Jack London

WIARA W CZŁOWIEKA

Konwersja: Nexto Digital Services

WIARA W CZŁOWIEKA

Jack London

Powiem ci, co zrobimy. Rzucimy kości.

— Dobrze — zgodził się drugi mężczyzna i odwracając się do Indianina, który w kącie chaty naprawiał narty, rzekł:

— Słuchaj, Billebedam! Skocz no, mój drogi, do chaty Olesona i powiedz, że chcemy pożyczyć od niego kubek z kośćmi.

To niespodziewane żądanie podczas narady nad płacami robotników, nad drzewem i żywnością zaskoczyło Billebedama. Nigdy nie widział, żeby biali ludzie pokroju Pentfielda i Hutchinsona zasiedli do gry w karty czy w kości przed ukończeniem dziennej pracy, a teraz był ranek. Ale jego twarz obojętna, jak przystało na prawdziwego Indianina znad Yukonu, ani drgnęła, gdy wkładał rękawice i wychodził z chaty.

Choć była już ósma, na dworze panowały ciemności, toteż w chacie paliła się łojowa świeca zatknięta w szyjkę butelki po whisky, stojącej na sosnowym stole wśród nie sprzątniętych brudnych cynowych naczyń. Łój spływający z niezliczonych świec zastygł na długiej szyjce w miniaturowy lodowiec. W małej izbie, która tworzyła całe wnętrze chaty, panował taki sam nieporządek jak na stole. Przy jednej ze ścian, w głębi, stała piętrowa prycza z kocami w nieładzie, tak jak je zostawili ludzie, wygrzebując się spod nich rano.

Lawrence Pentfield i Corry Hutchinson byli milionerami, choć wcale na to nie wyglądali. Nie mieli w sobie nic niezwykłego i mogliby uchodzić za klasyczny wzór drwali w każdym obozie w Michigan. Ale za drzwiami chaty, w mroku, gdzie ziały dziury, wiele ludzi ciągnęło kołowrotem z ich głębi ziemię, żwir i złoto. Inni, za piętnaście dolarów dziennie, łupali skałę na dnie tych sztolni. Każdego dnia wydzierano skałom i windowano w górę złoto warte tysiące dolarów, a należało ono do Pentfielda i Hutchinsona, których zaliczano do najbogatszych królów Bonanzy.

Po wyjściu Billebedama Pentfield pierwszy przerwał ciszę układając na stos brudne talerze i bębniąc kostkami palców po opróżnionym blacie stołu. Hutchinson objaśnił kopcącą świecę i zamyślony rozcierał sadzę z knota między opuszkami wskazującego palca i kciuka. — Słowo daję, że też nie możemy jechać obaj! — zawołał nagle. — Wtedy nie byłoby o czym gadać!

Pentfield spojrzał na niego chmurnym wzrokiem.

— Gdyby nie twój cholerny upór, też nie mielibyśmy o czym gadać. Masz tylko wstać i odjechać. Ja tu wszystkiego, dopilnuję, a na przyszły rok przyjdzie moja kolej.

— Czemu to ja miałbym jechać? Nikt na mnie nie czeka tak... — A twoja rodzina? — szorstko przerwał Pentfield.

— ...jak na ciebie — ciągnął Hutchinson. — To znaczy... myślę o dziewczynie, a ty o tym wiesz. Pentfield posępnie wzruszył ramionami.

— Chyba może jeszcze poczekać.

Koniec wersji demonstracyjnej.