Karol May

TRAPER SĘPI DZIÓB

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

CUDACZNY LORD

SPOTKANIE NAD RIO GRANDE

ZNAK MIKSTEKÓW

MYŚLIWY GRANDEPRISE

DOKTOR HILARIO

TRAPER SĘPI DZIÓB

Karol May

CUDACZNY LORD

Małe czółno zwinnie posuwało się po falach i wkrótce przybiło do lądu. Rzekomo ranny mruknął zadowolony.

— Nareszcie! Ależ durnie, ci Anglicy! Nawet na pustkowiu nie rozstają się z cylindrem. Do diabła! Co to za długi nochali?

Sępi Dziób wysiadł z czółna, pozostawiwszy w nim obu wioślarzy, i zbliżył się powoli do leżącego na ziemi Meksykanina. Polecił wioślarzom natychmiast uciekać, gdyby zdarzyło się coś nieoczekiwanego.

Meksykanin usiłował podnieść się na łokciu.

— Och, senior, jak ja cierpię! — jęknął.

Sępi Dziób zsunął binokle na koniec nosa, obejrzał leżącego spode łba, dotknął go ostrożnie parasolem i rzekł skrzekliwym głosem:

— Cierpi? Where? Boli?

— Jeszcze jak!

— Miserable! Bardzo miserable! Jak się master nazywa?

— Ja?

— Tak.

— Federico.

— Kim jesteś?

— Vaquero.

— Goniec od Juareza?

— Tak.

— Jakie wiadomości?

Meksykanin skrzywił się i znowu jęknął, jak gdyby przeszył go straszliwy ból. Tymczasem Sępi Dziób rozglądał się uważnie. W pobliżu nie ujrzał żadnych śladów. Także i na skraju lasu nie dostrzegł nic podejrzanego.

— Czy to pan jest lordem Drydenem?

— Tak. Co masz mi do powiedzenia?

— Juarez jest w drodze. Kazał pana prosić, aby się senior w tym miejscu zatrzymał i oczekiwał go.

— Ach! Wonderfull! Gdzie on jest?

— Przypłynie rzeką.

— Skąd?

— Z Paso del Norte. Wyruszył stamtąd przed dwoma tygodniami. Szybciej nie można przebyć takiej odległości.

— Doskonale. Rozumiem, że wszystko w porządku. A więc pojadę dalej. Na pewno spotkam Juareza po drodze.

Z godnością odwrócił się i udawał, że zamierza odejść. Wtedy Meksykanin zerwał się na równe nogi i gwałtownie chwycił go w pół.

— Zostań, milordzie, jeśli panu życie miłe! — zawołał. Choć Sępi Dziób miał dość siły, by uwolnić się od napastnika, zesztywniał, jak gdyby go strach sparaliżował.

— Do kata, co wyczyniasz?! — krzyknął.

— Jest pan moim jeńcem!

— Ach! Oszustwo! Nie chory?

— Nigdy nie byłem taki zdrowy — roześmiał się Meksykanin.

— Łotr! Dlaczego?

— Aby pana schwytać, milordzie!

— Dlaczego schwytać?

— Z powodu ładunku, który znajduje się na pańskich łodziach.

— Moi ludzie mnie uwolnią!

— Ci tchórze?! Czy widzi pan, jak wioślarze uciekają? A teraz niech się pan obejrzy, milordzie!

Wioślarze istotnie odbili od brzegu w tym samym momencie, gdy Sępi Dziób pozwolił się schwytać. Traper odwrócił się i zobaczył, jak z lasu wyjeżdża oddział jeźdźców. W kilka sekund później otoczyli go. Udając zdumienie i zakłopotanie, gwałtownie potrząsał parasolem. Jeźdźcy zeskoczyli z koni. Kiedy Cortejo zbliżył się do jeńca, rozczarowanie odmalowało się na jego twarzy.

— Kim pan jest? — zapytał.

— A pan kim? — mruknął Sępi Dziób.

— Pytam, kim pan jest! — huknął Cortejo.

— To ja się pytam, kim pan jest! — odwzajemnił się traper. — Jestem Englishman, przednie wykształcenie, przedni ród. Daję pierwszeństwo panu.

— No dobrze! Nazywam się Cortejo.

— Cortejo? Może Pablo?

— W istocie tak — z dumą odpowiedział kandydat na prezydenta.

— Thunderstorm! — zaklął Sępi Dziób. — Toszczególne!

Okrzyk ten był szczery. Sępi Dziób naprawdę się zdumiał, że widzi przed sobą Corteja. Nawet się ucieszył.

— Szczególne, nieprawda? — roześmiał się Cortejo. — Nie spodziewał się pan tego. Ale teraz niech pan powie, kim jest!

— Nazywam się Dryden.

— Dryden? To kłamstwo! Dobrze znam lorda Drydena. Pan nim nie jest!

Sępi Dziób nie stracił animuszu. Swoim zwyczajem wyplunął długie, cienkie pasmo soku tytoniowego. A kiedy przeleciało tuż koło nosa Corteja, odpowiedział obojętnym tonem:

— Faktycznie, nie jestem nim. Cortejo fuknął gniewnie:

— Uważaj, gdzie plujesz, senior!

— Tak też postępuję. Trafiam tylko tego, kogo chcę trafić.

— Wypraszam sobie! No, więc nie jest pan lordem Drydenem?

— Nie.

— Ale czemu podawał się pan za Drydena?

— Ponieważ jestem nim.

Spokój Sępiego Dzioba wyprowadził Corteja z równowagi.

— Do licha! Jakże to zrozumieć?! Nie jest pan nim, a jednak jest?

— Czy był pan kiedyś w Old England? — zapytał Sępi Dziób.

— Nie.

— Nic więc dziwnego, że pan nie rozumie. Tytuł lorda przysługuje tylko najstarszemu synowi.

— A więc jest pan młodszym synem Drydena.

— Yes.

— Jak panu na imię?

— Lionel.

— Ale nie jest pan wcale podobny do swojego ojca! Sępi Dziób znowu splunął tuż koło twarzy Meksykanina.

— Nonsens.

— Zaprzecza pan?

— Yes.

— Zaprzecza pan, że nie jest podobny do swego ojca?

— Zaprzeczam, i to bardzo. Nie ja jestem niepodobny do niego, lecz on nie jest podobny do mnie.

Dziwaczne odpowiedzi schwytanego, jego pewność siebie i spokój zbiły Corteja z tropu. Nie wiedział, jak się zachować. Toteż milczał jakiś czas.

— Ale ja oczekuję pańskiego ojca — odezwał się wreszcie.

— Lorda Henry'ego? Dlaczego?

— Dowiedziałem się, że wiezie transport.

— Nieprawda! To moje zadanie.

— Gdzie w takim razie jest lord Henry?

— U Juareza.

— Ach! Więc wyjechał naprzód! Ale dokąd?

— Juarez, jak mi wiadomo, przebywa w Paso del Norte.

— A dokąd wy dążycie? — Do fortu Guadalupe.

Drwiący, zwycięski uśmiech przemknął przez twarz Corteja.

— Tak daleko nie dojedziecie. Musicie się tutaj zatrzymać i oddać mi wszystko.

Rzekomy Anglik powiódł dokoła wzrokiem, niby obojętnie, w roztargnieniu, ale w istocie było to spojrzenie bardzo przenikliwe. Przez moment przyglądał się koniom. Już wiedział, którego wybierze.

— Oddać panu? — wycedził flegmatycznie. — Dlaczego panu?

— Ponieważ potrzeba mi bardzo tego wszystkiego, co pan wiezie.

— Bardzo potrzeba? Niestety, nie mogę nic sprzedać. Absolutnie nic.

— Och, senior, nie mówię o sprzedaży. Podaruje mi pan cały ładunek wraz z łodziami i statkami.

— Podaruję? Niczego nie podaruję.

— A jednak zmuszę pana!

— Zmusi mnie pan? — roześmiał się traper. Wzruszył ramionami i splunął tak celnie, że ślina trafiła w kapelusz Corteja.

— Do pioruna! — zawołał Meksykanin. — Co panu przyszp> do głowy! Czy wiesz pan, co to za obraza?

Sępi Dziób nie tracił spokoju.

— Jestem Englishman. Gentleman może pluć, gdziekolwiek zechce. Komu się to nie podoba, musi mu zejść z drogi.

— Oduczę pana tych żartów! Musi pan zaraz obiecać, że odda nam cały ładunek.

— Nic z tego.

— Zmuszę pana! Jest senior moim jeńcem!

— Phi! — traper plunął obok nosa Corteja, nie przestając wywijać parasolem w powietrzu. — Jeniec? Znakomicie! Bardzo znakomicie! Już dawno chciałem być jeńcem!

— No, w tym przypadku pańskie życzenie się spełni. Proszę rozkazać swym ludziom, aby nie płynęli dalej.

— Dobrze.

Powiedział to takim tonem, jak gdyby godził się na żądanie Corteja. Wziął parasol pod pachę, przystawił obie ręce do ust i zawołał tak głośno, aby usłyszano go na parowcu:

— Zatrzymać się tu! To Pablo Cortejo!

— Do diabła! Co pan ”wyprawia! Po co ich pan powiadamia, kim jestem? — denerwował się Cortejo.

— Przecież pan chciał tego — zauważył obojętnie traper.

— Wcale nie. Zresztą nie wystarczy, by łodzie się zatrzymały. Muszą przybić do brzegu.

Sępi Dziób potrząsnął głową.

— Tego im nie rozkażę. Nawet zabronię.

— Potrafimy panu przeszkodzić! Ilu ma pan ze sobą ludzi?

— Nie wiem. Nieraz zdarza mi się coś zapomnieć, a przypominam sobie dopiero po pewnym czasie.

— Wkrótce się dowiemy. Niech pan zawoła, by parowce przybiły do lądu!

— Nie zrobię tego.

Cortejo położył rękę na ramieniu trapera.

— Senior Dryden, łodzie muszą przybić, zanim się ściemni. Jeżeli pan nie wyda odpowiedniego polecenia, potrafię pana zmusić do tego!

— Zmusić? Mnie?! W jaki sposób?

Sępi Dziób wciąż trzymał parasol pod pachą. Ręce włożył do kieszeni spodni. Jego mina była tak obojętna, jak gdyby żadne niebezpieczeństwo nie mogło mu grozić.

— Chłostą! — zagroził Cortejo. — Każę panu wymierzyć pięćdziesiąt batów!

— Pięćdziesiąt? Tylko tyle?

— Senior, pan jest chyba obłąkany?!

— Well! A pan nie?

— Skoro panu pięćdziesiąt batów za mało, każę pana tak długo ćwiczyć, dopóki senior nie będzie miał dosyć.

Sępi Dziób wzruszył ramionami i uśmiechnął się drwiąco.

— Ćwiczyć? Mnie, Englishmana?

— Tak. Może senior być po tysiąckroć Englishmanem i po tysiąckroć synem czy bratem lorda, a mimo to każę pana wychłostać, jeśli natychmiast nie usłucha mnie pan!

— Spróbuj, pan!

— Zejść z koni! — rozkazał Meksykanin.

Nie zauważył spojrzenia, jakie traper rzucił na wspaniałego deresza, z którego zeskakiwał jeden z jeźdźców. Nie zauważył także, jak rzekomy Anglik powoli wysuwał z kieszeni ręce, w których trzymał dwa rewolwery.

— Obiją pana — powtarzał Cortejo — obiją jak nędznego włóczęgę, jeśli natychmiast nie wykona pan mego rozkazu!

— No zobaczymy!

Sępi Dziób chwycił parasol w zęby; nawet jego nie chciał stracić. Błyskawicznie wyciągnął rewolwery i uderzył nimi Corteja między oczy, a następnie zaczął strzelać raz po raz, powalając bandytów.

Cortejo leżał na ziemi nic nie widząc. Wymachiwał rękoma i nogami, drąc się wniebogłosy. Najemnicy zastygli z przerażenia. Nie spodziewali się po tym flegmatycznym Angliku tak nagłego ataku.

Po kilkunastu sekundach myśliwy przestał strzelać i wydał okrzyk do złudzenia przypominający głos sępa. Po chwili go powtórzył — siedział już na wspaniałym dereszu. Spiął wierzchowca ostrogami i popędził ku skrajowi lasu. Tu odwrócił się i zobaczywszy, że Meksykanie wciąż stoją nieruchomo, wydał trzeci, a następnie czwarty okrzyk i znikł pośród olbrzymich drzew.

Teraz dopiero Meksykanie oprzytomnieli.

— Za nim! Za nim! — wzajemnie zagrzewali się do czynu.

Podczas gdy większość dopadła koni, paru zostało przy Corteju, aby mu udzielić pomocy.

— Moje oczy, moje oczy! — lamentował ranny. Wyglądał straszliwie. Zranione oczodoły krwawiły obficie.

— Do rzeki, zanieście mnie do rzeki! — wrzeszczał.

— Ochłody! Ochłody! Pociągnięto go ku rzece. Istotnie, zimna woda przyniosła ulgę. Kiedy przewiązano mu oczy zwilżoną chustą, przestał jęczeć i nawet mógł uczestniczyć w naradzie.

Pościg za Sępim Dziobem nie powiódł się. Meksykanie niezbyt skrupulatnie szukali śladów. Bardziej im zależało na bogato obładowanych łodziach niż na zwariowanym Angliku, więc szybko zgubili trop.

Jedynie właściciel deresza był rozwścieczony stratą świetnego rumaka. Ale i on się uspokoił, bo pozostały konie po sześciu zabitych, pięciu ciężko rannych i jednym lekko — co było wynikiem dwunastu strzałów Sępiego Dzioba. Poszkodowany mógł więc sobie wybrać dobrego wierzchowca.

Ciała sześciu zabitych po prostu wrzucono do rzeki. Ranni natomiast stanowili poważną przeszkodę w wyprawie. Trzeba było zadecydować, co z nimi zrobić.

— Znam pewne miejsce, gdzie można ich będzie ukryć — rzekł jeden z bandytów.

— Gdzie? — zapytał Cortejo, któremu ból mniej już dokuczał.

— Na tym brzegu nie będą bezpieczni. Ale po tamtej stronie mam starego znajomego. Mieszka w chałupie o trzy mile od rzeki. Tam spokojnie dojdą do zdrowia.

— Ach, gdybym mógł zabrać się z nimi! — jęknął Cortejo.

— Kto panu zabrania?

— Czy mogę was zostawić?

— Czemu nie? Przecież pan nie widzi, a zatem nie będzie z pańskiej obecności żadnego pożytku.

— Być może w ciągu najbliższych godzin odzyskam wzrok choć na jedno oko.

— Być może. Jednak lepiej byłoby dla pana, gdyby zajął się sobą. Wydaj nam rozkazy! Wypełnimy je dokładnie.

— Nie. Zostanę z wami.

Zapadł wieczór, zapłonęło ognisko. Ten, który tak usilnie namawiał Corteja, dłuższy czas siedział w milczeniu, zatopiony w myślach. Wreszcie podniósł się i kiwnął na kilku kamratów, aby poszli za nim.

— Czego chcesz? — zapytał jeden z nich, gdy oddalili się o dobre kilkanaście kroków.

— Posłuchajcie, mam świetny pomysł. Ale Cortejo nie powinien się o nim dowiedzieć.

— Mów więc!

— Powiedzcie przedtem, co naprawdę sądzicie o Corteju.

Zaskoczył ich tym pytaniem.

— Najpierw powiedz ty.

— No, ja sądzę, że to osioł.

— Ale nie zdradziłeś się z tą oceną.

— Gdybym się zdradził, okazałbym się jeszcze większym osłem. Czy rzeczywiście uważacie, że Cortejo może zostać prezydentem?

— O, nie!

— Tak sobie myślę, że Pantera Południa sprzymierzył się z nim tylko po to, by go wykorzystać. Czy nie możemy iść za przykładem Pantery? Czyli zdobyć łodzie tylko dla siebie?

— Do licha, to byłby wyczyn nie lada!

— A więc?...

— Świetna myśl! — przytaknęli chórem.

— I łatwa do przeprowadzenia.

— Tego bym nie powiedział. Bo przecież Cortejo...

— On nam nie może przeszkodzić. Gdybym tylko wiedział, że można wam zaufać! Czy sądzicie, że ktoś się zainteresuje, jeśli Cortejo zniknie?

— Tak. Jego zwolennicy. — To właśnie my.

— A córka?

— Co nas obchodzi córka! Ślepy jest i nie wie, co mu zgotujemy. Szybki, pewny cios i po sprawie.

— Morderstwo? Brr!

— Ale pomyślcie, jakie skarby są na łodziach...

— Powiadają, że kilka tysięcy strzelb...

— Mówią nawet o armatach.

— Co tam armaty! Wiem od samego Corteja, że na statku znajdują się wielkie sumy pieniędzy z Anglii. Podobno kilka milionów.

— Do pioruna!

— Czy więc oddamy je Cortejowi, aby dla zdobycia władzy trwonił na prawo i lewo?

— Czy wiesz na pewno, że są tam pieniądze?

— Z całą pewnością. Wywiadowcy Pantery Południa wyszpiegowali to.

— W takim razie bylibyśmy głupcami, zostawiając to bogactwo Cortejowi.

— A więc bierzemy dla siebie!? Cortejo musi zniknąć! Dłużej nie ma się nad czym zastanawiać. Rzecz tylko w tym, by działać po cichu i sprawnie. Musimy wybadać naszych ludzi, zanim przedstawimy im projekt.

— Ale Cortejo był dotąd naszym przywódcą, nie skąpił żołdu i na niejedno przymykał oczy. Czy nie pozwolił ostatnio splądrować hacjendy del Erina? Nie chciałbym, aby go zabito. Możemy się starego pozbyć w inny sposób. Na przykład, sklecimy tratwę i umieścimy go na niej. Może sobie pływać, dopóki go ktoś nie znajdzie.

Po krótkiej naradzie postanowiono tak postąpić.

— A co z rannymi? Jeśli się z nimi podzielimy, nasze udziały będą mniejsze. Uważam, że oni są zbyteczni.

— To prawda.

— Może wsadzić ich wraz z Cortejem na tratwę?

— Nie — ostro sprzeciwił się któryś. —To nasi koledzy. Wystarczy, jeżeli się pozbędziemy Corteja. Ale nie możemy pozostać bez przywódcy. Naradźmy się i wybierzmy jednego z nas.

Wszyscy przytaknęli mu chórem. Po kilku minutach wybrano na dowódcę tego, który podsunął pomysł pozbycia się Corteja.

Spiskowcy wrócili do kamratów. Każdy poinformował paru, co postanowiono. Szeptem prowadzone rozmowy zaniepokoiły Corteja.

— Co tam gadacie? — zapytał z gniewem. — O co wam chodzi?

— Chcemy wiedzieć, co mamy robić — odparł herszt.

— Co robić? Statki pozostały na miejscu, oczekując powrotu Anglika. Przede wszystkim trzeba więc je zdobyć.

— Ale jak? Gdybyśmy mieli łodzie... Czy sądzi pan, że należy zbudować tratwy?

— To na niewiele się przyda — powiedział po namyśle. — Trudno kierować tratwami. Ach, gdybym chociaż mógł widzieć... Na pewno byśmy je dostali!

— Jak pan sobie to wyobraża?! Nie mamy łodzi, tratw też nie każe pan budować...

— Co stoi na przeszkodzie, by popłynąć wpław?

— No, niby nic, ale nie wszyscy umieją pływać.

— Nie muszą. W okolicy pełno jest drzewa i sitowia. Niech każdy zbierze sobie przyzwoitą wiązkę, na której będzie się mógł położyć.

— Ale proch zamoknie.

— Nie, bo strzelby zostawicie na brzegu. Wystarczy, jeśli każdy weźmie ze sobą sztylet. Podpłyniecie pojedynczo, tak żeby was nie zauważyli. Niepostrzeżenie dostaniecie się na parowce i szybko rozprawicie z załogą. Potem przewieziecie ładunek na ląd. Och, gdybym mógł być tam razem z wami!

— Zmajstrujemy dla pana coś w rodzaju tratwy i zabierzemy ze sobą.

— Przecież nie będę mógł nią kierować.

— Dwóch czy trzech ludzi popłynie z panem.

— Jak to dobrze, że jesteście przy mnie! Mam nadzieję, że do jutra będę widział choć na jedno oko. Ale gdybyśmy chcieli czekać do jutra, zdobycz mogłaby nam się wymknąć.

— Trzeba więc jak najprędzej wziąć się do roboty.

— Oczywiście! Czy widzicie jakieś światła na statkach?

— Ani jednego.

— Śpią spokojnie, sądząc, że nic im nie grozi. Ale głupcy! Musicie się odpowiednio podzielić, aby każdy wiedział, na który parowiec lub łódź ma się wdrapać. Musicie także zgasić ognisko, aby nas nie zdradziło. Idźcie i zbierzcie gałęzie i sitowie. Zróbcie dla mnie porządną tratwę!

— A gdzie chciałby pan wejść? — dopytywał się herszt.

— Na pierwszy parowiec. Oczywiście, do rana ładunek pozostanie na swoim miejscu.

— Dlaczego, senior?

— Muszę go zobaczyć!

Spiskowcy popatrzyli na siebie wymownie i nic nie mówiąc, rozeszli się w różne strony.

Cortejo zrobił ogromne głupstwo, każąc się podwieźć do parowca. Nie dowierzał swoim ludziom i sądził, że już sama jego obecność zapewni bezpieczeństwo ładunkowi. I — o ironio! —ta podejrzliwość miała się obrócić przeciw niemu.

Meksykanie nacięli swymi długimi maczetami wystarczającą ilość sitowia i gałęzi. Dla Corteja sklecili małą tratwę.

— Jaka jest jej wielkość? — zapytał, kiedy mu oznajmiono, że tratwa gotowa.

— Półtrzecia metra długości i dwa szerokości.

— Za mało.

— Och, senior, wystarczy dla jednego człowieka — zawołał przywódca.

— A gdzie usiądą ci, którzy mają nią kierować?

— Będą płynąć obok, co ułatwi nadawać jej właściwy kierunek. Większą tratwę mogliby spostrzec z parowca. A wtedy groziłoby panu niebezpieczeństwo. Po co więc się narażać?

Brzmiało to tak przekonująco, że Cortejo uwierzył.

— Dobrze — zgodził się. — Niech i tak będzie. A teraz już czas na ostatnie przygotowania. Muszę wam jeszcze przypomnieć, żebyście nie myszkowali na parowcach i łodziach. Ładunek należy do mnie.

— Czy nie możemy liczyć na jakąś część transportu, senior?

— Nie. Wiecie przecież, jaki złego zrobię użytek.

— Ale to nie pańska własność. Zdobędzie ją pan dzięki naszej pomocy. To jest tak, na przykład, jak zagarnięcie nieprzyjacielskiego statku przez okręt wojenny. Wówczas załoga otrzymuje zapłatę pieniężną.

— Dostaniecie ją, przyrzekam.

— Ile?

— To zależy od zdobyczy. Dam wam dziesiątą część.

— Czy to nie za mało, senior?

— Milcz! Statek wiezie miliony. Z każdego miliona przypadnie na was sto tysięcy. A teraz policzcie, ile to pieniędzy na każdego!

— Nie pomyśleliśmy o tym... To zmienia postać rzeczy. Przystajemy na pańskie warunki.

Gdyby Cortejo mógł widzieć miny swych ludzi i ich drwiące spojrzenia... Gładkie słowa herszta uspokoiły go całkowicie.

— Wygaście ognisko! — polecił. — Pora zaczynać! Meksykanie byli pewni powodzenia. Drżeli na samą

myśl, jakie to bogactwa wpadną im w ręce.

Broń palną pozostawili na brzegu i złożyli tak, aby każdy po powrocie szybko odszukał swoją strzelbę. Potem w ustalonym porządku zanurzyli się w wodzie, kładąc się na wiązkach. Corteja wsadzono na tratwę, którą mieli kierować dwaj wyborowi pływacy.

— Naprzód! — rozkazał.

Taki był początek wyprawy po złote runo.

Przebyto połowę odległości, gdy z pierwszego parowca wystrzeliły rakiety. Zrobiło się jasno jak w dzień. Meksykanie stwierdzili z przerażeniem, że załoga w ciemności czuwała na posterunkach.

— Ognia! — rozległ się czyjś głos.

Huknęły działa. Rzeka wzburzyła się. Wysokie strumienie wody strzeliły w górę. Rozległy się rozpaczliwe krzyki i przekleństwa Meksykanów, wielu zniknęło pod powierzchnią. Jednego z dwóch pływaków, kierujących tratwą Corteja, trafiła kula.

— Santa Madonna, pomóż! — zawołał do kolegi. — Ugodzono mnie w ramię! Nie mogę już dłużej!

W tej chwili błysnęła rakieta i w jej świetle drugi pływak ujrzał, jak jego zraniony towarzysz puścił tratwę i poszedł na dno.

— Trzymaj się mocno zdrową ręką — radził Cortejo.

— Za późno, senior! Biedny chłopak utonął.

— Ty przynajmniej trzymaj się mocno. Powiedz, co widzisz!

— Wystrzelono znowu rakiety.

— Do pioruna! I strzelano kartaczami? Czy trafiono kogoś?

— Tak, senior.

— A więc trzeba szybko dostać się na pokład!

— Nic z tego nie będzie. Wszyscy wracają na brzeg. Oczywiście, mówię o tych, którzy ocaleli.

— Piekło! Zagłada! Wszyscy? A więc napad się nie udał?

—  Niestety, nie!

— Do licha, że też nic nie widzę! Inaczej by nam poszło!

— Wzrok nie chroni przed kartaczami.

— A więc kieruj ku brzegowi!

— Oczywiście — Meksykanin zmienił nagle ton. — Ale tam dopłynę sam.

— Dlaczego? Co ty pleciesz?

— Ponieważ zabroniono mi przywieźć pana na brzeg. Cortejo zaniemówił z przerażenia. Zrozumiał, na jakie niebezpieczeństwo wystawiła go ślepota.

— Kto ci zabronił? — wyjąkał po chwili.

— Koledzy.

— A więc bunt, spisek?

— Nazywaj to pan, jak ci się żywnie podoba! Mogłem pana już dawno porzucić, ale na razie tratwa mi się przydaje.

— Do pioruna! Dlaczego nie chcą mnie słuchać?

— Ponieważ jest już nam pan niepotrzebny.

— A wasze wynagrodzenie?!

— Nie chcemy wynagrodzenia. Wolimy całą zdobycz.

— A więc o to wam chodzi? Człowieku, powiedz prawdę! Czy istotnie masz mnie zostawić na pastwę losu?

— Tak.

Niewypowiedziany lęk ogarnął Corteja.

— Co ci kazano ze mną zrobić? — zapytał, trzęsąc się ze strachu.

— Z początku zamierzano pana zabić, lecz później postanowiono zdać na łaskę rzeki.

— Człowieku! I wykonałbyś to?! Nie pozwolę! Wyciągnął się na tratwie. Jego głowa spoczywała w pobliżu miejsca, którego trzymał się pływak.

— W jaki sposób pan mi przeszkodzi? — ironicznie zapytał Meksykanin.

— A w taki! — Cortejo mocno chwycił rękę mężczyzny.

— Chce mnie pan trzymać? To się panu nie uda. Łatwo sobie poradzić ze ślepym.

— Nagrodzę cię w dwójnasób — kusił Cortejo.

— To mało. Nie dam się przekupić, nie zaciągnę pana na brzeg. Bądź zdrów!

Byli już blisko lądu.

— Nie, nie puszczę cię! — Cortejo ze zdwojoną siłą ścisnął przegub ręki pływaka.

— No, bo użyję siły! — zagroził Meksykanin. Wyciągnął maczetę zza pasa i przyłożył ostrze do dłoni Corteja. — Radzę panu puścić, bo odrąbię palce!

Cortejo szybko cofnął rękę.

— Płyń, senior, dokąd chcesz — roześmiał się spiskowiec. — Ale strzeż się, abyś nie wpadł w ręce Anglików!

Mocnym uderzeniem pchnął tratwę na środek rzeki, a sam odpłynął do brzegu.

Cortejo poczuł, że został opuszczony.

— Czy jesteś daleko? — zapytał. Nie było żadnej odpowiedzi.

— Odpowiadaj! Na miłość boską, odpowiadaj! — Nasłuchiwał uważnie: żadnego dźwięku! — Sam! Sam jeden! Ślepy i bezbronny! Wydany na zagładę! Co począć? Jak się ratować?

Miał jednak dosyć jeszcze energii, aby nie rezygnować.

— Kto mi zabroni — mówił do siebie — przybić do brzegu i odbyć surowy sąd nad zdrajcami? Przecież na pewno jest tam wielu moich zwolenników. A więc naprzód!

Ześliznął się z tratwy i trzymając się jej, zaczął płynąć, jak mniemał, w kierunku brzegu. Tratwa kręciła się, obracała w koło; spostrzegł to, gdyż prąd miał na przemian to przed sobą, to za sobą. Niepodobna było utrzymać jednego kierunku.

— Nie idzie! — lamentował, opadając z sił. — Jestem zgubiony, nie ma dla mnie ratunku! Nawet jeśli będę wołał pomocy, co z tego? Usłyszy mnie tylko ten przeklęty angielski lord i wyśle łódź, a wówczas wpadnę w jego ręce. Jedynie jakiś przypadek mógłby mnie uratować. Muszę czekać, aż prąd wyniesie mnie na brzeg.

Wszedł z powrotem na tratwę i wyciągnął się na niej. Pływanie znacznie go osłabiło. Oczy bolały bardzo. Zdjął chustę, aby ją zmoczyć w wodzie. Prąd unosił go tymczasem coraz dalej.

Mimo panujących w dzień upałów noce w owych stronach są na ogół chłodne. Ubranie Corteja było mokre. Poczuł wnet zimno, do tego dołączyły się dreszcze i natężający się ból. Wiedział,. że nie wolno mu jęczeć, a przecież z bólu chciało mu się krzyczeć na cały głos.

Mijały minuty, dłużyły się jak wieczność.

Wreszcie odczuł uderzenie. Tratwa przybiła do brzegu. Macając rękoma, natrafił na gałąź. Uchwycił się jej mocno. Po jakimś czasie upewnił się, że prąd osadził tratwę na stałym lądzie. Leżał jeszcze chwilę, mógł bowiem przemywać oczy wodą. Dzięki temu zabiegowi bmól się zmniejszył, a gorączka zmalała. Gdy poczuł się lepiej, powlókł się wzdłuż zagajnika w poszukiwaniu wygodnego miejsca.

— Z początku muszę się ukrywać — mruknął — aby mnie nie znaleźli moi ludzie, jeśli zechcą szukać.

Ostrożnie dotykając, przekonał się, że znalazł to, czego szukał. Położył się na ziemi.

— A więc przynajmniej nie utonąłem! — cieszył się. — Szczęście nie opuściło mnie jeszcze. Kto wie, czy nie zdołam ocaleć!

Wysiłek, ból i gorączka tak go trawiły, że zapadł w sen, co prawda niespokojny, ale bądź co bądź dający zapomnienie. Obudził go chłód. Po wietrze i opadającej mgle zorientował się, że dnieje. I wówczas przekonał się z radością, że lewe oko niezupełnie straciło zdolność widzenia. Gdy pierwsze promienie słońca padły na wodę, wydało mu się, że dostrzega tę słoneczną pozłotę. Nie było to złudzenie. Wprawdzie stan zapalny nie ustąpił, ale z minuty na minutę się zmniejszał, a koło południa Cortejo mógł nawet dojrzeć własną rękę.

Upłynęło jeszcze nieco czasu. Cortejo zaczął nasłuchiwać. Zdawało mu się, że słyszy tętent konia. Tak, istotnie, rozległo się głośne parskanie. Myśli zaczęły mu się kłębić w głowie. Kto nadjeżdża? Kto się zbliża? Czy wezwać go? To może być przecież wróg.

Kiedy łódka z Sępim Dziobem odbiła od parowca, lord Henry i załoga z niepokojem oczekiwali, co będzie dalej. Wreszcie rozległ się strzał, a za nim szereg następnych. Lord spojrzał przez lunetę.

— O, Boże, zastrzelą go! — zawołał.

— A ja myślę — powiedział sternik — choć nie mam lunety i nie widzę dokładnie, co się tam dzieje, że to strzela Sępi Dziób.

Po chwili dał się słyszeć głos sępa, po nim drugi.

— Bogu dzięki — ucieszył się lord. — Uwalnia się! I chyba siedzi już na koniu.

Sternik wytężył wzrok.

— Tak — potwierdził — i ucieka do lasu! Sęp odezwał się po raz trzeci i czwarty.

— A więc udało mu się! — lord nie posiadał się z radości. — Jedzie do Juareza! Ale patrzcie! Organizują pościg!

— Niech się pan nie martwi, sir — uspokajał sternik. — Nie dogonią go. Ale kogóż to niosą nad brzeg?

Lord skierował lunetę w tamtą stronę.

— To Cortejo. Zapewne został ranny w twarz, bo mu ją obmywają. Nic więcej nie mogę dostrzec. Wiele bym dał, żeby ten człowiek wpadł w moje ręce.

— Kiedy Juarez nadciągnie, na pewno go schwyta.

— Miejmy nadzieję.

Niebawem ujrzano, że pościg wrócił bez Sępiego Dzioba.

— Miał pan rację — zwrócił się lord do sternika. — Nie złapali go. Ale co zrobią dalej? Może opuszczą to miejsce? Musimy czekać.

Tymczasem Meksykanie rozbili obóz i rozpalili ognisko.

— Niech pan powie, milordzie — spytał sternik — czy to gorzej dla nas, że zostają?

— Nie sądzę, choć przypuszczam, że zamierzają złożyć nam wizytę, aby zdobyć ładunek. Zapewne sklecą tratwy. Nie zapalajmy świateł i czuwajmy w ciemności. Niech działa będą ustawione we wszystkich kierunkach.

Spełniono rozkazy. Po mniej więcej pół godzinie ognisko Meksykanów zagasło. Brzeg i rzeka tonęły w głębokim mroku. Po pewnym czasie sternik zawołał:

— Zdaje się, że nadchodzą! Wystrzelić rakiety!

W jasnym świetle ujrzeli Meksykanów płynących głowa przy głowie. Przebyli już połowę drogi do parowców.

— Ognia! — rozkazał lord Dryden gromkim głosem.

Rozległ się potężny huk. Strumienie wody trysnęły do góry. Zakołysały się łodzie. Kiedy strzały umilkły, słychać było wyraźnie krzyki i jęki zaatakowanych. Po chwili zgasły rakiety i zapanowała ciemność.

— Wystrzelić ponownie! — rozkazał sternik. Wybuchnął nowy snop światła. Rzeka — widzieli to

w jego blasku — usłana była ciałami wrogów, a ci, którzy ocaleli, uciekali do brzegu. Jakaś tratwa mknęła z prądem. Leżący na niej człowiek wydawał się martwy. Gdyby lord wiedział, że to Cortejo, nie omieszkałby wysłać za nim czółna.

— Zwyciężyliśmy! — radował się sternik.

— Teraz tak — lord był bardziej sceptyczny. — Należy się jednak spodziewać, że ponowią próbę dostania się na parowce i łodzie.

— Odpłyńmy więc stąd.

— Nie możemy. Tu musimy czekać na Sępiego Dzioba. Tak się przecież umówiliśmy.

— On nas i tak znajdzie. A zresztą nie wróci przecież przed jutrzejszym południem, do tego zaś czasu przypłyniemy z powrotem.

— Czy nie sądzi pan, że Meksykanie pojadą za nami wzdłuż brzegu?

— W tej ciemności przez lasy i krzewy? To niemożliwe!

— A czy my damy sobie radę na rzece?

— Tak. Mamy wprawdzie przed sobą niebezpieczny zakręt, ale będziemy się poruszać bardzo wolno.

— No dobrze, zgoda.

Sternik wydał odpowiednie rozkazy. Po cichu przekazano je na drugi parowiec i z łodzi do łodzi. Niebawem podniesiono kotwice na statkach, a załogi czółen zaczęły pracować wiosłami.

Meksykanie stali na brzegu w głębokich ciemnościach. Przywódca kazał przede wszystkim rozpalić ognisko, aby można było znaleźć pozostawioną tu odzież i broń. Teraz dopiero policzono straty. Zginęło około trzydziestu ludzi.

— Niech diabli porwą tych łotrów! — zaklął herszt. — Jak myślicie — zwrócił się do kamratów — dlaczego wystrzelili rakiety wtedy, kiedy przebyliśmy połowę drogi?

— Usłyszeli nas — powiedział jeden.

— Nie wierzę — sprzeciwił się drugi. — Chyba...

— A ja uważam — przerwał mu trzeci — że ostrzegło ich zgaśnięcie naszego ogniska. Łatwo zmiarkowali, w jakim celu to zrobiliśmy.

— Masz rację — zgodził się przywódca. — Musimy ponowić napad, ale tym razem nie zgasimy ognia.

— I zobaczą nas...

— Wcale nie. Przepłyniemy na drugą stronę jak najdalej stąd, a następnie damy się nieść prądowi, tak że zbliżymy się do nich od strony, z której się nas nie spodziewają.

— Do diaska, spójrzcie no tam!

Wszystkie oczy skierowały się ku rzece. Z kominów obu parowców leciały iskry, potem usłyszano obroty kół.

— Odpływają! — zawołał przywódca. — Ale nic jeszcze straconego. Możemy ich jutro doścignąć.

— Wlokąc za sobą rannych?

— Nie! Wrzućcie ich do wody! Co za pożytek z tych drabów, którzy i tak muszą umrzeć?

Wszystkim był ten pomysł na rękę. Nie pomogły błagania i łzy rannych. Wkrótce prąd uniósł ich ciała.

Kominy parowców długo jeszcze wyrzucały dym i iskry, gdyż rozpalano maszyny drzewem. Meksykanie posępnie, bez słowa przyglądali się temu. Dopiero gdy na rzece zapanowała ciemność, bo statki zniknęły za zakrętem, jeden z bandytów zwrócił się do herszta:

— Co teraz?

— Pozostaje jedno: przeciąć im drogę. Tam, gdzie rzeka skręca ku Salado.

— Kiedy wyruszamy?

— Nie wcześniej niż o świcie. I tak ich wyprzedzimy. Teraz chodźmy spać, trzeba odpocząć.

Koniec wersji demonstracyjnej.

SPOTKANIE NAD RIO GRANDE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

ZNAK MIKSTEKÓW

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

MYŚLIWY GRANDEPRISE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

DOKTOR HILARIO

Niedostępny w wersji demonstracyjnej