Gabriela Zapolska

WYCHODZĘ Z CZTERDZIESTU

Konwersja: Nexto Digital Services

WYCHODZĘ Z CZTERDZIESTU

Gabriela Zapolska

DROBNOSTKA

Cisza zaległa małe pokoiki ubogiego urzędniczego mieszkanka.

Po wczorajszym gwarze i wesołości dziwnie smutno było tu i pusto.

Nie gości wczorajszych brakowało przecież — przyszli jak wędrowne ptaki, zjedli, wypili i odeszli — ale inna musi być tego smutku przyczyna. Jakaś pustka niczym nie zapełniona panuje wśród ścian mieszkania, a głównie w sercu dwojga staruszków, kręcących się niespokojnie po ciasnych pokoikach.

On — siwy, wychudły, zżółkły, prawdziwy typ nieszczęsnej ofiary biurowej — ma w swej kościstej twarzy wyraz serdecznej dobroci, a w przygasłych, zmęczonych oczach jakąś niemal dziecinną łagodność. Kręci się po saloniku, ustawiając skromne mebelki, kaszle często i co chwila spogląda na duży portret, zawieszony na ścianie.

Ona — niska, szczuplutka, blada — to uosobienie kobiety, dla której wyraz „emancypacja" przedstawia krwiożerczego potwora, a „pan i mąż" jest po Bogu najwyższą władzą na ziemi. I ona -ma siwawe włosy i wychudłą twarz, snadź oboje walczyli nieraz z niedostatkiem i cierpieniem, zanim doszli do względnego dzisiejszego dobrobytu.

Staruszka poprawiła płomień, lampy, który zdawał się zniżać, i westchnąwszy wydobyła robótkę z drucianego koszyka, stojącego na stole.

Ale robota nie szła jej sporo.

Zrobiwszy kilka oczek opuściła ręce z wyrazem niechęci.

— Lampa się popsuła, tak ciemno! — wyszeptała.

Staruszek usiadł przed biurkiem stojącym w rogu pokoju.

Koniec wersji demonstracyjnej.