój stryj je zna. Inni braciszkowie rozproszyli się na wszystkie wiatry, jeden jedyny ojciec Hilario dostał pozwolenie na pozostanie tam, że dobrze zna się na sztuce medycznej. 

- To rzeczywiście byłoby dla nas bardzo korzystne. Muszę to dokładnie rozważyć. Teraz jednak zaprzestańmy już rozmów i połóżmy się spać. Nie wiadomo co nam przyniesie jutro, może znowu będziemy musieli narażać się na trudy, a więc lepiej odpocząć dzisiaj. Możecie spać wszyscy, ja sam będę czuwał. 

Zapanowała głęboka cisza. Konie także zachowywały się spokojnie. Przechodzący obok wąwozu nie domyśliłby się nawet, że w środku ukrywa się trzynastu mężczyzn, którzy cudem uszli śmierci, a już knują nowe, szelmowskie plany. Wkrótce wszyscy zapadli w głęboki sen, oprócz Korteja, który kręcił się niespokojnie z boku na bok. Zamiast spodziewanej zdobyczy, nad rzeką Rio Grande wyniszczył siły i pozbył się oka. Przybył do domu spodziewając się zastać w nim swoich i w zaciszu wrócić do zdrowia, a tu dowiaduje się, że hacjenda zajęta, a jego jedyna córka znajduje się w ręku wroga. Wyrzucony z kraju, znienawidzony przez rzesze, sam nie wiedział gdzie się ukryć. Zamiast dać sobie spokój, począł knuć złowrogie plany, przysięgając straszliwą zemstę. Na wschodzie niebo poczęło się nieco różowić. Wkrótce z ciemności miała się wytoczyć wielka, ognista kula. Kortejo na poważnie zaczął się niepokoić o Grandeprisa. Nagle, jakiś drobny kamyk począł się toczyć tuż przy wejściu do wąwozu. 

Kortejo podskoczył i łapiąc za broń zawołał półgłosem: 

- Kto tam?

- Przyjaciel - odparł przyciszony głos. 

- Kto taki?

- Grandeprise.

- Dzięki Bogu!

Słowa te wypowiedział Kortejo z głębokim westchnieniem, widać było, że szarpała nim niepewność i troska. Wszyscy pobudzili się i podnieśli, myśliwy wszedł do środka.

- No, jak wam poszło? - spytał Kortejo.

- Dosyć dobrze! - odrzekł Amerykanin.

- Macie jakieś wiadomości?

- Wasza córka żyje.

- Ach, co za szczęście! Jak się o tym dowiedzieliście?

- Podsłuchałem ich, ale dowiedziałem się jeszcze innych, ważnych rzeczy.

- Najważniejsze dla mnie, że moja córka żyje. Będziemy ją mogli uratować.

- To nie jest takie pewne, senior.

- Musimy ją uwolnić, choćbym miał poświęcić swoje życie, a wy przyrzekliście mi, że mi w tym pomożecie.

- Hm, - chrząknął strzelec i odparł powoli - Nie wiedziałem, że przeciw sobie będziemy mieli takich sławnych wojowników.

- Sławnych? Tych Misteków?

- Gdyby tylko to, ale wiecie, kto nimi dowodzi?

- Zapewne jakiś wódz.

- Tak, ale ten wódz jest więcej wart, niż dziesięciu innych, przewyższa odwagą i walecznością niejednego meksykańskiego generała.

- Nie znam żadnego takiego wodza.

- Nie? Czyżby pan nie słyszał o Bawolim Czole?

- Bawole Czoło? Przecież on nie żyje!

- Żyje i przebywa w hacjendzie.

- To niemożliwe, to pomyłka! Ten człowiek zginął już blisko dwadzieścia lat temu.

- Tak wszyscy sądzili, ale bardzo się pomylili. Sam nie raz słyszałem o nim najrozmaitsza historie, ale opowiadano mi zawsze, jak o nieboszczyku. Tymczasem dzisiaj zjawia się nagle, w hacjendzie. To on rozniecił ten ogień na górze i zwołał swoich wojowników, aby pomogli mu zająć hacjendę. Zresztą muszę wam powiedzieć senior, że wiele rzeczy przede mną zatailiście.

- Tak, a co?

- Nie wyjawiliście mi wielu szczegółów. Gdybym wcześniej wiedział o tym, nie pomagałbym wam, nawet ręki bym wam me podał!

- Co chcecie przez to powiedzieć? 

- To wy pojmaliście seniora Arbelleza. 

- Pozornie.

- Pozornie? Przecież kazaliście go bić dopóki nie zemdlał, a potem został wrzucony do piwnicy i skazany na śmierć głodową? 

- Okłamali was. 

- Kto miałby mnie okłamać, kiedy nikt nie miał pojęcia o tym, że ich podsłuchiwałem. Ową poczciwą Marię Hermoyes, która mnie wówczas tak gościnnie przyjęła, także wpakowaliście do piwnicy. 

- To zwykła ostrożność z mojej strony. 

- Co za ostrożność? Dlaczego właściwie zabraliście hacjendę seniorowi Arbellezowi? 

- Bo prawnie mnie się należy. Sfałszował dokumenty i na mocy tego chciał udowodnić, że hrabia Rodriganda darował mu ją i to on jest spadkobiercą hrabiego. 

- Ale co was to mogło obchodzić? Czy hrabia was ustanowił dziedzicem? Mogliście oddać sprawę do sądu, a nie działać samowolnie, bo to gwałt, za jaki sami możecie być pociągnięci do odpowiedzialności. 

Kortejo odparł zniecierpliwiony: 

- Bardzo często zdarza się podsłuchującemu, tak jak i wam, że słyszy coś niedokładnie. Pomyliliście się w tej sprawie, tak jak i z tym, że Bawole Czoło jest w hacjendzie. 

- Przecież go widziałem. 

- Bawole Czoło? 

- Tak.

- Musiał to być ktoś inny - odparł Kortejo z drwiącym uśmiechem. 

- Nie, to był on. 

- Był to może ktoś inny, ktoś kto przybrał jego imię. 

- Nie, to był sam Bawole Czoło, bo widziałem go razem z drugim, który także podobno wtedy zaginął. 

Korteja twarz zmarszczyła się i bez zwykłej pewności w głosie zapytał: 

- Kto to mógł być? 

- Niedźwiedzie Serce, wódz Apaczów! 

- Bzdura!

- Myślcie sobie co chcecie, a ja wam powiadam, że jeżeli coś widzę na własne oczy, tego nikt nie śmie podważać.

- Naprawdę widzieliście Niedźwiedzie Serce?

- Tak jest.

- Znał go pan przedtem?

- Bardzo dobrze. Spotkałem go w górach Sierra Varana, razem z Piorunowym Grotem, niemieckim myśliwym, który właściwie nazywa się Helmer.

- Piorunowy Grot? Helmer? Tego także pan znał?

- Tak i dlatego dzisiaj go rozpoznałem.

- Rozpoznał pan? Jak to?

- Także był w hacjendzie.

- Chcecie bym uwierzył w to, że nieżywi zmartwychwstają?

- O nie. Dzisiaj dowiedziałem się tylko, że ci którzy byli powszechnie uważani za zaginionych, w rzeczywistości żyją.

- Niedźwiedzie Serce, Bawole Czoło i Piorunowy Grot z całą pewnością nie żyją, wiem to.

- Skąd?

- Od kogoś, kto był świadkiem ich śmierci.

- Dajcie temu świadkowi po pysku, jak go tylko zobaczycie, bo solidnie nałgał. Nie zapominam twarzy ludzi, których choć raz widziałem. Ów Sternau, którego nazywają Książę Skał, w ogóle się nie zmienił, od razu go poznałem.

Dziwna trwoga ścisnęła Korteja za gardło.

- Sternau? - spytał.

- Tak.

- Przecież on też nie żyje.

- Żyje! Widziałem go, stał w drzwiach hacjendy.

- Znaliście go?

- Nie, ale mi go dokładnie opisano. To ten sam, co pięścią powalił wachmistrza na ziemię i ten sam olbrzym, którego widziałem przy Juarezie.

- Mówicie o rzeczach, o których nawet nie śnię. Opowiedzcie mi wszystko dokładnie.

- Podkradłem się szczęśliwie do hacjendy pomimo tego, że małe oddziały Misteków szukały zbiegów. Doszedłem aż do ogrodzenia i siedzących wewnątrz wrogów.

- Co za szalona odwaga! - zawołał jeden Meksykanin.

- To nie jest takie straszne, jak się zdaje. Jak tylko ujrzałem lub usłyszałem, że ktoś się zbliża, rozciągałem się na ziemi jak długi i udawałem nieżywego. Ponieważ było tam wystarczająco dużo trupów, więc na jeszcze jednego nikt nie zwracał uwagi. Leżąc tak przy ogrodzeniu podsłuchiwałem rozmowę. W pierwszym rzędzie dowiedziałem się, że Książę Skał, Piorunowy Grot, Niedźwiedzie Serce i Bawole Czoło znajdują się w środku. Widziałem ich nawet wszystkich, bo na podwórzu był rozpalony ogień i jasno oświecał całą przestrzeń. 

- To jednak rzeczywiście tylko złudzenia! - krzyknął z triumfem Kortejo. 

- To święta prawda. Jeżeli chcecie się przekonać, to Sternaua możecie także zobaczyć. 

- Gdzie?

- Przy kamieniołomie, gdzieś tutaj w pobliżu, dokładnie jednak nie wiem gdzie. 

- Tam jest Sternau?

- Teraz nie, ale zaraz rankiem ma wyruszyć, by pogrzebać tam zmarłych. 

- Muszę go zobaczyć. 

- Spróbujcie senior Kortejo - odparł myśliwy z odcieniem ironii. 

- Będziecie mi towarzyszyć? 

- Ja? Ani mi to w głowie. Już teraz narażałem skórę zupełnie niepotrzebnie, w czasie dnia nie zamierzam jednak iść na pewną rzeź. 

- Czy to jest tak niebezpieczne?

- Chcecie może podejść tego człowieka? Błagam, nawet tego nie próbujcie! 

- W takim razie muszę tego zaniechać. 

- Radzę wam szczerze. 

- Jesteście rzeczywiście przekonani, że tych czterech mężczyzn żyje i znajdują się obecnie w hacjendzie del Erina? 

- Przecież ich widziałem. 

Kortejo sam nie wiedział w co ma wierzyć. Jeżeli to była prawda, wówczas Landola oszukał go w okrutny sposób. Jeżeli tak, to zemsta go nie minie, a ci cudem uratowani i tak mają zapisaną śmierć. Jedno go tylko niepokoiło, że jego córka znalazła się właśnie w rękach tych wrogów. 

- Powiedział pan, że moja córka żyje? - spytał. 

- Tak, jest uwięziona. 

- A jak się z nią obchodzą? 

- Tego nie wiem.

- Zapewne strzegą jej w jej własnym pokoju?

- O nie. Zamknęli ją w piwnicy, w tej samej, w której zamknęła i głodem morzyła Arbelleza.

- O przeklęci! Może ona też głoduje?

- Prawdopodobnie.

- Skąd to wszystko wiecie?

- Mistekowie rozmawiali między sobą.

- Ona musi zostać uwolniona. Nie dałoby się teraz czegoś zrobić, senior Grandeprise?

- Nie. Ale jeżeli chcemy coś uczynić, potrzeba działać szybko. Słyszałem, że wysłali kilku gońców do Juareza.

- Do diabła! On gotów tu przyjechać!

- Tego, że zjedzie tutaj z całą armią można się spodziewać, a wówczas za późno będzie, by myśleć o ratunku.

- Co robić? Co robić? - biadał zrozpaczony Kortejo.

- Teraz nie można tego rozstrzygnąć. Wstaje dzień. Musimy się lepiej ukryć. Może w czasie dnia najdzie mnie jakaś szczęśliwa myśl. W każdym razie wieczorem znowu pojadę do hacjendy, może się dowiem czegoś nowego. Dopiero wtedy uradzimy, co mamy robić następnego ranka. Dłużej zwlekać nie możemy.

- Pojutrze byłoby za późno?

- Nie domagajcie się, senior Kortejo, rzeczy niemożliwych. Gdybym wam nie podał ręki i nie dał słowa, że będę wam pomagał... to z pewnością obecnie nie wystąpiłbym przeciw tym sławnym i prawym mężom, którym na pewno nie zdołam sprostać i dla których muszę żywić szacunek. Znacie może gdzieś w pobliżu jakąś dobrą kryjówkę?

- Znam.

- Gdzie?

- Na północ od hacjendy ciągnie się las.

- To nie dla nas. Musielibyśmy przejeżdżać koło hacjendy i do tego kołować. Zaraz będzie jasno, więc łatwo mogliby nas dojrzeć wysłani na patrol Mistekowie. Przypominam sobie, że gdy kiedyś tu byłem, to widziałem w pobliżu, na zachodzie górę zarośniętą lasem. Nie znacie jej?

- Macie na myśli górę el Reparo.

- Tam jest przecie las i to na tyle gęsty, że moglibyśmy się w nim ukryć?

- Tak. Chcecie się tam udać?

- To będzie najprostsze. Będziemy dostatecznie oddaleni od hacjendy i na pewno nikt nas tam nie będzie szukał, a do tego będziemy dostatecznie bezpieczni a ja wieczorem znowu będę mógł podkraść się do zabudowań. 

- Wyruszamy stąd? 

- Oczywiście. Coraz bardzie się rozwidnia, więc siadajmy na konie i dajemy drapaka, aby nikt nas nie zauważył. Ale nie możemy tam jechać bezpośrednio, gdyż łatwo można by było okryć nasze ślady. 

Propozycja została wykonana natychmiast. Przybyli do północno-wschodniego stoku i pod zasłoną drzew wdrapali się na górę. Gęste krzaki utrudniały wspinaczkę. Musieli zsiąść z koni, gdyż inaczej nie dotarliby na miejsce. 

- Może tutaj się zatrzymamy i ukryjemy? - spytał Kortejo. 

Pytanie skierował do Grandeprisa, który swym doświadczeniem przewyższał wszystkich innych, a swoim całym zachowaniem wzbudzał szacunek pozostałych i to właśnie on stał się niekwestionowanym dowódcą. Teraz zapytał: 

- Dlaczego tu, senior?

- Bo tu także jesteśmy bezpieczni i nie potrzebujemy się z takim trudem wspinać pod górę. 

- Zostańcie gdzie chcecie, ja idę dalej. 

- Dlaczego?

- Bo tam jest szerszy widok. Może uda mi się znaleźć miejsce, z którego choć z oddali będzie widać hacjendę. 

Był to rzeczywiście ważny powód, więc w milczeniu poczęli się drapać pod górę. Wreszcie dotarli do miejsca, gdzie droga prowadziła łagodnie, już na sam wierzchołek. Drzewa były coraz rzadsze a widok coraz lepszy. Amerykanin popędził naprzód i chciał właśnie wychylić się z lasu, gdy nagle coś go cofnęło do tyłu. 

- Co nowego? - spytał postępujący za nim Kortejo. 

- Pst! Jacyś jeźdźcy. 

- Gdzie?

- Tam, na lewo, właśnie wyjeżdżają z krzaków. Musi tam być jakaś ścieżka. Cofnijcie konie, by nas nie zdradziły. Widzicie tych dwóch na przedzie? - spytał się Korteja. 

Ten zbladł jak płótno. 

- Widzę - rzekł półgłosem.

- Znacie może któregoś z nich?

- O Boże! Oni rzeczywiście żyją, toż to Bawole Czoło.

- A ten drugi?

- To Helmer!

- Tak jest, to Piorunowy Grot, a dalej... co do diabła, widzę jakąś dziewczynę, którą wiozą ze sobą.

- O Boże! - zawołał Kortejo zapominając o zachowaniu ostrożności. - To Józefa!

- Wasza córka?

- Tak.

- Co za przypadek. Jak to dobrze, że nie zostaliśmy na dole.

- Czego oni tu chcą? Dlaczego wloką ją tutaj, na górę.

- Niedługo się przekonamy. Aha, skręcają na prawo. Podczołgajmy się senior za nimi, przez krzaki.

Zatrzymali się w miejscu, z którego można było oglądać całą scenerię.

- Staw! - szarpnął. - Widzicie go senior, Kortejo?

- Widzę, ale chyba nie chcą jej utopić?

- Myślę, że nie. Żeby ją zgładzić, nie musieliby jechać aż tak daleko, widocznie mają inne zamiary.

Widzieli, jak zsiedli z koni i zdjęli Józefę. Widzieli także, jak rozmawiał z nią Bawole Czoło, po czym zbliżył się do stawu i wydal z siebie głośny, żałosny ton. Natychmiast ukazały się krokodyle.

- O Boże, Boże! Teraz już wiem, czego oni tutaj chcą! - jęczał Kortejo drżąc na całym ciele, jak osika.

- Czego? - spytał Grandeprise.

- Chcą ją rzucić krokodylom na pożarcie.

- Bzdura!

- O nie, to pewne! To ów sławetny staw Misteków, pełen krokodyli.

- Znacie go?

- Znam.

- Ale sami tutaj przecież nie byliście?

- Nie, ale mego bratanka, także chcieli rzucić na pożarcie tym bestiom!

- Ależ to straszne, wręcz nieludzkie.

- Widzicie to pochyłe drzewo nad stawem. Przywiązali go tam do jednego konara, by te gady żarły go po kawałku.

- I co?

- Nic, udało mu się uwolnić. Widzicie!... Na Boga! Jeden już wspina się na drzewo... ma w rękach lasso! 

- Tak, widzę, ale to nie ma przecież nic wspólnego z waszą córką. 

- Ależ tak, z całą pewnością. Senior, musimy ją ratować! 

- Naturalnie, ale zaczekajmy jeszcze jakiś czas. 

- Potem będzie za późno. Prędko! Prędko! 

Oblicze jego strasznie się wykrzywiło, widać bardzo przeżywał męki, jakie czekały jego córę. 

- Teraz złazi z drzewa, Bawole Czoło odwiązuje swoje lasso, ciekawy jestem, czego oni chcą? 

- Chcą ją powiesić nad stawem, tuż nad paszczami krokodyli - odpowiedział Kortejo. - Jeżeli chcemy ją uratować, to najwyższy czas. 

- Uspokójcie się, senior. Ja nie sądzę, żeby ją naprawdę chcieli dać krokodylom na pożarcie. Popatrzcie, Bawole Czoło nie zakłada jej węzłów na szyję, tylko pod ramiona. 

- To jeszcze gorzej! Chcą, żeby ją te bestie porozrywały żywcem. O Boże! 

- Zapanujcie nad sobą, inaczej zdradzicie i siebie, i nas. 

- Ale ja umieram z trwogi.

- To nie jest konieczne. Myślę, że się nie mylę, to tylko dla pozoru, wprawdzie straszne dzieło, ale pozorne. Spodziewam się, że się nam uda podczas tego uratować senioritę. 

- Niech niebo sprawi ten cud! O Boże! 

Na szczęście Amerykanin zatkał mu prędko usta, inaczej rzeczywiście zdradziłbym tymi krzykami swoją obecność. 

Było to w tym momencie, kiedy podciągnięta Józefą, zawisła nagle w powietrzu. 

- Zważcie na to, gdzie jesteście, inaczej wszystko stracone! - przestrzegał Amerykanin. - To wprawdzie przerażający widok, przyznaję, widzicie jak bestie otwierają swoje paszcze i podskakują, ale seniorita Józefa wisi zbyt wysoko, dosięgnie ją tylko strach. Teraz wisi zupełnie spokojnie, widocznie zemdlała. Chcieli ją tylko przestraszyć. 

- Ratujmy ją, ratujmy na miłość boską! 

- A jak to chcecie zrobić?

- Powystrzelajmy tych łotrów!

- To niemożliwe! Przy pierwszym strzale padną na ziemię i ukryją się w trawie, po czym rzeczywiście mogą ją spuścić do wody.

- No to co mamy robić? Powiedz - prosił przerażony Kortejo.

Grandeprise wpatrzył się w dal.

- Aha, siadają - rzekł - chcą wygodnie zaczekać, kiedy wasza córka odzyska zmysły.

- To będzie dla nich chwila śmierci. Prędko, spieszmy na ratunek. Proszę, błagam was na wszystko co dla was jest najdroższe.

- Senior, uspokójcie się - odparł. - Mam już gotowy plan.

- Bogu dzięki! Co zamierzacie uczynić?

- Najważniejsze, to wywabić stamtąd Bawole Czoło i Piorunowy Grot, z innymi uporam się bez trudności.

- Jak zdołamy to zrobić?

- Ja sam, z dwoma innymi pobiegnę koło wyrębu, aż do tego wysokiego drzewa. Tam się im ukażemy.

- Co to da?

- Mogę się założyć, nie wiem o co, że ci dwaj Bawole Czoło i Piorunowy Grot, jako najwytrawniejsi, natychmiast nas zobaczą i pój da w tym kierunku, chcąc nas podejść. My tymczasem cofniemy się do lasu, po czym szybko pospieszymy do stawu i uwolnimy waszą córkę.

- A dziesięciu Misteków zostanie przy niej.

- Musimy ich powystrzelać, nie czynię tego chętnie, ale dałem wam słowo, więc muszę go dotrzymać.

- Zgoda, ale się spieszcie.

- Stójcie! - zawołał Amerykanin. - Zostawmy tu nasze ubrania i ubierzmy się w koce, na modłę indiańską. Kapelusze też możemy zostawić. Podgarniemy włosy do góry i wpleciemy w nie parę liści paproci, z dala będziemy wyglądali jak Indianie. A teraz naprzód. Wy dwaj pójdziecie za mną, reszta pozostanie tutaj i będzie czekała.

Wskazał na dwóch Meksykanów, którzy natychmiast idąc za jego przykładem zrzucili z siebie surduty i odłożyli na bok kapelusze.

- A teraz szybko, za mną.

Pobiegli we wskazanym kierunku. Wkrótce dotarli do umówionego miejsca.

- Stójcie! - rozkazał Grandeprise. - Ja wyjdę pierwszy. Potem wy się pokażecie, ale z powagą i powoli, tak jak zwykli to czynić wodzowie Indian. Naturalnie nie wolno nam spoglądać w ich kierunku, pamiętajcie. 

Opuścił zarośla i wyszedł na skraj przepaści. 

- Zobaczyli mnie! - powiedział do swych towarzyszy - Teraz wy, tylko pojedynczo! 

Uczynili jak im rozkazał. Wszyscy trzej zdawali się patrzeć w zupełnie innym kierunku, Grandeprise jednak uważnie badał grupę Misteków. 

- Wódz i Piorunowy Grot schowali się w trawę - zauważył któryś. 

- Senioritę Józefę podciągnęli w górę - dodał następny. 

- Już ja ją zdejmę, ręczę za to, pozostawcie to mnie - rzekł myśliwy. - Aha, teraz schowali się i inni. 

- Trawa się porusza. 

- Gdzie? - spytał Amerykanin. 

- Na prawo i na lewo.

- Racja, teraz widzę. Rozdzielili się. Jeden chce nas podejść z tej, a drugi z tamtej strony. Za nami zechcą się połączyć. Znam ten sposób. Może już za dziesięć minut zjawią się tutaj. Tyle czasu potrzebują, by rozeznać nasz ślady. To wystarczy, aby im w tym czasie splatać figla. Teraz pomału cofnijcie się za drzewa - po tych słowach zniknął razem z nimi w zaroślach. 

- A teraz galopem, do Korteja! - zawołał. 

Ile sił mieli w nogach pędzili z powrotem, Kortejo czekał na nich niecierpliwie. 

- Jak poszło? - spytał. 

- Dobrze - odrzekł Amerykanin. - A teraz naprzód! Musimy zbliżyć się do Misteków, zastrzelimy ich, ja zaś odwiąże dziewczynę z drzewa... 

- Potraficie to uczynić sami? - przerwał mu Kortejo. 

- Naturalnie. Potem połapiemy ich konie i jazda na dół, tą samą drogą, którą oni tu przybyli. 

Wy dwaj pozostaniecie jeszcze chwilę tutaj. Jak tylko zobaczycie, że nasz plan ma szansę, pobiegniecie do naszych i co tchu w płucach pobiegniecie za nami. W ten sposób nie zostanie im ani jeden koń, więc nie będą mogli nas ścigać. Tylko na Boga, żebyście nie zostawili ani jednego konia, gdyż nas zgubicie. A teraz do dzieła, prędko! 

Ubrali się szybko, a potem pobiegli na dół. Nie starali się nawet przyciszać kroków, pomimo tego i tak podeszli bardzo blisko Misteków, zanim ci zdołali ich usłyszeć. Jedna głowa wychyliła się zza trawy i natychmiast rozległ się krzyk:

- Do broni! Nadchodzi nieprzyjaciel!

Jego towarzysze powyskakiwali z trawy niezmiernie zdumieni. Oczekiwali wroga z zupełnie innej strony.

- Ognia i dobrze celować! - zakomenderował Grandeprise.

Dwanaście strzelb huknęło, Mistekowie padli śmiertelnie ranni.

- Dobrze - zawołał Amerykanin. - Teraz co tchu, zabierać ich konie, bo to najważniejsze. Podczas, gdy Meksykanie łapali konie, Grandeprise wspinał się zręcznie jak wiewiórka na górę, po drzewie. Nawet nie spojrzał na rozdziawione paszcze krokodyli. Sadowiąc się na konarze pociągnął Józefę w swoją stronę, jednym cięciem noża przeciął rzemienie, obwinął się nim koło ciała i złapawszy zębami za węzeł, którym obwiązana była dziewczyna, cofnął się i razem z nią zsunął na dół.

- Żyje? - spytał Kortejo, trzymając za uzdę konia.

W tej chwili zabrzmiał jakiś donośny głos podobny do grzmotu.

- Stać rabusie! Z koni!

- Na Boga! To Bawole Czoło! - zawołał Amerykanin. - Prędko, wsiadajcie i za mną, senior! Czym prędzej wskoczył na wierzchowca wodza Misteków, Kortejo tymczasem dosiadł drugiego, jednak w tym samym momencie huknął strzał. Kula zagwizdała tuż koło uszu myśliwego, trafiła jednak, tego co jechał tuż przed nim. Koń poniósł jeźdźca jeszcze spory kawałek, następnie zrzucił rannego na ziemię.

Inni wraz z Józefą uszli szczęśliwie. Grandeprise gnał na przedzie, za nim jak wiatr pędziła reszta. Zjechawszy z góry skręcili na prawo i pogalopowali co koń wyskoczy, na południe wzdłuż łańcucha gór.

Tak pędzili całą godzinę, w przeciągu której przebyli blisko dwie mile. Wreszcie myśliwy, obok małego strumyka, wstrzymał swego konia, inni za przykładem uczynili to samo. Ostrożnie zsiadł z konia, zdjął dziewczynę i położył ją na trawie.

- To była jazda! - zawołał Kortejo dysząc. - Jak senior, ona żyje jeszcze?

- Żyje - odpowiedział Grandeprise.

- Ale nie rusza się przecież?

- W czasie jazdy otworzyła oczy, ale zaraz na nowo zemdlała. Spróbujmy ją ocucić.

- Mamy na tyle czasu?

- Mamy. Pędziliśmy dość szybko, a zanim Bawole Czoło i Piorunowy Grot dojdą do hacjendy, bo przecież nie mają koni, muszą więc tę drogę przebyć pieszo i zanim ruszy w pościg, my będziemy już daleko za lasem.

Pozostali także zsiedli z koni. Kortejo i Grandeprise uklękli przy Józefie zraszając i nacierając jej skronie zimną wodą. Dopiero po chwili otworzyła oczy. Wzrok jej padł na Korteja. 

- Ojcze! Krokodyle! - wyszeptała. 

- Już dobrze moje dziecko - odpowiedział. 

- Gdzie oni są? 

- Na górze. My jesteśmy daleko od nich. 

Dopiero teraz popatrzyła bardziej świadomie. 

- Santa Madonna! - zawołała. - Gdzie Bawole Czoło? 

- Jesteś już bezpieczna - zapewnił ją Kortejo po raz wtóry. 

Podniosła się nieco i spojrzała na otoczenie. 

- Uratowana? Zastrzeliliście ich? 

- Tak.

- Wszystkich? Bawole Czoło i Piorunowego Grota także? 

- Tych dwóch niestety nie. 

- Muszą zginąć w strasznych męczarniach, taką samą śmiercią, jaką mnie przygotowali. 

- Zginą, moje dziecko. 

- Kiedy?

- Najpierw musimy myśleć o swoim bezpieczeństwie. Dopiero teraz przypomniała sobie, że ojca nie było w hacjendzie podczas napadu na nią. 

- Jak tu przybyłeś? - spytała. - Byłam przekonana, że jesteś nad Rio Grande albo w forcie Guadaloupe? 

- Co miałbym tam do roboty? 

- Ach! Nie otrzymałeś mego listu? 

- Nie.

- Tych pięćdziesięciu wojowników, których ci posłałam, nie przybyło do ciebie? 

- Nie.

- Teraz sobie przypominam, Sternau miał ten list. Złapał i pomordował naszych ludzi. 

- On naprawdę żyje? 

- Tak. Nie wiesz jeszcze o tym?

- Nie chciałem w to uwierzyć.

- Ojcze kochany, oni wszyscy żyją.

Rozmawiali cicho, pozostali odeszli na bok, nie chcą im przeszkadzać w powitaniu, więc nikt nie słyszał o czym mówili.

- Wszyscy? Kto jeszcze?

- Sternau, Bawole Czoło, Niedźwiedzie Serce i Helmer.

- O tych już słyszałem, a kto jeszcze?

- Mariano, Emma Arbellez, Karia i stary hrabia Ferdynand.

Kortejo zbladł jak ściana, nie był w stanie nic powiedzieć, po jakimś czasie z trudem wyszeptał:

- Don Ferdynand?

Wypowiedział to tak cicho, że raczej domyśliła się co chciał powiedzieć, niż usłyszała.

- Tak - potwierdziła.

- Gdzie są?

- Pierwsi czterej w hacjendzie del Erina, inni przy Juarezie, a hrabia Ferdynand w forcie Guadaloupe, bo z powodu choroby musiał tam pozostać.

- Co za nieszczęście! Jesteśmy zgubieni! Jej oczy błysnęły złowrogo.

- Zgubieni, powiadasz? O nie! Uratowałeś mnie, to pierwszy znak, że nasza gwiazda jeszcze nie zgasła. Zobaczysz, że jeszcze będziemy triumfowali. Wprawdzie wymordowali naszych ludzi, ale i temu się zaradzi. Najmiemy innych, masz pieniądze?

- Wystarczająco.

- To najważniejsze. Musimy uciekać. W pierwszym rzędzie musisz wyszukać jakąś bezpieczną kryjówkę.

- Jak się teraz czujesz? Musiałaś przechodzić straszne męki.

- Cóż, teraz już o tym nie myślę. Zawładnęła mną chęć dzikiej zemsty, boli mnie tylko w tym boku. Mam złamane parę żeber.

- Co? Jak to się stało?

- O tym też dowiesz się później, teraz mogliby nas podsłuchać.

Koniecznie potrzebuję lekarza, inaczej będzie ze mną źle.

- Zajmiemy się tym - a zwracając się do Manfreda spytał: - Myślisz, że twój stryj przyjmie nas i ukryje?

- Jestem tego pewny - odparł.

- Zna się na chorobach?

- On jest doświadczonym lekarzem.

- Znasz drogę do Santa Jaga? 

- Doskonale, ale lepiej będzie jak pokołujemy trochę. 

- Dlaczego?

- Bo tamci niezawodnie puszczą się za nami w pogoń. 

- Masz rację. Kiedy będziemy mogli tam przybyć? 

- Za dwa dni wieczorem.

- Dobrze, a więc prowadź do Santa Jaga. Czy senior Grandeprise, będziecie nam także towarzyszyć? 

- Naturalnie. Nie opuszczę was, dopóki mi nie będziecie mogli powiedzieć, gdzie znajdę tego łotra, Landolę. 

- Tego dowiecie się, przyrzekam. Teraz jednak spróbujmy sporządzić z dwóch koców rodzaj hamaku, który będzie można umocować między dwoma końmi, aby moja córka mogła w nim leżeć, bo jest słaba i jazda na koni sprawia jej ogromne, dodatkowe boleści. 

* 1.awk 2.awk compress_epub.sh crap demo.sh demo.sh~ demo2600.sh demo2600fix.sh dodatkowe dop.sh dopasowanie.sh find_demo.sh find_demo2600.sh find_fontmod.sh find_fontmod2600.sh find_indent.sh find_netpress.sh find_netpress2600.sh find_poprawki_karoliny.sh fontcheck.sh fontmod.sh fontmod2600.sh get_missing.sh indent.sh iwatch.sh lib lista.sh lista.sh~ lista2.sh mod_iwatch.sh mov_0to1.sh mov_1to2.sh netpress.sh netpress2600.sh poprawki_karoliny.sh przenies.sh ucompress.sh uncompress_epub.sh undo_indent.sh zndemo.sh *

Bawole Czoło i Helmer rozłączywszy się nad stawem krokodyli w celu podejścia nieprzyjaciela, poczęli kołować kryjąc się w zaroślach i trawie. Bawole Czoło miał krótsza i lepszą drogę, bo posuwał się prawie cały czas wzdłuż stawu, którego sitowie i trzciny dawały dostateczne schronienie. Następnie poczołgał się do lasu i zanim dotarł do pierwszych drzew, spostrzegł, że nieprzyjaciel zniknął. To go jednak nie zaniepokoiło. Z równą troskliwością jak poprzednio począł się skradać dalej. Dotarł wreszcie do lasu przekonani, że nikt go nie widział. Tutaj natrafił na ślady owych trzech Indian, ale ślady te mocno go zaniepokoiły. Postanowił zaczekać na Piorunowego Grota, który zjawił się po paru minutach. 

- Zniknęli? - spytał wodza. 

- Tak jest - odparł Misteka - Tutaj są ich ślady. 

Helmer spoglądał uważnie na zagłębienia, po czym zwrócił się zdziwiony do wodza mówiąc: 

- To nie są ślady Indian. 

- Nie, to ślady białych. Powrócili tą samą drogą, którą przyszli. 

- Chodźmy za nimi! 

- Koniecznie musimy się dowiedzieć co to za jedni. 

Poszli schyleni, bacznie spoglądając na ziemię, żaden szczegół nie uszedł ich oka. Nagle Helmer stanął i podniósł coś z ziemi.

- Co to jest? - spytał Misteka.

- Dwie gałązki paproci - odparł.

- Dlaczego mój brat je podniósł?

Helmer przybrał tajemniczą minę.

- Nie myśli mój brat, że z daleka można wziąć te gałązki za powiewające krucze lub orle pióra?

Przez twarz Misteki przebiegł wyraz zrozumienia.

- Uff! - zawołał. -Mój biały brat jest rozumnym myśliwym. To byli biali, którzy przybrali się jak Indianie, by nas wywieść w pole. Prędko, wracajmy do koni.

W momencie wyprostował się i pobiegł naprzód tak szybko, że nawet Helmer nie mógł za nim nadążyć... Za późno!

Nagle usłyszeli strzały, poczęli więc biec z podwójną szybkością w kierunku stawu. Kiedy Bawole Czoło dotarł do miejsca, z którego mógł ujrzeć powierzchnię stawu zobaczył, jak Grandeprise'a siadającego na jego konia.

- Stój złodzieju! Z konia! - zawołał w tej chwili przykładają strzelbę do twarzy. Jednak odległość była zbyt wielka, nie trafił. Kula ugodziła stojącego przed nim.

- Naprzód! Za nimi! - krzyknął Helmer, który dopiero teraz zrównał się z Misteką. - Oni nie mogą nam uciec.

Obaj podskoczyli jak sarny pędząc wzdłuż stawu, jednak daremnie. Nie mogli ani złożyć się do strzału, ani dopędzić koni. Obcy zniknęli w krzakach, pędząc drogą prowadzącą na dół.

- Do pioruna! - wrzasnął Helmer zatrzymując się bezradnie. - Zniknęli!

- Uciekli! - powtórzył wódz kiwając głową- Kto to był?

- Nie wiem.

- Przyszli, aby uwolnić Józefę Kortejo.

- Tak, a my daliśmy się oszukać, jak normalne sztubaki.

- Uff! Bawole Czoło popełnił największe głupstwo swego życia.

- Ja także. Zabrali nam konie, żebyśmy mieli przynajmniej jednego.

- Zostawili ślady.

- To prawda, musimy ich dogonić, ale najpierw opatrzymy naszych ludzi. Gdy dotarli nad staw zastali tam dziesięciu nieżyjących Indian.

- Ani jeden nie pozostał przy życiu - rzekł Helmer spuszczając głowę ze smutkiem.

Bawole Czoło także ponuro patrzył przed siebie, nareszcie rzekł:

- Ja ich pomszczę! Mój brat, Piorunowy Grot, niech pójdzie za mną do tego człowieka, którego trafiła moja kula. 

Poszli śladem do miejsca, gdzie leżał zrzucony z konia wijąc się w ogromnych boleściach. 

Kula utkwiła w boku, był wprawdzie jeszcze przytomny, ale śmierć zaglądała mu w oczy. 

- Kim jesteś? - spytał Helmer. 

Popatrzył na niego i nic nie odpowiedział. 

- Czego tutaj szukaliście? 

Widocznie zrozumiał, bo słabym głosem odpowiedział: 

- Chcieliśmy uwolnić Józefę. 

- Kto was prowadził. 

- Grandeprise.

- Grandeprise? Kto taki?

- Jankeski myśliwy. 

- Skąd go wzięliście, przecież ty jesteś Meksykaninem. 

- Kortejo z nim przyjechał. 

- Kortejo? - spytał zdziwiony Helmer. - Gdzie był? 

- Tu, z nami.

Ranny zamknął oczy, widać był, że zbliża się koniec. 

- Z wami, tutaj, czy to prawda?

- Tak - wyszeptał. 

- I uciekł? 

- Tak.

- Dokąd uciekł? 

- Nie wiem.

- Wiesz, musisz wiedzieć! Musisz nam to wyznać inaczej nie otrzymasz przebaczenia za grzechy! 

Wziął go za ramiona i począł nim trząść. Ranny ostatkiem sił wykrztusił z siebie: 

- Może do... do klasztoru... della... Bar... 

Ostatnie słowo zamarło mu na ustach, gęsty pot pojawił się na jego czole, po czym wyprężył się i skonał. 

- Za późno! Nie mógł dokończyć! - rzekł Helmer.

- Krokodyle będą miały żarcie! - zawołał rozgniewany Bawole Czoło.

Wziął go na ręce i zaniósł do stawu. Krótka, ale straszna walka powstała pomiędzy potworami, kiedy go wrzucił do środka. W sekundzie zniknął rozerwany na kawałki.

- A teraz, za nimi, na dół - odezwał się Helmer. - Musimy się przekonać, w jakim kierunku się udali.

- Musimy biec szybko, jak konie - potwierdził Misteka.

Po tych słowach puścił się po pochyłości zbocza jak strzała wypuszczona z łuku, nie spuszczając oka ze śladów, które się dotychczas dosyć wyraźnie odznaczały.

Helmer biegł za nim równie wytrwale, gdy zbiegli z góry skierowali się na prawo. W miejscu, gdzie droga skręcała do hacjendy, Bawole Czoło stanął.

- Jeden z nas musi biec do Sternau - powiedział.

- To prawda, ale który? Ty czy ja?

- Ja pójdę, a mój brat niech idzie dalej za śladami, dopóki go nie dogonimy. Dla ułatwienia, może zostawiać za sobą znaki.

- Dobrze, przyprowadźcie mi tylko jakiegoś tęgiego konia. Nie chciałbym się pokazać w hacjendzie wcześniej, niż nie naprawię zła, jakie wyrządziłem swą głupotą.

Poszedł dalej po śladach, Indianin zaś pobiegł w stronę hacjendy. Wybrał dla siebie trudniejsze zadanie, bo nie czekała go nic przyjemnego, gdy stanie przed Sternauem i będzie się musiał przyznać do winy. Kiedy przybył do hacjendy zastał Sternaua z Niedźwiedzim Sercem. Doktor ponownie próbował dowiedzieć się czegoś dokładniejszego o nagłym wyjeździe obu przyjaciół. Jak tylko spostrzegł zbliżającego się Misteka, twarz mu się rozjaśniła. Wreszcie u źródła mógł się dowiedzieć o znaczeniu tej dziwnej wyprawy.

- Rozmawiałem właśnie z wodzem Apaczów o tobie - rzekł. - Gdzie Bawole Czoło i Piorunowy Grot się wybrali?

Bawole Czoło rzekł odważnie:

- Na górę el Reparo.

- Tego się domyślałem, co tam robiliście?

- Uczyniłem coś takiego, czego mi nikt nie wybaczy. Pozwoliłem ujść więźniowi, mego brata.

- Mojemu więźniowi, Józefie Kortejo?

- Tak.

- Przecież ona jest w piwnicy.

- Nie, ona była razem z nami na górze el Reparo.

- Straż powiedziała, że jest w piwnicy. 

- Musieli tak powiedzieć, bo dostali ode mnie taki rozkaz. Twarz Sternaua stała się pochmurna. 

- Mój brat rozkazuje swoim ludziom, by mnie okłamywali? - odparł. - Nie chcę mieć dłużej takiego przyjaciela. 

Obrócił się chcą odejść. Bawole Czoło w tej chwili wyciągnął nóż i rzekł: 

- Czy Książę Skał chce mnie opuścić? 

- Tak jest - odrzekł Sternau. 

- W takim razie wbiję sobie ten nóż w piersi, aby mój brat widział, że wódz Misteków sam sobie potrafi wymierzyć karę. 

Sternau dobrze znał Indianina i wiedział, że dotrzyma słowa, obrócił się więc i spytał: 

- Bawole Czoło i Piorunowy Grot wzięli uwięzioną ze sobą, na górę el Reparo? 

- Tak jest - odparł Misteka. 

- Wódz Apaczów wiedział o tym? 

- Tak.

- Moi przyjaciele nie byli rozsądni i źle się stało, że nie byli ze mną szczerzy. Dlaczego wzięli ze sobą tę dziewczynę? 

- Powiesiliśmy ją nad stawem krokodyli, aby wiedziała, jaką śmiercią ma zginąć, 

- Co się potem stało? 

- Przybył jej ojciec, by ją uratować. 

- Sam Kortejo?

- Tak jest.

- To prawie niemożliwe! I udało mu się? 

- Tak. Oszukał nas, wykradł Józefę, zabił dziesięciu Misteków i ukradł nasze konie. 

Sternau aż zdrętwiał słysząc tę historię. 

- Gdzie jest Piorunowy Grot?

- Pobiegł śladami Korteja. 

- Dokąd ślad prowadzi? 

- Od góry na południe. 

- I on nie ma konia?

- Nie, ja także przybyłem pieszo.

- Ilu ludzi ma Kortejo ze sobą?

- Dziesięciu albo dwunastu.

- Teraz niech wódz Misteków opowie wszystko dokładnie.

Bawole Czoło począł wszystko od początku dokładnie opisywać. Była to dla niego najgorsza kara, na jaką tylko mógł liczyć. Sternau i Niedźwiedzie Serce przysłuchiwali się w milczeniu, wreszcie Sternau rzekł:

- Musimy schwytać oboje, ojca i córkę.

- Ja ich złapię.

- Ja także pójdę z mym bratem - dodał wódz Apaczów.

Zrozumiał, że jego milczenie również przyczyniło się do tego nieszczęścia, chciał więc naprawić swój błąd i wziąć udział w pogoni. Sternau pomyślał i powiedział:

- Pogoń za tymi ludźmi jest dla mnie bardzo ważna, tak że muszę sam nią pokierować.

- Dlaczego mój brat nie chce tu zostać? - spytał Bawole Czoło. - My obaj, to jest ja i Niedźwiedzie Serce, złapiemy ich i przyprowadzimy do hacjendy.

- Sam muszę być przy tym. Za dziesięć minut wyjeżdżamy.

Słowa te wypowiedział tak stanowczym tonem, że nie ośmielili się dalej sprzeciwiać, po czym odszedł.

Dopiero po chwili odezwał się Bawole Czoło do Niedźwiedziego Serca:

- Książę Skał nie chce mi robić wyrzutów, ale na pewno się na mnie gniewa.

- Na mnie też, - odparł Apacz - bo wiedziałem gdzie jesteście, a nie powiedziałem. Pójdę siodłać konia, muszę robić co w moje mocy by złagodzić jego gniew.

Wyszedł.

Bawole Czoło stał potwornie zakłopotany. Dziesięć razy łatwiej byłoby mu znieść wymówki, niż to milczące niezadowolenie jakie pojawiło się na twarzy doktora. Udał się do swego przyjaciela Misteki, któremu mógł całkowicie zaufać i rzekł:

- Opuszczę teraz hacjendę. Książę Skał i Niedźwiedzie Serce wyjadą ze mną. Mój brat zostanie więc tutaj jedynym wodzem. Niech dobrze strzeże senior Arbelleza, godnie przyjmie Juareza, gdy tu przybędzie i odda mu swe wojska pod komendę.

- Dokąd mój brat zamierza się udać? - spytał.

- Tego jeszcze nie wiem.

- A kiedy powróci?

- Także nie wiem.

- Nie weźmie ze sobą wojowników?

- Tylko dziesięciu, którzy są dobrymi tropicielami, więcej nam nie potrzeba.

Kwadrans później, z hacjendy wyjeżdżało dziesięciu Misteków, z dwoma wodzami i Sternauem na czele. Jeden z wojowników, prowadził dodatkowego konia dla Helmera.

Koniec wersji demonstracyjnej.

SANTA JAGA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

POŚCIG I PUŁAPKA

TAJEMNICZE POSŁANNICTWO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DZIWADŁO

W godzinę później maszerował Sępi Dziób ulicami pobliskiego miasteczka. Stanął się przed jakimś sklepem i uważnie czytał napis.

Levi Hirsch - skład odzieży

Nie namyślając się długo wszedł do środka. Właściciel obrzucił go badawczym spojrzeniem i spytał:

- Czego łaskawy pan sobie życzy?

- Ubrania.

- Ubrania, całego?

- Tak.

- Ale to będzie bardzo dużo kosztowało?

- To mało istotne. Macie jakieś porządne, niepodarte ubranie?

- Oczywiście! Ja mam wszystko.

- To proszę mi pokazać.

- Ale czy ma pan na tyle pieniędzy?

- Łotrze! Pokazujesz, czy nie? O mój worek z pieniędzmi nie potrzebujesz się martwić. Dawaj

tu te szmaty!

Po długich próbach i wybieraniu, kupił wreszcie długi frak, stare skórzane spodnie, lakierki, cylinder i ogromną trąbę, uważał bowiem, że skoro nikt nie powinien domyślać się w nim Meksykanina, to najlepiej zrobi, gdy będzie udawał muzykanta.

Nie uszedł jednak daleko, gdyż cała uliczna dzieciarnia, zaczęła za nim biec i naśmiewać się z tej dziwacznej figury. Sępi Dziób wywołał ogromne zbiegowisko.

- Do pioruna! - zamruczał zadowolony - To ubranie musi być całkiem szykowne, widać, że się podoba. Niedługo cała młodzież będzie mi asystowała. Z pełną pompą i honorami zostanę odprowadzony na stację kolejową.

Coraz więcej ludzi gromadziło się wkoło niego tak, że wkrótce podszedł i policjant, a gdy zobaczył przed sobą cudaczną postać zapytał:

- Kim pan jesteś?

Sępi Dziób przystanął i zamiast odpowiedzi splunął mu pod nogi.

- Co? Odważa się pluć? - zawołał rozzłoszczony policjant. - Ja go aresztuję.

- Nie mam czasu, muszę odjechać następnym pociągiem, inaczej z chęcią bym został i pobawiłbym się z nim trochę - odrzekł traper ze śmiechem.

- Ja nie pytam, czy ma czas czy nie, musi ze mną pójść, ja go aresztuję!

- W takim razie muszę iść, ale zwracam uwagę, że odpowie za to.

Poszedł za policjantem aż na sam posterunek. W poczekalni zaczął się tak głośno kłócić, że nawet komisarz wyjrzał ze swego pokoju wołając:

- Co to za krzyki. Wypraszam sobie takich wrzasków!

Policjant zasalutował mówiąc:

- Złapałem tego oto i zaaresztowałem, domaga się natychmiastowego przesłuchania, dlatego robi taki hałas.

Komisarz spojrzał uważnie na trapera.

- Do diabła, co to za jeden?

- Nie wiem, nie chciał mi powiedzieć.

- Dlaczego go aresztowałeś?

- Bo wzbudzał takie zainteresowanie, że ludziska aż zatarasowali przejście, a gdy spytałem go o nazwisko to zamiast odpowiedzi splunął mi tuż koło nosa.

Komisarz spytał aresztanta:

- Co on za jeden?

- Publicznie nie będę odpowiadał - odparł Sępi Dziób. - Żądam przesłuchania w cztery oczy.

- Niech wejdzie do mego pokoju i weźmie ze sobą swoje rzeczy.

Sępi Dziób zrobił jak mu kazano. W pokoju na krześle, koło okna siedział jakiś bardzo podobny do komisarza mężczyzna. Mimo cywilnego ubrania można było poznać w nim wojskowego. Jego prawa ręka wzbudzała szczególną uwagę, z rękawa zwisała biała rękawiczka. Można było zauważyć, że ręka to proteza. 

Komisarz spytał: 

- Najpierw proszę powiedzieć kim pan jest? 

- Ja też muszę wiedzieć z kim rozmawiam i kto mnie pyta? - odparł Sępi dziób. 

- Komisarz policji, Ravenow - brzmiała odpowiedź. 

- Dobrze, w takim razie proszę, aby ten pan, który jak wnoszę z wyglądu jest pańskim bratem, a nie tutejszym urzędnikiem opuścił to pomieszczenie. 

- Tak, to mój brat, emerytowany porucznik. Myślę, że pan nie ma aż tak ważnych sekretów, aby i on nie mógł tego słyszeć, tylko ja mam prawo to ocenić. 

- Do pioruna! Co za grubiaństwo! - zawołał oburzony porucznik podrywając się z krzesła. - Taki wagabunda domaga się, abym ja odszedł! Niesłychane rzeczy! 

- W takim razie nie pozwolę się przesłuchiwać - odparł Sępi Dziób ze spokojem - i proszę o umożliwienie złożenia mi zażalenia. 

Porucznik szepnął na ucho do komisarza, ale tak, że Sępi Dziób to usłyszał: 

- Zamknij go do dziury i każ go tłuc do skutku, to mu odejdą te głupie zachcianki. 

- Drabie! Jeszcze jedno słowo powiesz, a dostaniesz taki policzek, że nos ci spuchnie jak dynia. Bardzo się mylisz, jeżeli myślisz, że możesz tutaj rozkazywać, ponieważ jesteś bratem komisarza. Nie jestem jak ci się wydaje wagabunda i nie dam się zastraszyć więzieniem lub kijami! 

Powiedział to tak dobitnie i z taką powagą, że bracia mimo woli spojrzeli na siebie ze zdziwieniem: 

Pierwszy zreflektował się komisarz: 

- Proszę cię, wyjdź na chwilę, to nie będzie trwało długo. 

- Co? Ja mam ustępować temu człowieczkowi? - krzyczał rozzłoszczony eks porucznik. 

Komisarz wzruszył ramionami. 

- To sprawa urzędowa. 

- W takim razie nie bądź zdziwiony, że opuszczę cię. Ponieważ omówiliśmy już wszystko, to odchodzę i to na zawsze - z dumnie podniesioną głową udał się w stronę drzwi. Sytuacja ta nie była w smak komisarzowi, ale nie mógł postąpić inaczej. Zwrócił się do aresztanta nieco podenerwowanym głosem:

- Co pan ma w tym worku?

- Moje rzeczy.

- A w tym futerale?

- Strzelbę.

- A zgodę na posiadanie broni pan ma?

- Mam.

- Gdzie?

- W kieszeni.

- Proszę je pokazać.

Wyciągnął swoje papiery, legitymacje i podał urzędnikowi. Komisarz zaczął je przeglądać z coraz większym zainteresowaniem, w końcu powiedział:

- To pan jest kapitanem, a właściwie rotmistrzem kawalerii Stanów Zjednoczonych?

- Do usług.

- Nazywa się pan Wiliam Saunders?

- Nie inaczej.

- I jest pan posłem prezydenta Meksyku, Juareza?

- Tak.

- W takim razie stokrotnie proszę o przebaczenie. Ale... proszę znowu wybaczyć, że się tak wyrażę, ale ten dziwaczny ubiór spowodował tylko kolosalną pomyłkę. Naturalnie jest pan wolny i może pan natychmiast wyjechać.

Uśmiech przemknął po twarzy trapera.

- Wie pan dlaczego włożyłem na siebie ten strój?

- Nie.

- Dla zabawy i właśnie teraz zabawiłem się paradnie, a teraz żegnam.

Zniknął za drzwiami zostawiając w środku ogłupiałego komisarza. Skierował się w stronę dworca, znowu cała masa ludzi zaczęła się wokół niego gromadzić, ale nic sobie z tego nie robiąc prędko dotarł na stację. Kupił bilet pierwszej klasy, ale usiadł wśród pasażerów trzeciej. Gdy pociąg wjechał na peron podszedł do wagonu i poprosił konduktora o otwarcie drzwi:

- Pan chce jechać pierwszą klasą? - spytał zdziwiony.

- Tak.

- Naprawdę? - zapytał ponownie nie wierząc, że tak ubrany pasażer ma rzeczywiście zamiar jechać pierwszą klasą. 

- Do pioruna! Przecież mówię, że tak - odrzekł Sępi Dziób. 

- Ma pan bilet?

- Naturalnie.

- Proszę pokazać. 

Traper podał mu kartę, a konduktor oddał go z niedowierzaniem i powiedział: 

- Proszę wsiadać, ostatnie dzwonienie. 

Szybko otworzył drzwi i pomógł mu w ładowaniu bagaży. Przeraźliwy świst lokomotywy i pociąg ruszył. 

- Do diabla! A jemu co wpadło do głowy? - zabrzmiał jakiś głos ze środka, był to głos eks porucznika Ravenowa. 

- Jego nic to nie obchodzi, co mnie wpada do głowy - odparł traper. 

Ulokował swoje rzeczy i wygodnie rozsiadł się na kanapie. Oficer jednak był innego zdania, gdyż zapytał: 

- Ma bilet pierwszej klasy?

- To go także nic nie obchodzi - zabrzmiała odpowiedź. 

- A właśnie, że obchodzi. Mam prawo wiedzieć, czy nie pomylił się przy wsiadaniu. 

- Niech on stuli gębę i znowu nie zaczyna sprzeczki, a tym bardziej nie interesuje się sprawami, które nie powinny go obchodzić, bo inaczej... 

- Co inaczej! Dureń zwraca się do mnie przez ty i może jeszcze chce grozić mnie, oficerowi? Czy chce zostać spoliczkowany? 

- Mogę mu służyć. Może sam skosztować tego samego towaru, który chce sprzedać. 

W oka mgnieniu zamachnął się i wymierzył Ravenowowi tak silny policzek, że ten oszołomiony uderzył głową o ścianę i upadł na siedzenie. 

- Tak, to tylko próba - powiedział Sępi Dziób. - Jeżeli chce jeszcze, niech tylko powie. 

- Draniu! - poderwał się eks porucznik krzycząc bez umiaru. - Ja cię potnę na kawałki. 

Rzucił się na trapera, chcą go złapać za gardło, lecz w tej chwili znowu otrzymał potężny policzek i upadł na podłogę. 

- Tak, serdeńko - zaśmiał się Sępi Dziób. - Pierwszy policzek był za draba, a drugi za drania. Jeżeli chcesz jeszcze jakieś nowe przezwisko wymyślić, to odpowiem jak poprzednio. 

Ravenow poderwał się z podłogi. Twarz poczęła go piec, o oczy ze złości nabiegły krwią.

- Kanalio! - zasyczał odchodząc prawie od zmysłów. - Ja cię uduszę!

Ponownie rzucił się na Sępiego Dzioba, mimo że miał świadomość swojej bezsilności. Traper podniósł się z siedzenia i łapiąc go lewą ręką za gardło potrząsnął nim jak gruszką, mówiąc:

- Nazywa mnie kanalią? Dobrze, jeżeli koniecznie sobie życzy, muszę mu zrobić tę przyjemność.

Przycisnął go do kąta i wymierzył dwa solidne policzki. Z największym spokojem ponownie usiadł na swoim miejscu, a Ravenow cały kipiał ze złości. Z nosa polała mu się krew. Nie mógł powiedzieć ani jednego słowa. Dopiero po chwili ponownie poderwał się z miejsca, ale właśnie lokomotywa dała znak, że zbliżają się do stacji. Ravenow podbiegł do okna i otwierając je szybko zawołał:

- Konduktor! Tutaj! Do mnie! Konduktor podszedł do wagonu pytając:

- Czego pan sobie życzy?

- Otwórz pan i szybko przyprowadź naczelnika stacji, ale natychmiast.

Kiedy zbliżyli się Ravenow wyskoczył z wagony mówiąc:

- Oto mój bilet. Jestem hrabia Ravenow, porucznik. Zostałem napadnięty w tym wagonie.

- Przez kogo? - spytał naczelnik wołając do pomocy jeszcze jednego kolejarza.

- Przez tego człowieka - i tu wskazał palcem na spokojnie siedzącego trapera.

- Przez niego? - spytał naczelnik. - Jak on się ośmiela jechać w wagonie pierwszej klasy?

Obaj urzędnicy podeszli bliżej, chcą lepiej obejrzeć Amerykanina.

- Jak się pan tu dostał? - spytał surowo naczelnik stacji.

- Jak? Przez drzwi - odparł Sępi Dziób ze śmiechem.

- Ma pan bilet pierwszej klasy?

- Ma - odparł konduktor.

- No to w porządku - zamruczał naczelnik. - Panie hrabio, za co ten człowiek pana napadł?

- Napadł na mnie i począł mnie bić.

- Czy to prawda? - spytał urzędnik Amerykanina.

- Tak - odparł ze śmiechem.

- Jaki miał powód?

- Nazwał mnie drabem, draniem i kanalią, za każde przezwisko dostał ode mnie policzek.

- Pan go tak przezywał? - spytał naczelnik zwracając się do porucznika.

- Naturalnie! - odparł. - Niech pan tylko popatrzy na tego człowieka. Z taką hołotą mam jechać, przecież płacę za pierwszą klasę.

- A czy ja za nią nie zapłaciłem? - spytał Sępi Dziób. - Czy jestem może obdarty, albo dotknięty jakąś zarazą? 

- Tego nie widać. 

- A może jestem pijany? 

- To należałby sprawdzić. 

- Sprawdzajcie ile wam się podoba. 

W tej chwili maszynista dał znak gwizdkiem, że czas przeznaczony na postój upłynął. Ravenow zwrócił się do naczelnika mówiąc: 

- Moi panowie, domagam się surowego ukarania tego zuchwalca. 

- Zuchwalca? - przerwał Sępi dziób - Czy chcesz może otrzymać kolejny policzek? 

- Cicho! - krzyknął naczelnik. - Jeżeli pan hrabia domaga się ukarania tego człowieka, w takim razie prosiłbym o przerwanie dalszej jazdy i osobiste spisanie skargi. 

- Nie mam na to czasu. Muszę o oznaczonym czasie zameldować się w stolicy. 

- Ale pańska obecność jest konieczna. 

- Mam zaniedbać ważne sprawy, przez tego zuchwalca. 

- No cóż, takie są wymogi. 

- Nie widzę potrzeby pisania jakiejkolwiek skargi. Niech go pan każe natychmiast zaaresztować. 

- To mogę zrobić - a zwracając się do trapera dodał: - proszę wysiąść. 

- Dlaczego?

- Aresztuję pana. 

- Do diabła! Ja mam w Berlinie wyznaczone spotkanie. 

- To mnie nic nie obchodzi.

- Ale ja tu nic nie zawiniłem, tylko ten hrabia. 

- To się dopiero okaże. 

- W takim razie on także musi wysiąść. 

- Tu ja wydaję rozporządzenia. 

- Ja mogę się wylegitymować. 

- Na to będzie czas później. 

- Ale ja chcę teraz. 

- Cicho! Wysiądzie pan dobrowolnie, czy mam wezwać mych pracowników do pomocy. 

- Dobrze, ale chcę zwrócić pańską uwagę, że za szkody jakie wynikną z mego zatrzymania, pan poniesie odpowiedzialność.

- Co? Jeszcze mi pan grozi? Wysiadać!

Sępi Dziób zabrał swoje bagaże i wyskoczył z wagonu. Tymczasem naczelnik dał znak i pociąg ruszył. Niedługo w kancelarii naczelnika zjawił się miejscowy żandarm, obejrzał aresztowanego i spytał:

- To pan spoliczkował hrabiego Ravenowa?

- Tak jest - odparł Sępi Dziób.

- Dlaczego?

- Bo mnie obraził.

- W jaki sposób?

- Nazwał mnie drabem, draniem i kanalią.

- To powinien pan wnieść na niego skargę, a nie zaraz bić po twarzy.

- A dlaczego on nie wniósł skargi, że ma podejrzenia, iż jadę nie w tej klasie, tylko zaczyna zaczepiać człowieka.

- Czy ma przy sobie jakieś dokumenty?

- Oczywiście.

- Proszę pokazać.

- Chciałem pokazać je już panu naczelnikowi, ale nie chciał ich przeglądnąć, ha, sam jest sobie winien.

Wyjął całą paczkę papierów podając je żandarmowi. Ten, gdy skończył je przeglądać mimo woli zawołał;

- Niech to piekło pochłonie! To wyjątkowo głupia historia.

- Dlaczego? - spytał zaciekawiony naczelnik stacji.

- Ten frak i to przeklęte ubranie każdego musiałoby wprowadzić w błąd. Czy pan naczelnik wie, kto to jest?

- No?

- Traper i amerykański oficer, rotmistrz.

- To niemożliwe.

- Możliwe. Tyle jeszcze po francusku umiem. A do tego jest posłem prezydenta Meksyku, Juareza.

Naczelnik stacji zbladł.

- Naprawdę? - spytał. - Czy te dokumenty są prawdziwe?

- Tak. Jest tu nawet polecenie do pruskiego deputowanego, pana Magnusa.

- Kto mógł to przypuszczać? Ale kochany panie, dlaczego pan się tak ubrał? 

- Nie wolno mi się ubierać, jak mi się podoba? 

- Ależ wolno, ale przez to ubranie wziąłem pana za kogoś innego. 

- Ubranie? Ha! Proszę nie opowiadać głupstw. To nie ubranie, ale pan jest temu winien. 

- Jak to?

- Chciałem się przecież wylegitymować, ale pan nie chciał, więc czyja to wina. A co teraz? 

- Naturalnie, jest pan wolny - powiedział żandarm. 

- A ja spodziewam się, że pan kapitan wybaczy mi tę pomyłkę, bardzo o to proszę - odezwał się naczelnik stacji. 

- Niech i tak będzie - odparł Sępi Dziób. - Nie należę do ludzi pamiętliwych i mam dość poczciwe serce, ale nie wiem co inni na to powiedzą. 

- Inni? Czy wolno spytać kogo ma pan na myśli? 

- Właściwie tylko pod warunkiem zachowania tajemnicy, bo to sprawy wagi państwowej, jadę do ministra Bismarcka. 

Naczelnik aż cofnął się. 

- Do Bismarcka? - zawołał przerażony. 

- Tak jest.

- Spodziewam się, że nie uczyni pan wzmianki o tym fatalnym zajściu. 

- Przeciwnie, muszę o tym opowiedzieć i to dokładnie. 

Urzędnik zbladł ze strachu, szeroko otwartymi oczami popatrzył na Amerykanina pytając: 

- Czy to może konferencja? 

- Tak, nawet ważne dyplomatyczne posiedzenie, na którym ja nie będę mógł być obecnym i to z pańskiej winy. Gdyby pan od razu sprawdził moje dokumenty... 

- Mój Boże, jestem zgubiony. 

- Ja też tak sądzę. 

- Co za nieszczęście! Co teraz robić? 

- Nic. Przecież pan nie będzie żądał, abym dla zatuszowania pańskiej głupoty dodatkowo opłacał ekstra pociąg! 

- Ekstra pociąg! To dałoby się nawet załatwić, zaraz zatelegrafuję na następną stację. 

- Mam go może sam złapać?

- Panie kapitanie, ależ skąd!

- Nie, to co mam robić?

- To już moja sprawa, będzie pan miał do dyspozycji lokomotywę i jeden wagon, oczywiście bezpłatnie.

- Tak to co innego.

- Ten pociąg zawiezie pana, jeżeli wcześniej nie zdoła dopędzić pospiesznego, aż do samego Magdeburga.

- Dobrze - powiedział Amerykanin z zadowoleniem i zapytał. - Czy ten hrabia nie mówił przypadkiem, że też jedzie do Berlina?

- Tak.

- I musi jechać przez Magdeburg?

- Tak, jest tam dłuższy postój.

- A ja mogę dopędzić go przed Magdeburgiem?

- Może pan go wyprzedzić na kolejnej stacji.

- Jeżeli tak, to zgadzam się.

- Pozwoli pan teraz, że zatelegrafuję - spytał naczelnik stacji uradowany.

- Proszę.

- I nie wspomni pan o mojej pomyłce?

- No, dosyć mocno mnie to zezłościło, ale zapomnę. Proszę mi jeszcze powiedzieć, czy dużo pan zarabia?

- Nie.

- A taki dodatkowy pociąg jest drogi?

- Będę musiał dość długo spłacać te koszty.

- Hm, właściwie zasłużyłeś pan na to, ale żal mi pana. Może pokryjemy te koszty wspólnie.

Oblicze urzędnika aż pojaśniało.

- Pan by się na to zgodził? - spytał zachwycony.

- Co mam innego robić. Nie chciałbym zbytnio pana obciążać.

- Bardzo dziękuję, od razu widać, że pan jest prawdziwym dżentelmenem.

Pochlebiało to traperowi niezmiernie, znowu przybrał figlarną minę i powiedział:

- Ale jeszcze lepiej byłoby, gdybym całe te koszty wziął na siebie?

- Panie kapitanie, to byłoby dla mnie zbawienie.

- Dobrze, niech tak będzie, zapłacę wszystko. Ale pod warunkiem, że przybędę do Magdeburga przed pociągiem pospiesznym. 

- Już ja się o to postaram. 

- Następnie żądam od pana napisania kilku słów. 

- Jakiej treści? 

- Że wylegitymowałem się, a pan na skutek fałszywego donosu tego hrabiego, miał wielkie nieprzyjemności. 

- Wolno zapytać po co to panu kapitanowi potrzebne? 

- Hrabia zobaczy mnie w Magdeburgu i zacznie mnie pewnie na nowo zaczepiać, więc potrzebuję dowód, że nie wymknąłem się panu podstępnie. 

- Oczywiście, zaraz piszę. 

Po kwadransie przyjechał rezerwowy pociąg. Sępi Dziób rozlokował się wygodnie w przedziale pierwszej klasy i popędził w dal. 

* * *

Zapadała noc, kiedy pociąg pospieszny, w którym jechał Ravenow, dotarł na stację Borsum. 

- Magdeburg, pierwsza klasa, zabrzmiał jakiś głos na peronie. 

Natychmiast otwarły się drzwi do jego wagonu i do środka wszedł jakiś mężczyzna. 

- Dobrzy wieczór - powiedział jegomość wchodząc. 

- Do diabła! Dobry wieczór, panie pułkowniku! - odpowiedział Ravenow. 

Nowoprzybyły przyjrzał się mu dokładnie i spytał: 

- Pan mnie zna?

- Naturalnie, panie pułkowniku. 

- Przepraszam, a z kim mam przyjemność? 

Ravenow nie wiedział co ma sądzić. 

- Pan mnie nie poznaje?

- Niestety nie.

- To wprost nie do uwierzenia. Czy naprawdę mam wymienić swoje nazwisko? 

- Tak, proszę. 

- Czy to możliwe, aby pańska pamięć, albo wzrok tak osłabły? 

Pułkownik zmarszczył czoło. 

- Dotychczas nigdy nie miałem potrzeby żalić się na moją pamięć czy też słaby wzrok - powiedział rozdrażniony.

Właśnie pociąg ruszył dalej.

- W takim razie, to chyba ja się tak zmieniłem.

- Możliwe - zaśmiał się z lekka pułkownik. - Z kim mam więc przyjemność?

- Nazwisko moje jest tutaj zbyteczne, to raczej jest znakiem rozpoznawczy - wysunął prawe ramię, tak, że dokładnie można było rozpoznać protezę.

Pułkownik stanął zaskoczony.

- Czy to możliwe?

- Co takiego?

- Pan jesteś porucznikiem Ravenow? Nigdy bym nie przypuszczał. Człowieku, jak pan wygląda?

- Jak ja wyglądam? Nie rozumiem pana.

- To niech pan spojrzy w lustro, o tam wisi.

Ravenow w swojej złości nie miał nawet czasu przejrzeć się w lustrze, dopiero teraz to uczynił.

- Do stu diabłów! - zawołał - To mam być ja?

- A kto inny? - spytał pułkownik.

- Ale mnie urządził. No, poczekaj ty drabie, już ja ci pokażę.

W takim stanie nikomu nie będę się mógł pokazać na oczy.

- Mnie się też tak wydaje.

- Jak to się stało? Fatalny upadek?

- Nie, opowiem panu, ale najpierw proszę mi powiedzieć dokąd pan pułkownik jedzie?

- Do Berlina.

- To się dobrze składa, boja także, zostałem wezwany.

- Ja także? To dobrze, że pana spotkałem - powiedział pułkownik.

- Mógłbym powiedzieć to samo.

- Porucznik Golzen zatelegrafował do mnie.

- Naprawdę? - zdziwił się Ravenow. - Do mnie także.

- Kiedy?

- Wczoraj.

- Tak jak do mnie. Wiedział gdzie ma pana szukać?

- Tak.

- Myślę, że się nie mylę, ale z pewnością rozchodzi się o tę samą sprawę.

- O tego draba Helmera?

- Tak.

- Golzen telegrafował do mnie, że widział go wczoraj w mieście. 

- To samo doniósł i mnie. 

- I zaraz pan wyruszył? 

- Tak.

- Aby dotrzymać przyrzeczenia? 

- Tak.

- Ja także. Muszę się zemścić. 

Pułkownik podniósł prawe ramię, on także miał protezę. Ravenow tupnął nogą. 

- Ile razy wspomnę tamte czasy, to zdaje mi się, że oszaleję ze złości - zawołał zgrzytając zębami. - Byłem młody, przystojny, świetnie się zapowiadający... Piekło sprowadziło tego diabła. 

- Ja byłem w podobnej sytuacji - odrzekł pułkownik ponuro. - Byłem na dobrej drodze do awansu, a teraz żona i dzieci żyją na skraju nędzy. 

- Mając tyle czasu można długo nad sobą pracować. 

- Ja długo ćwiczyłem. 

- Strzelanie?

- Tak.

- Lewą ręką? 

- Naturalnie.

- I jak?

- Lepiej strzelam, niż przedtem prawą. 

- A ja pojedynkuję się na szpady lewą, przynajmniej tak samo biegle, jak przedtem prawą. Ten Helmer musiałby mieć diabła za sprzymierzeńca, gdyby jeszcze raz wyszedł z tego cało. 

- Pan więc zamierza... 

- Wyzwać go - odparł Ravenow krótko. 

- A ja jadę, by go zastrzelić jak psa - zawołał pułkownik. - Potem mogą już robić ze mną co się im będzie podobało. 

- Pytanie tylko, czy znajdziemy tego łotra. 

- Oczywiście. 

- Powinien przebywać w pałacu księcia Olsunny, gdyż i przedtem też tam mieszkał.

- To możliwe. A wie pan, gdzie do tej pory przebywał?

- Zdaje się, że w Rosji.

- Ja też tak słyszałem. Ten żeglarski syn ma diabelne szczęście.

- To mnie nie przeraża.

- Ani mnie.

- Ale będzie trudna sprawa z sekundantami.

- Dlaczego?

- No, wie pan, pojedynek na życie... - bąknął pułkownik.

- Ha! - zaśmiał się Ravenow. - Przy mnie pan pułkownik może mówić otwarcie. Ma pan na myśli to, że nasz honor ostatnio nieco ucierpiał.

- Niestety - westchnął pułkownik.

- To głupia tradycja! - zawołał Ravenow. - Ciekawy jestem dlaczego honor oficera ma być splamiony, bo ktoś go dotknął ręką.

Pułkownik zamyślił się, spoliczkowany stawał sam w swojej obronie. Po chwili rzekł:

- Policzek, to jednak zawsze hańba.

- Ale nawet najuczciwszy człowiek nie jest bezpieczny przed niespodziewanym spoliczkowaniem.

- To niemożliwe, nie pojmuję tego.

- Ale ja doskonale, bo sam to przeżyłem.

- To znaczy, że pana twarz nabrzmiał na skutek spoliczkowania.

- A gdyby tak było?

- To trzeba zbadać i osądzić.

- Dobrze, proszę pytać.

- To pan rzeczywiście otrzymałeś policzek?

- Nie jeden, tylko kilka - powiedział wściekły Ravenow.

- Kto to był? Zapewne...

- Co zapewne?

- Człowiek, którego policzek nie pozostawia plamy na honorze.

- Przeciwnie, ten łotr był najzwyklejszym włóczęgą.

- Poruczniku? - zawołał pułkownik przerażony.

- Włóczęgą, wędrującym muzykantem.

- Mogę tylko panu współczuć, pojąć jednak nie mogę. Jak to się stało? 

- Byłem u mego brata, komisarza policji. Sam diabeł chciał, że tego łotra przyniosło właśnie tam. Uparł się, że chce rozmawiać z moim bratem w cztery oczy. 

- Naturalnie pański brat wyśmiał go. 

- Ależ skąd, mnie odprawił. 

- Nic z tego nie rozumiem.

- Ja mu tego nie zapomną. Zaraz od niego poszedłem na dworzec. 

- Chciałem słyszeć o policzkach - przerwał pułkownik. 

- Ale to ma związek. Wsiadam do wagonu pierwszej klasy, przed samym odejściem pociągu otwierają się drzwi i do środka pakuje się... 

- Chyba nie ten muzykant?

- Właśnie, że on. 

- Do licha, jak to możliwe. 

- Tego nie wiem.

- Musiał uciec z aresztu. 

- Prawdopodobnie.

- I co dalej.

- Rozsiadł się ze swymi klarnotami. 

- Bezczelność. 

- Naturalnie. Ja myślę, że mój brat go wypuścił, a on od razu podążył na dworzec. Gdy ujrzał mnie w przedziale pierwszej klasy, kupił sobie bilet tej samej jakości, tylko po to, aby mnie rozzłościć. 

- I co pan zrobił. 

- Spytałem go w jaki sposób dostał się do mego wagonu, a on bezczelnie powiedział, że to nie mój interes. Chciałem zawezwać konduktora, ale pociąg już ruszył. Po krótkiej wymianie zdań nazwałem go grubianinem, czy podobnie i w tej samej chwili dostałem w twarz, aż mi zaszumiało w uszach. 

- Do stu diabłów! Mam nadzieję, że wyrzucił go pan za drzwi? 

- To łatwiej powiedzieć, niż zrobić. Porwałem się na niego, jak zraniony odyniec, chcąc go złapać za gardło, lecz w tej chwili otrzymałem drugi policzek. 

- Znowu? - zawołał pułkownik w najwyższym zdumieniu. 

- Tak. Panu na moim miejscu też by się to przydarzyło. Ten łotr był zadziwiająco zręczny i szybki. Ledwie zdecydowałem się na niego porwać, a on już mnie palną tak silnie, że mnie zamroczyło.

- Słów mi brakuje.

- No cóż! Proszę pomyśleć, dwóch ludzi w jednym przedziale. Zwycięża ten, po którego stronie jest przewaga i tupet.

- Możliwe, a nie miał pan przy sobie broni?

- Niestety nie. Gdybym miał rewolwer, bez wahania wpakowałbym mu kulkę w łeb.

- To co pan zrobił?

- Porwałem się na niego kolejny raz, z tym samym skutkiem, przycisnął mnie do ściany i...

- I znowu uderzył w twarz!

- Tak. Nawet nie miałem czasu zaplanować swego postępowania, taki był szybki.

- Zatłukłbym takiego na śmierć.

- Pociąg zatrzymał się na stacji, więc zawołałem konduktora i naczelnika stacji.

- Zapewne pojmali tego łotra?

- Oczywiście. Teraz siedzi w więzieniu i czeka na zasłużoną karę.

- Poruczniku, to bardzo niehonorowa sprawa.

- Wiem o tym. Zapewne pan pułkownik dziwi się, że mu to opowiedziałem?

- Naturalnie. Tego rodzaju historie raczej się przemilcza.

- Chciałem panu udowodnić, że nawet najporządniejszy człowiek, nie może mieć pewności, czy nie przydarzy mu się coś podobnego... A po drugie, widzi pan przecież moją twarz, jak miałem to panu wytłumaczyć?

- Na przykład upadkiem - zaśmiał się pułkownik.

- Uwierzyłby pan w to?

- Szczerze powiedziawszy, nie.

- Widzi więc pan, że lepiej było powiedzieć prawdę. Ciekawy jestem jak długo utrzyma się ta opuchlizna?

- Radzę panu przyłożyć na twarz surowe mięso, to pomaga.

- Ale skąd go wziąć?

- W Magdeburgu, tam mamy dłuższy postój.

Właśnie dojechali do jakiejś stacji, a ponieważ pociąg zatrzymał się na dłużej, więc pułkownik wyglądnął przez okno. W tej chwili po torze obok przejechała lokomotywa z jednym wagonem, w którym siedział jeden mężczyzna.

- Do stu diabłów! - zawołał pułkownik. 

- Co się stało? 

- Co za nos!

- Gdzie?

- Z okna, tego najprawdopodobniej prywatnie wynajętego pociągu wyglądał jakiś drab o nosie podobnym do krogulca. 

- Taki sam nos miał ten nicpoń, o którym panu opowiadałem. 

Niedługo przyjechali do Magdeburga. Pułkownik sam poszedł do bufetu po surowe mięso dla swego towarzysza. Porucznik obwiązał je sobie koło twarzy chustką, lecz po niespełna minucie począł narzekać i wzdychać. 

- Co takiego? - spytał pułkownik. 

- To mięso zamiast ulżyć ogromnie piecze. 

- Niemożliwe. 

- Jakiego mięsa pan zażądał przy kupnie? 

- Surowego.

- Ale nie pytał pan, czy jest czyste? 

- A czemu miałoby być zanieczyszczone? 

Porucznik odwiązał twarz, podał mięso pułkownikowi mówiąc: 

- Proszę powąchać. 

- Dziękuję! - odparł pułkownik cofając się. 

- W tym mięsie jest pełno pieprzu i soli. 

- No to wyrzuć go pan przez okno. 

Porucznikowi nie pozostało nic innego. Nagle konduktor otwarł drzwi i wpuścił do środka 

jakiegoś pasażera, pociąg zaraz potem ruszył. 

- Dzień dobry! - powiedział nowoprzybyły. 

Nie otrzymał odpowiedzi. Ravenow ze zdziwienia nie mógł wydusić z siebie ani słowa. 

- Święty Boże! - krzyknął Ravenow. 

- Co się stało? - spytał pułkownik. 

Porucznik w milczeniu wskazał na przybysza, który umieszczał właśnie w środku swoje bagaże. 

Pułkownik zmierzył go wzrokiem i obrócił się w stronę Ravenowa. 

- Pułkownik wie co to za człowiek? - spytał nagle. 

- Ten sam, którego ogromny nos zobaczyłem w dodatkowym pociągu.

- To ten sam, ten sam!

- Pan go przecież nie widział.

- Ale to ten włóczęga, ten od policzków... ten co...

- Do stu diabłów! To prawda!

- A ja myślałem, że go złapano.

- Zapewne uciekł.

- Specjalnym pociągiem?

- Kto to może wiedzieć. Daleko jeszcze do następnej stacji?

- Jakieś sześć minut.

- Tam go każemy aresztować!

- A może się pan myli, czy to naprawdę ten sam?

- Oczywiście, że ten sam, ten sam nos i ta sama trąba!

- Zobaczymy.

Pułkownik zwrócił się do Sępiego Dzioba i zapytał:

- Kim pan jesteś?

Traper nie odpowiedział.

- Kim pan jesteś? - powtórzył pułkownik swoje pytanie.

Ani słowa odpowiedzi.

- Czy pan ogłuchł? Przecież pytam coś pan za jeden?! - aż krzyknął pułkownik.

Sępi Dziób skinął głową i odrzekł:

- Kim jestem? Pasażerem.

- To wiem - odrzekł pułkownik. - A jak ma pan na nazwisko?

- To akurat pana nic nie obchodzi.

- A skąd pan przybywa?

- To jeszcze mniej.

- A, nie chce się pan zdradzić, ptaszku! Czy pan był u komisarza Ravenowa?

- Tak.

- I został pan tam aresztowany?

- Niestety.

- A jak się pan dostał do Magdeburga?

- Specjalnym, dodatkowym pociągiem.

- Do którego zapewne wkradł się pan bezprawnie. Już my się tym zajmiemy, żeby pan po raz drugi nie uciekł, ty włóczęgo! 

- Włóczęgo? Proszę posłuchać dobrej rady i w mojej obecności nie powtarzać tych słów. 

Pułkownik wyprostował się, a nachylając ku nieznajomemu zawołał wyzywająco: 

- A to dlaczego?

- Bo odpowiedź może się panu nie spodobać. 

- Czy to groźba? 

- Nie, tylko przestroga.

- Tej akurat nie potrzebuję. 

Ravenow tymczasem ochłonął. W mgnieniu oka zrozumiał, że pułkownik jest jego sprzymierzeńcem, więc postanowił się zemścić i hańbiący policzek oddać podwójnie. 

- Proszę pułkowniku, by nie rozmawiał pan z tym łotrem - odezwał się. - Na najbliższej stacji oddam go w ręce policji, to przekona się co u nas robią z takimi włóczęgami. 

Jeszcze nie zdążył dokończyć ostatniego słowa, kiedy w wagonie dało się słyszeć głośne uderzenie. Sępi Dziób wymierzył mówiącemu tak siarczysty policzek, że ten stoczył się z siedzenia na podłogę. Na to pułkownik złapał myśliwego za pierś i krzyknął: 

- Łotrze! - zawołał. - Odpokutujesz za to. 

- Precz z tą ręką! - zawołał Sępi Dziób z błyszczącymi oczami. 

- Co? - krzyknął pułkownik. - Chcesz mi może rozkazywać? Zaraz nauczę cię moresu! 

Zamierzył się, chcąc mu dać w twarz, lecz w tej samej chwili złapał się za żołądek, Sępi Dziób wymierzył mu tak silny cios, że pozbawił siły do dalszej walki. Ravenow nie był w stanie przyjść swemu sprzymierzeńcowi z pomocą. Szumiało i huczało mu w głowie, nie mógł pojąć co się stało. Pułkownik zaś skurczony jęczał żałośnie. Właśnie dał się słyszeć donośny gwizd lokomotywy, znak, że pociąg wjeżdżał na stację. Sępi Dziób podszedł do okna i otwierając je zawołał na konduktora. 

- Co pan rozkaże! - spytał podchodząc. 

- Prędko! Proszę zawołać natychmiast naczelnika stacji i kierownika pociągu! 

- Dlaczego?

- Muszę złożyć zażalenie! 

- Nie ma na to czasu.

- Czas musi się znaleźć! Zostałem napadnięty!

To poskutkowało. Konduktor pobiegł i po chwili zjawili się urzędnicy. Sępi Dziób zajął swą osobą całe okno, tak, że jego towarzysze nie mogli się wmieszać do rozmowy.

- Co się stało? Czego pan sobie życzy? - pytał już z daleka kierownik pociągu.

- Jak długo pociąg stoi na tej stacji?

- Minutę! Zaraz musimy odjeżdżać!

- Proszę poczekać jeszcze minutę! Panie naczelniku, po raz drugi zostałem dzisiaj napadnięty, w tym pociągu, proszę aresztować tych dwóch drabów, którzy jadą razem ze mną.

- Kim pan jest?

- Proszę, oto mój paszport!

Naczelnik obejrzał dokumenty, po czym powiedział:

- Jestem gotów, panie kapitanie. Kim są ci dwaj!

- Jeden z nich udaje hrabiego, a w rzeczywistości jest drabem, a drugi jest jego sojusznikiem.

- Są w wagonie?

- Tak. Udało mi się na szczęście obezwładnić ich na jakiś czas, dlatego siedzą tak cicho.

Wysiadł, a naczelnik w stronę wagonu powiedział donośnym głosem:

- Proszę wysiadać, ale szybko!

- To jest niemożliwe. - odparł pułkownik. - My jesteśmy...

- To już wiem - przerwał mu naczelnik. - Wysiadać!

- Do diabła! - zawołał Ravenow. - Nie wie pan, że jestem porucznikiem, hrabią Ravenow!

Urzędnik oświecił jego opuchniętą twarz i odrzekł z uśmiechem:

- Wspaniale. Rzeczywiście wygląda pan jak hrabia. Proszę teraz natychmiast wysiąść, inaczej będę zmuszony użyć siły.

- Nasze rzeczy... - chciał powiedzieć coś pułkownik.

- Wedle życzenia. Dalej, ludzie!

Obaj oficerowie zostali odprowadzeni pod asystą do kancelarii. Sępi Dziób został z naczelnikiem i udał się do jego pokoju.

- Tu są moje dalsze dokumenty - powiedział podając urzędnikowi papiery.

Naczelnik przeczytał je dokładnie. Mimo woli rzucił okiem na ubranie myśliwego, w końcu zdobył się na odwagę i zapytał:

- Proszę mi nie brać za złe, ale nie mogę się powstrzymać i muszę pana zapytać, dlaczego pan się tak dziwacznie ubiera?

Sępi Dziób przybrał tajemniczą minę i szepnął: 

- Muszę zachować incognito! 

- A! Tak! Nikt nie może wiedzieć kim pan jest? 

- Naturalnie. Dlatego ten worek, strzelba i trąba. 

- To pańskie rzeczy? 

- Oczywiście. 

- A ja myślałem, że to tych dwóch nicponiów. 

- O nie, są moje. Specjalnie przebrałem się za muzykanta. 

- Rozumiem - odparł naczelnik stacji. - Czy mogę dowiedzieć się teraz o całej sytuacji? 

- Tak, opowiem w kilku słowach. Kiedy w Magdeburgu wsiadłem do wagonu pierwszej klasy spotkałem w nim już tych dwóch opryszków. Jeżeli się nie mylę, to jeden z nich, ten młodszy jest francuskim szpiegiem i pragnie za wszelką cenę uniemożliwić mi moje spotkanie z Bismarckiem, dlatego wszczyna kłótnie i bójki. 

- Już my z tego Francuzika wypędzimy chętkę do awantur. 

- Już przed Magdeburgiem zaczepiał mnie, tak, że byłem zmuszony go spoliczkować. Narobił takiego hałasu, że tamtejszy urzędnik wierząc jego wizytówce kazał mnie aresztować, nie chcąc nawet obejrzeć moich papierów. 

- Co za głupota! 

- Tak, dopiero później gdy to uczynił i dowiedział się, że jadę na konferencję do kanclerza, złapał się za głowę. Naturalnie musiał mi dać potwierdzenie tych wydarzeń, które proszę sobie przeczytać. Specjalnym pociągiem dostałem się do Magdeburga. 

Naczelnik przeczytał podany dokument i powiedział: 

- To jest dla mnie bardzo ważne. Mój kolega przyznaje, że dał się zbałamucić owemu hrabiemu. No, mnie ten drab nie oszuka. A co się stało w Magdeburgu? 

- Jak już wspomniałem, w wagonie spotkałem dwóch mężczyzn, którzy z wielką śmiałością zaczęli mnie napastować. Francuz znowu otrzymał policzek, a tego drugiego uderzyłem w brzuch, że na jakiś czas miał dosyć. Na szczęście, zanim się opamiętali wjechaliśmy na stację. Ten drugi jeśli się nie mylę, to też szpieg, ale z Rosji. 

- Co było dalej to już wiem - odparł urzędnik. - Dziękuję, to wystarczy. Teraz proszę się udać ze mną, bo będę przesłuchiwał tych nicponiów. 

Poszli do kancelarii. Jak tylko weszli do środka Ravenow począł wrzeszczeć:

- Jakim prawem mnie aresztowano!

- Milczeć! - zawołał naczelnik.

- Ja się pytam, jak pan mógł się odważyć...

- Milczeć! - krzyknął rozgniewany nie na żarty urzędnik. - Ani słowa dopóki się pana nie zapytam, inaczej będę zmuszony użyć odpowiednich środków.

Sępi Dziób usiadł na krześle, urzędnik zwrócił się z pytaniem do pułkownika:

- Jak się pan nazywa?

Pułkownik wymienił nazwisko.

- Ma pan dokumenty?

- Nie.

- Aha, a zna pan Rosję?

- Byłem tam raz na urlopie.

- U kogo?

- U krewnych, dlaczego pan pyta?

- To moja sprawa, pan ma tylko odpowiadać na pytania i bez dyskusji. A pan jak się nazywa?

- naczelnik spytał Ravenowa.

- Porucznik Ravenow.

- Może pan to udowodnić?

- Mogę. Oto moja wizytówka.

- Nie ma pan niczego innego?

- Nie.

- Taki bilecik nie jest ważny. Każdy może sobie wydrukować na kartonie, co tylko będzie chciał.

- Do diabła! Daję panu moje słowo, że jestem tym człowiekiem.

- Słowo? To także nie ma u mnie znaczenia. Zna pan francuski?

- Tak.

- A Francję?

- Bardzo dobrze. Dlaczego pan pyta?

- Bo od tego tu jestem.

- A ja nie mogę nawet spytać?

- Raczej nie - powiedział jeden z kolejarzy, dając mu równocześnie kuksańca w bok.

- Łotrze! - krzyknął porucznik. - Nie dotykaj mnie, inaczej rozłupię ci czaszkę!

- Co to za groźby! - krzyknął naczelnik. - Jeżeli pan kapitan nie ma nic przeciwko temu, to każę ich związać. 

- Ja? - spytał Sępi Dziób. - W zupełności się na to zgadzam. 

- Ja się nie pozwolę związać. Ja jestem szlachcicem! - zawołał Ravenow. 

- Groził panu memu urzędnikowi, - odparł naczelnik - więc musi pan ponieść karę. 

- Ależ... 

- Cicho! - huknął naczelnik. - Związać ich! 

Pracownicy kolei przynieśli grube sznury i zabrali się do pracy. 

Ravenow spojrzał wymownie na pułkownika. 

- Nie pozostaje nam nic innego, jak poddać się tymczasem. Niedługo otrzymamy satysfakcję. 

- Jestem przekonany - dodał pułkownik. - Ale biada tym drabom. Zwiążcie mnie, ale wiedzcie, że będziecie tego żałować. 

- Hrabia, którego policzkują, nie może być człowiekiem niebezpiecznym - zauważył naczelnik. 

- Ale co to, obu panom brakuje prawej ręki! 

Nic na to nie odpowiedzieli. Na twarzy Sępiego Dzioba pojawił się nowy figiel. Prędko dodał: 

- Do pioruna! Coś mi się przypomniało. To bardzo ważne. 

- Co? - spytał naczelnik. 

- Przed dwoma laty w Konstantynopolu schwytano dwóch szpiegów. Jeden z nich był Rosjaninem, a przedstawiał się jako pruski pułkownik, a drugi Francuzem. Podawał się za hrabiego i pruskiego porucznika. Sułtan ułaskawił ich od śmierci, skazał jednak obu na karę obcięcia prawych rąk. 

- Bzdura! - zawołał pułkownik. 

- Bezczelne kłamstwo! - dodał Ravenow. 

- Milczeć! - rozkazał naczelnik stacji. - Teraz już wiem co za ptaszków schwytaliśmy. Panie kapitanie, czy mógłby pan spisać protokół? 

- To zbyteczne. Proces i tak odbędzie się w Berlinie. Najważniejsze, żeby panu nie uciekli. 

- O to proszę być spokojnym. Oddam ich w ręce żandarmerii. Do tego czasu zamknę ich w piwnicy i postawię straże - obróciwszy się do swoich pracowników rozkazał: - Wyprowadźcie ich i dobrze zamknijcie! 

- Kiedy odchodzi najbliższy pociąg do Berlina? - spytał Sępi Dziób. 

- Za trzy godziny.

- To pojadę nim. W stolicy zamelduję o wszystkim, więc na pewno dostanie pan telegraficzne instrukcje.

Najbliższym pociągiem pojechał do Berlina, podczas gdy dwaj oficerowie jako ofiary jego kawałów siedzieli związani w piwnicy przeklinając i wymyślając coraz to nowe plany zemsty.