Wszelkie podobieństwo do rzeczywistych postaci i nazwisk jest w tym tekście najzupełniej przypadkowe.

ROZDZIAŁ I

Słońce paliło w kark, niebo było popielate, jak zwykle przez ostatnie dwa tygodnie. Garus rozpoczął spacer po bulwarze. Tak naprawdę wybierał z koszy na śmieci puszki i butelki na sprzedaż, ale wciąż mówił na ten proceder „spacer”, kiedy ze sobą rozmawiał. A rozmawiał przeważnie tylko ze sobą, bo mimo wszystko nie czuł się jeszcze w pełni menelem.

Miał czterdzieści dwa lata, sto osiemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu, jasny zarost i włosy, niebieskie oczy i był, jak kiedyś mu powiedziano, dobrze zbudowany. Do tego czoło wysokie, brwi gęste, teraz krzaczaste, broda niegolona od miesiąca, dzika i siwiejąca. Poruszał się szybko i cicho, no i zawsze miał do ust przylepiony taki nieśmiały, ledwo widoczny uśmiech. Kiedyś ten uśmiech gwarantował mu powodzenie u dziewczyn, ale to było dawno.

Znał wielu gości ze schroniska, w którym nocował w czasie mroźnych zim i kiedy mimo wszystko w altance było za zimno. Klucz do altanki dostał dwa lata temu od kobiety, która jeszcze w liceum była w nim zakochana. Poznała go, choć miał siwiejącą brodę, był chudy jak wiór i byle jak ubrany. Ona też się zmieniła, utyła i przypominała te kobiety, którym się średnio powiodło. Czyli nie zrobiła kariery, ale skończyła studia, jej mąż nie był bogaczem, ale miał pracę, z nastoletnimi dziećmi miała kłopoty, ale nie większe niż inni.

Spotkali się kiedyś na parkingu wielkiego hipermarketu. Parking był podziemny i zaparkowała akurat koło betonowego bloku, na którym siedział. Obok położył siatkę z zebranymi puszkami aluminiowymi, a usiadł, bo powybierał już wszystkie puszki i butelki z koszy na śmieci na tym parkingu, a na dworze padało.

Palił więc papierosa, kiedy Weronika wysiadała i ich spojrzenia spotkały się. Ona poznała go pierwsza.

– Krzysiek? – spytała z niedowierzaniem.

– Tak… To ty, Wenia?

– Wenia, Wenia. Co słychać? – spytała i natychmiast to pytanie wydało się jej niestosowne. Zaczerwieniła się.

– To, co widać, Weńka, jestem na dnie. Miałem żonę i dziecko, i pracę też, i nagle przestałem mieć, tylko takie życie mi zostało…

Nie wstydziła się go, przytuliła, pocałowała, potem wzięła do kawiarni w markecie, wypili kawę, zjedli ciastko. Musiał jej obiecać, że jak nie będzie sobie zupełnie radził, to do niej zadzwoni.

I zadzwonił po pięciu miesiącach. Była zima, padało, a on nie miał się gdzie podziać. Wiele mu dać nie mogła, ale dostał ten klucz do altanki na działce. Do marca podobno i tak nikt tam nie zaglądał. W tamtej sytuacji było to dla niego zrządzenie losu.

Do altanki przychodził ukradkiem po zmroku, nie palił światła, ale do nastania mrozów było tu bardzo wygodnie. Grzałką robił sobie herbatę, czasem zupę z proszku, która do świeżego chleba smakowała wyśmienicie. I spał wtedy wspaniale po ciepłym posiłku, śniąc szczęśliwą przeszłość.

Zima była w tamtym roku lekka i Krzysztof przetrwał ją całą w altance. Z wdzięczności, kiedy na wiosnę się wyprowadzał, w pudełku z herbatą, które znalazł w altance na półce, zostawił karteczkę. Na karteczce narysował serce przebite gęsim piórem. Był to tajny znak ich miłości z czasów szkolnych.

Kiedy jesienią wprowadzał się znów do altanki, zastał tam radio z magnetofonem, a w nim „ich” kasetę. To była kaseta z piosenkami Niemena. Właśnie te nagrania „leciały”, kiedy wyznali sobie dozgonną miłość na jakiejś imprezie klasowej. Traktował ją jak świętość, puszczał bardzo rzadko i tylko przy specjalnych okazjach. Bo co by zrobił, gdyby magnetofon się zepsuł i taśmę wciągnęło?

Kiedy przychodził mróz, Krzysztof zgłaszał się do schroniska. Nienawidził tej wielkiej sypialni z piętrowymi łóżkami, gdzie nikt nigdy nie mógł być sam, ale tu było ciepło i dawali rano kawałek chleba i kubek kawy. Jednak gdy tylko termometr za oknem schroniska szedł w górę powyżej pięciu stopni, zmywał się stamtąd i wracał do altanki.

Spojrzał na bulwar, który miał około trzech kilometrów długości. Odczytał to kiedyś z jakiejś mapy. Kiedyś, dawno temu przeglądał tu kosze na śmieci i raz opadło go jakichś dwóch podobnych do niego obdartusów.

– Zmywaj się stąd, to nasz rejon – wysyczał ten większy.

– Mowy nie ma. Będę zbierał tam, gdzie chcę, nikomu nic do tego – powiedział Krzysztof.

Ten mniejszy stał z boku, a większy się zamachnął, chcąc uderzyć. To był jego wielki błąd. Pół minuty później leżeli obaj, jeden ze złamanym nosem, drugi ze złamanym piszczelem i rozbitym łukiem brwiowym, przywaleni ciężką, betonową ławką. Wystraszeni spacerowicze rozbiegli się, ktoś dzwonił po policję. Krzysztof wbiegł schodkami pod Kamienną Górę i zaraz wsiadł w autobus na działki. Na bulwarze nie pokazywał się przez dwa tygodnie.

Od tamtej pory miał ksywę Garus i wszyscy go unikali. Kiedy penetrował kosze na śmieci w „cudzych” rejonach, udawali, że go nie widzą. Nawet w czasie mrozów, gdy nocował w schronisku, dwa sąsiednie łóżka były zawsze puste.

Krzysztof westchnął, potrząsnął swoją siatką, w której dźwięczały dopiero dwie znalezione puszki, i ruszył do pierwszego kosza. Nie było tam nic dla niego, więc usiadł na ławce na chwilę, żeby posłuchać mew i popatrzeć na ludzi.

Wrócił myślami do „swojej” altanki. Ponieważ oszczędzał ulubioną kasetę, zaczął wtedy słuchać po nocach radia. Zasypiał i budził się przy radiu, aż w końcu zaczął rozumieć, co się dzieje w polityce i gospodarce, kto jest kto i dlaczego.

Nie był naiwny, wiedział, co jest grane, nigdy nie wierzył w to, co podawano w radiu i TV. Z jego rocznika w oficjalne brednie nie wierzył nikt. Była niby wolność i niby demokracja, ale niedouczeni spikerzy nie ukrywali, co o kim sądzą, uczyli słuchaczy, kto jest dobry, a kto nie, i w co ma wierzyć prosty lud w roku dwa tysiące czternastym.

Wspominał swoją młodość. Załapał się jeszcze do powszechnej służby wojskowej, a komisja skierowała go do wojsk powietrzno-desantowych. To był strzał w dziesiątkę. W ogóle nie odczuwał strachu przed pierwszym skokiem ze spadochronem, a w strzelaniu czy walkach wręcz nie miał sobie równych. W jego tarczy na strzelnicy zawsze było najmniej przestrzałów, bo kilka kul przelatywało przez tę samą dziurę, a sparring partner, który na niego trafił na treningach walki wręcz, miał prawdziwego pecha: leżał po kilku sekundach bezradny, z nożem przyłożonym do grdyki czy unieruchomiony i przegrany.

Lubił też urlopy, gdy był w mundurze kaprala i w czerwonym berecie. Prezentował się świetnie, biły od niego siła i pewność siebie. Właśnie w tym mundurze poznał Iwonę. Na to bolesne wspomnienie machnął ręką i wstał z ławki.

Wyjął z siatki wyrzuconego hamburgera, którego znalazł w jakimś koszu, i pokruszył go ptakom, a te natychmiast zleciały się zewsząd.

Ruszył znów wzdłuż bulwaru. Przy następnym koszu miał trochę szczęścia, znalazł kilka puszek po piwie. Rozgniótł je nogą na płasko i włożył do siatki. Żwawiej podszedł do następnego.

Pojemnik stał blisko ławki, przy falochronie bulwaru. Zawartość zasłaniała wielka torba po chipsach. Krzysztof podniósł ją i zobaczył leżący w koszu telefon komórkowy. Zaskoczony wyjął go. Telefon był włączony, był to nowoczesny smartfon Nokii, który znał z tygodników. Ktoś ukradł i wyrzucił! – pomyślał, a telefon nagle wydał z siebie dźwięk. Była to jakaś znana, stara melodia ustawiona prawdopodobnie jako dzwonek.

Krzysztof rozejrzał się. Najbliższa para spacerowiczów znajdowała się dwieście metrów dalej. Machinalnie nacisnął na ekranie symbol słuchawki i przyłożył telefon do ucha.

– Garus! W tym samym koszu w puszce po carlsbergu jest dla ciebie dwieście złotych. Weź je i czekaj. Zadzwonię za pięć minut.

Zanim zrozumiał, co słyszy, połączenie przerwano.

Zajrzał znów do śmietnika. Wyjął kilka puszek po piwie. Te inne znowu spłaszczył butem, a puszkę po carlsbergu wziął do ręki i usiadł na ławce. Z kieszeni wydobył kozik z piętnastocentymetrowym ostrzem z blokadą. W sklepie, w którym kupił go jeszcze w lepszych czasach, miał nazwę „Rambo”. Ostrze było grube na trzy milimetry, do tego piłka, rękojeść z metalu. Nie rozlatywał się, choć często nim rzucał z różnych odległości do grubej dechy na działce.

Spojrzał na parę spacerowiczów, których zauważył przedtem, ale oddalali się, więc bez obawy, że kogoś wystraszy nożem, rozciął cienką blachę puszki. Tak jak powiedziano, w puszce czekało na niego dwieście złotych. Schował je razem z nożem do kieszeni i spojrzał na telefon. Za chwilę ekranik rozświetlił się i stara melodia znów przekrzyczała kląskanie mew.

– Garus, na razie o nic nie pytaj. Kup ładowarkę do tego telefonu. Telefon jest anonimowy, na SIM card. Ma być zawsze na stand by, karta doładowana, bateria też. Będziesz dla mnie pracował. Jak się zgodzisz, oczywiście. Zadzwonię niedługo. Z resztą forsy zrób, co chcesz. Out!

Krzysztof siedział przez dłuższą chwilę i myślał.

– Mam pracę – powiedział do siebie sarkastycznie.

W końcu wstał i ruszył.

Doszedł do końca bulwaru, solidnie czyszcząc kosze z puszek i myśląc. Potem poszedł na halę, gdzie kupił za parę złotych używaną ładowarkę do swojego nowego telefonu. Załadował też kartę za dwadzieścia złotych. W second handzie kupił sobie używaną, wytartą skórzaną bluzę, sportowe buty, T-shirt i dżinsy.

Skierował się w stronę dworca, kupując po drodze piankę do golenia i nożyki. Za pięć złotych wynajął na dworcu kabinę prysznicową. Obciął pożyczonymi nożyczkami brodę, ogolił się i porządnie wykąpał. Stare ciuchy zapakował w reklamówkę i poszedł do schroniska.

Żył w dobrej komitywie z portierem. Zostawił mu w depozycie reklamówkę z ciuchami i spytał, czy będzie mógł od czasu do czasu nabić baterię w telefonie. Nie było problemu. Miał za to polatać z psem portiera, bo ten miał problemy z chodzeniem.

Krzysztof zaraz podłączył ładowarkę, a kiedy telefon był naładowany, poszedł do skupu i sprzedał zebrane puszki i butelki, budząc sensację swoim nowym wyglądem.

– No, Garus, wyglądasz jak biznesmen jaki albo co? – podziwiał właściciel skupu.

– Trzeba kiedyś stanąć na nogi.

Krzysiek za cholerę nie mógł zrozumieć, co właściwie się stało. Sprawdzał wiele razy, czy to nie sen, ale był zawsze człowiekiem racjonalnym. Podejrzewał jakieś oszustwo, ale właściwie nic nie ryzykował. Tamten powiedział, że wszystko będzie dobrze, o ile on w ogóle chce. A chciał bardzo.

Ciało go nie swędziało z brudu, przechodnie nie uciekali przed jego spojrzeniem, nawet niektóre kobiety patrzyły na niego zachęcająco. Nic więc nie stracił, a zyskał parę dni normalności. Na wypadek następnej rozmowy miał jednak przygotowane parę pytań i zastrzeżenie. Nie bierze udziału w niczym, co by się wiązało z narkotykami. Więcej uwag nie miał.

Podejrzewał, że tajemniczy dobrodziej chce go zatrudnić jako ochroniarza i nie miał nic przeciwko temu. Myślał nawet, że może mocodawca w jakiś sposób chce go „wypróbować”, zanim da mu pracę, bo przecież na ochroniarza nie każdy się nadaje. Krzysztof nadawał się wyjątkowo, bo choć miał inny zawód wyuczony, to był urodzonym wojownikiem.

Jego dotychczasowe życie nie uległo zmianie. Dalej zbierał puszki i sypiał teraz, latem, w opuszczonej, niedokończonej willi, której właściciel porzucił budowę i wyjechał za granicę. Gotował na kocherze albo żywił się hot dogami, czasem z kolegami pozwalał sobie na „Napój alkoholowy Brzoskwinia”. Litrowa butelka kosztowała pięć sześćdziesiąt i smakowała jak kompot brzoskwiniowy, ale lekko „kopała”. Z kolegami nie wdawał się w zbyt szczere rozmowy, ot tyle, żeby koszty „napoju” równo podzielić i umówić się na następne „picie”.

Nosił już dwa tygodnie telefon w kieszeni i trochę się niecierpliwił, że ciągle nic. Nauczył się go dobrze obsługiwać, bo przypadkowo, po dotknięciu jakiegoś klucza, wyświetliła się instrukcja obsługi. Sprawdzał często, czy nie było telefonu albo czy przypadkowo nie ściszył dzwonka, ale wszystko było w porządku.

Często chodził na plażę. To było bardzo przyjemne i za darmo. Kładł się na swoich ubraniach i wystawiał do słońca. Wyglądał jak heros, bo ostatnie trzy lata biedy pozbawiły go tłuszczu. Miał szczupłą sylwetkę, która zwiastowała siłę. Pływał dobrze i ostro. Kiedy wracał z wody, wiele pań oglądało się za nim z zainteresowaniem. Jak większość ludzi, którym brakuje wszystkiego oprócz wolnego czasu, był dobrze opalony. A jak zamykał oczy, wspominał bezpieczne dzieciństwo, kiedy leżał na plaży z rodzicami, wśród krzyków innych dzieci, w woni olejków do opalania.

I kiedy tak właśnie w połowie sierpnia wspominał piękne chwile dzieciństwa, telefon odezwał się znowu.

– Garus, mam dla ciebie pracę. Będziesz eskortował kogoś. Ta osoba ma nie wiedzieć, że jest chroniona. To kobieta. Pojutrze o dwunastej w południe wyjdzie z lombardu na Zygmuntowskiej z walizeczką. Bardzo cenną walizeczką. Wsiądzie w taksówkę na postoju obok. Masz wziąć drugą taksówkę i jechać za nią, aż na dworzec kolejowy. Potem wsiądziesz do pociągu do Szczecina i cały czas będziesz jej pilnował. Na dworcu w Szczecinie odprowadzisz ją do taksówki i możesz wracać do domu. À propos domu, wynajmiesz pokój gdzieś nie za blisko centrum. Dostaniesz pieniądze na wynajem na rok z góry. I pięć tysięcy złotych za eskortę. Rano zadzwonię i ci powiem, gdzie gotówka będzie na ciebie czekać. Pytania?

– Tylko jedno. Czy w walizce nie ma narkotyków?

Z drugiej strony usłyszał krótki śmiech.

– Nie. Jakiś kompleks? Nie byłeś przecież ćpunem?

– Nie. A skąd pan wie?

– Wiem. Do usłyszenia jutro.

Krzysztof zszedł z plaży i ruszył do miasta. Myślał o poleceniu „szefa”, jak go sam nazywał.

Po piętnastu minutach marszu znalazł się na ulicy Zygmuntowskiej przed lombardem. Był to dość duży sklep z zakratowanym oknem i grubą, pancerną szybą chroniącą wystawę. Za szybą, na półkach leżały dziesiątki złotych monet – dwudziestodolarówek, krugerandów, a nawet starych rublówek z carskiej Rosji. Odszedł po paru minutach, żeby nie zwracać na siebie uwagi i znalazł gazetę, dzisiejszy „Dziennik”, który ktoś zostawił na ławce na skwerku. Poszukał innej ławki w cieniu i zagłębił się w ogłoszeniach.

Znalazł dwa pensjonaty czy hoteliki, które mogły mu się nadać na wynajęcie pokoju. Oba na Grabówku.

Marsz tam zajął mu dwadzieścia minut. Jeden prywatny hotelik był na ulicy równoległej do Morskiej, drugi przy samej Morskiej. Na obu wypisane było Zimmer frei, nie wiadomo dlaczego po niemiecku.

Sprawdził przez telefon ceny w obu. Za dzień teraz, latem, chcieli po osiemdziesiąt złotych, ale za miesiąc, z perspektywą wynajęcia na rok, po pięćset złotych za pokój z łazienką plus media. To już zupełnie nieprawdopodobne. Będę miał mieszkanie – myślał zadowolony. Wyjął z portfela jedyne dokumenty, jakie mu zostały z normalnego życia, które skończyło się trzy lata temu. Był to dowód osobisty z zapisem „bez adresu” i prawo jazdy. Oba, starannie przechowywane w plastikowej torebce, wyglądały jak nowe.

Telefon odezwał się o ósmej rano.

– Ile czasu potrzebujesz, żeby dojść na bulwar?

– Dwadzieścia minut.

– Twoje pieniądze będą czekały na ciebie w tym koszu, gdzie ostatnio, w pudełku po czekoladkach. Weź je dokładnie o ósmej trzydzieści. Reszta jak umówione – słuchawkę odłożono.

Krzysztof był na bulwarze o ósmej piętnaście. Biegł prawie, żeby zobaczyć w końcu swojego pracodawcę. Na bulwarze było pusto, bo mżyło, i z daleka już widział „swój” kosz. Zwolnił i kierował się tam, trzymając się strony, gdzie były drzewa. Nikt do pojemnika nie podchodził.

Punktualnie o ósmej trzydzieści stanął nad śmietnikiem. Był prawie pusty. Wyjął ze środka jedyny śmieć – pudełko o wymiarach dziesięć na dwadzieścia pięć centymetrów, po czekoladkach. W środku był plik banknotów. Nie liczył. Jego szef na pewno zrobił to dokładnie.

Wrócił do miasta i tak jak zwykle, kiedy miał trochę pieniędzy, wziął prysznic na dworcu kolejowym i ogolił się. Potem kupił bilet do Szczecina, na wszelki wypadek pierwszej klasy, i ruszył powoli w stronę ulicy Zygmuntowskiej. Po drodze zaopatrzył się w nową koszulę i zjadł wielkiego hamburgera, popijając go wodą sodową.

Myślał o swoim szefie i nic nie mógł wykombinować. Pieniądze więc zostały włożone do kosza wcześniej. Czy kosz był obserwowany? Doszedł pod lombard przed czasem i kręcił się w pobliżu, oglądając wystawy.

Kobieta, wysoka i w kapeluszu owiniętym szyfonową chustką, wysiadła chyba z jakiegoś auta, kiedy zauważył ją zmierzającą do drzwi lombardu. Trzymała w dłoni dość dużą, elegancką dyplomatkę w kolorze ciemnowiśniowym.

W lombardzie spędziła pięć minut, po wyjściu skierowała się szybkim krokiem na pobliski postój taksówek. Tam już na nią czekał. Wsiadł do następnej taksówki.

– Na dworzec kolejowy – rzucił krótko kierowcy, nie spuszczając z oczu wozu przed nim.

Pod wejście podjechali prawie równocześnie. Kiedy wysiadali, po drugiej stronie ulicy przyhamował biały passat z trzema pasażerami. Dwóch z nich wysiadło i przebiegło na czerwonych światłach ulicę, kierując się w stronę dworca. Karawana złożona z damy z walizeczką, Krzysztofa i dwóch mężczyzn za nimi przedostała się na peron czwarty i czekała na pociąg. Pasażerów było dość dużo.

Krzysztof miał niejasne przeczucie, że coś jest nie w porządku. Patrzył na wszystkich oczekujących, ale nie dostrzegał nic dziwnego. No, może dwaj faceci stojący przodem do siebie i o czymś dyskutujący. Podszedł bliżej nich, ale zauważyli go i zamilkli. Jeden miał wytatuowanego węża, którego łeb wychodził z prawego rękawa na wierzch dłoni. Drugi też nie wzbudzał zaufania. Nie podobali mu się obaj.

Kiedy wjechał zapowiadany pociąg, dama i Krzysztof wsiedli do pierwszej klasy, a mężczyźni podeszli do konduktora. Krzysztof zajął miejsce w przedziale za kobietą w prawie pustym wagonie. Pociąg ruszył i Garus zaczął obserwować drzwi do przedziału kobiety. Siedziała na razie sama. On też. Po chwili jego niejasne przeczucie z peronu okazało się prawdziwe. Dwaj faceci, na których zwrócił wcześniej uwagę, usiedli w przedziale za nim. Prawdopodobnie kupili bilety od konduktora.

Nie słyszał, żeby coś mówili. Po półgodzinie ten z tatuażem węża na ręce poszedł do toalety, zaglądając do przedziałów: jego i ochranianej kobiety, jakby się chciał upewnić, że siedzą we właściwej części składu. Krzysztof był prawie pewien, że chcą napaść na kobietę, i otworzył swój kozik, blokując klingę.

Po następnej półgodzinie pociąg bardzo zwolnił i toczył się tuż obok szosy. Po szosie jechał biały passat, dość wolno, ale ich wyprzedził. Wydawało mu się, że usłyszał jakby szczęk otwieranego okna w przedziale zajmowanym przez dwóch mężczyzn. Samochód za oknem zwolnił i kierowca jakby machnął ręką w stronę pociągu. Krzysztof był prawie pewien, że dawał znak tym w przedziale obok.

Odsunął swoje drzwi i trwał w napięciu. W końcu zrozumiał. Chcą zabrać kobiecie walizkę, wyskoczyć z pociągu i zbiec passatem. Uniósł się w chwili, kiedy ten z wężem mignął na korytarzu i odsunął drzwi przedziału kobiety. Krzysztof wyskoczył na korytarz i natychmiast dopchnął je, przygniatając nimi głowę oprycha do krawędzi ścianki. Bandzior ryknął z bólu i próbował złapać się za głowę, ale nie mógł, bo ręce miał na zewnątrz przedziału. Teraz pojawił się ten drugi, ale zanim dobiegł do przedziału Krzysztofa, dostał kopa w krocze i wyjąc, zwalił się na podłogę. Krzysztof zwolnił drzwi i wywlókł bandziora do przejścia przy toalecie. Trzymając go za głowę, przystawił mu kozik czubkiem do szyi i nacisnął, aż pokazała się krew.

Pociąg zatrzymał się zupełnie. Krzysztof otworzył drzwi. Kierowca zatrzymał passata i patrzył osłupiały na pociąg. Ciało oprycha potoczyło się w dół po skarpie i w końcu zatrzymało. Bandzior próbował wstać. Pociąg szarpnął i znowu ruszył. Kiedy Krzysztof podbiegł do drugiego bandyty, tamten wstał i kierował się do przedziału kobiety. Nie doszedł. Krzysztof wywlókł go do toalety. Zamknął drzwi, posadził go na sedesie i przyłożył kozik do gardła. Tamten patrzył na niego z przerażeniem i błaganiem.

– Słuchaj, gnojku. Twojego kumpla wyrzuciłem z pociągu. Ciebie też wyrzucę, jak się pokażesz na korytarzu. Albo poderżnę ci gardło. Jasne?

– Jasne. Błagam…

– Masz tu siedzieć następne dwie godziny!

– Będę siedział.

Krzysztof odwrócił się i wyszedł, zamykając za sobą drzwi do ubikacji. Kobieta siedziała przerażona, wciśnięta w kąt przedziału, ściskając swój neseser.

– Już po wszystkim, niech się pani nie boi. Ale musimy się przesiąść na najbliższej stacji – był pewien, że bandziory będą czekać w Szczecinie.

– Kim pan jest?

– Aniołem Stróżem. Proszę robić, co każę, jasne?

– Dobrze.

– Więc niech pani się zwija i przesiadamy się z tego wagonu do przodu.

Przeszli pół pociągu i usiedli w wagonie drugiej klasy, gdzie było więcej ludzi. Wysiedli na pierwszej stacji. Na szczęście pod małym dworcem stała jedna jedyna taksówka.

Kierowca nie mógł zrozumieć, dlaczego dwoje pasażerów, którzy wysiedli z pociągu do Szczecina i wsiedli do jego taksówki, każe się wieźć do Szczecina. Zważywszy jednak na ponurą minę pasażera i wspaniały kurs, który trafił mu się pierwszy raz w życiu w tej dziurze, prowadził auto, milcząc.

Uspokoili się trochę i Krzysztof rzucił okiem na współpasażerkę. Miała ładnie sklepione czoło, ciemne oczy i długą szyję. Nie wyglądała na bogatą, raczej na skromną, ale z klasą. Nie pytał o nic z uwagi na kierowcę. Po trzech godzinach pojawiły się zabudowania i kierowca spytał:

– A w Szczecinie dokąd?

– Niech pan jedzie w stronę dworca. Powiem panu, kiedy stanąć.

Zatrzymał taksówkę dwie ulice od dworca. Taksometr wskazywał trzysta siedemdziesiąt siedem złotych. Dał taksówkarzowi cztery setki od „pracodawcy” i podziękował za resztę.

– Da sobie pani teraz radę?

– Dam. Niech pan poczeka tylko, aż złapię jakąś taksówkę.

Czekali piętnaście minut, zanim udało im się zatrzymać przejeżdżający samochód.

– Wie pani co? Oto mój numer telefonu. Jakby jakieś kłopoty, niech pani dzwoni – zapisał na pudełku od zapałek swój numer.

– Dobrze. Dziękuję. Nie spodziewałam się…

– Ja też. Mam nadzieję, że szczęśliwie pani dojedzie do celu.

– Na pewno. Bardzo panu dziękuję.

– Nie ma za co. Wynajęto mnie.

– Wynajęto? Pana też?

– I panią wynajęto? – teraz Krzysztof był naprawdę zdziwiony. – Mieszka pani w Gdyni?

– Tak.

– Jak pani wróci, proszę zadzwonić. Pogadamy i wyjaśnimy parę spraw.

– Dobrze, zadzwonię – wyglądało, jakby była zadowolona.

Drzwi taksówki trzasnęły i Krzysztof ruszył w stronę dworca. Kupił bilet do domu i zjadł w restauracji dworcowej całkiem dobry obiad. Kiedy się ściemniło, wsiadł do pociągu, zajął miejsce w kącie przedziału i spał jak młody bóg do samej Gdyni.

Detektyw Kris. Wzlot

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-442-2

© Piotr Trzebuchowski i Wydawnictwo Novae Res 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Iwona Gądek

KOREKTA: Alicja Januszkiewicz

OKŁADKA: Artur Rostocki

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.