Adam Bełcikowski

WIECZÓR W CZARNOLESIE

Konwersja: Nexto Digital Services

WIECZÓR W CZARNOLESIE

SCENA LIRYCZNA

Adam Bełcikowski

(Ostatnie promienie zachodzącego słońca oświecają okolicę. — Jan Kochanowski stoi pod swoją lipą, trzymając w ręku lutnię, nadktórą pochylony tak przemawia).

Dosyć już, złota lutni, spocznijmy oboje,

Jam już piersi utrudził, a ty struny swoje!

Wiek, a więcej żywota ciężary i trudy

Odebrały nam czerstwość, i ducha, co wprzódy

Niedoścignionym lotem, w słodkiem twojem brzmieniu,

Bujał po niebios sklepieniu,

Dzisiaj, gdy mu zmęczone spadły skrzydła na dół,

Na ziemski ściągnęły padół.

Cóż? gdy siły nie starczy, gdy serce omdleje,

Gdy człowiek sobie przykry, i świat mu zgorzknieje,

Jeno usiąść gdzie w kącie, i płacząc w cichości

Czekać, aż się otworzy grób dla starych kości.

Nie dotkną cię już więcej, lutni, moje dłonie,

Wraz z głosem mego ducha twój także pogrzebię,

I chyba tylko czasem, gdy wietrzyk powionie

Po gałęziach tej lipy, wydobędziesz z siebie

Ciche brzmienie, na jedne, krótko-trwałą chwilę...

Niby żal po mnie — gdy ja będę już w mogile.

(Zawiesza lutnię na konarze lipy i drżąc ze wzruszenia usiada naławce. Zakrywa oczy dłońmi i po chwili milczenia cichym głosemsię odzywa).

To cios bardzo był dotkliwy,

Który z Twojej ręki mściwej,

Potężny i groźny Panie,

Padł na moje ukaranie!

Górkę mi wziąłeś, me najdroższe dziecię!...

I ciemno, głucho zrobiło się w świecie

Dla mego serca i duszy.

Ah! wiem, że dola ludzka przygodom podległa,

Że nikt nie ujdzie nieszczęść i katuszy;

Widziałem, jak niejedna już nadzieja legła

U stóp człowieka, niby kwiat kosą podcięty,

I umiałem, gdy zło mię zdaleka mijało,

Dodawać innym serca i zachęty,

By przeciw losu napaściom szli śmiało,

Mężnym umysłem znosili swe rany.

Lecz przytem, Boże! w mej dumie

Zdało mi się, żem wybrany

W tym cierpiącym śmiertelników tłumie,

Że nieszczęście, rzucając swe strzały,

Mnie ominie, że z walki z życiem wyjdę cały.

Bolesne zaślepienie! Los chytry, złośliwy,

Czekał długo, zaczaił się na mnie zdradziecko,

I gdzie najmocniej czuję, puścił grot z cięciwy —

Porwał mi dziecko!

Ah, jakie dziecko!... Jest ich w mym domu gromadka,

Ślicznych, czystych aniołków jak gdyby z ołtarza,

Całem sercem je kocha i ojciec i matka,

W nich widzi swoje szczęście, z nich raj sobie stwarza.

A jednak to stracone, to najmilsze było...

Bo zda się, że Bóg na niem już przy urodzeniu

Położył dziwne znamię, coby je różniło

We wszystkiem, w zachowaniu, w postaci, w mówieniu,

Od innych mu podobnych malutkich istotek.

To było cudo Twoje, ty Mistrzu natury,

I tylko brakło jej skrzydlatych lotek,

By ma Urszulka, jakby anioł który,

Wzleciała w niebo, w Twoich gwiazd ramiona!

Wzleciała — ah! niestety, ale wprzód upadła

W zimny grób — poszła w niebo, ale zawiedziona

Koniec wersji demonstracyjnej.