Dla Roberta – zawsze pozostaniesz

częścią naszych wspomnień

OD AUTORA

Do napisania tej książki zbierałam się kilka lat. Wiedziałam bowiem, że będzie ona pewnego rodzaju pożegnaniem z osobą, która stanowiła ważną część mojego życia.

Pisanie o uczuciach nastolatki, która przeżywa pierwszą miłość i uczy się okazywania emocji, jest bardzo trudnym doświadczeniem, gdyż jako dorosłej osobie zaczęły mi już umykać niegdysiejsze odczucia. Może wydawać się, że niektóre zdarzenia czy emocje są mocno podkolorowane, co stanowi zamysł twórczy.

Książka jest mieszanką życia i fikcji, do czytelnika należy jednak jej interpretacja.

Pisząc książkę, chciałam dać czytelnikom nadzieję – mimo że czasami nasze życie rozsypuje się w drobny mak, zawsze istnieje szansa na nowy początek. Musimy jedynie dać tę szansę życiu i sobie. Siła tkwi w każdym człowieku, najtrudniejsze jest jednak dotarcie do niej i użycie jej, żeby tworzyć swoje życie w piękny sposób.

Są prawdy, które mędrzec wszystkim ludziom mówi,

Są takie, które szepce swemu narodowi;

Są takie, które zwierza przyjaciołom domu;

Są takie, których odkryć nie może nikomu.

A. MICKIEWICZ

Szczęście w nieszczęściu. Ileż to razy w moim jeszcze niedługim życiu słyszałam ten pusty frazes, a co gorsza, sama go wypowiadałam, nie do końca zdając sobie sprawę, co to tak naprawdę oznacza. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, czym właściwie to całe szczęście w nieszczęściu jest? Jeśli nigdy wam się to nie zdarzyło, to w dobrym momencie trafiliście na mnie i moją szczęśliwo-nieszczęśliwą historię. Nie mam zamiaru zanudzić was ckliwymi tekstami czy jednym wielkim życiowym dramatem, niech to będzie pewnego rodzaju zdjęcie kurtyny ze spraw, o których wszyscy wiedzą, a o których mało ludzi rozmawia.

Moje życie jest szczęściem w nieszczęściu. Pewnie teraz większość z was pomyśli sobie: „Oho! Użalanie się nad sobą – czas start!”. Otóż nie, bo część tego, co tu napiszę, jest mimo swojego tragizmu bardzo zabawna, a drugą część nazwać można zwykłą ironią losu – jak to w życiu często bywa.

Mam na imię Klara. Liczę sobie dwadzieścia cztery wiosny, a może lepiej napisać: burzowe lata, bo wiosny brzmią trochę jak motylki, kwiatuszki, zielona trawka i sielsko-anielskie palenie trawy nad Wisłą. Do tej pory nie udało mi się dowiedzieć, kto i dlaczego wymyślił sobie dla mnie tak prześmiewcze imię, ale może kiedyś do tego dojdę. Podobno nie była to fascynacja Aleksandrem Fredrą i wątpliwą, aczkolwiek bardzo uroczą, miłością Klary do Wacława. Chociaż… w swoim życiu otrzymałam raz krokodyla. Był wielki i na swój sposób wspaniały, ale niestety, jak to dzikie, nieokiełznane zwierzę, w końcu pokazał swoją krokodylą paszczę z wielkimi i ostrymi jak brzytwy zębiskami. W tym miejscu nie napiszę o nim więcej, bo to późniejsza historia i jeszcze do niej wrócę.

Urodziłam się jako pierwsze dziecko w mojej najbliższej rodzinie. Prawie przez rok, bo potem pojawił się mój stryjeczny brat, byłam sama, samiusieńka i każdy członek rodziny traktował mnie jak pępek świata. Było super! Co prawda nie jestem w stanie tego pamiętać, ale musiało być super – w końcu wszystko i wszyscy byli tylko moi. Wychowywałam się w cudownym mieście i w jeszcze cudowniejszej rodzinie, serio, tutaj możecie pozazdrościć. Jak każda rodzina, ta też miała i do tej pory ma swoje wady, ale tego chyba nie da się ominąć. Największą wadą mojej rodziny było z pewnością niedbalstwo o to, co się ze mną dzieje, o czym przekonacie się dalej. Powiem wam szczerze, że z tego, co pamiętam, bardzo fajne miałam to moje wczesne dzieciństwo. Kochająca rodzinka, fajni koledzy i koleżanki w przedszkolu, miałam nawet pierwszego najlepszego przyjaciela! I na moje szczęście trafiliśmy razem do klasy w podstawówce, gdzie dorobiłam się pierwszego wroga. Wszystko było pierwsze, wspaniałe i gdy teraz wracam do tego myślami, jak najbardziej szczęśliwe.

W pierwszych latach szkoły podstawowej byłam wesołkiem i takim trochę Denisem Rozrabiaką. Wszędzie było mnie pełno. Zamiast siedzieć na przerwie i grzecznie jeść kanapkę wolałam biegać jak szalona po wielkiej szkole z moim ówczesnym wrogiem – koleżanką, która to równocześnie była najlepszym kompanem do wszelkiego rodzaju głupkowania – zawsze szukałyśmy pomysłów na nowe zabawy oraz wszelakie żarty małe i duże, ale żeby nie było za różowo… Potrafiłyśmy również pięknie się pobić. Pewnie kojarzycie z filmów o wrednych, małych, rozwrzeszczanych bachorkach śmieszne, a przynajmniej w ogólnym zamyśle mające takimi być, sceny bijatyk tychże bachorków? Mniej więcej tak to zapamiętałam, ja ją za włosy, ona mnie za gardło. Ona na drzewo, ja pod drzewem, rzucając w nią kasztanami. Ona mi kuksańca w żebra, ja jej w kostkę u nogi. Było przezabawnie, aż do płaczu. Myślę jednak, że poza tymi naszymi małymi wojnami i wrzaskami, i łzami chyba nawet się lubiłyśmy. To właśnie z tą osobą można było najlepiej wyprowadzić naszą poczciwą wychowawczynię z równowagi. Ogólnie chyba lubiłam być dzieckiem, na które zwracało się uwagę. Z chłopcami też się biłam. No dobra, nie z chłopcami. Z jednym chłopcem, który, zaraz po mnie i moim wrogu, był największym łobuzem w klasie. Kłóciłam się z nim, biłam, a potem leciałam do babci ze skargą, że wredny, niedobry, koszmarny chłopiec mnie bije. A przecież babcia zawsze uczyła, że „dziewczynek nie bije się nawet kwiatkiem”. Więc jak to tak, żeby on mnie bił, a ja przecież święta i grzeczna. Oczywiście babcia zawsze wierzyła mi, bo jedyna, ukochana wnusia – aniołek. Raz nawet poszła do szkoły utrzeć „łobuzowi” nosa, chyba się przestraszył, bo w ten sposób straciłam jednego z dwóch super kompanów do rozrabiania.

Ogólnie byłam wrednym dzieckiem. Pamiętam, że w klasie miałam chłopca o imieniu, dajmy na to, Jaś. Jaś był małym grubaskiem – niektórzy by powiedzieli: uroczym. Oj nie, Jaś nie był uroczy. Siedział w ławce przede mną i puszczał straszliwie śmierdzące bąki. Oczywiście wszyscy się z tego śmiali, ja też, ale w głębi mojego małego nosa wcale nie było mi do śmiechu. Oni się śmiali, a mnie śmierdziało. Więc jako wredne dziecko z dużym poczuciem humoru pewnego dnia, kiedy Jaś znowu puścił bąka, straciłam cierpliwość. Wlazłam pod ławkę i gdy wstał do odpowiedzi, przykleiłam mu do siedzenia wyżutą gumę do żucia. Chyba każdy z was domyśla się, co było potem. Guma przykleiła się do jego dresu. Ja miałam ubaw po pachy. A rodzice – uwagę w dzienniczku do podpisania. Nie pierwszą i nie ostatnią.

Byłam nie tylko wredną koleżanką – byłam też wredną starszą siostrą. Straszyłam mojego brata na potęgę. Babą Jagą jedzącą dzieci, która mieszkała naprzeciwko. Potworem, który mieszkał u babci pod łóżkiem i był wytresowany tak, że zjadał tylko małych chłopców, a nie dziewczynki. Oj, biłam się z tym moim bratem ciągle, z małymi przerwami na dobrą zabawę i bronienie orzełka w popularnej wtedy grze w czołgi. Co to była za gra! Ogrom emocji i wyrzutów do drugiego gracza, kiedy dał się zabić. Śmieszne z nas były dzieciaki. Budowaliśmy fosy z pościeli i topiliśmy babciną łazienkę, bawiąc się razem w wannie, jak to dzieci. W rodzinie traktowano nas bardzo równo – dwoje jedynaków chowanych jak najbliższe rodzeństwo. Takie same porcje posiłków, w których (gdy babcia nie patrzyła) wymienialiśmy się składnikami na takie, jakie każde z nas bardziej lubiło. Prezenty takie same, słodyczy tyle samo. Pamiętam, że kiedyś dostaliśmy chyba na mikołajki albo święta zestawy składające się z kilku koni. Konie miały od nowości całą uprząż i siodła. Jako że zawsze bardzo lubiłam wszelkie zwierzątka małe i duże, uwolniłam moje konie – poetycko można to nazwać zerwaniem więzów i puszczeniem ich na łono natury, żeby sobie patatajały po pięknej zielonej łące, mlekiem i miodem płynącej. I tak sobie popatatajały te moje konie, wolne i szczęśliwe. Niestety, moja radość z ich wolności szybko się skończyła i zapragnęłam uwolnić również ukochane konie mojego brata. Nie chciał się zgodzić, noż wredny człowiek! Niedobre dziecko, jak można nie chcieć uwolnić biednych koników z pętających je więzów? Któregoś pięknego dnia, a może brzydkiego, kto by tam pamiętał, postanowiłam wziąć nożyczki w swoje ręce i uwolniłam spętane zwierzątka. Jakaż wielka była moja radość, jak wielka złośliwość. Jak wielki płacz mojego brata, kiedy zobaczył swoje konie rozszalałe bez uprzęży, biegające po całym dywanie. Cudowne było to uczucie. Ja – bohaterka, ratująca biedne sztuczne konie z rąk podłego właściciela-tyrana, który nie pozwalał im biegać wolno po łąko-dywanie. Aż uśmiechnęłam się do siebie na samo wspomnienie.

Mój brat też potrafił narozrabiać i napsuć mi krwi. W odwecie za uwolnienie jego rumaków obciął grzywki moim lalkom, mówiąc, że „przecież odrosną”. Cóż za bezczelność! Potem ja wyrwałam jego Kenowi nogę, a on mojej Barbie rękę. No i cóż, jak zwykle doszło do małej wielkiej wojny. Śmiesznie się takie wojny kończyły, tak się bowiem składało, że obie moje babcie mieszkały w tym samym bloku, w tej samej klatce, na różnych piętrach. Więc kiedy tak się tłukliśmy na kwaśne jabłko, babcia jedna wiozła mnie windą na górę do babci drugiej, a mój brat zostawał na dole. Ile razy taki scenariusz był przerabiany, nie mam pojęcia, ale sądząc po niezliczonych opowieściach, chyba dużo. U drugiej babci też było super, tam nadal byłam pępkiem świata, jedyną wnusią – Klarusią, więc mogłam robić, co tylko chciałam. Dodatkowo u babci na górze był mój przyjaciel – czarny kot i drugi przyjaciel – bujany fotel. Byłam więc, jak można się domyślić, fajniejsza niż mój brat – bo on NIE MIAŁ FOTELA. Do tej pory mnie to śmieszy, chociaż nie mam pojęcia dlaczego.

Nadal wspominam te momenty jako najlepsze chwile z dzieciństwa. Wiecie… Zbieranie biedronek do słoika, łapanie chrabąszczy lub koników polnych i wrzucanie za koszulkę, robienie zupek z chwastów i prowadzenie pod blokiem wojen z ostami, które były ogromne i atakowały stopy, kłując wielkimi jak zębiska kolcami. Wyobraźnia dzieci nie ma granic. Przynajmniej moja takowych nie miała. Fajny czas, nawet w tych latach dostałam pierwszego buziaka w usta (!!!) – wielkie łaaał i zarazem jeszcze większe fuuuj. Co prawda nie był to całus od mojego pierwszego szkolnego chłopaka, którego do tej pory wspominam z niemałym sentymentem. Buziaka skradł mi sąsiad łobuziak, pod blokiem, koło schodów, i pamiętam tylko, że strzeliłam wtedy buraka i uciekłam.

Piękne i sielskie lata młodości skończyły się jednak, kiedy dowiedziałam się o przeprowadzce do innego miasta. Miasta wielkiego, nowoczesnego i przede wszystkim obcego. Otóż miałam przeprowadzić się do Warszawy jako zaledwie dziesięcioletnia dziewczynka. Miałam zostawić przyjaciela, koleżanki, kolegów, pierwszą miłość, podwórko, miasto, którego nawet nie zdążyłam jeszcze dobrze poznać, a co najgorsze… ukochaną babcię-przyjaciółkę. Co oni sobie myśleli, ci moi rodzice? Że sobie wyjedziemy radośnie do Warszawy i będę szczęśliwa? I się przyzwyczaję? I pójdę do nowej szkoły? Jak to? Dlaczego? Nienawidzę was! O tak, wielka była wtedy moja nienawiść do rodziców. Zaczęły się wcześniejszy bunt i rozpacz tak wielka, że sama teraz nie wiem jaka. Wtedy zaczęło się również moje szczęśliwe życie w pierwszym poważnym nieszczęściu, jakim owa przeprowadzka była.

Przeprowadzając się do Warszawy, nie miałam jeszcze pojęcia, jak bardzo zmieni się moje życie i jak wielki wpływ na kształtowanie mojej osobowości będą miały następne lata.

〉 1 〈
A ZACZĘŁO SIĘ TAK…

Jeśli spadniesz na kogoś, nie wystarczy powiedzieć,

że nie chciałeś. W końcu ten ktoś też wcale nie chciał,

żebyś na niego spadł.

KUBUŚ PUCHATEK

Przeprowadzka, przeprowadzka. Pudła, siaty, walizki. Nowy, największy po domowym salonie, pokój, którego kolor mogłam sobie wybrać. Wybrałam niebieski, wtedy jeszcze nie wiedziałam, że ten kolor będzie tak zimny jak moje serce w późniejszym czasie. Nie mam pojęcia, dlaczego akurat niebieski, szczególnie że teraz bardzo nie lubię tego koloru i jedyna rzecz, jaką mogę w nim oglądać, to niebo. Chyba nie poznałam w swoim życiu osoby, której byłoby do twarzy w niebieskim, a niebieskie oczy wydają mi się zawsze zimne i surowe, niczym ściany mojego pokoju z tamtych lat. Całe mieszkanie było bardzo ładne, pachnące nowością i farbami, przemyślane i nowoczesne, przynajmniej tak mi się wydawało. W niczym nie przypominało poprzedniego, było dużo większe i o wiele surowsze. A mój pokój od początku nie dał się widzieć jako przytulny kąt, no i te niebieskie ściany, które wtedy jeszcze nie wiedziały, ile smutnych wydarzeń będą musiały zobaczyć. Niebieskie ściany, niebieskie łóżko, dywan chyba też był niebieski, chociaż szczerze mówiąc, nie bardzo go pamiętam.

Jako mała dziewczynka bywałam w Warszawie, chociażby na wycieczkach klasowych, wydawała mi się wtedy duża i wspaniała, majestatyczna. Po przeprowadzce do tego jakże obcego i anonimowego miasta byłam przerażona. Wszystko miało się zmienić i zmieniać się zaczynało. Zaczynając od nowego otoczenia, trzeba było w końcu nauczyć się chodzić nowymi ścieżkami, poznać drogę do nowej szkoły. Początkowo liczyłam po drodze drzewa, żeby nie patrzeć na ludzi, którzy mnie mijają. Później nie miałam wyboru – musiałam poznać moją nową klasę, ludzi, których miałam widywać przez kolejne trzy lata. Ludzi, którzy wydali mi się nieprzyjemni i wrogo nastawieni. Przyjechała jakaś dziewczynka, nowa, bezimienna, nie-wiadomo-skąd. Ze mnie też umknęła gdzieś ta wesoła, zabawna, pewna siebie dziewczynka-rozrabiaka.

Jak się okazało po niedługim czasie, nie miałam problemów z nawiązywaniem nowych znajomości, ani w tej szkole, ani w późniejszym czasie. Byłam zwierzęciem społecznym i pomimo mojego negatywnego nastawienia do całego świata, wszystkiego i wszystkich, szybko zaczęłam odnajdywać się wśród rówieśników. Miałam kilka koleżanek, kolegę, który tak jak ja też był nowy w klasie, a także zaczynałam poznawać się z moją nową przyjaciółką. Była to dziewczyna niezwykła, już w tak młodym wieku potrafiła idealnie manipulować zachowaniami innych ludzi. Zawsze otrzymywała to, co chciała. Wzięła mnie pod swoje skrzydła, stała się niejako moją mentorką i udręką na kilka kolejnych lat życia. Wydaje mi się, że to za jej sprawą zaczęłam mieć coraz większe kompleksy i problemy z lubieniem siebie samej. Kasia była też pierwszą osobą, od której stałam się uzależniona. Przestawałam myśleć jako ja, zawsze myślałam jej mózgiem. Starałam się do niej upodabniać na wszystkie możliwe sposoby – przecież ONA była fajna, ładna, lubiana. W jej towarzystwie czułam się wyjątkowa, przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. Byłam dzieckiem, nie dostrzegałam, że starając się być taką jak Kasia, przestawałam być sobą. Nie wierzyłam już w siebie i w to, że ludzie mogą lubić mnie jako mnie, jako Klarę. Po raz pierwszy w życiu zostałam pionkiem w grze. Robiłam, co mi mówiono, dawałam sobą dyrygować, a co najgorsze, czułam, że staję się fajna. Wydawało mi się, że dzięki tej przyjaźni wszystko się ułoży.

To był chyba moment, w którym zaczęła się kształtować moja osobowość. Rodzice dużo pracowali, szczególnie mama, więc chyba nie zwracali uwagi na to, co zaczyna się dziać. A zaczynało się dziać bardzo dużo, a przede wszystkim zaczynał się okres budowania siebie.

Mniej więcej w tym samym czasie go poznałam. Z początku nie było to nic wielkiego, a tym bardziej nic, co miałoby wpływ na dużą część mojego przyszłego życia. Nawet się nie lubiliśmy. Babcia zawsze mówiła „kto się czubi, ten się lubi”, a wiadomym jest, że wszystko, co mówią babcie, jest święte i sprawdzone – i w tych ludowych powiedzonkach tkwi jakaś uniwersalna prawda, a czasami nawet metoda. Poznaliśmy się na letniej kolonii lub obozie, teraz już nie ma to większego znaczenia. Był jedną z dwóch pierwszych osób, które poznałam, gdy wsiadałam do autokaru w centrum Warszawy. Pierwszą była pewna dziewczyna, która potem została moją wakacyjną przyjaciółką, jeszcze później przyjaciółką na dłuższy niż wakacje okres czasu, a gdzieś w międzyczasie okazała się również jego siostrą bliźniaczką. Zawsze myślałam, że bliźniaki są podobne nie tylko z wyglądu, ale też z charakteru. Życie było łaskawe bardzo szybko zweryfikować moje przekonania.

Weronika od razu wydała mi się miłą osobą – teraz, gdy o tym myślę, wydaje mi się, że może to przez to, że była bardzo ładną dziewczynką. Miała długie brązowe włosy, oczy w bardzo uspokajającym zielonym kolorze i przede wszystkim najsympatyczniejszy i najbardziej ciepły uśmiech, jaki do tej pory miałam okazję spotkać. Była tylko o rok ode mnie starsza; od razu zaczęłyśmy nadawać na tych samych falach i śmiać się do rozpuku. W pierwszych minutach naszej znajomości już wiedziałyśmy, że będziemy razem siedzieć w autokarze, że zajmiemy jeden pokój po dotarciu na miejsce i że przez cały wyjazd będziemy nierozłączne.

Drugą wspomnianą już wcześniej osobą był on. Robert. Nadepnął mi na nogę, gdy czekaliśmy w kolejce, żeby wejść do autokaru. I jeszcze żeby chociaż się odwrócił i przeprosił. Najwidoczniej nie miał takiego zamiaru, ponieważ chwilę wcześniej poznał swojego nowego wakacyjnego przyjaciela i nie raczył zwrócić swojej głupkowatej, chłopięcej twarzy w stronę małej, oburzonej dziewuchy, która coś tam od niego chce. No bo przecież jak można śmieć przerywać Jaśnie Panu rozmowę o najnowszej grze? I to jeszcze w tak błahej sprawie, jaką jest „ała” wypowiedziane mimochodem przez jakąś tam dziewczynkę. Przeciętną dziewczynkę, która nie miała ani pięknych, długich włosów, ani jakoś bardzo porażającego uśmiechu, a tym bardziej nie wydawała się w tym momencie miłą osobą. Pewnie wiecie, jak małe dzieci potrafią się złościć o byle głupotę, która w tym momencie staje się najważniejszą rzeczą na całym świecie. Furia, niebywały napad niewysłowionej złości i jeszcze większa chęć zemszczenia się w jakikolwiek dostępny sposób na powód złości. Nie byłam raczej dzieckiem, które lubiło tupnąć nogą i zamknąć się w sobie na niesprawiedliwość. Nie byłam też takim, które tupało nogą i wybuchało płaczem czy wielkim krzykiem. A już szczególnie nie byłam takim, które poskarży się komuś, kto może wyegzekwować od łobuza należne mi „przepraszam”. Byłam dzieckiem czynu, nie skupiałam się za bardzo na analizowaniu zaistniałej sytuacji lub myśleniu, co należy zrobić. Wolałam zrobić to tak po prostu. Więc niewiele myśląc, wielce oburzona swoją zdeptaną stopą, z impetem i niebywałą na swój wiek dumą kopnęłam mojego nowego wroga w piętę. A niech wie! Niech poczuje, że mnie też bolało! Co to ma znaczyć, że tak po prostu nadepnął moją stopę i nawet się nie odwrócił, nawet nie spojrzał! Kopniak poskutkował błyskawicznie. Nie dość, że usłyszałam piękny dźwięk wypowiadanego ze złością „ała”, to doczekałam się roziskrzonego spojrzenia, które mówiło „zaraz ci oddam”. Oczywiście jak najlepiej według mnie – dziecka – unikać kary za wykonaną złośliwość? Udawać, że nic nie wiem, nic nie słyszałam, nie widziałam, a tym bardziej nic nie zrobiłam. Przecież ja tu tylko stoję i rozmawiam z moją nową przyjaciółką o nic nieznaczących sprawach. Stosując tę metodę, spojrzałam Łobuzowi głęboko w oczy i jakby nigdy nic zapytałam, o co chodzi. Nie zapomniałam też o uśmiechu. Perfidnym uśmiechu małej zołzy, którą byłam. I w ten właśnie sposób poznałam mojego chwilowego największego wroga, który kiedyś miał się stać jedną z ważniejszych osób w moim życiu. Ale nie wybiegajmy w przyszłość.

Robert był bliźniakiem numer dwa, miał krótko obcięte kędziory w kolorze ciemnego blondu, budowę ciała przeciętnego chłopca, większość swojego wolnego czasu spędzającego na bieganiu za piłką po osiedlu, i zielone oczy, które były jedynym elementem wspólnym z jego siostrą. Nawet nosy mieli inne, o ustach nie wspominając. Nigdy wcześniej nie widziałam tak niepodobnych do siebie bliźniaków, a kilka par miałam już wcześniej okazję poznać. Przeważnie było odwrotnie: trudno było mi odróżnić brata od brata czy siostrę od siostry. Za każdym razem musiałam bardzo się postarać i poświęcić sporo czasu na wyszukanie jakiejkolwiek cechy rozróżniającej ich od siebie. Mógł to być jeden mały pieprzyk pod nosem czy lekko wywinięte włosy po jednej stronie głowy, a nawet bywała to cecha tak absurdalna jak inny kształt małżowiny usznej.

Teraz, gdy o tym myślę, wydaje mi się, że to przez moje zamiłowanie do obserwowania zachowań innych ludzi oraz ich reakcji na różne sytuacje, pojedyncze zdarzenia, słowa, gesty. Przez takie obserwacje bardzo szybko potrafiłam wyrobić sobie opinię na czyjś temat, co niestety w późniejszych latach okazywało się niezwykle mylne. Opinia bowiem, jak wszystko na tym świecie, jest kwestią względną. A dorośli ludzie, a nawet ludzie w okresie dojrzewania, nie mają takiej łatwości rozszyfrowywania innych, jaką cechują się dzieci. Dzieci widzą inaczej, oceniają szybciej, szybciej przypisują wartości, ale też szybciej zmieniają zdanie. Prosty przykład? Zobaczyłam Weronikę z jej pięknym, ciepłym uśmiechem i chwilę później oceniłam ją jako osobę wartą poznania, a nawet więcej: jako potencjalną najlepszą koleżankę. Robert natomiast z tym jego brakiem zainteresowania i postawą świadczącą o bezczelności sprawił w pierwszej chwili, że nie chciałam go poznać, a tym bardziej polubić. Był skreślony. Skreślony! Myślę, że ta zdolność do szybkiego etykietowania ludzi jest niesamowitą umiejętnością naszych mózgów. Gdy działamy na zasadzie akcji–reakcji, impuls tak szybko zmienia naszą postawę i zachowania, że chwilami trudno w to uwierzyć. Wydaje mi się, że dużo trudniej jest tę etykietkę odkleić. Jednak niejednokrotnie w toku poznawania drugiego człowieka nasze mózgi przyklejają, potem odklejają i przyklejają na nowo niezliczoną ilość takich etykiet. Złośliwy. Ignorant. Bezczelny. Nie-warty-uwagi. To tylko niektóre z licznych etykiet, które mój mózg początkowo przypiął Robertowi.

Pomimo mojej wielkiej, ach! jakże ogromnej nienawiści i zniechęcenia, wręcz pogardy, dla wyżej wymienionego osobnika nie udawało mi się przechodzić obok niego obojętnie. W moim dziecięcym mózgu zachodziły dziwne procesy fascynacji i zainteresowania jego osobą. Robert był dzieckiem bardzo żywym, miał w sobie niezmierzone pokłady energii, a jego uśmiech rozpromieniał korytarze i podwórko pensjonatu, w którym mieszkaliśmy. Szybko okazało się, że ma niesamowitą łatwość nawiązywania kontaktów z innymi dziećmi oraz mnóstwo zainteresowań. Wszędzie, dosłownie wszędzie było go pełno. Chwilami miałam nawet wrażenie, że jest w kilku miejscach naraz. W jednym momencie grał z chłopakami w piłkę nożną, za chwilę widziałam go na pobliskim drzewie, a kiedy obróciłam się w drugą stronę, prowadził z Konradem rozmowę o nowo odkrytym poziomie w grze, w którą aktualnie grali.

Mówi się, że oczy są zwierciadłem duszy – i czy ktoś się z tym zgadza, czy podchodzi do tego bardziej sceptycznie, u Roberta rzeczywiście oczy oddawały wszystko. Wielkie, zielone, roziskrzone, rozbiegane, bardzo ciepłe, a przy tym z dozą tajemniczości. Tak samo zresztą jego uśmiech – nie było momentu, żeby ten dzieciak się nie uśmiechał. Nawet podczas porannej rozgrzewki, na której wszyscy byli jeszcze jedną nogą pod kołdrą, a okiem w marzeniach sennych i myśleli tylko o wrzuceniu czegoś do swoich rozburczanych brzuchów, on przychodził i świecił uśmiechem, rozbudzając całą resztę. Codziennie miał nowy pakiet żartów i żarcików, którymi rzucał przy każdej nadarzającej się okazji.

Tak naprawdę tkwiło w nim coś magicznego i nie było na całym obozie osoby, która nie czułaby się przy nim dobrze. Jednocześnie emanował radością i spokojem, dawał poczucie bezpieczeństwa i akceptacji. Jeśli ktoś potrzebował rozmowy czy miał zły humor, wtedy Robert wkraczał do akcji i ponura buzia momentalnie zamieniała się w małe uśmiechnięte słoneczko. Obserwując go z boku, zaczynałam zdawać sobie sprawę, że nie da się go nie lubić, i na widok jego uśmiechu sama zaczynałam się rozpogadzać, chociaż nie mogłam tego okazać. Przecież byliśmy największymi wrogami.

Najzabawniejszą, a w sumie najbardziej absurdalną, rzeczą był fakt, że cały ten opis pasował również do mojej osoby. Byłam jego lustrzanym odbiciem. Też wszędzie mnie było pełno, byłam wiecznie rozbiegana między różnymi grupkami dzieci, kiedy ktoś płakał czy rozbił sobie kolano, od razu znajdowałam się obok. Spadałam z drzew, turlałam się po trawie, a czasami nawet w przypływie adrenaliny oberwałam piłką po głowie. Byłam najgłośniejszym dzieckiem na obozie, najbardziej zwracałam na siebie uwagę, najwięcej psociłam, żartom nie było końca. Gdy było trzeba, siadałam z Weroniką i prowadziłyśmy niezmiernie dla nas poważne rozmowy, a gdy udało mi się dorwać Konrada, kiedy akurat nie był z Robertem, rozważałam z nim taktykę na przejście następnego poziomu w grze. Dzieci mnie lubiły, zawsze udało mi się zrobić coś śmiesznego, specjalnie bądź przypadkiem, jak w chwili, w której z całym możliwym impetem spadłam ze schodów. Innym razem, zjeżdżając po balustradzie schodów, zamiast wylądować na nogach, klapnęłam dupskiem o podłogę. Nie wspominając o tym, jak wpadłam do strumienia i zgubiłam w nurcie klapki. Zabawie nie było końca, dopóki w pobliżu nie pojawiał się „mój wróg”. Wtedy przybierałam złośliwą, zawziętą minę, uśmiech zamieniałam na grymas obrzydzenia i udawałam, że nadal bardzo go nie lubię, a jeszcze bardziej rozpamiętuję to, że brutalnie zdeptał mi nogę pierwszego dnia.

Jednak jako dziewczynka, która pomału wkraczała w okres dojrzewania, jeszcze nie wiedziałam o zmienności kobiecych emocji i uczuć, a tym bardziej o tym, że gdzieś w głębi głowy coraz bardziej go lubiłam. Może wręcz podziwiałam, w końcu zaczynałam widzieć w nim cechy, które bardzo mi imponowały, a których jeszcze wówczas nie dostrzegałam w sobie. Był przemiły i zabawny i chociaż bardzo starałam się to ukryć, naprawdę bawiły mnie jego żarty. Czasami zdarzało mi się złapać na tym, że stoję i się w niego wgapiam z wyrazem tępego osłupienia albo głupawym uśmieszkiem. Z czasem zamiast go unikać chciałam przebywać gdzieś w jego pobliżu i udawać, że znalazłam się tam zupełnie przypadkiem. Nie wiedziałam, z czego ta chęć wynikała, do tej pory jeszcze nikt nie wzbudzał we mnie takich uczuć i zainteresowania. Jednak on nadal myślał, a przynajmniej tak się zachowywał, że jestem na niego obrażona za ten feralny moment naszego „poznania się”. A najgorszą rzeczą na świecie było to, że nie miałam pojęcia, jak to zmienić albo co zrobić, żeby w jakikolwiek sposób zwrócił na mnie uwagę. W końcu zachowywaliśmy się podobnie, robiliśmy podobne rzeczy, byliśmy swoimi odpowiednikami o różnych płciach, to powinno automatycznie nas do siebie przyciągać. Tak mi się przynajmniej wydawało. Z reguły łatwiej nawiązać kontakt z ludźmi, którzy są do nas w jakiś sposób podobni. Podobnym charakterom naturalniej przychodzą rozmowy i wymiana zdań. Mają też więcej cech wspólnych, co ułatwia interakcje.

Gdy patrzyłam na Roberta, czułam, jak od środka coś mnie zżera, było to pewnego rodzaju uczucie zawstydzenia. Kiedy czułam na sobie jego spojrzenie, a co gorsza, złapaliśmy się przelotem wzrokiem, automatycznie spuszczałam głowę lub starałam się uciec jak najdalej w inne zajęcie. Miałam nadzieję, że wygląda to na zachowanie naturalne, ale po powrocie do pokoju za każdym razem miałam poczucie, że zrobiłam z siebie głupka. A jeszcze gorszym był fakt, że wstydziłam się powiedzieć o tym, co się we mnie dzieje, jego siostrze, Weronice. Miała zupełnie inny charakter i nie pojmowała, jak jej brat może być taki roztrzepany, więc na pewno nie zrozumiałaby mojej fascynacji jego osobą.

Weronika była oazą spokoju, dziewczynką, która zawsze myślała kilka razy, zanim coś zrobiła, a nawet powiedziała. Była absolutnym przeciwieństwem swojego brata, więc mnie również. Gdy mieszkałyśmy w jednym pokoju, niejednokrotnie kłóciłyśmy się o porządek, a raczej jego brak po mojej stronie sypialni, i o to, że wszystko chciałabym robić szybko, bez namysłu, a najlepiej kilka rzeczy naraz. Ona potrzebowała czasu. Za każdym razem układała w głowie dokładny plan działania i tworzyła sobie listę rzeczy do zrobienia. Najbardziej wkurzała mnie, gdy obliczała, ile czasu powinna nam zająć dana czynność, potem druga i trzecia, żeby jej dzień stanowił spójną całość. Była idealistką, tworzyła w głowie piękny (na swój sposób), poukładany i absolutnie pozbawiony chaosu świat, w którym wszystko i wszyscy mieli dokładnie wyznaczone miejsce. Zawsze przed spaniem wyjmowała spod poduszki idealnie złożoną w kostkę piżamę, a rano jeszcze dokładniej słała łóżko i chowała piżamę na powrót pod poduszkę. Wykonywane przez nią czynności zawsze miały określony schemat i odbywały się we wcześniej przemyślanym i ustalonym przez nią szyku. Po przebudzeniu zawsze trzy razy przecierała oczy, nie mniej, nie więcej, zawsze trzy. Dokładnie ścieliła swoje łóżko, po przykryciu łóżka kocem na wierzchu kładła kolorową, małą poduszkę z Myszką Miki, którą przywiozła ze sobą z domu. Potem szła do łazienki, niemalże po linii prostej, jakby miała na podłodze wyrysowane linie i kąty, pod którymi powinna skręcić. Zęby zawsze myła od lewej strony do prawej, najpierw górę, potem dół. A włosy szczotkowała co najmniej przez trzy minuty. Wszystkie czynności wykonywała jak w zegarku, jednocześnie przykładając do nich wielką wagę, ale były one tak wyuczone, że trudno było stwierdzić, czy w jakikolwiek sposób myśli w ich trakcie. Zawsze patrzyła na mnie trochę nieobecnym i zdecydowanie dalekim wzrokiem, jakby cały czas coś analizowała. Wydawała mi się strasznie dojrzała jak na swój wiek, ponieważ emanowały od niej spokój i opanowanie. Mówiła powoli, wszystko robiła powoli i złościła się, gdy próbowałam ją pośpieszać. Nawet podczas posiłków jedzenie kroiła na równe kawałeczki, a jedząc groszek z marchewką, za każdym razem nabierała na widelec równą ilość obu warzyw. Można było zauważyć, jak lekko, prawie niedostrzegalnie irytowała się, kiedy na talerzu zostawało więcej groszku niż marchewki lub też na odwrót. Po każdych trzech porcjach jedzenia, w konfiguracji przykładowo: kwadracik kotleta, pół widelca ziemniaków oraz trzy groszki i trzy marchewki, piła łyk kompotu. Nigdy nie zmieniła szyku nakładania elementów i nigdy nie zapomniała o ich popiciu we właściwym momencie. Po całym tym opisie można stwierdzić, że była dziwakiem i owszem, była nim. Dziwakiem, na swój własny sposób bardzo uroczym, w końcu nikomu nie robiła krzywdy swoimi dziwactwami. Chociaż nie ukrywam, że takie jej perfekcyjne drobiazgi potrafiły w ekspresowym tempie doprowadzić do szału osobę taką jak ja.

W dzisiejszych czasach nasze ówczesne wybryki z pewnością zostałyby uznane za objawy ADHD, ale gdy byłam dzieckiem, wygłupy i sprawianie kłopotów wychowawcom stanowiły rzecz zupełnie normalną. A czym głupsze pomysły, tym większa kreatywność małolata. Wyobraźnie nam działały, trzeba to przyznać bez ogródek, czasami nawet działały aż za bardzo.

Pensjonat, w którym mieszkaliśmy podczas obozu, znajdował się w górach na lekkim wzniesieniu, pod nim rozciągały się łąki i pastwiska, a nieopodal płynął górski potok. Było to niezwykle urokliwe miejsce, a do tego dawało ogromną przestrzeń dla wygłupów i wyobraźni. Pensjonat ten był dwupiętrowy, a każdy pokój miał swój oddzielny balkon. Jako dzieci bardzo ruchliwe i pełne pomysłów, które teraz wydają mi się wręcz idiotyczne, wymyśliliśmy, jak po ciszy nocnej zbierać się większą grupką w jednym pokoju, przeważnie największym, i grać w karty lub inne gry przy zapalonej lampce nocnej, a czasami nawet latarce. Zawsze pamiętaliśmy o tym, żeby upchnąć koc pod drzwiami i wsadzić kawałek chusteczki do dziurki od klucza, żeby światło nie padało na korytarz i nie przywołało nieproszonych gości w postaci wychowawców. Gorszą część miłych, wspólnie spędzanych wieczorów stanowiło dotarcie do wcześniej ustalonego pokoju. Osoba po osobie, z różnych pokoi przełaziliśmy przez balkonowe balustrady. Nie raz, nie dwa, a nawet nie pięć razy ktoś spadł na trawę pod balkonami i porządnie obił sobie tyłek – zawsze mieliśmy przy tym niezły ubaw. Wiadomo przecież, jak na młodzież działa nawet mała dawka zakazanego albo zawierającego w sobie nutkę grozy zadania – nocne wyprawy można było do takich zadań zaliczyć. Podczas przechodzenia przez poręcze musieliśmy wykazywać się odwagą, powagą i hartem ducha, a przede wszystkim ogromnym spokojem. Chociaż zdarzały się również wybuchy śmiechu, kiedy ktoś rozdarł sobie portki od piżamy lub dres. Wtedy z reguły trzeba było przy zachowaniu opanowania, ale równocześnie bardzo szybko, uciekać do swoich pokoi, bo gdyby coś się wydało, z naszych wieczorno-nocnych wizytacji byłyby nici.

Dlaczego opisuję te nieszczęsne balkony? Oprócz tego, że jest to wspaniałe wspomnienie z obozu i jeden z momentów dzieciństwa, który bardzo miło wspominam, gdyby nie te balkony, dalsze wydarzenia nie miałyby takiego wielkiego znaczenia.

Wydaje mi się, że był to trzeci albo czwarty dzień obozu, rzecz działa się późnym wieczorem. Nie chciało mi się iść na gry i zabawy, a poza tym trochę się bałam, bo odbywały się na pierwszym piętrze, a ja mieszkałam na parterze. Może i wlazłabym na to nieszczęsne pierwsze piętro (budynek nie był wysoki), ale znając swoje możliwości i wrodzoną pierdołowatość oraz umiejętność robienia sobie krzywdy, wolałam zostać w pokoju.

Weronika już spała, zawsze chodziła spać wcześnie, nigdy też nie brała udziału w naszych nocnych wędrówkach po pokojach. Nudziłam się nieziemsko… Nie miałam co robić, nie było z kim porozmawiać o błahych sprawach, więc przy zapalonej lampce nocnej czytałam książkę. Ni z tego, ni z owego usłyszałam ciche pukanie w szybę mojego okna. Było ono zasłonięte, widziałam tylko zarys postaci, zniekształconej dodatkowo przez zasłonę. Moja wyobraźnia automatycznie poszła w ruch. Wyobraziłam sobie wielkiego włochatego yeti, który pożera dzieci. Jego ogromne, przerażające żółte oczy i krzaczaste brwi. A do tego jeszcze większe i jeszcze bardziej przerażające zębiska. Każdy innej wielkości i wszystkie zaostrzone na końcach. Wielki na trzy metry, gruby na dwa, z ogromnymi pazurami u wszystkich czterech kończyn. Przecież powinnam uciekać albo chociaż się schować pod kołdrę, zaraz się zezłości i wybije tymi szponami szybę w oknie. A może chociaż zgaszę światło? Kolejne ciche puk, puk, puk. O Boże! To chyba nie yeti! Kiedyś mama opowiadała mi starą legendę o diable mieszkającym w górach. Ten cień na zasłonie idealnie do niego pasował. Diabeł ten wyglądał jak młodzieniec, miał zmierzwione włosy i ładne rysy twarzy, budowę ciała zwykłego chłopaka. Nic bardziej mylnego! Zabierał ze sobą młode dziewczęta i porywał je do tańca, a kiedy spoglądały podczas obrotów w dół na jego stopy, okazywało się, że to wcale nie stopy, tylko racice, jak u kozła. Kozioł z piekła, diabeł w ludzkiej skórze – a teraz przyszedł właśnie po mnie. Co robić, co robić! Moja wyobraźnia szalała, gnała na pełnych obrotach do nowych, najdziwniejszych obrazów w mojej głowie. Kolejne puk, puk. Zaraz zwariuję, posikam się ze strachu. Albo schowam się pod łóżko. Ej, pod łóżko lepiej nie. Potwory, pod łóżkiem zawsze mieszkają potwory! Przecież to dlatego każdego wieczoru przed zaśnięciem zawijam nogi w naleśnik zrobiony z kołdry!

Zgasiłam moją lampkę nocną, myśląc już zdecydowanie za dużo i poruszając się jak najwolniej. (Pamiętać: przy potworach nigdy nie wolno robić gwałtownych ruchów! Prawdopodobieństwo zjedzenia lub porwania wzrasta o niezliczoną ilość procent!) Zgaszone światło niestety nic nie wskórało, po chwili usłyszałam nieco głośniejsze puk, puk, puk. Posikam się, jak nic się posikam! Ale będzie wiocha. A z drugiej strony i tak do rana mnie pewnie zeżre to monstrum, więc może nikt nie zwróci uwagi, że zsikałam się w portki. Dobra… dobra, weź się w garść! Zajrzyj pomalutku za zasłonę i najwyżej narób wrzasku. Może się wystraszy albo wychowawca zdąży dobiec, zanim bestia pożre cię w całości!

Zdecydowana na ten jakże ryzykowny krok wsadziłam głowę za zasłonę i dopiero po krótkiej chwili otworzyłam oczy, żeby przekonać się, co ma być powodem mojego zgonu w takim młodym wieku.

Potwora oczywiście nie było. Ani yeti, ani diabła, ani innego cholerstwa. Za oknem stał za to Robert ubrany cały na czarno, ze świecącymi oczami i miną wyrażającą wielkie zdziwienie. Nie mam pojęcia, jaką minę musiałam mieć ja, ale z pewnością przezabawną, bo po chwili jego zdziwienie przerodziło się w szeroki uśmiech. Moja wyobraźnia się uspokoiła, momentalnie. Nic mnie nie zabije! Nie zostanę zjedzona! Hulaj dusza, piekła nie ma! Schowałam się z powrotem za zasłonę, wstałam, przygładziłam rozczochrane włosy i podeszłam do drzwi balkonowych, po czym po cichu, żeby nie obudzić Weroniki, je otworzyłam.

– Masz czarny dres? Chyba cię w takim widziałem – powiedział, nie pozwalając mi do końca dojść do siebie, a tym bardziej chyba nie zamierzając wyjaśnić, DLACZEGO tak późnym wieczorem śmie przyprawiać mnie o zawał, a raczej szaleństwo.

– Czarny dres? Co ty bredzisz?

– Nie gadaj. Wkładaj czarny dres i chodź. Coś ci pokażę!

– Robert, czy ty wiesz, która jest godzina? Wystraszyłeś mnie.

– O, czyli pamiętasz moje imię. Wystraszenie było zamierzone, chociaż myślałem, że nie boisz się takich rzeczy. Włożysz w końcu ten czarny dres?! – spojrzał na mnie wymownie, uśmiechnął się raz jeszcze i machnął ręką w kierunku drzwi, wyraźnie mnie ponaglając.

Niewiele myśląc, przebrałam się w dres, narzuciłam bluzę z kapturem, a czerwone trampki wzięłam w rękę, żeby założyć je po wyjściu z pokoju i jak najmniej hałasować.

– Tak właśnie myślałem, jednak masz ten czarny dres! Tylko te trampki nijak się mają do reszty – powiedział, widząc, że przekraczam próg drzwi balkonowych, niezdarnie podskakując na jednej nodze w celu umieszczenia buta tam, gdzie jego miejsce.

Uśmiechnął się promiennie i przelazł na drugą stronę balustrady, po czym z niezwykłą gracją zeskoczył na miękką, zieloną trawę. Jak już wcześniej wspominałam, z natury jestem raczej pierdołą, więc chociaż przechodziłam przez te barierki niezliczoną ilość razy, akurat teraz musiałam zawadzić nogą o kant/drugą nogę/coś innego i zjawiskowo spadłam na dół, uderzając głową w jeszcze wilgotną od wieczornej rosy trawę.

– No, no, no. Powiem ci, że ładniejszego wyskoku przez balkon nie widziałem – powiedział, podając mi rękę i pomagając wstać. – A właśnie… jak twoja noga? – dodał z nutą cynizmu.

– Czyli jednak specjalnie mnie wtedy zdeptałeś. Tak właśnie myślałam – udałam obrażoną i zrobiłam nadąsaną minę.

– Można tak powiedzieć, chociaż nie przewidziałem tego, że tak śmiertelnie się obrazisz. A tym bardziej tego, że oberwę za to jeszcze mocniej. Niezłe z ciebie ziółko. Ale nieważne, zakładaj kaptur i idziemy.

– A może powiesz mi w końcu, gdzie to się wybieramy? Dlaczego na czarno? I dlaczego nagle sobie wymyśliłeś, żeby ze mną porozmawiać? A może chcesz mnie gdzieś zaprowadzić w ciemny las i zostawić jako pożywienie dla yeti?

– Dla yeti? Nic lepszego nie mogłaś sobie ubzdurać? – powiedział, śmiejąc się nieco za głośno, zważywszy na późną porę i fakt, że mieliśmy nie zwracać na siebie uwagi.

– Oczywiście musiałeś odpowiedzieć na najgłupsze pytanie. A yeti to bardzo poważna sprawa, nie ma dowodu na to, że nie istnieje, więc liczę, że kiedyś się obudzi, znajdzie cię i ugryzie w tyłek. Może łaskawie odpowiesz mi na resztę pytań?

– Wszystko w swoim czasie. Czemu jesteś taka niecierpliwa? – odpowiedział zdawkowo, udając zirytowanego. – Jak mieszka ci się z moją siostrą?

– Oprócz tego, że każdego dnia robi szczegółowy plan, układa w łazience kosmetyki zgodnie z ich wysokością, przewiesza mi ciuchy w szafie tak, żeby dzieliły się na kolory, i za każdym razem proponuje mi swój styl składania pościeli… jest super. Jeszcze kilka rzeczy by się znalazło, ale mimo wszystko bardzo ją lubię i da się z nią dogadać, a do tego pokój jest zawsze wysprzątany i pachnący.

– O rany… Zawsze w domu mnie rozwściecza, przewieszając kurtki kolorystycznie, oczywiście nie może ograniczyć się tylko do kurtek. Przestawia też buty, herbaty w szufladzie, kubki i inne mało znaczące przedmioty, których każdy normalny człowiek po prostu używa, nie myśląc nad tym, czy czerwone stoją koło zielonego, czy niebieskiego. Nie irytuje cię to? Ja szalałem, jak mieszkaliśmy w jednym pokoju, najgorsze dziewięć lat mojego życia.

– Ej… chyba nie mogło być aż tak źle? No chyba że składała ci skarpetki w kancik? – roześmiałam się i znacząco przewróciłam oczami.

– Było straaaaasznie, serio! Wiesz, jak to jest w pośpiechu wybiegać pokopać w piłkę pod blokiem i po powrocie zastawać swój pokój zupełnie odmieniony? Myślałem za każdym razem, że trafiłem do jakiegoś innego, dziwnego świata. Wszędzie był porządek, przerażający porządek i w tym całym porządku niczego nie mogłem znaleźć. A jaka wiocha przed chłopakami, że wszystkie ciuchy w szafkach mam równo poukładane… Ile wojen o to stoczyliśmy, to nie zliczę, ale do niej nie docierało, że ja lubiłem zawsze mój artystyczny nieład, przez innych zwany bałaganem.

– No tak, cóż może być piękniejszego od majtek i skarpetek porozrzucanych po całym pokoju… – powiedziałam ironicznie, jednocześnie zastanawiając się, czy potrafiłabym zamieszkać z Weroniką na stałe. Czy znosiłabym jej nieustanne porządkowanie wszystkiego i jej rozpiski i instrukcje wycierania umywalki po umyciu twarzy albo zwijania w rulonik tubki z pastą do zębów, żeby do końca ją wykorzystać. Nie potrafiłam sobie wyobrazić mojej domowej szafy, w której ciuchy wiszą posortowane kolorami. Chociaż z drugiej strony, jeśli nie musiałabym za każdym razem składać wypranych skarpetek, bo robiłaby to za mnie… Hmm, piękna sprawa!

– No akurat majtek i skarpetek nie rozrzucam! Czasami tylko przypadkiem je gdzieś położę i zapomnę… normalna sprawa. Zresztą nieważne, jesteśmy na miejscu – powiedział, zatrzymując się. Moment później kucnął i szukał czegoś w plecaku. Miałam chwilę, żeby się rozejrzeć, do tej pory za bardzo pochłonięta byłam rozmową i przekomarzaniem się z nim.

Odeszliśmy jakiś kilometr od ośrodka, który w ciemności było widać tylko dzięki trzem latarniom ustawionym w jego okolicy. Znajdowaliśmy się na polanie, a może na fragmencie jakiegoś opuszczonego pastwiska, za nami rozciągały się ciemny las i góry, które o tej porze niemal zlewały się z nocnym, granatowym niebem. W otaczającej nas wysokiej trawie wydeptana była niewielka ścieżka, którą dotarliśmy w to miejsce. Wokoło rozlegała się cisza przerywana jedynie dźwiękiem płynącego gdzieś w oddali potoku i puszczyka, który właśnie się budził, aby prowadzić swoje nocne życie. Pewnie gdybym uważniej wsłuchała się w ciszę, usłyszałabym dodatkowo nasze lekko przyśpieszone oddechy, a może nawet rytmiczne bicie dwóch serc. Wzięłam głęboki wdech, żeby poczuć w sobie woń gór, lasu, wysokich traw i rosy, której zapach był jednym z moich ulubionych. Robert w tym czasie rozłożył przytachany w plecaku koc, wyjął z plecaka kanapki z jajkiem, widocznie przygotowane podczas kolacji, i dwie oranżady mimochodem przemycone z kuchni. Skończyłam gapić się w ciemność roztaczającą się przed – a raczej pod – nami, roziskrzoną tu i ówdzie przez oddalone latarnie lub palące się w niektórych domostwach okna, i zauważyłam, że Robert już wygodnie usadowił się na kocu i zaczął odpakowywać jedną z kanapek.

– Niesamowite miejsce… – westchnęłam, siadając koło niego. – Często tu przychodzisz?

– Prawie codziennie, jak wy przemykacie po balkonach i gromadzicie się w pokojach, żeby grać w karty, czy co tam innego robicie…

– I nikt cię nie złapał na uciekaniu z ośrodka?

– A was ktoś złapał na bieganiu po balkonach i nielegalnych schadzkach w trakcie ciszy nocnej? – zapytał wyraźnie rozbawiony. – Wychodzi na jedno, a zdecydowanie wolę siedzieć tutaj.

– Hm… i siedzisz tutaj sam co wieczór? I co takiego ciekawego robisz, że jest to bardziej interesujące niż spędzenie czasu z nami?

– Co robię? Jak już powiedziałaś, siedzę… i myślę. Myślę i gapię się przed siebie, a czasami szukam odpowiedzi na pytania, które zgromadziły się w mojej głowie przez cały dzień. Wierz mi, to bardzo interesujące zajęcia.

– I co niby daje ci takie myślenie?

– Chyba poznaję lepiej siebie. Chociaż tak naprawdę nie wiem dokładnie, co mi to daje, chyba potrzebuję spokoju po całym dniu biegania, zabaw i rozmów – patrzył gdzieś daleko przed siebie, wyraźnie zastanawiając się nad każdym powiedzianym słowem. Może jednak był chociaż minimalnie podobny do swojej siostry?

– No nie wiem, czy chciałabym siedzieć tutaj sama, chyba za bardzo boję się lasu i tego yeti, o którym wcześniej ci mówiłam – powiedziałam lekkim tonem.

Robert w końcu oderwał wzrok od bliżej nieokreślonego punktu, w który się wpatrywał, i spojrzał mi w oczy. Po raz pierwszy od feralnego momentu poznania się spojrzał mi prosto w oczy. Pomimo ciemności panującej dookoła nas dokładnie widziałam jego zielone tęczówki oddzielone od reszty oka wyraźnym czarnym okręgiem i źrenice skierowane bezpośrednio na mnie. Widziałam nawet te iskierki, które tak mnie fascynowały, teraz jakby nieco uspokojone i przygaszone, dodające jego spojrzeniu tajemniczości.

– Uwierz mi na słowo, chciałabyś. A jeśli nie wierzysz, pokażę ci najlepsze – położył się na plecach i poklepał wolną przestrzeń koca za mną, jakby chciał mnie zachęcić do zrobienia tego samego. – Zamknij oczy i połóż się tak jak ja.

Nie zastanawiając się nawet przez chwilę, zamknęłam oczy i zrobiłam, co kazał, chociaż nie miałam pojęcia, po co i dlaczego. Chyba każdy leżał kiedyś na kocu rozłożonym na trawie i bezmyślnie gapił się w niebieskie niebo bądź podążał wzrokiem za chmurami płynącymi raz wolniej, innym razem szybciej, gdzieś w dalekie, nieznane miejsca.

– Możesz już otworzyć oczy, bo jeszcze tu uśniesz – powiedział, cicho się śmiejąc.

Więc je otworzyłam i pojawiło się przede mną wielkie, niezmierzone, wspaniałe nocne niebo, rozświetlone tysiącami, może milionami, w każdym razie niezliczoną ilością gwiazd. Niektóre były bardziej oddalone, inne mniej. Układały się w niesamowite konstelacje, a co się widziało w tych rozmieszczonych w przeróżnych odległościach punktach, nie dało się opisać słowami. Pierwszy raz oglądałam coś tak niesamowitego, nawet nie wiem, czy przypadkiem nie przestałam oddychać pochłonięta ogromem letniego, nieskalanego żadną, nawet najmniejszą chmurką nieba. Wodziłam oczami po tym niezwykłym obrazie, kawałek po kawału studiując inny, odległy świat, którego nikt dotąd nie zdołał poznać. Miałam ochotę wyciągnąć przed siebie ręce, jak najdalej mi się uda, i spróbować dotknąć tej aksamitnej tkaniny z narysowanymi punktami, które mogły być dla mnie tym, czym tylko chciałam, żeby były. Czułam się, jakbym była tylko ja na całym świecie. Ja, górska polana i bezkres nocnego nieba, które od tej pory miało być moim ulubionym obrazem. Patrząc daleko przed siebie, poczułam się bezpieczna, otulona niezwykłym kocem z górskiego powietrza i gwiazd, które mieniły się i migotały, jakby niemo porozumiewały się między sobą. Opanował mnie spokój, którego chyba nawet yeti, jeśli oczywiście by istniał, nie mógłby zaburzyć.

– Niesamowite, co? – Robert niespodziewanie przerwał otaczającą mnie ciszę i przypomniał mi o swoim istnieniu.

– Niesamowite?! To najpiękniejsza rzecz, jaką w życiu widziałam! Niezwykłe…

– Tak myślałem, że ci się spodoba. Nie wiedziałem tylko, że tak bardzo. I co, nadal uważasz, że nie chciałabyś tu siedzieć sama wieczorami? – zapytał, podpierając się na łokciach i zmieniając pozycję leżenia. Spojrzał na mnie wyraźnie zaciekawiony odpowiedzią. Nie chciałam odrywać wzroku od pięknego nieba, jednak po chwili odpowiedziałam na jego spojrzenie.

– Teraz najchętniej nie wracałabym do pokoju, chcę tu zostać na zawsze.

– Sama?

– Nie… Z gwiazdami. I z tą ciszą… – powiedziałam rozmarzonym głosem.

– Czyli nadal masz mi za złe to, że cię zdeptałem? Myślałem, że odkupię swoje winy i przestaniesz mnie nie lubić. – Nie byłam pewna, czy żartuje, czy mówi poważnie.

– Tylko przez chwilę cię nie lubiłam, potem bardziej udawałam, licząc na to, że może doczekam się przeprosin, ale zupełnie nie zwracałeś na mnie uwagi.

– Ja miałem cię przepraszać? To ty specjalnie kopnęłaś mnie w odwecie. Nie wiedziałem, że ktoś może aż tak rozpamiętywać zdeptanie nogi. Przypadkowe zdeptanie – powiedział, udając poważnego, ale już po chwili się uśmiechnął. Chociaż było ciemno, miałam wrażenie, że jest jednak trochę speszony. – Zwracałem na ciebie uwagę, cały czas. Jakbym nie zwracał, to chyba bym cię tu nie zabrał, nie sądzisz? – wybełkotał dużo ciszej niż poprzednie słowa i odwrócił wzrok w inną stronę, uciekając przed moim zdziwionym spojrzeniem.

– Serio? – zadałam chyba najgłupsze pytanie, jakie nasunęło mi się w takiej sytuacji.

– Nie, żartowałem. Tak prawdę mówiąc, zabieram tu co wieczór inną osobę i obserwuję reakcję.

– No dobra, to zdałam egzamin czy nie?

– Jak do tej pory wypadłaś najlepiej – odpowiedział. W końcu spojrzał w moją stronę i delikatnie się uśmiechnął. – Trochę obawiałem się, że uciekniesz, krzycząc wniebogłosy, że goni cię wielki, włochaty yeti, ale jak widzę, już o nim zapomniałaś.

– Trochę obawiałam się, że zaprowadzisz mnie nie wiadomo gdzie i sam się w tego yeti zmienisz, a potem pożresz mnie w całości i nawet nie będę miała możliwości ucieczki – pociągnęłam dalej temat, uśmiechając się i patrząc mu w oczy. Zaczynałam dobrze się przy nim czuć i myśleć, że rzeczywiście możemy stać się przyjaciółmi.

– Ja miałbym być yeti? – udał oburzonego. – Przecież nie jestem gruby, a tym bardziej włochaty. Już bardziej nadawałbym się na duszka Kacpra.

– Że niby cię nie widać?

– Nie, że wszędzie mnie pełno i lubię rozrabiać, ale jak znikam nagle, nikt nie zauważa.

– Naprawdę tak myślisz?

– Ale jak?

– No, że nikt nie zwraca uwagi, jak cię nie ma.

– A ktoś zwraca? Na tych waszych conocnych zlotach?

– Ja zwracam… – powiedziałam, czując ciepło na policzkach, co znaczyło, że zaczynam się rumienić. Dobrze, że było ciemno, może nie zauważy.

Czułam się przy nim bardzo dziwnie, chociaż w sumie sama nie wiedziałam jak – dotąd nie znałam podobnych uczuć. Niby z jednej strony ogarniały mnie ogromny spokój i bezpieczeństwo, a z drugiej zupełnie odwrotnie… taki niewysłowiony niepokój i ciekawość, czym mnie zaskoczy. Nie wiedziałam, czego się po nim spodziewać, wydawało mi się, że jesteśmy bardzo podobni, ale skoro jedna osoba może wykazywać tak różne zachowania w zależności od sytuacji, w której się znajduje, skąd mogłam wiedzieć, które z tych zachowań tworzą prawdziwą twarz Roberta? Z jednej strony dusza towarzystwa – dzieciak lubiany przez wszystkich – a z drugiej samotnik, siedzący wieczorami wśród wysokich traw i patrzący gdzieś w dal. Samotnik, uciekający do swojego własnego, magicznego świata. Był zadziwiający, wydawał się nad wiek dojrzały i inteligentny, ale cały czas miał w sobie radość małego dziecka. Z każdym wypowiadanym przez niego zdaniem interesował mnie coraz bardziej.

– Masz może ochotę na kanapkę? Czy sam mam wszystko zjeść? – zmienił zręcznie temat, co bardzo mnie ucieszyło, bo cały czas czułam ciepło rozchodzące się po policzkach.

– Możesz zjeść, nie jestem głodna. Ale jeśli się nie obrazisz, chciałabym jeszcze trochę na nie popatrzeć – odparłam i kiwnęłam głową w stronę rozgwieżdżonego nieba.

– Ależ proszę, może wypatrzysz jakąś spadającą i spełni ci się marzenie. Tylko jakby tak się stało, pamiętaj, że miałem w tym swój udział – zaśmiał się i zaczął dobierać do kanapki.

Nic nie odpowiedziałam, chciałam znowu poczuć bliskość tego niezwykłego, ciemnego bezkresu i stać się jego częścią. A może gdyby taka gwiazdka jednak spadła, udałoby się ją złapać albo chociaż dotknąć? Piękne marzenia.

Po niezgrabnym wdrapaniu się na otaczającą balkon balustradę i powrocie do pokoju jeszcze przez długi czas nie mogłam zasnąć. W mojej głowie kłębiły się myśli i ciągle powstawały nowe pytania, nie tylko dotyczące Roberta, który stawał się coraz większą zagadką, ale także pytania o mnie. Nieustannie myślałam o pięknie gór i nieba nocą, o wilgotnej, pachnącej trawie, która łaskotała mnie co chwilę w goły pasek skóry między nogawką dresu a trampkiem, kiedy leżałam na kocu. Po chwili wracałam pamięcią do tych głębokich oczu, które były dla mnie jedną wielką tajemnicą, ponieważ nie potrafiłam wyczytać z nich absolutnie nic. Do tej pory myślałam, że potrafię czytać innych ludzi jak książki, analizować ich gesty i słowa, a potem układać je w spójną całość, przez co mogłam wczuć się w ich emocje. Z Robertem było inaczej, nie miałam pojęcia, o czym myśli, czego się po nim spodziewać, a tym bardziej, jakie są jego emocje czy uczucia. Może właśnie dlatego tak bardzo mnie intrygował. Byłam ciekawa, jak będzie rano: czy tak jak do tej pory i będziemy udawać, że się nie znamy? Czy każde z nas nadal będzie chodziło własnymi drogami, czy zaczniemy się kolegować, a może nawet zostaniemy przyjaciółmi? Do końca obozu zostało jeszcze dziesięć dni, to przecież ogrom czasu i wiele rzeczy może się zdarzyć, przecież przez cały ten czas możemy przeżywać kolejne magiczne przygody. Ciekawa byłam, co pomyśli Weronika, kiedy się dowie, że wymknęłam się z jej bratem w środku nocy na przechadzkę po pobliskich pastwiskach. Chociaż może lepiej, jeśli na razie wcale jej nie powiem, żeby nie narazić się na jej krytyczny osąd. A jak naskarży na nas wychowawcom i już do końca wyjazdu nie będę mogła uciec, żeby popatrzeć na moich nowych gwiezdnych przyjaciół?

Moja głowa pomału robiła się coraz cięższa od natłoku myśli, chyba nigdy nie myślałam o tak wielu rzeczach naraz. Czy jedna krótka wyprawa może zmienić coś w człowieku? Albo zreorganizować jego sposób myślenia i postrzegania otaczającego świata? Dlaczego wybrał na ten spacer akurat mnie? Przecież zupełnie mnie nie zna. Ba, nawet ze mną nie rozmawiał! Myśli nabierały tempa i nie do końca wiedziałam, jak poukładać je wszystkie w kolejności… Mogłabym nadać pytaniom jakąś hierarchię i ustalić, na które szukać odpowiedzi w pierwszej kolejności, a które mogą poczekać. Kiedy jednak zaczęłam w końcu taką hierarchię ustalać, momentalnie zasnęłam.

Nie powiedziałam nic

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8083-699-0

© Dorota Dyś i Wydawnictwo Novae Res 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Paulina Zyszczak

KOREKTA: Elżbieta Zasempa

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.