Mikołaj Sęp Szarzyński

Do Kasie

Publikacja zrealizowana w ramach projektu WolneLektury.pl

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

Strona tytułowa

Początek utworu

Przypisy

Do Kasie

Jako lód taje przezroczysty z lekka,

Kiedy go ogień zagrzewa z daleka,

Tak ja na twarz twą na każdą godzinę

Patrzam[1] a ginę.

Patrzam a ginę z wielkiego frasunku;

A jeśli nie dasz łaskawie ratunku,

Nielutościwą[2] tobie wiecznie słynąć[3],

Przyjdzie mnie zginąć.

W co mie nieszczęście okrutne wprawiło!

Śmierć tuż, gdy patrzam na to, co mi miło,

Śmierć tuż, gdybych[4] cie namniej[5] spuścił z oczy,

Za mną się toczy.

Gdzież on mój umysł, który płomień taki

Aż nazbyt sobie miał za ladajaki[6]?

O, próżne dumy! Nie my sobą sami:

Bóg rządzi nami.

Tak napiękniejszej[7] Narcysus[8] urody,

Gdy się chciał napić, nachyliwszy, wody,

Jak we źwierciedle, choć nie tego żądał,

Twarz swą oglądał.

Nie widał przedtem oblicza swojego:

Przeto, mnimając kogo być inszego

Pod wodą, swej sie piekności zdziwował

I rozmiłował.

Patrza a patrza, a jem patrza pilniej[9],

Tym w jego sercu sroga miłość silniej

Cieniem a wodą — kto się nie zadziwi!—

Płomienie żywi.

Chwalę, Kupido, strzały twe; w tej mierze

Niechaj za przykład każdy sobie bierze,

Że ty na tego, co prze[10] piekność hardy,

Masz munsztuk twardy.

Zgardzał ten nimfy[11], co mu się kłaniały;

Prze jego hardość, chodząc miedzy skały,

Stwardziała Echo, powtarzać gotowa

Człowiecze słowa.

A gdy tak patrzał na swoje twarz chciwie,

Już poczuł miłość, wzdycha żałośliwie,

Już się rozmawiać [z] swem cieniem nie wstydzi,

A Wenus szydzi.

„Któżkolwiek jesteś — rzecze — co mieszkanie

Masz pod tą wodą, usłysz me żądanie:

Niech wolno będzie dotknąć się twojego

Ciała ślicznego.

Co cie wsadziło, dziecię napiekniejsze,

W tę wodę? Wynidź do mnie! Czy mocniejsze

Przyczyny bronią i tak wolą[12] twoję

Psują, jak moję?

Ach! widzę twojej chęci ku mnie znamię;

Dokąd ja patrzam na cie, patrzasz na mie,

Mówię, — usta twe snadź odpowiadają,

Bo się ruchają[13].

Płaczesz, gdy płaczę; gdy żałośnie wzdycham,

Wzdychasz; śmiejesz się, gdy się ja uśmiecham;

Chcę cie obłapić[14], ręce twe rozciągasz

I mnie też siągasz.

Chcę cię całować, wnet usta chętliwe

Sam mi podawasz; jedno zazdrościwe

Nam tego wody, co nas rozdzielają,

Nie dopuszczają.

Mała rzecz wielkie nam psuje rozkoszy.

Niechże twe źródła przeklęte rozproszy,

Bezecna wodo, słońce gorącemi

Promieńmi swemi”.

Tak siedział, [z] swojem cieniem rozmawiając,

A wszelką pomoc żywota zgardzając.

Usechł z tęsknice. Potem jego ciało

Kwiatem się stało.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej