PAWEŁ

– Niech pan to postawi w tamtym kącie. – Paweł wskazał długopisem miejsce pod szerokim parapetem.

Kurier postawił prostokątne pudło, przyjął podpis i wyszedł, zostawiając go wśród kartonów, paczek i przeznaczonych do składania mebli. Paweł westchnął głośno i nie czekając na przyjazd ekipy montażowej, zabrał się za ogarnianie tego całego bałaganu.

Dwa miesiące temu firma budowlana, w której rozpoczął pracę jeszcze na ostatnim roku studiów, wygrała przetarg na budowę odcinka obwodnicy na krajowej siedemnastce. Paweł, jako mieszkaniec tej okolicy, został kierownikiem tejże budowy. Decyzja ta wywołała w Budstimie spore oburzenie. Nie obyło się też bez incydentów, na przykład donosu na Pawła, w którym zarzucono mu popełnienie błędu w kosztorysie ostatniego zlecenia. To była totalna bzdura, co udowodnił, ale sytuacja w firmie wcale nie uległa poprawie. Według kolegów po fachu dwudziestosześcioletni Paweł wciąż miał mleko pod nosem i to, że pół roku temu awansował na kierownika budowy, było skandalem i na pewno wynikało z ordynarnego kumoterstwa.

Bardzo chciałby ulżyć ich bólowi odbytu, ale niestety, za tym niespodziewanym awansem stała jego ciężka praca i chęć rozwoju zawodowego, a nie szukanie ciepłego stołka, na którym jego szanowna dupa rozpoczęłaby proces gnilny. Ot co!

Powrót w rodzinne strony na prawie sześć miesięcy przyjął z mieszanymi uczuciami. Zadomowił się już w Krakowie i właśnie to miasto traktował jak swój dom. Niedawno kupił na kredyt niewielkie, ale dość przytulne mieszkanie na Kazimierzu i niezbyt mu było w smak opuszczanie go na tak długo. Wiedział jednak, że przyjęcie zlecenia będzie bardzo dużym awansem w jego karierze, a przecież do tego dążył, odkąd otrzymał dyplom inżyniera.

Zgodził się na propozycję niemal natychmiast, chociaż zdawał sobie sprawę, że wiąże się to z dużą odpowiedzialnością i zawieszeniem lub przekazaniem dotychczasowych projektów, nad którymi pracował od kilku tygodni.

Paweł z sentymentem wspominał rodzinne miasto, ale wolał w nim bywać jako gość, a nie stały mieszkaniec. Na te pół roku postanowił jednak zagryźć zęby i schować wszystkie „ale” do kieszeni. Stawką była jego kariera.

Nie zamierzał się jednak wprowadzić do niewielkiego mieszkania rodziców, w którym przez tyle lat musiał dzielić pokój z młodszą siostrą. Tym bardziej że za dwa tygodnie Kamila miała przyjechać na wakacje i rozpanoszyć się w nim na dobre. Jego siostra kończyła właśnie trzeci rok ekonomii na lubelskim UMCS-ie. Radziła sobie fenomenalnie i Paweł był z niej bardzo dumny, chociaż nigdy nie powiedziałby jej tego głośno, bo gówniarze przewróciłoby się w głowie.

Poza tym czuł się już zdecydowanie za stary na pomieszkiwanie u rodziców, chociaż nie zamierzał gardzić domowymi obiadkami, na które już ciekła mu ślinka.

Jego firma opłacała wynajem kawalerki, którą znalazł na obrzeżach miasta, niedaleko biura, które właśnie urządzał. Ekipa monterów miała się pojawić dopiero jutro, ale on z samego rana będzie potrzebował kąta do pracy, dlatego sam zabrał się za składanie biurka z Ikei.

Kiedy skończył, przejrzał pocztę służbową, a potem odpowiedział na najpilniejsze maile i zadecydował, że pozostałe sprawy może równie dobrze załatwić ze swojego nowego mieszkania. Zamknął zagracone kartonami pomieszczenie, które przez pół roku będzie mu służyło jako biuro, wyszedł na parking i wsiadł do auta. Jego kawalerka była w podobnym stanie co biuro i nie było mowy o gotowaniu, dlatego postanowił pojechać do sklepu. Kupił kilka mrożonek i gotowych garmażeryjnych produktów, żeby w ten sposób w pierwszych dniach ratować się przed głodem. Lubił bawić się w kuchni, ale dobrze zdawał sobie sprawę z tego, że nie będzie miał na to czasu, bo jego firmę goniły terminy, dzięki którym otrzymali przetarg. To właśnie najszybszy czas realizacji zadecydował o przyjęciu oferty Budstimu.

Paweł wkładał właśnie klucze do zamka, gdy usłyszał dźwięk przychodzącego SMS-a. Zerknął pospiesznie na ekran smartfona.

Monika, westchnął w myślach.

Wziął głęboki oddech, postawił reklamówki z zakupami i laptopa na stół, a potem wrzucił mrożonki do zamrażarki. Dopiero wtedy zdecydował się odczytać wiadomość od dziewczyny, z którą spotkał się kilka razy przed wyjazdem. Spali ze sobą, i to nie raz, ale to nie było nic poważnego, dlatego Paweł nie pofatygował się, żeby poinformować ją o swoich planach na najbliższe miesiące. Owszem, wspomniał o dłuższym wyjeździe służbowym, ale nie podał szczegółowych informacji.

Spotkali się zaledwie trzy razy i nie robił tajemnicy z tego, że niczego więcej nie chce. Nie szukał związków. Nie chciał być z nikim na stałe i jeśli dobrze sobie przypominał, mówił o tym przynajmniej z pięć razy. Przemógł się i przeczytał wiadomość.

Świnia. Tym właśnie jesteś. Gnojem i świnią.

Nie mógł powiedzieć, że treść wiadomości go zaskoczyła.

Wywrócił oczami, przysięgając sobie w myślach, że chociażby podczas realizacji tego kontraktu miało mu odpaść przyrodzenie, nie nawiąże bliższych kontaktów z płcią przeciwną. Bo nawet jakby wytatuował sobie na czole „chcę się tylko bzykać, nie szukam związków”, to i tak po kilku miłych dniach z dziewczyną dowiedziałby się, że jest „nieczułym fiutem”, ponieważ wciąż podtrzymuje swoje stanowisko.

Złożona sobie obietnica abstynencji miała też związek z innym dość bolesnym wydarzeniem, które rozegrało się w zeszłe wakacje. Wspomnienia tamtych wydarzeń wciąż siedziały w jego głowie. Świeże i wyraźne, jakby to wszystko zdarzyło się wczoraj.

To był pokręcony czas, pomyślał i przetarł dłonią twarz, żeby odgonić wspomnienia. Nic to jednak nie pomogło, bo cały czas miał przed oczami jasnozielone oczy. Widział długie blond włosy, które były w dotyku jak jedwab. Wciąż czuł ich zapach, mieszankę kwiatów i owoców. Wspomnienie jedynego wspólnego pocałunku doprowadzało go do szału. Nawet teraz.

Lena. Piękna i nieosiągalna. Przynajmniej dla mnie, pomyślał przygnębiony.

Ten wytrwały i zawzięty skurczysyn, Kuba, dopiął swego. Miał na jej punkcie hopla od zawsze, co było oczywiste dla wszystkich, prócz samej zainteresowanej. Dziewczyna nie miała pojęcia o tym, co się wokół niej działo. Była jak dziecko we mgle. Nie widziała, że każdy koleś, w tym każdy kumpel jej brata, Łukasza, wodzi za nią oczami, jakby była ostatnią kroplą wody na pustyni. Była, i pewnie nadal jest, powodem ślinotoku u wszystkiego, co ma fiuta, pomyślał lekko zdegustowany.

Jedna z najpiękniejszych dziewczyn, jakie dane mu było spotkać. Pawłowi także nie udało się uniknąć zauroczenia, w którym tkwił, odkąd ją poznał, gdy pewnego razu odwiedził kumpla u niego w domu. W przeciwieństwie jednak do Kuby, Paweł potrafił się z tym kryć. Po raz pierwszy ścięli się o Lenę w drugiej klasie liceum, kiedy Paweł chciał zaprosić siostrę kumpla na imprezę półmetkową. Kiedy wspomniał o tym w obecności Kuby, ten wpadł w szał. Odciągnął go na bok i zaczął mu wręcz grozić, że jeśli Paweł się do niej zbliży, to połamie mu ręce i nogi. Paweł próbował z nim dyskutować, ale skończyło się na bójce. Oczywiście żaden z nich nie przyznał się reszcie, o co poszło, ale Paweł nigdy nie zapomniał wyrazu twarz Kuby, kiedy do niego przemawiał – jakby miał za chwilę odgryźć mu głowę. To tylko bardziej rozjuszyło Pawła, który od zawsze miał w sobie nieposkromioną chęć rywalizacji. Poza tym od dłuższego czasu myślał o zaproszeniu Leny na randkę. Czekał tylko na właściwy moment i pretekst i nie potrafił pojąć, dlaczego ma z tego zrezygnować. Przecież nie wchodził nikomu w paradę, bo Kuba nie zrobił w stronę dziewczyny żadnego ruchu.

Obserwował ją tylko z daleka, jak zakochany szczeniak, jednocześnie nie robiąc nic, żeby się do niej zbliżyć. Paweł wiedział, że oni się na swój sposób przyjaźnią, ale według niego to nie miało żadnych znamion związku, czy choćby zaczątku związku. Dlatego zachowanie Kuby tylko bardziej go rozsierdziło i wywołało długotrwały konflikt.

Podczas ich „starcia”, Kuba nazwał go „chujem, który pcha kutasa, gdzie tylko może”, ale jeśli chodziło o Lenę, to prędzej mu go odetnie, niż pozwoli się do niej zbliżyć. Paweł musiał przyznać, że te słowa bardzo go zaskoczyły, ale nie dlatego, że były kłamliwe czy złośliwe. Nie. Zaskoczyły go, ponieważ nigdy nie spodziewał się usłyszeć czegoś podobnego z ust swojego dobrego kumpla. Zrozumiał wtedy, że jego zauroczenie Leną nie mogło równać się z tym, co przeżywał Kuba.

Dlatego się wycofał, jednak ten incydent na długo zawisł nad ich przyjaźnią. Na początku starali się nawzajem unikać, ale nie mogli robić tego zbyt długo, ponieważ obracali się w tych samych kręgach. Po jakimś czasie zaczęli ze sobą rozmawiać, a nawet razem imprezować. Obaj dostali się na studia na krakowską politechnikę i siłą rzeczy, musieli się ze sobą kontaktować. Przez ten cały czas na tapecie ani razu nie pojawiła się sprawa Leny, czy choćby jakakolwiek wzmianka na temat jej imienia. Nic. Jakby Kuba o niej zapomniał. Było to dziwne w świetle jego obietnic złożonych na wypadek, gdyby Paweł próbował się do niej zbliżyć.

Na drugim roku Kuba znalazł sobie dziewczynę, z którą kręcił prawie dwa lata. Paweł widywał ich nieraz na uczelni i w studenckich barach. Wyglądali na szczęśliwych. Pomyślał wtedy, że kumpel zapomniał o Lenie. Każdy kiedyś zapomina.

Z kolei on… no cóż, nie zmienił swoich przyzwyczajeń z lat licealnych. Z nikim się nie wiązał na stałe. Czerpał z życia garściami. Było mu dobrze, gdy nie musiał się przed nikim tłumaczyć ze swoich czynów czy wygłupów. Odpowiadało mu to wtedy i odpowiada teraz, ale czasami czuł się samotny. Tak normalnie, po ludzku samotny. To cena za niezależność emocjonalną, której tak strzegł.

Między nim a Kubą kontakty trochę się rozluźniły i gdy spotkali się rok temu na wakacjach, w ich życiu ponownie pojawiła się Lena. Piękna i… cały czas nieświadoma swojego uroku.

Kuba, już wtedy po rozstaniu z Olką, dostał szału, a Paweł na powrót wpadł w sidła Leny. Kiedy dziewczyna zgodziła się pójść z nim na randkę, przez chwilę myślał, że coś z tego będzie. Dla niej jednej chciał coś w swoim życiu zmienić, ale historia jakby zatoczyła koło. On i Kuba znowu stanęli sobie na drodze. Doszło między nimi do rękoczynów i znów wykopali topór wojenny.

Potem Kuba miał wypadek, z którego ledwie wyszedł, ale okazało się, że nie tak łatwo go załatwić. Nie dość, że uniknął trwałych uszczerbków na zdrowiu, to jeszcze jego pielęgniarką została dziewczyna, w której był od zawsze zakochany. Lena od początku należała do Kuby, nawet jeśli sama jeszcze o tym nie wiedziała.

Pieprzona bajka na dobranoc, pomyślał z ironią.

Spotkał ich gdzieś na mieście w święta Bożego Narodzenia. Wyglądali, jakby ktoś zamknął ich w kloszu wypełnionym jednorożcami, które rzygają tęczą. Pamiętał Kubę z czasów, gdy był z Olką, ale w porównaniu z tym, jak wyglądał teraz, tamto wydawało się tanim kabaretem.

Robili jakieś zakupy spożywcze. Nawet się nie dotykali, ale to, jak na siebie patrzyli albo jak się do siebie uśmiechali, było wręcz nie do zniesienia dla postronnego obserwatora.

Oczywiście, że przesadzał, bo przecież kiedyś sam chciał tego samego z Leną, ale to była już przeszłość. Patrząc na nich, czuł delikatne ukłucie zazdrości, ale nic poza tym. Nie było w tym złośliwości ani poczucia niesprawiedliwości. Pasowali do siebie, a nawet więcej – byli dla siebie stworzeni i nikt nie mógł im tego zabrać.

Chciał odpisać na SMS-a Moniki, ale zrezygnował. Wykasował jej numer i wyciszył telefon, a potem zabrał się za przyrządzenie odmrażanej kolacji.

SARA

– Pieprzone dziadostwo – syknęła, gdy jej torba na pierwszym krawężniku straciła kółko.

Potoczyło się wprost pod koła nadjeżdżającego samochodu, który je zmiażdżył.

Sara powstrzymała potok przekleństw, bo przechodziła właśnie obok kościoła, ale miała dość. Dość przez duże „D”. Cała podróż do domu okazała się jedną wielką katastrofą. Dziewczyna była umęczona do granic możliwości. Najpierw jej pociąg miał dwugodzinne opóźnienie. Potem bus, do którego się przesiadła w sąsiednim mieście, rozkraczył się na środku drogi. Zapomniała dodać, że jedna z toreb podczas podróży wypadła z zapchanego bagażnika. Oczywiście, że to była jej torba.

Jak to dobrze, że tego dnia postanowiłam nie przewozić pojemników z jajkami, pomyślała z sarkazmem, gdy wysiadła z ostatniego środka transportu.

Na dworze zapadał już zmrok, gdy postawiła stopę na dworcu autobusowym w rodzinnym mieście. Powietrze było przesiąknięte stęchłym i cierpkim zapachem, który jest tak charakterystyczny dla dworców i przystanków na całym świecie.

Już od tygodnia szykowała się na wyjazd do domu. Asia, jej starsza siostra, obiecała, że załatwi od swojego chłopaka auto, żeby po nią przyjechać. Dwa dni temu Sara otrzymała od siostry wiadomość, że ta pokłóciła się z Bartkiem i nici z samochodu. Nie była tym aż tak bardzo zaskoczona, ponieważ to nie był pierwszy raz, gdy Aśka ją zawiodła. Dlaczego tym razem miałoby być inaczej?

Pogodziwszy się z sytuacją, spakowała cały swój dobytek w olbrzymią walizkę, plecak turystyczny i niewielką torbę na ramię i wyruszyła do domu na własną rękę. To był koszmarny dzień i Sara padała z nóg. Marzyła już tylko o tym, żeby zmyć z siebie pot i kurz, wskoczyć do łóżka i przespać cięgiem przynajmniej dwa pełne dni. Zanim jednak miało się spełnić jej największe marzenie, musiała jeszcze pokonać ostatni odcinek drogi, żeby dotrzeć na rodzinne osiedle. Wbrew pozorom ta część podróży wydawała się o wiele trudniejsza niż pokonanie czterystu kilometrów.

Rozejrzała się dookoła w przypływie nadziei na przejeżdżającą taksówkę, ale bardzo szybko zrozumiała, że to mało prawdopodobne, żeby w ich małej mieścinie zdołała natrafić na którąś z kilku jednoosobowych firm taksówkarskich.

Rodzice wyjechali na dwa tygodnie na Pomorze do dziadków ze strony taty. Babcia złamała nogę i wymagała przez najbliższe tygodnie opieki. Zatem ich pomoc odpadała. Do Aśki postanowiła nie dzwonić, gdyż wciąż żywiła do niej urazę, którą zaciekle w sobie pielęgnowała. Gdyby nie jej wcześniejsze deklaracje, zabrałaby się z kolegą, który wracał tydzień wcześniej. Zaufała jej jednak i tak to się skończyło, że objuczona dwoma ciężkimi torbami i plecakiem turystycznym wlokła się przez miasto niczym tybetański jak.

Zatrzymała się, aby złapać trochę tchu. Bolały ją plecy i ramiona. Usiadła na murku, który oddzielał teren plebanii od hałaśliwej ulicy. Zastanowiła się, co robić dalej, bo właśnie zdała sobie sprawę, że nie da rady donieść bagaży, nie nabawiając się przy tym kontuzji kręgosłupa.

Kamila! – nagle przyszło jej do głowy. Jej przyjaciółka powinna być już w domu. Na pewno się zlituje i pomoże jej z tymi tobołami. Sara wybrała numer i czekała z nadzieją, aż usłyszy w słuchawce wesołe szczebiotanie, za którym zdążyła się już stęsknić.

– Nareszcie – sapnęła Kamila. – Jesteś już w domu?

Sara usłyszała w jej głosie autentyczną radość i uśmiechnęła się pod nosem.

– Tak. A właściwie prawie – westchnęła. – Posłuchaj. Mam olbrzymią prośbę. Jestem w okolicach dworca i nie dam rady dalej się ruszyć z tym, co przytachałam z Wrocławia.

– Zaraz, zaraz. Wracasz ze wszystkimi gratami autobusem? – zapytała przyjaciółka z niedowierzaniem.

– Tak. I zawdzięczam to mojej kochanej siostruni, która w ostatniej chwili odwołała swój przyjazd. – Sara przełknęła ślinę, żeby pozbyć się suchości z gardła. – Żebyś mnie teraz zobaczyła, Mila. Wyglądam jak uchodźca albo obwoźny sprzedawca. Jeszcze chwila, a ktoś zechce coś ode mnie kupić.

Kamila zachichotała w słuchawkę. Sarze natomiast nie było do śmiechu. Czuła już takie zmęczenie, że rozważała przenocowanie na stercie swoich ubrań pod kościołem.

– Chcesz, żebym ci pomogła z tymi tobołami? – zapytała przyjaciółka.

– Będę miała u ciebie dług jak stąd do Glasgow – odetchnęła z ulgą Sara.

– Wiesz co? Mam lepszy pomysł – powiedziała podekscytowana Kamila. – Przed chwilą nałożyłam maseczkę i nie chcę stracić jej cudownych właściwości, ale mam rozwiązanie dla twojego problemu.

W jej głosie Sara usłyszała zadowolenie, które zabrzmiało złowieszczo.

– Tak? Jakie? – zapytała niepewnie.

– Paweł jest w mieście. Właściwie będzie tu kilka miesięcy. Jakieś zlecenie z firmy, ale nieważne. Zaraz do niego zadzwonię i poproszę, żeby zgarnął cię z… Gdzie dokładnie jesteś?

Dla Sary to było zbyt wiele informacji na raz. Paweł. Jest w mieście. Przez kilka miesięcy. Ma po nią przyjechać. Paweł. Jej chwilowe, szkolne zauroczenie. Oczywiście, że była w nim zadurzona, bo każda normalna dziewczyna durzy się w starszym bracie swojej najbliższej przyjaciółki, prawda? A biorąc pod uwagę fakt, że ten brat to kawał niezłego ciacha, nie można jej było winić. Zauroczenie nie trwało jednak długo. Sara szybko się zorientowała, że Paweł to kawał sukinsyna, który traktuje dziewczyny jak szmaty. Nie, niczego z nią nie próbował i dziękowała za to Bogu, w przeciwnym razie mogłoby to zaważyć na jej przyjaźni z Kamilą, a bardzo by ją to zabolało. Znały się praktycznie od zawsze. Spotkały się w przedszkolu, a ich przyjaźń zapoczątkowała brawurowa ucieczka z placu zabaw, której przewodziła Sara. Ponoć w poszukiwania włączono nawet policję, ale Sara nie była pewna, czy rodzice nie ubarwiają tej historii, a sama nie do końca ją pamiętała. Wiedziała jedynie, że poczuła się bardzo znudzona zabawą i postanowiła wrócić do domu, zabierając ze sobą nowo poznaną koleżankę.

Jeśli chodzi o Pawła, Sara go nie znosiła. Był zarozumiałym i nadętym dupkiem, któremu wydawało się, że wystarczy, jak pstryknie palcami, a każda laska rozłoży przed nim nogi na za piętnaście trzecia.

Może była dla niego zbyt surowa, ale wpłynęło na to pewne nieprzyjemne zdarzenie sprzed kilku lat, które utkwiło w niej już chyba na zawsze. Otóż Pawełek na jednych wakacjach skumał się z jej koleżanką ze szkoły muzycznej, Pauliną. Używając terminologii muzycznej, można by powiedzieć, że dała mu ona kilka lekcji gry na… flecie. Paweł grzecznie za to podziękował i już nigdy się nie odezwał.

Nie wiedzieć czemu, bo nie były bliskimi kumpelkami, Paulina postanowiła wypłakać się właśnie na jej ramieniu. Swoje zawodzenie okrasiła wieloma szkodliwymi dla psychiki Sary szczegółami, które do tej pory pojawiają się przed jej oczami w bezsenne noce. Sara niewiele mogła zrobić, żeby ją pocieszyć. Poklepała ją tylko po plecach i podsunęła kilka barwnych epitetów, którymi wyzwały Pawła. Paulina poczuła się od tego lepiej, ale Sara wręcz przeciwnie. Od tego dnia, zapewne za sprawą szczegółowych opisów ich barabarzenia, Sara nie mogła na Pawła patrzeć. Skutkowało to wieloma niezręcznymi sytuacjami podczas wizyt w domu przyjaciółki. Unikała jego wzroku i udawała, że nie słyszy, gdy chłopak próbował do niej zagadywać.

Kiedy Paweł wyjechał na studia, Sara odetchnęła z ulgą. Mogła nareszcie odwiedzać przyjaciółkę bez strachu, że natknie się na tego pewnego siebie bufona.

I oto dziś, jako zwieńczenie tej okropnej podróży, na scenę w roli jej wybawcy wchodzi Paweł. Oczywiście, że tak, pomyślała z ironią.

– Nie zawracajmy mu głowy. – Chwyciła się ostatniej deski ratunku, bo oglądanie tego lokalnego Casanovy na zakończenie ciężkiego dnia było ostatnią rzeczą, na jaką miała ochotę.

– Nie wygłupiaj się – prychnęła niezrażona Kamila. – Gdzie jesteś?

Sara była w potrzasku i musiała skapitulować. Podała przyjaciółce namiary i czekała na Pawła, zastanawiając się nad ironią losu, który stał się jej udziałem.

Jej kontemplacja została gwałtownie przerwana, gdy z piskiem opon zatrzymało się obok niej ciemnoszare volvo s80. Zebrany przy krawężniku kurz zatańczył wokół jej głowy. Zakaszlała gwałtownie, rozwiewając sprzed twarzy gęste tumany. Drzwi od strony kierowcy otworzyły się z szarpnięciem i stanął przed nią Paweł. Nie ten, którego pamiętała ze szkoły, ale zupełnie nowy. Paweł – mężczyzna. Wysoki, dobrze zbudowany, z dwudniowym zarostem i oczami, których intensywny zielony kolor był wyraźnie widoczny nawet w zapadającym zmierzchu.

Miał na sobie eleganckie szare spodnie i koszulę w jasnoniebieskim kolorze, w której podwinął rękawy do łokci.

Na jego widok serce załomotało jej w piersi jak kowalski młot. Już jako nastolatek prezentował się bardzo dobrze, ale teraz stał przed nią nieprzyzwoicie przystojny facet. Niech go szlag, pomyślała zaoferowana.

Gdy Paweł ją spostrzegł, w jego oczach pojawiło się zdumienie. Brwi uniósł wysoko, jakby był skonfundowany albo zagubiony. Nagle na jego twarzy nastąpiła całkowita zmiana. Rozpromienił się, jakby zobaczył starego kumpla lub dobrego znajomego.

– Hej – przywitał się z uśmiechem, który wywołał przyspieszone bicie jej serca.

– Hej – odpowiedziała cicho, bojąc się, że głos ją zawiedzie.

Uspokój się, idiotko, napominała się w myślach. To Paweł. Co z tego, że jest przystojny? To debil. Musiała przyznać, że ta reprymenda spełniła swoje zadanie. Od razu poczuła się pewniej. Przecież nie miała już piętnastu lat.

– Sorry za kłopot – powiedziała, odchrząkując. – Mówiłam Kamili, żeby nie zawracała ci głowy, ale się uparła – dodała na swoją obronę, żeby nie było, że to ona wyszła z takim pomysłem.

Wstała z walizki, na której zorganizowała sobie siedzisko, i wygładziła z godnością krótkie spodenki.

– Żaden kłopot. I tak byłem w pobliżu – odpowiedział z delikatnym uśmiechem.

Jakby w naszym mieście można było nie być w pobliżu, pomyślała zgryźliwie. Nic nie mogła poradzić na to, że strasznie ją irytował. Nawet po tylu latach nie umiała się wyzbyć tego uczucia. Wszystko dlatego, że wciąż wyglądał tak dobrze, a nawet lepiej, niż go zapamiętała. To niesprawiedliwe. Nie powinien już zacząć łysieć albo zacząć hodować brzuch? – zastanawiała się.

– Ale tego masz – powiedział, chwytając za największą torbę – Chryste! – zawył, gdy podniósł ją do góry. – Jak dałaś sobie z tym radę? Taki krasnal – dodał, żartując.

Musnął ręką jej ramię, przez które natychmiast przebiegł prąd. Odsunęła się gwałtownie, pozwalając mu samemu spakować bagaże. Paweł co chwilę na nią zerkał z nieodgadnionym wyrazem twarzy, od czego zrobiło jej się gorąco.

– No cóż, nie miałam innego wyjścia – odpowiedziała zachrypniętym głosem.

Otworzył przed nią drzwi i wtedy owionął ją jego zapach – odurzająca mieszanka perfum i ciała. Zakręciło jej się od tego w głowie. Boże, niech to się już kończy, zawyła w duchu. Chciała znaleźć się już w domu i zapomnieć o tym dniu.

Usiadła na miękkim fotelu. W aucie panował chłód z klimatyzacji, co trochę poprawiło jej nastrój. Była cała spocona i zapewne nie pachniała dobrze, ale w sumie miała to gdzieś. Co ją obchodziła opinia kolesia, którym pogardzała.

Kurde, jestem podła, pomyślała w przypływie łaskawości. Przecież Paweł wcale nie musiał po nią przyjeżdżać. Była dla niego nikim, a jednak się pofatygował.

– Do domu? – zapytał niespodziewanie, wyrywając ją z zamyślenia.

– Czyjego? – zapytała nieprzytomnie.

Uśmiechnął się pod nosem, jakby powiedziała coś bardzo zabawnego. W jego oczach zaskrzyły zadziorne iskry.

– No nie wiem. Miałem na myśli twój dom, ale jeśli masz inny pomysł… – powiedział, zniżając głos.

Insynuacja zawisła w powietrzu jak ostry nóż. Wykrzywił usta w aroganckim uśmiechu i puścił do niej oko.

Idiota, pomyślała natychmiast. Jaka szkoda, że jego tanie samcze sztuczki na nią nie działały. Potraktowała jego zaczepkę lodowatym spojrzeniem i odpowiedziała:

– Oczywiście, że do mojego.

Podała mu adres, odwracając głowę w stronę bocznej szyby, żeby na niego nie patrzeć.

– Przecież wiem, gdzie mieszkasz – powiedział, a potem spojrzał we wsteczne lusterko i włączył się do ruchu.

Zaskoczył ją tym prostym stwierdzeniem, bo niby skąd wiedział, gdzie mieszka. Zapewne kiedyś odbierał od niej Kamilę.

– I co u ciebie słychać? – zapytał znienacka.

Sara miała nadzieję, że drogę przebędą w zupełnej ciszy, ale nie dane jej było zaznać tej przyjemności.

– Dobrze. A u ciebie? – zapytała znudzonym tonem.

W zasadzie kompletnie jej to nie obchodziło, ale że Paweł wyświadczył jej przysługę z podwózką, musiała zachować pozory uprzejmości.

– Też dobrze – odpowiedział, ale nie poprzestał na tym. – Moja firma dostała kontrakt na budowę siedemnastki i zabawię tu kilka miesięcy – poinformował ją.

Sara miała wrażenie, że za chwilę doda: Dziewice i naiwniaczki, miejcie się na baczności. Nadchodzę!

– To chyba fajnie – odpowiedziała uprzejmie i zerknęła w jego stronę.

Spojrzał na nią pospiesznie, a potem skupił wzrok na drodze. Nagle jego usta wykrzywiły się w najpiękniejszy męski uśmiech, jaki Sara miała okazję w życiu zobaczyć.

– Teraz mam pewność, że będzie fajnie – powiedział.

PAWEŁ

Proszę, proszę. Mała skrzypaczka wyrosła, myślał, co chwilę spoglądając w stronę dziewczyny, która zajmowała miejsce pasażera w jego aucie. Szczerze mówiąc, aż tak bardzo się nie zmieniła pod względem fizycznym, ale było w niej coś nowego. Coś, czego nie potrafił dokładnie sprecyzować. Dojrzała – to na pewno. Zerknął dyskretnie na jej piersi. Tak, wyglądała dojrzalej, zadecydował.

Włosy w kolorze ciemnego karmelu związała w koński ogon, który dyndał w takt ruchów jej głowy. Paweł miał ochotę pociągnąć za ten ogonek. Od razu wyobraził sobie, jak to robi, gdy dziewczyna wypina się do niego tyłem i… Potrząsnął głową, niechętnie rozstając się z tą pobudzającą wizją. Cholera, skąd to się wzięło? Zaraz po przyjeździe obiecywał sobie abstynencję seksualną, a tu co?

Zawsze uważał Sarę skrzypaczkę za niezłą laskę, ale nie wiedzieć czemu dziewczyna reagowała na jego obecność wrogością, dlatego nigdy do niej nie uderzył. Zresztą nie robił tego także z powodu Kamili. Siostra, choć mikrus, miała w sobie dużo pary, a w połączeniu z jej wiecznie zaostrzonymi pazurami, którymi wydrapałaby mu oczy, zanim powiedziałby cokolwiek na swoją obronę, stanowiła barierę w kontaktach z Sarą. Poza tym w czasach, gdy on nie mógł poskromić swojego apetytu na dziewczyny, Sara miała chyba trzynaście, czternaście lat i nie patrzył na przyjaciółkę siostry w ten sposób. A potem, gdy zaczął ją postrzegać zupełnie inaczej, dziewczyna dostała na niego alergii. Unikała go jak diabeł święconej wody i patrzyła tak, jakby zarażał gorączką krwotoczną. Za każdym razem, gdy chciał do niej zagadać albo z nią pożartować, spinała się jak struna i odburkiwała coś niezrozumiałego. Na początku myślał, że przyjaciółka siostry jest po prostu chorobliwie nieśmiała, ale szybko zrozumiał, że nieśmiałość nie objawia się wrogością. Do dziś dnia nie wiedział, dlaczego tak bardzo go nie znosiła.

– Masz jakieś plany na wakacje? – zagadnął uprzejmie.

Nie lubił takiej głuchej ciszy w aucie, a poza tym chciał się czegoś o niej dowiedzieć. Czy ma chłopaka? Czy lubi niezobowiązujący seks? Zaśmiał się ze swoich myśli na głos. Sara posłała mu spojrzenie, pod którego wpływem poczuł się zaszczuty. I to we własnym samochodzie. To nie był dobry znak.

– Owszem, mam – odrzekła, a potem ostentacyjnie odwróciła się w stronę bocznej szyby.

Aha, pomyślał skonfundowany. Mógłby się zamknąć i przełknąć jej zachowanie, ale że był dziś w dość kiepskim nastroju, ponieważ znalazł swojego pracownika w stanie kompletnego upojenia alkoholowego, postanowił skomentować jej zachowanie.

– Mam pytanie – rozpoczął. – O co ci, kurwa, chodzi? – zapytał bez ogródek.

Sara drgnęła, jakby poraził ją prąd. Zmrużyła oczy, aż między powiekami pozostały mikroskopijne szparki.

– Słucham? – zapytała swoim aksamitnym głosem.

– Czy ja ci coś zrobiłem? – odwrócił się do niej przodem, gdy zatrzymał się pod jej blokiem.

– Ty? Mnie? – pisnęła. – A co ty mógłbyś mi zrobić? – zadała kolejne pytanie, akcentując wyraz „ty”, a na końcu parsknęła nie po dziewczęcemu.

Zdał sobie sprawę, że ich rozmowa zamieniła się w ciąg pytań bez odpowiedzi.

– No właśnie nie wiem, ale chyba coś musiałem ci zrobić. Nie znajduję innego wyjaśnienia na to, jak się do mnie odnosisz – zakomunikował, nachylając się do niej tak bardzo, że musiał wejść w jej przestrzeń osobistą. – I to po tym, jak zrobiłem ci uprzejmość, podwożąc cię z walizkami pod sam blok – dodał, wdychając jej zapach.

Boże, ale pięknie pachnie, pomyślał bez sensu. Jak pomarańcza albo jakiś inny cytrus. Zwalczył odruch zamknięcia oczu i zaciągnięcia się tym zapachem. Co się ze mną dzieje?

Dziewczyna, zamiast odpowiedzieć, wygrzebała ze swojej przepastnej torebki portfel w trupie czaszki i otworzyła go ostentacyjnie.

– Ile mam ci zapłacić za tę uprzejmość? – zapytała ostro, tym razem akcentując słowo „uprzejmość”.

Oddychała szybko, a jej oczy ciskały błyskawice. Jasnoniebieskie tęczówki aż iskrzyły złością. Bardzo mu się to spodobało. Zadziorna kocica, ochrzcił ją w myślach.

Ocknął się nagle, gdy wydała z siebie niecierpliwe chrząknięcie.

– O czym ty, do cholery, mówisz? – Podniósł wysoko brwi.

– Ile chcesz za podwiezienie? – powtórzyła, zastygając z ręką w przegródce z banknotami.

– Nie wygłupiaj się, dziewczynko – specjalnie tak ją nazwał, żeby jeszcze bardziej wyprowadzić ją z równowagi.

Może to sprawi, że wypaple, jaki ma z nim problem. Przecież nic jej nigdy nie zrobił – o ile dobrze pamiętał – a ona traktuje go jak zadrę na dupie.

Sara bąknęła coś pod nosem, co zabrzmiało, jak „debil”, a potem wysiadła z auta i głośno trzasnęła drzwiami.

O co, kurwa, chodzi? Zastygł w miejscu, żeby objąć sytuację rozumem. Na prośbę młodszej siostry zgodził się podwieźć jej przyjaciółkę z dworca do domu. Potem chciał być uprzejmy i zapytał ją o wakacyjne plany. To zupełnie niewinne pytanie zapoczątkowało jakąś pyskówkę.

Wysiadł z auta, głośno wzdychając. Okej, spokój, nakazał sobie. Da jej bagaże i zaraz się rozstaną. Dzięki Bogu. Sara to megalaska, ale z takim podejściem do ludzi nigdy nie znajdzie sobie faceta.

Bez słowa obszedł samochód, otworzył bagażnik i wyciągnął z niego plecak, walizkę i niewielką sportową torbę.

– Dzięki – rzuciła pod nosem i z wielkim wysiłkiem zaczęła przenosić torbę za torbą w stronę wejścia do klatki schodowej.

Szło jej to wolno i opornie.

Paweł rozejrzał się wokoło i jak na złość nie było widać śladu marnego sąsiada, który pomógłby tej złośnicy zatargać wszystko na górę. Wiedział, że dziewczyna mieszka na czwartym piętrze, a w jej bloku nie ma windy. Nie wyobrażał sobie, jak miałaby sobie z tym sama poradzić. Znowu głośno westchnął, zamknął samochód i ruszył w jej kierunku.

Co kilka metrów podciągała po jednej walizce. Wracała właśnie po tę bez kółka, gdy prawie się z nim zderzyła.

– Daj to – powiedział i bez wysiłku odebrał od niej bagaż.

Na drugie ramię założył sobie plecak ze stelażem, a przed nią postawił niewielką sportową torbę.

– Nie trzeba, dam sobie radę – odrzekła buńczucznie, ale w jej głosie było już mniej wrogości.

– Jasne – odpowiedział, nie zatrzymując się. – Nie wiem, co do mnie masz, ale cokolwiek to jest, powstrzymaj się do czasu, aż się rozstaniemy za kilka minut – dodał, żeby zawczasu zapobiec kolejnej kłótni.

Sara nie skomentowała jego słów, co przyjął z ulgą. Słyszał za sobą jej ciężki oddech i już miał otwierać usta, żeby rzucić uwagę na temat jej kiepskiej kondycji, ale postanowił zachować ją dla siebie. Chyba trochę się bał.

Postawił toboły pod drzwiami, przejechał ręką po włosach i zanim zdołał się z nią pożegnać, drzwi mieszkania nagle się otworzyły. Stanęła w nich Asia, starsza siostra Sary. Na jego widok rozdziawiła nieelegancko usta. Po chwili uśmiechnęła się zalotnie, całkowicie ignorując fakt, że jej rodzona siostra właśnie wróciła na łono rodziny.

– Zejdź mi z drogi. – Sara przecisnęła się obok niej w drzwiach.

– Ej, co ty wyprawiasz? – odkrzyknęła Aśka, ale po chwili cała jej uwaga na powrót zwróciła się ku Pawłowi.

Pamiętał Aśkę ze szkoły. Była od niego chyba dwa lata młodsza. Równie atrakcyjna, co Sara, ale bez tego nieuchwytnego czegoś, co zawsze intrygowało go w skrzypaczce. No i z tego, co pamiętał, Aśka należała do lasek, którym wiatr zbyt mocno hulał pomiędzy uszami.

– Cześć – przywitał się z dziewczyną.

Ta rozpromieniła się, jakby wręczono jej jakiś medal. W tym samym czasie Sara wróciła po resztę swojego dobytku, przy tym dość agresywnymi ruchami odepchnęła z drogi siostrę.

– Dzięki – krzyknęła do niego w korytarzu i zniknęła gdzieś w czeluściach ciemnego mieszkania.

– Sorry za nią. – Aśka machnęła ręką za siebie. – Ma kiepski okres, chłopak ją rzucił – dodała konspiracyjnym głosem. – A tak w ogóle, to co tutaj robisz? Wieki cię nie widziałam. – Uśmiechnęła się i założyła ręce na piersiach.

Paweł, przytłoczony zbyt dużą ilością informacji, po prostu wzruszył ramionami.

– Podrzuciłem Sarę z dworca – wyjaśnił krótko, chociaż chciał dodać: „bo jej rodzona siostra się nie pokwapiła, żeby pomóc”, ale się powstrzymał. – Na mnie już czas. Na razie – dodał i zanim Aśka zdołała cokolwiek odpowiedzieć, zbiegł pospiesznie schodami.

SARA

– Ej, jak to się stało, że Paweł stał się twoim tragarzem? – To było pierwsze pytanie, jakie zadała jej Aśka, gdy zamknęła za nim drzwi.

Przystanęła w drzwiach jej pokoju i oparła się biodrem o futrynę.

Sara nie mogła wyjść ze zdumienia nad jej zachowaniem sprzed chwili. Zamiast w jakikolwiek sposób się z nią przywitać, zaczęła trzepotać rzęsami do kolesia, który spał chyba z połową miasta. Poczuła ukłucie zawodu, chociaż powinna wiedzieć, że jest dla siostry jedynie zapychaczem czasu i chłopcem na posyłki. Wyłącznie tym, pomyślała gorzko.

– Tylko to cię interesuje? – zapytała. – Jakiś fagas, a nie fakt, że przez ciebie musiałam taszczyć się z tym wszystkim aż z Wrocławia? – Sara była tak poirytowana, że zamierzała wyładować na siostrze całą swoją złość i frustrację.

– Jezu, ale jesteś drażliwa. Wiesz dobrze, dlaczego nie mogłam po ciebie przyjechać – odfuknęła Aśka. – Bartek mnie wkurwił i co miałam zrobić? Błagać go o samochód? Tego byś chciała? Żebym się przed nim płaszczyła?

Jak zwykle odpowiadała atakiem i próbowała wpędzić siostrę w poczucie winy. Dyskusja z nią nie miała najmniejszego sensu. Sara już dawno postanowiła nie reagować na jej zaczepki. Raz na zawsze pozbyła się naiwności i przestała się łudzić, że Aśka kiedyś się zmieni.

– Mam w dupie ciebie i twojego Bartka. A teraz zostaw mnie w spokoju, bo muszę się rozpakować – zakomunikowała rozsierdzona.

Niemal siłą wypchnęła siostrę z pokoju i zamknęła za nią drzwi. Spokój i odpoczynek. Potrzebowała tylko tego. I jeszcze jedzenia. Była okropnie głodna i dopiero teraz to do niej dotarło.

Kończyła robić kanapki, gdy zadzwonił jej telefon. Wcześniej dzwonił tata, żeby dowiedzieć się, czy w całości dotarła do domu. Sara przemilczała szereg zdarzeń, które zmieniły jej podróż w dramat. Rodzice i tak mieli za dużo na głowie, nie potrzebowali dodatkowych zmartwień.

Tym razem na wyświetlaczu pojawiło się imię Kamili. Sara powstrzymała odruch, aby natychmiast odebrać. Obawiała się, że Paweł wygadał się przed siostrą o ich absurdalnej kłótni w samochodzie. Teraz, kiedy emocje opadły, było jej zwyczajnie wstyd za swoje zachowanie. Owszem, nadal nie znosiła Pawła, ale wiedziała, że zamiast okazać mu uprzejmą obojętność, zaprezentowała się jako zwykła histeryczka. Sama siebie nie poznawała. Nie była osobą kłótliwą, a już tym bardziej skłonną do agresji, ale w jego towarzystwie puściły jej wszystkie hamulce.

Dwuznaczne żarciki i aroganckie uśmieszki dołożyły do pieca. Mimo wszystko nie powinna była go prowokować, tylko zamknąć gębę na kłódkę i ze spokojem znosić jego insynuacje. W końcu to on zrobił jej przysługę, a nie na odwrót. Przygryzła mocno wargę i po kilku sekundach wahania zdecydowała się odebrać telefon od przyjaciółki. Zamknęła oczy, nastawiając się na reprymendę albo prośbę o wyjaśnienie zdarzenia.

– I jak tam? Dotarłaś cała i zdrowa? – usłyszała ciepły głos Kamili.

– Tak. Ale padnięta, jak koń po Wielkiej Pardubickiej. – Sara odetchnęła z ulgą.

Najwidoczniej Paweł nie doniósł Kamili o zajściu. Na razie.

– Domyślam się – odrzekła współczująco przyjaciółka. – W takim razie nie zatrzymuję cię. Chciałam tylko wiedzieć, czy Paweł należycie wykonał swoje zadanie – poinformowała.

Aż nadto, pomyślała z ironią Sara.

– Owszem. Wykonał. Podziękuj mu ode mnie – powiedziała, a na wspomnienie swojego dziecinnego zachowania skrzywiła się.

Pożegnały się i Sara zabrała się za kanapki. Poczuła olbrzymią ulgę i radość z perspektywy spędzenia dwóch miesięcy w domu. Tęskniła za rodzicami, nawet za tą głupią gęsią Aśką. Udało jej się zdać egzaminy w terminie zerowym, dzięki czemu będzie mogła zostać w domowych pieleszach trochę dłużej. Lubiła studenckie życie i od pierwszego wejrzenia zakochała się we Wrocławiu, ale potrzebowała naładować baterie. Jednak najbardziej chciała wyleczyć się z zawodu i przeboleć zakończenie związku, który rozpadł się ponad dwa miesiące temu.

Na wspomnienie Damiana jej serce ściskało się boleśnie. To nie było miłe rozstanie. Bardziej tyrada pretensji i żalów, na które Sara nie była przygotowana. To Damian z nią zerwał, ale na końcu ostatniej rozmowy poczuła się tak, jakby to ona porzuciła jego. Facet tak pokierował rozmową, że postronny obserwator wziąłby jego stronę i za wszystko obwinił Sarę. Według Damiana to właśnie ona nie umiała się zaangażować i to ona poświęcała zbyt wiele czasu swojej muzycznej pasji, zaniedbując ich związek.

Być może Damian miał rację. Być może oddalała się od niego i zbyt szybko się poddała, ale czy można było ją za to winić? Sara miała dopiero dwadzieścia dwa lata. Dlaczego miała rezygnować z siebie na rzecz trwającego sześć miesięcy związku? Zależało jej na Damianie. Nawet bardzo, ale czy to oznaczało, że po każdych zajęciach miała gnać na złamanie karku do jego mieszkania, które wynajmował z kumplami, i aż do późnego wieczora wpatrywać się tępo w telewizor? Bo właśnie tak według Damiana wyglądało „spędzanie razem czasu”. I jeszcze na gotowaniu przez nią obiadu, który w wielu przypadkach był w całości pochłaniany przez jego kumpli. Tego od niej oczekiwał?

Próbowała go wyciągać z domu. Wymyślała przeróżne imprezy, koncerty czy choćby zwykłe kino, ale on zawsze był zbyt zmęczony albo zajęty. Nie miał czasu ani ochoty nawet na zwykłe spacery. Uświadomiła sobie wtedy, że Damian jest po prostu leniwy. Wcześniej tego nie widziała, bo na początku każdego związku obie strony starają się wypaść przed sobą jak najlepiej. Kiedy opadają emocje i pierwsze uniesienia, człowiek pokazuje swoją prawdziwą stronę. Ujawniają się wstydliwe tajemnice, a ukrywanie swoich wad staje się męczące. Gdy rezygnujemy ze lśniącej fasady, egoistycznie wychodzimy z założenia, że druga osoba powinna zaakceptować nas takimi, jakimi jesteśmy. Ale czy to uczciwe?

Sara czuła się zmęczona takim trybem życia. Z natury była osobą żywiołową, ciągle gdzieś ją gnało, a przy Damianie zaczynała się dusić. Łapała się nawet na tym, że wymyśla przeróżne wymówki, aby tylko nie musieć się z nim spotykać. To nie był dobry znak. Damian także go rozpoznał, bo nie był głupim chłopakiem. Spotkali się któregoś dnia i podczas jednej, ale burzliwej, rozmowy zakończyli półroczny związek. Tak po prostu.

Pomimo smutku i ukłucia żalu na to wspomnienie czuła coraz większą ulgę. Raniące słowa Damiana także zaczynały tracić swoje toksyczne właściwości. Każdego dnia Sara czuła się lepiej z decyzją, którą Damian podjął za nich oboje. Prędzej czy później i tak doszłoby do rozstania. Stało się dla niej jasne jak słońce, że go nie kocha. Nigdy nie kochała i istniało duże prawdopodobieństwo, że to by się nigdy nie zmieniło.

Spokojniejsza i w o wiele lepszym humorze rzuciła się na swoje łóżko. Zasnęła niemal natychmiast.

*

Obudziła się, gdy usłyszała przytłumiony dźwięk, który dochodził z kuchni. Muzyka. Głośna muzyka. Aśka, pomyślała zrezygnowana. Przewróciła się na drugi bok, żeby wymacać telefon, który wsunęła pod poduszkę. Zegar na wyświetlaczu wskazywał za piętnaście dziesiątą.

Nie spieszyło jej się z wstawaniem. Leżała w ciepłej pościeli i ogarniała spojrzeniem pokój, w którym spędziła tyle dobrych lat. Dopiero teraz zauważyła, że czas dokonuje zniszczeń w tym pomieszczeniu. Domy, tak jak ludzie, gdy są opuszczone, niszczeją. Tyczy się to również pokojów. Pod jej nieobecność nikt tu nie mieszka. Owszem, mama dba o czystość, ale nie jest w stanie tchnąć w to miejsce życia.

Meble z lakierowanej sklejki zaczynały pękać przy zawiasach. Biurko, wciąż zastawione zdjęciami i bibelotami, pokryte było siateczką zadrapań. W kącie pokoju, tuż przy drzwiach, pękała ściana. Fioletowy dywan o długim włosiu także nie prezentował się dobrze. Stracił wiele frędzli, a te, które pozostały, wyglądały jak zwiędła trwa.

Zrobiło jej się smutno, bo wszystko to było częścią jej samej. To był jej azyl. Miejsce, w którym ukrywała smutki, tłumiła radość i oddawała się swojej największej pasji – grze na skrzypcach.

Przyszło jej do głowy, że przecież przez najbliższe dwa miesiące może odświeżyć swój pokój. Nie będzie w stanie dokonać tu wielkich napraw czy zmian, ale postara się coś w nim zmienić. Nie pozwoli mu zniszczeć.

W momencie, w którym zdecydowała się postawić nogi na podłodze, usłyszała sygnał przychodzącej wiadomości na Facebooku. Nadawcą była Kamila, która przesłała jej jakiś plik. Sara otworzyła załącznik. Po chwili na wyświetlaczu pojawił się plakat, informujący o zbliżającej się w mieście imprezie. Na granatowym tle, które przedstawiało rozgwieżdżone niebo, odcinał się żółty napis „Noc Kupały”.

Sara podniosła w konsternacji brwi, a potem odpowiedziała przyjaciółce:

Raz jeszcze przyjrzała się plakatowi. Głosił on, że nad lokalnym zbiornikiem wodnym, zwanym szumnie Jeziorem Łez, gdzie władze miasta co roku w noc świętojańską organizowały sobótkę, odbędzie się impreza. Zapowiadano ognisko, puszczanie wianków, koncert plenerowy jakiegoś nieznanego zespołu rockowego, ogródki piwne i tańce, hulanki, swawole.

Juhu, ale biba, pomyślała złośliwie.

Nie miała nic przeciwko lokalnym imprezom. Wręcz przeciwnie, były dość sympatyczne, ale tego typu wieczorne spędy mogły skończyć się tylko w jeden możliwy sposób: bezrozumnym alkoholizowaniem się do stanu nieużywalności. Tanie, chrzczone piwo przyciągało najgorszy element.

Sara nie miała pojęcia, co jej przyjaciółka widziała ekscytującego w tej imprezie.

Sara wywróciła oczami, ale też się roześmiała.

Sara zaśmiała się. Tak, już nigdy nie powrócą czasy, gdy pytanie o lody nie będzie się kojarzyło dwuznacznie.

Pożegnały się i Sara od razu poczuła się lepiej z perspektywą spędzenia dnia na rozmowie z Kamilą i jedzeniu najlepszych lodów w mieście.

Stand by me

Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-177-0

© Agata Czykierda-Grabowska i Wydawnictwo Novae Res 2018

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Wioletta Cyrulik

KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski, Małgorzata Szymańska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

WYDAWNICTWO NOVAE RES

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.