Konwersja wykonana przez firmę Netpress Digital Sp. z o. o.

Spis treści

OSOBY.

AKT I WSZY

Scena I.

Scena II,

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

AKT II.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena. VII.

Scena XIII.

Scena IX.

Scena X.

AKT III.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

Scena. VIII.

Scena IX.

AKT IV.

Scena I.

Scena II.

Scena III.

Scena IV.

Scena V.

Scena VI.

Scena VII.

Scena. VIII.

Scena IX.

Scena X.

Scena XI.

Scena XII.

Scena XIII.

Scena XIV. (1)

Scena XV.

Scena XVI.

Scena XVII.

Scena XVIII.

Scena ostatnia.

ZAMKI NA LODZIE, ALBO SŁODKIE MARZENIA

komedya w 4ch aktach

Collin d'Harleville Jean-François

OSOBY.

Starosta P. Kudlicz.

Wanda iego Córka P. Leduchowska

Zdzisław narzeczony Wandy P. Stymanowsk

Astolf Kawaler Woiażuiacy P. Dmuszewski

Wiktor iego służący P. Zołkowski.

Justyna służąca Wandy P. Kurpińska.

Franciszek Kamerdyner Star: P. Zdanowicz.

Scena na Wsi w Domu Starosty niedaleko Warszawy.

Scena wystawia pokóy do przyjmowania gość z  iedney strony krosienka do haftowania, z drugi stolik, krzesła na około i kałamarz i papier na stoliku Drzwi w głębi Sceny prowadzą do innych pokoiom przyieżdżaiący w chodzą z lewey strony   z prawey iest apartament Wandy.

AKT I WSZY

Scena I.

WANDA, JUSTYNA, ( przy krosienkach i robocie. )

WANDA.

Nie widać mego Oyca — ieszcze niepowraca;

JUSTYNA.

Miał w Warszawie zabawić.

WANDA.

Ale czas się skraca.

Ja się boię.

JUSTYNA.

A czego?

WANDA.

Nocy w pośród lasu;

Móy Oyciec dał mi słowo, że wróci zawczasu;

JUSTYNA.

Franciszek z nim poiechał.

WANDA.

To niezmnieysza trwogi;

iuź do tych czas powinien był powrócić i drogi

JUSTYNA.

Wiedząc zwłaszcza iak ważne przywozi nowiny,

Które zbytnie długiemi Czynią nam godziny.

Niechce zmnieyszać zasługi tey niespokoyności;

Ale zda się pokrywką boiaźń ciekawości.

I ie tak niecierpliwie Jegomość czekany,

Bo nam powie iak prędko Zdzisław spodziewany.

WANDA.

Rzekłby kto, że tym tylko mam zaięta głowę.

JUSTYNA.

Jednak, o tym dziś tylko mieliśmy rozmowę.

Trzeba wyznać, ie prawie od czterech miesięcy

Zdzisława nas Osoba zatrudnia naywięcey,

O tym myśleć i mówie naymilsza zabawa.

WANDA.

Prawda, ze poznać tego mocnom iest ciekawa

Kogo mi los przeznacza.

JUSTYNA.

Łatwo temu wierzę;

I iam równie ciekawa przyznaię się szczerze.

WANDA.

Mamię sobie Obraz iak naypodchlebnieyszy.

JUSTYNA.

Czy tylko za poznaniem piękność się niezmnieyszy ?

WANDA.

Pewnie młody, wesoły —

JUSTYNA

— Jest to. rzecz podobna.

WANDA.

Mina iego szlachetna i postać ozdobna.

Słuchay, Wystawiam sobie pierwsze powitanie:

Wchodzi — widać w nim skromność i uszanowanie,

Śmiałość przystopia wdzięków bynaymniey nie traci,

Dobroć się iego w całey wydaie postaci.

Nieprzybywa na mocy zrobioney umowy,

Podpisać beż mey woli, kontrakt iuż gotowy,

Lecz przeciwnie, nie czyniąc porywczego kroku

Odemnie samey czeka swoiego wyroku;

Zbyt nieufny przymiotom swoim i trwożliwy,

Chce z oczu mych wyczytać, czy będzie szczęśliwy.

JUSTYNA.

Ma rozum!

WANDA.

bez wątpienia. Nie ten rozum letk

Który zadziwia tylko trzpiotów i kokietki;

Ale przyiemny, równie gruntowny iak żywy,

Trafny, miły, co słowem iest rozum prawdziwy.

Dać go poznać w tysiącu może iedna chwila;

Zofiia zaraz swego poznała Emila.

JUSTYNA.

Jak widzę dla obrazu swego Bohatyra,

Dowcip WPanny wzoru z Romansów dobieraj

W książkach to tylko ludzie są doskonałemi,

Lecz ieszcze niewidziałam takowych na ziemi.

Prawda, że nas to bawi, ale częściey zgodzi;

Lepiey pragnąc co można. —

WANDA.

Wszak to nic nieszkodzi.

Ta nadzieia mię cieszy, i czyni szczęśliwą.

JUSTYNA.

Jednakże moim. zdaniem,  może bydź szkodliwą,

Choćby była przyiemną Zdzisława osoba;

Chcesz go mieć doskonałym, to się niepodoba

Co się mię tycze, zamiar móy nietak zbyteczny;

Z Zdzisławem pewnie będzie iaki sługa grzeczny,

Młody, żywy, wesoły, zakocha się we mnie,

I wkrótce miłość sobie oświadczeni wzaiemnie

WPanny zaś żądanie iest rzecz wcale rożną,

WANDA.

Uznasz sama, że moia nadzieia niepróżna,

JUSTYNA,

Jednak ia bardzo życzę dla wszelkiey pewności,

Wcześnie uiąć cokolwiek z tey doskonałości.

— Zdami się, że Jegomość przyiechał w tey dobie.

WANDA

Justyno!...

JUSTYNA.

Serce biię ?

WANDA.

Trochę.

JUSTYNA.

Myślę sobie,

Ze mocniey będzie biło, iak się przyszły zjawi.

WANDA.

Jakże móy Oyciec długo na dole się bawi.

JUSTYNA.

Już  wchodzi,

Scena II,

TEŻ, I STAROSTA,

STAROSTA.

Iakże się masz? ty moie kochanie,

Jak miło uyrzeć Córkę swoią i mieszkanie.

Nigdziem nie iest szczęśliwszy iak w domu i z tobą.

WANDA.

Ja równie z moim Oycem...

JUSTYNA.

Mówiłyśmy z sobą

Właśnie otym, iak przykro wyglądać daremnie.

WANDA.

Jak się mamoia Ciotka?

STAROSTA.

Ściska cię przezemnie,

I jak zwyczay ci wiele oświadczą przyiaźni.

Ja się przecie pozbyłem kłopotów, boiaźni;

Porobiłem układy i mam wolną głowę,

Jutro ci oddać moge Maiątku połowę.

WANDA.

Móy Oycze oszczędź proszę...

STAROSTA.

Mówmy co innego.

WANDA.

Czyli też.....

STAROSTA.

O co idzie?

WANDA.

Niemasz co nowego?

STAROSTA.

I  owszem są nowiny ważne.

WANDA.

Jakie przecie?

STAROSTA.

O pokoiu iest wzmianka w Hamburskiey Gazecie.

JUSTYNA.

Właśnie, u  nas naywięcey obchodzi nowina.

STAROSTA.

Kuryer z Petersburga przebiegł do Berlina,

I z Paryża donoszą to, że tam otwarcie

Mówią....

JUSTYNA.

My tylko ieden mamy kray na karcić

Kraków...

STAROSTA.

Więc chcecie wiedzieć? właśnie wczoray rano,

Listy mi bardzo pilne na poczcie oddano.

WANDA.

A od kogo?

STAROSTA.

Od Stryia — Mocno się zdziwicie,

Iutro mi zapowiada Zdzisława przybycie,

JUSTYNA.

Czy można?

STAROSTA.

To nic, — więcey wam powiem — Ale niej

Rostropnieysza rzecz będzie, zachować milczenie,

WANDA,

Czemu?

STAROSTA.

Wiem, iak, wam trudne sekretu chowania.

WANDA.

Móy Oycze, iak niesłuszne masz o mnie mniemanie.

STAROSTA.

Alboż ia tego niewiem co to iest dziewczyna,

Szczebiocze bez ustanku — Naprzykład: Justyna.

WANDA.

Cicho

Justynę, moiem wysłać tu do Gabinetu,

JUSTYNA.

przepraszam, iestem równie dobra do sekretu,

I niepóydę ztąd póty, póki nieusłyszę.

STAROSTA.

Jeźli mi dacie słowo?.

OBIE.

Daiem.

STAROSTA.

Stryi mi pisze:

(czyta)

"Móy dawny przyiacielu" — Tytuł nader czuły!

Droższy dla mego Serca, nad wszystkie tytuły,

Niedzisieysza też między nami przyiaźń...

WANDA.

Proszę

Pozwól byśmy kończyli.

STAROSTA.

I owszem: "Donoszę

Ze raź w drodze nasz młody dziś wyiechał z rana,

List go tylko poprzedzi kilko godzinami;

Lecz o iego zamyśle ostrzegam W Pana,

(Niech to będzie między nami, )

Chce on niebędąc od nikogo znany

Przybydź. iak obcy podróżny,

By krok iego niebył próżny,

Chce poznać czyli może bydź kochany,

I sam w takimże sposobie

Przypatrzyć się przymiotom, przyszłey i osobie. "

JUSTYNA,

To myśl wcale zabawna.

WANDA.

A ia sobie wnoszę

Ztąd cóś. osobliwego, co mie bawi...

STAROSTA.

Proszę

Pozwól byśmy kończyli,

WANDA.

Owszem.

STAROSTA. (czyta)

"Lubo wcale

Ja. takiego, zamysłu z niey strony niechwalę,

Pozwoliłem na to przecie,

Myśląc WPana uprzedzić w sekrecie;

Zatrzymay to u siebie, iest to wymysł nowy,

Moie zdoła WPana zabawić przyiemnie,

Twoią kochaną, córkę uściskay odemnie,

Byłbym przybył z Synowcęm; Lecz nieiestem zdrowy,

— Widzisz iakąwą zdradę Zdzisław ci gotuie"

WANDA.

Co, do mnie, nic w tym wcale złego, nieznayduię,

To świadczy iego sposób szlachetny myślenia,

Ze ceniąc wiele związków świętych przyrzeczenia,

Stara się swoia Zonę poznać, przed zamęściem,

Myśląc iey niewątpliwie zatrudnić sie szczęściem.

STAROSTA.

I na się ną to zgadzam: im lepiey poznaną,

Tym też więcey od niego będziesz szacowaną.

JUSTYNA.

Jednak te wiadomości przydać się nam mogą.

STAROSTA.

Nie trzeba się wydawać z daną nam przestrogą,

Chcę aieby doświadczył dobrego przyjęcia,

Niewiedząc ie, go biorę za przyszłego Zięcia;

Ludziom udać kazałem, że iest niepoznany,

Któś przyiechał,

Scena III.

CIŻ I FRANCISZEK.

FRACISZEK (wbiega)

Ah Panie, gość nasz obiecany.

STAROSTA.

Zakazałem ci tego używaać wyrazu.

FRANCISZEK.

Pan Zdzisław.

STAROSTA.

Jeszcze?

FRANCISZEK,

On sani, wydał się od razu!

iakby od stu lat w domu tak iest poufale.

JUSTYNA.

A sługa iego grzeczny?

FRANCISZEK.

Niczego mu wcale,

WANDA.

A on sani?

STAROSTA.

Co za dziwna ciekawość w kobicie,

Paczekay, zaraz wchodzi, to go obaczycie.

(Do Córki) Coż ci iest?

WANDA.

Dozwół proszę...

STAROSTA.

Ale o co chodzi ?

WANDA.

Póyść do siebie, poprawić...

STAROSTA.

Ale nic nie szkodzi

Bardzo dobrze tak iesteś — Wreszcie o to mnieysza,

Będziesz lepiey ubrana, niebędziesz ładnieysza.

I ia idę dać rozkaz żeby się krzątali;

( do Justyny) Tym czasem ty poczekay tu na niego w Sali,

Powiedz, ze zaraz będę.

Scena IV.

JUSTYNA  sama

Czy mi się niemarzy:

Moie bydź, ie się dla mnie cóś z tego wydarzy.

Zprzypadkaw zawsze ludzie zręczni korzyść biorą

Już idą — dwóch ich widzę — więc nas będzie czworo.

Scena V.

JUSTYNA, ASTOLF, WIKTOR.

JUSTYNA.

(z ukłonem)

Jegomość zaraz będzie — wyszedł troche z domu,

Dam mu znać.,

ASTOLF.

Niechcę za baw przerywać nikomu;

Zaczekam chętnie.

JUSTYNA.

Jednak...

ASTOLF.

Proszę się nietrudzić,

WIKTOR.

Gdy WPanua dostaniesz niebędę się nudzić.

(Justyna się kłania i odchudzi. )

Scena VI.

ASTOLF, WIKTOR.

ASTOLF.

A co?

WIKTOR.

Cudne przyięcie! szczęśliwe Spotkanie!

ASTOLF.

Wiktorze! to wśród lasów ustronne mieszkanie,

Dom dawnością poważny, to gajów milczenie,

Drzewa w Niebo wyniosłe, których gęste cienie

Kryią wietecholki Zamku Gotyckiey budowy;

Jakiś mi ciąg wypadków obiecuią nowy.

WIKTOR.

Ah Panie!  jaz porzućmy te dzikie marzenia.

Ja iestem bardzo kontent z takiego zdarzenia.

Dzień i noc po manowcach błądząc spotykanir

Dom przystoyny, zboiaźnią przychodzę do bramy.

Otwiera się, wnet ludnie wychodzą z pośpiechem,

Każdy się krząta, biega, wita nas uśmiechem.

Rzekłbyś, ie bytność nasza dawno spodziewana

Na wstępie mie tytułem uczczono Waspana

Każdy zda się z przybycia naszego szczęśliwy.

ASTOLF.

Pan tego domu wcale iest człowiek uczciwy!

WIKTOR.

Zna go Pan ?

ASTOLF.

Grzeczność łudzi stwierdza to mniemanie

Pan niegrzeczny, to ludzie pewnie grubiianie:

Jaki sługa, taki Pan.

WIKTOR.

Nic iest prawdziwszego

Wszyscy tez tnaią Pana za bardzo grzecznego.

ASTOLF. (troche na boku. )

Wiktor nią nie żłe widzę mniemanie o sobie.

WIKTOR.

Jaki Pan, taki sługa. — Dotąd o sposobie,

Przyięcia myśląc iestem zadziwieniem zdicty.

ASTOLF.

Alboż byłem gdzie kiedy inaczey przyięty?

Gdzie się człowiek pokaże.

WIKTOR.

Tak iest, — ale wczora

ASTOLF.

Ja dziś mówię.

WIKTOR.  

To prawda, ie tego

Mamy nocleg wygodny, i dobrą wieczerze

Jutro!...

ASTOLF.

Nowe zdarzenia.

WIKTOR.

Ja wyznaię szczerze,

Że wcale niepoymuię co się żnami dzieie,

Nigdzie się od nas długo nlieysce niezagrzeie;

po kilka razy wszystkie zwiedziliśmy kraie,

Już do naszey podróży mieysca hiedostaie

Wszystkie nas poczty znaią, pełne wszystkie trakty,

Do wód wszystkich iezdziemy, iia wszystkie kontrakty;

Ale co za pożytek ż takowey włóczęgi?

ASTOLF.

Pamiątka.

WIKTOR.

Tak pamiątka! że dla tey mitręgi

Opuszczasz Pan częstokroć szczęśliwe zdarzenia,

Małżeństwa pożyteczne — Dzikie uroienia

Bierzem na mieysce prawdy, łudzą nas a przecie

Jakieś mary zwodzące goniemy po świecie.

t ia nowy, nowego Sanchez Donkiszota

Jestem igraszką wichru który nami miota.

Często kiedy Pan błądzisz, srożę się i gniewam,

A kiedy masz nadzieię, i ia się spodziewam.

Słabość iakowaś dziwna osiadła mą duszę,

Kocham Pana, na moią bidę wyznać muszę.

Kiedy dziwne sny swoie Pan mi zaczniesz prawic

Śmieie się z nich a słucham, i raczę się bawić,

Słowem, czy los pocieszy, czy zechce zasmucić,

Moge cię kląć i łaiać, niemogę porzucić.

ASTOLF.

Bądź spokoyny: znam cenę przychylnego sługi,

Weźmiesz nadgrodę — Kiedyś.

WIKTOR.

Już czekam czas długi.

Dziś bet szeląga, przyszłe mam w nadziei względy.

ASTOLF.

Mam ia przecież maiątek... gdzieś.

WIKTOR.

Pan niewiekędy?

ASTOLF.

Mery Stryi...

WIKTOR.

Prawda, że tego zacnego człowieka

Były nam użyteczne rady i opieka.

Częste choć małe wsparcia; Lecz teraz nic więcey

Niemamy iuż od niego, od kilku miesięcy,

Pewnie umarł.

ASTOLF.

Myśl smutna! Lecz w tym rzeczy stanie

Zawsze mi iednak łaska Ministra zostanie:

Jego imię niedawno postrzegłem w gazecie,

A o wziętości Jego iuż mówią na świecie.

On niegdyś z moim Stryiem w Hali brał nauki;

Często z przyiaźni dziadów korzystała w miki.

Pisałem iuż do niego i odpisał grzecznie.

WIKTOR.

Cztery słowa...

ASTOLF.

Lecz na nich polegam bezpiecznie.

"Niepowstydzi się (pisze) dawney znaiomości. "

WIKTOR.

Kto się karmi słowami, ten często przepości.

ASTOLF.

Więc się niebawiąc dłużey w tey tu okolicy,

Biorę pocztę i pędem lecę do stolicy:

Wysiadam do Ministra, wchodzę poufale,

Czekających oddawna miiam pełne sale,

Powiadam moie Imie, wpuszczaią mię grzecznie;

Minister mię uyrzaszy  uściskał serdecznie.

Uważam iako wszystkie ciekawe dworaki

Szeptaią między sobą: kto to? kto to taki?

On mię pilnie uważa, zadaie pytania,

Ja odpowiadam zwięźle i bez pomieszania;

Widzę, iako stoiącym skrycie mie wskazuie

"Ten młody człowiek (rzecze) wiele obiecuie,

Mieysce próżne, lecz ważne u Dworu zostaie

Wielu się o nie stara, on mnie ie oddaie.

Miiam tysiąc Rywalów — Lecz wkrótce wypada

W delikatnym zleceniu, ważna Ambassada;

Znane moie talenta, rady doświadczone,

Mnie więc takie poselstwo zostało zlecone:

Wypełniam nad nadzieię, trudne zayścia godzę;

Za czasem na Ministra pierwszego wychodzę.

Wtedy dopiero moia rozszerzy się sława:

Rząd szczęśliwy wprowadzę, nadam dobre prawa.

Sprawiedliwość na całym kwitnąć będzie świecie,

A szczególniey rzetelność w każdym Gabinecie.

Ludzkość nakoniec spocznie po tak krwawym boiu

A nawet do wiecznego dam proiekt pokoiu.

Tak chwałą i dziełami wiek napełnię długi.

WIKTOR.

(Coraz mocniej przekonany: )

Niech Pan raczy pamiętać na wierne usługi...

ASTOLF.

Bądź spokoyny, znam twoie przywiązanie do mnie

Lecz pamiętay używać twego szczęścia skromnie.

Gdy będziesz obdarzony, tak wielkim zaszczytem,

Ze pierwszego Ministra iesteś faworytem,

Bądź dla wszystkich przystępny, nie dumny, nie chciwy,

I czyń zawsze szafunek mych łask sprawiedliwy!

WIKTOR (z pokorą).

Ah wierz Panie.. i damy, ieźli mi się zdarza...

ASTOLF.

Dość tego. Do naszego wróćmy Gospodarza,

W net przychodzi, Do kobiet wiedzie mnie na kawę,

Czekaią niecierpliwie poznać mnie ciekawe

W chodzę, Moia układność, postać i osoba

I ton świata Wieśniaczkom mocno się podoba,

WIKTOR.

Te Damy są zapewne ładne?

ASTOLF.

Bez wątpienia.

Córka iest gdyby Anioł — Z pierwszego weyrzenia

Jestem oney powabów, blaskiem uderzony,

WIKTOR.

A ona?

ASTOLF.

Skromnie trzyma wzrok na dół spuszczony

Nieśmie spóyrzeć — Ja z  mego wychodzę wzruszenia,

Spostrzegam pomieszanie, ukryte westchnienia,

Pierwszy skutek miłości, co się nagle szerzy.

WIKTOR.

A gospodarz?

ASTOLF.

Niedługo prosi do wieczerzy.

WIKTOR.

To dobrze!

ASTOLF.

Sadza obok i Córki i Matki.

Wielem widział, i moie powiadam przypadki;

Tkliwemi powieściami, wzruszam ie i bawię,

Matka pyta, a Córka słucha mię ciekawie.

Uważam nieraz czułość, łzy płynąć gotowe,

Kiedy mych niebezpieczeństw rozwiiam osnowę.

WIKTOR.

Wierzę, bo niepotrzeba bardzo tkliwey duszy,

Któż się naszą włóczęgą i biedą niewzruszy.

ASTOLF.

Po wieczerzy proszona, by śpiewać dla gości,

Nieudaie iak inne fałszywey skromności:

Bierze Gitarę sobie podartą od Matki,

Ah iaki głos Anielski, ton czysty i gładki;

Zda się bydź tym co śpiewa nayżywiey przeięta,

Ja żebym także moie okazał talenta,

Uczę ją nowych pieśni, — poymuie od razu,

Ah! iak miłość dodaie, iey pieśniom wyrazu!

W tedy tkliwe spoyrzenia, uściśnienia ręki

Tłumaczą skryte czucia, i roskoszne męki.

WIKTOR.

Tu więc zapewne znaydziem kres naszey podróży,

Chwałaż Bogu — niebędziem iuż się włuczyć dłuży,

ASTOLF.

Co?.... Miałbym przeto niszczyć me układy nowe?

Czyliż wszędzie mam zostać gdzie zawrócę głowę?

Nie! — dziś żegnam, spać idę — jutro dalsza droga,

Zal mi że noc bez senną przebędzie nieboga;

Ale wszelkiey słabości od tąd się wyrzekam,

Niechcąc żalów z rozstania — Kryiomo uciekam,

WIKTOR.

Niech się Pan da uprosić,

ASTOLF.

Dam słowo Wiktorze,

Co rok, w tym dniu powracać, o tey samey porze.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT II.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena. VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT III.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena. VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT IV.

Scena I.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena II.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena. VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XIV. (1)

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena XVIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena ostatnia.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej