Irving Washington

UPIORNY NARZECZONY

Konwersja: Nexto Digital Services

UPIORNY NARZECZONY

Washington Irving

Na szczycie jednego ze wzgórz Odenwaldu, dzikiej, romantycznej krainy, w górnych Niemczech, znajdującej się niedaleko miejsca, gdzie Men łączy się z Renem, stał przed wielu, wielu laty zamek barona von Landshort. Obecnie obrócił się już w ruinę, schowany - pochowany nieledwie - wśród buków i ciemnych świerków. Jednakże ponad drzewami wciąż jeszcze widzieć można starą wieżę, a ta podobnie jak dawny właściciel, o którym wspominamy, wysoko nosi głowę i z góry spogląda na okolicę.

Baron był suchą gałęzią wielkiego rodu Katzenellenbogen (czyli Kociłokieć - nazwisko możnej w dawnych czasach rodziny, zamieszkującej te okolice. Imię to - jak nam powiedziano - nadane zostało w komplemencie jednej damie, która nie miała sobie równych w owej rodzinie, sławionej z powodu pięknych ramion) i odziedziczył resztki majątku oraz całą dumę swych pradziadów, Choć wojownicze usposobienie jego przodków uszczupliło bardzo rodzinne dobra, baron nieustannie zabiegał o to, by zachować pozory dawnej wspaniałości.

Czasy były spokojne i germańscy wielmoże porzucili na ogół swe niewygodne, stare zamczyska, przycupnięte jak gniazda orle wśród gór, i budowali sobie wygodniejsze rezydencje w dolinach, ale baron pozostał zamknięty dumnie w swej forteczce, z dziedziczną zaciekłością pielęgnując stare rodowe waśnie - żył w niezgodzie z niektórymi spośród najbliższych sąsiadów z powodu sporów, jakie toczyli między sobą ich pradziadowie.

Baron miał tylko jedno dziecię - córkę; ale natura, kiedy daje tylko jedno dziecko, wynagradza to zawsze, czyniąc je fenomenem. I tak też było z córką barona. Wszystkie niańki, kumy i kuzynki zapewniały barona, że w całych Niemczech nie znajdzie dziewczyny równej jej urodą. No, a kto mógł wiedzieć lepiej niż one? Co więcej, wychowywały ją z wielkim staraniem. Dwie ciotki, panny, które kiedyś spędziły kilka lat życia na jednym z małych dworów niemieckich i tam posiadły arkana wszelkiej wiedzy, których znajomość niezbędną była dla młodej damy. Pod ich instrukcjami cudownie rozwinęła swe talenty. Nim doszła do lat osiemnastu, umiała haftować nad podziw i przedstawiała na obiciach całe historie świętych, nadając taką siłę ekspresji ich obliczom, że wyglądali jak czyśćcowe dusze. Umiała czytać bez wielkich trudności i przesylabizowała kilka legend kościelnych i prawie wszystkie rycerskie cuda "Heldenbuchu" . Poczyniła nawet godne uwagi postępy w pisaniu: potrafiła podpisać się nie opuszczając ani jednej literki, a przy tam tak wyraźnie, że jej ciotki nie potrzebowały okularów, by odczytać ten podpis. Celowała w tworzeniu eleganckich, nieprzydatnych na nic kobiecych cacek wszelkiego rodzaju; biegle tańczyła najbardziej skomplikowane tańce współczesne; grała na harfie i gitarze; wiele melodii i znała na pamięć i wszystkie tkliwe ballady minneliederów.

Poza tym jej ciotki, jako że za młodych lat wielkie z nich były kokietki i zalotnice, nadawały się wybornie na stróżów niewinności i na surowych cenzorów postępowania bratanicy; nie ma bowiem opiekunki tak nieustępliwie przezornej, tak nieubłaganie przyzwoitej jak kokietka.  

Koniec wersji demonstracyjnej.