Moja twórcza melancholia i niekończące się żale…

Z powagą i sarkazmem

1. Poniedziałek, nie trawię…

Była niedziela – zwykły, nudny, popieprzony dzień.

Nie wiem, ile już z nią nie byłem, tydzień, może dwa miesiące. To bez znaczenia. Życie musi toczyć się dalej, a ja z dnia na dzień coraz szybciej umierałem w tym stęchłym miasteczku, gdzie latarnie gasną o godzinie dwudziestej czwartej, a ja wtedy właśnie chciałem, kurwa, zacząć żyć! Przeprowadziliśmy się z rodzicami do tego miasteczka parę lat temu. Mieszkałem tu, niby żyłem (tak twierdzili pobliscy mieszkańcy). Znajdowałem się jak na razie w fazie dojrzewania, dojrzewania emocjonalnego (nie mylić z fizycznym, tutaj nic do zarzucenia sobie nie mam), mój wiek osiągnął dopiero jedną trzecią fazy księżyca i wszystko wskazywało na to, że kolejna faza szybko nie nastąpi. O tym będzie mowa później, najpierw wróćmy na chwilę do przeszłości. Do pewnej znaczącej, szczeniackiej przeszłości.

Z Kaśką, bo to o niej mowa, było jak z zabawą na rollercoasterze, czyli rzygać się chciało od tej prędkości. To była nimfomanka! Lubiła ostrą jazdę, nie samochodem oczywiście. Wyścigiem dla niej często była jazda na mym ciele. Lubiła to, nie powiem. Nie miały dla niej znaczenia miejsce i czas, dlatego często wybieraliśmy moją odrapaną hondę civic. Oprócz tego, czyli paru godzin seksu, rock'n'rolla i robienia ze swoim ciałem magicznych rzeczy niczym David Copperfield, nastąpiły nasze ulubione awantury o byle co. Wybraliśmy sobie kilka kłótni, których już nie powtórzymy, ale to był tylko pretekst do dostarczenia okazji do nowych sprzeczek. Nasze kłótnie w dużej mierze opierały się na zazdrości i wypominaniu przeszłości, ponieważ oboje mieliśmy coś za uszami, co ciągle przeszkadzało nam żyć normalnie, jak cywilizowane pary. Żyć w szczęściu. Zależy, co rozumiecie pod pojęciem szczęścia. Kaśka była szczęśliwa, jeśli na dwie kłótnie przypadało jedno bzykanko. Najczęściej mi się to podobało, kłótnie były ostre, ale i potem, co nieuniknione, taki sam seks. Po paru tygodniach stało się to nie tyle zbyt przyjemne dla moich zmysłów, ile uciążliwe. Pomyślcie sobie, że wkładacie swoje mieczyki do pochwy z papieru ściernego, którym można zarysować stal, a co dopiero cenną część ciała. Nasz związek był przepełniony wiecznie towarzyszącym nam sarkazmem. Osobiście bardzo mi się to podobało, ponieważ zawsze robiliśmy tak, aby było nam źle, ale i tak dobrze bawiliśmy się ze sobą. Inne pary brały nas za wzór do naśladowania. Nic bardziej mylnego.

Byliśmy ze sobą długo, nigdy nie liczyłem ile. Nie uznaję uroczystych dat rocznicowych. Był to długi, szalony czas mego życia. Historia z tą wariatką zaczęła się w gimnazjum. Uczęszczałem do pierwszej klasy, ona do trzeciej. Wiem, zabrzmi to szczeniacko, ale właściwie już wtedy jako dzieciaki w podstawówce potrafiliśmy się kłócić. Na przykład o to, kto komu jakie kredki zabrał. Ale od takich kłótni zaczęło się nasze życie, aż przerodziło się to w związek, który właściwie był jedną wielką awanturą, często z użyciem niebezpiecznych narzędzi. Raniliśmy się nawzajem bardzo często, wypominaliśmy wszystko to, co leżało na wątrobie, doprowadzało to do łez, ran, a potem – wyrzutów sumienia. I tak w kółko. Jakimś cudem, albo przez dowcip losu, mimo ciągłego darcia kotów nasz związek przetrwał jakiś czas i na pierwszego listopada – w Święto Zmarłych – nadal byliśmy razem. Żadne z nas nie chciało wyjeżdżać, spędzać tego dnia z rodziną i gapić się przez cały dzień na ponurych ludzi otaczających groby ze wszystkich stron świata. W zamian zaplanowaliśmy długi Dzień Bożej Nieczystości i zamiast smucić się, jak większość rodaków, postanowiliśmy ani razu nie powiedzieć „dziękuję” i pieprzyć się, ile wlezie, w najbardziej tandetnym apartamencie dla młodych par, jakim był mój pokój cztery na cztery.

Wstaliśmy po dziewiątej, dla nas było to jeszcze wczesne rano, więc nieodświeżeni, pachnący jeszcze wczorajszymi papierosami i alkoholem, rozpoczęliśmy realizację naszego planu DBN od szybkiego numerka na sprostowanie własnych, wyjątkowo nieczystych wyobraźni.

– Może wstaniemy i zjemy to coś, co dla nas nazywa się śniadaniem, a dla innych już obiadem?

– A po co, ogierze? – odparła jękliwym głosem, tak jakby jeszcze była w fazie orgazmu końcowego.

Pomyślałem sobie: „Czyżby ten numerek był jednym z lepszych, które zrobiłem?”.

– Trochę zgłodniałem od wczorajszego popołudnia.

– No, dobra, ważniaku – powiedziała, klepiąc mnie w tyłek, gdy wstawałem.

– A to z jakiej okazji? – zapytałem zdziwiony.

– Zachęta na następny raz.

Na śniadanie spaliliśmy dwa papierosy i wypiliśmy dość mocne kawy, żeby mieć siły na późniejsze ekscesy. Potem Kaśka sięgnęła do kieszonki mojej marynarki leżącej na podłodze w moim pokoju. Niczym nie przypominała markowej rzeczy od Armaniego. Cały ranek myślałem, że to tylko szmata do obsikiwania dla mojego kota, bardziej przypominającego Garfielda niż zwykłego kocura. Chodzi oczywiście o jego zapał do łapania myszy i chodzenia „swoimi ścieżkami”. Wyciągnęła coś na wzór ketonalu – małą, niebieską pigułkę. Nie miałem zielonego pojęcia, że była w mojej kieszeni. Ciekawe, co mam w spodniach.

– Chcesz też? – zapytała z iskierkami w oczach, tak jakby trzymała tysiąc dolarów.

– Nie, dziękuję – odparłem, broniąc się wymówką, że zaczęła mnie boleć głowa.

Nie pomyślałem, że to będzie tylko pretekst do dalszego częstowania magiczną pigułką.

– No, weź tak jak ja, przestanie cię boleć i będziesz mógł dalej robić to, co umiesz najlepiej.

Po jej słowach od razu mi drgnął. Mam nadzieję, że nie chodziło jej o gotowanie. Tylko dlaczego mówiła to po tym, jak połknęła błękitną mieszankę?

– Wolę bez – odparłem głupkowatym żartem z reklamy dla idiotów.

To był koniec. Od tego momentu czas biegł w rytmie Błękitnej Laguny. Tak nazywała się ta substancja. Jej nazwa bardziej przypominała mi film z lat dziewięćdziesiątych i nagą Millę Jovovich niż nazwę nowego narkotyku. Jeśli chodzi o Millę, to była znacznie lepsza. Podeszła do mnie i jedną ręką mocno chwyciła mojego kutasa, który i tak był już nabrzmiały. Zaczęła go delikatnie masować. Rozchyliłem jej stanik i na kuchennym stole szybko odnaleźliśmy zagubiony rytm. Skończyliśmy szybko, nie wiem, czy to przez moje podniecenie, czy działanie BL. Kaśka łyknęła kolejną tabletkę i poszła pod prysznic.

Miałem trochę czasu, żeby ogarnąć ten cały burdel i coś zjeść, przecież samą „miłością” człowiek nie żyje. Kasia zaplanowała już, co będziemy robić tego, jak na pierwszego listopada słonecznego, dnia. Zaczęliśmy od spaceru. Jej zachowanie było nad podziw śmieszne i jednocześnie urocze. Mogłoby być tak zawsze, gdyby nie to, że była pod wpływem BL.

Znani byliśmy z tego, że jesteśmy kinomanami i do kina jeździliśmy częściej niż do kościoła, nawet nasz pierwszy raz odbył się w kinie przy filmie Uwierz w ducha, więc po spacerze urządziliśmy seans filmowy. Widziałem Sida i Nancy piętnaście razy. W przeciwieństwie do tego, co sobie zapewne myślicie, nie jestem jakimś wielkim fanem tego tytułu. Jasne, to dobry film, historia miłosna, która pokazuje, jakie to wszystko głupie i pokręcone. Chora miłość, która prowadzi jedynie do tragedii i cierpienia. Ale nie dlatego oglądałem to piętnaście razy. Był to jedyny film, jaki miała K. i jaki chciała oglądać. Pewnie od patrzenia na zbuntowanego, młodego Gary'ego Oldmana robiło jej się mokro. Zwykle też byliśmy zbyt leniwi, najebani lub napaleni, żeby pójść do wypożyczalni. Nasza seksualna odyseja zaczynała już dawać się we znaki, zwłaszcza mojej męskości. Wchodząc w wilgotną myszkę Kaśki, miałem wrażenie, jakbym szorował po tarczy szlifierki. Powiedziałem jej to, gdy po projekcji rozpięła mi spodnie, zapewne w celu zrobienia loda.

– Nie, to nie! Spierdalaj ode mnie! – odparła, szarpnięciem zapinając rozporek.

Szybko ruszyła w stronę drzwi i wyszła. Jej chód zamienił się w sprint. Pobiegłem za nią, być może nie chciała rzucić się pod samochód, ale była pod wpływem owej niebieskiej substancji, więc wszystko mogło się zdarzyć. Chwyciłem ją za rękę.

– Co jest, kurwa? Kasia!

Moje męstwo spotkało się z zapłatą w postaci kopa w krok. Już myślałem, że raz na zawsze pozbyłem się nadziei na potomstwo z kopią moich danych.

– Wszystko w porządku! – krzyknąłem w stronę przypadkowych osób. – Ona bierze leki.

– Zostaw mnie, pieprzony egoisto!

– Wróć do domu, źle mnie zrozumiałaś.

Droga powrotna minęła w milczeniu. Chciałem chwycić ją za rękę, ale za każdym razem odtrącała mnie. Przez resztę dnia leżała na łóżku, oglądając w kółko te same programy kulinarne, a ja jak zwykle włączyłem sobie następny tandetny film, który do historii światowego kina wnosił tyle, co rozwolnienie po imprezie.

– Jeśli się tak podnieciłaś, to walnij sobie z palca, nie krępuj się – powiedziałem.

– Pojęłam tę aluzję, kiedy kazałeś mi spadać.

Nie pamiętam, jakie jeszcze słowa padły tamtej nocy. Z dzisiejszego punktu widzenia przebiegło to w spokojny sposób, nawet spaliśmy koło siebie, nie mówię, że razem, choć gdy się przebudziłem następnego ranka, napotkałem jej przećpane spojrzenie, co wskazywało, że nie spała bite dwie doby.

– Ale daliśmy czadu, co?

To nie była nasza najgorsza kłótnia, ale dała nam do myślenia, a raczej mnie, żebym następnym razem pozwolił jej kontynuować bądź łagodniej jej to oznajmił.

– Ale wzrok! Od niego cierpną mi jądra! – odparłem, wskazując na swój krok. – Jeśli będę strzelał ślepakami, to może być zażarta walka o pierwsze miejsce w naszych kłótniach.

– Daj, sprawdzę, jak bardzo – powiedziała, łapiąc mnie za mosznę.

Próba seksu na poranną zgodę została przerwana w najlepszym momencie przez kiepski stan mojego cennego krocza. Postanowiłem to K. wynagrodzić i zaspokoić ją w inny sposób. Mój pokój zaczął nam przypominać o przeszłości, a żeby nie doszło do następnego spięcia, szybko ubraliśmy się, zapakowaliśmy się do hondy i ruszyliśmy ku zachodzącemu słońcu, a w sprostowaniu pojechaliśmy do jej rodziców na zakończenie weekendu.

– Skąd ty w ogóle bierzesz te pigułki? Jakim cudem znalazły się w mojej marynarce? – zapytałem.

– Od Siwego.

– Co? A gdzie, kurwa, na ostatniej imprezie był Siwy?

– To ty nie wiesz? – odparła.

Bardzo lubiłem to zdanie, to była zawsze jej odpowiedź na wszystkie moje pytania.

– Siwy. Ten twój kumpel, który wabi się jak pies moich sąsiadów?

Jeśli mam być szczery, to nie lubiłem żadnych znajomych K., a Siwego to już szczególnie. Ona odpłacała mi tym samym wobec moich znajomych. Żadne z nas nie chciało nigdy odpuścić. Umiała mi zaleźć za skórę, zwłaszcza kiedy pokazywała, jak bardzo cenni są jej znajomi, pseudoprzyjaciele, którzy obrabiali jej tyłek za każdym razem, kiedy się odwróciła. Ona twierdziła co innego, a od tematu przyjaciół błyskawicznie przedostaliśmy się do kłótni o nasze przeszłości. Wiecie, Kaśka była ode mnie starsza o ponad dwa lata, ale jej przygody z facetami czyniły ją bardziej doświadczoną stroną w naszym związku. Czułem się przez to jak byle nowicjusz w świecie pornobiznesu.

– Czego ty chcesz od niego? – odparła, napinając już mięśnie do walki. Byłem na tyle głupi, że podjąłem wyzwanie.

– Od niego? Nie bądź śmieszna. Pseudoprzyjaciele zbytnio mnie nie interesują. Jebać go!

Jej reakcja była natychmiastowa, skuteczna i niemal zabójcza dla nas dwojga. Złapała za kierownicę tak, jakby chciała spowodować wypadek. Gdy desperacko obróciłem kierownicę w drugą stronę i zatrzymałem samochód, zaczęła mnie bić po twarzy i po każdym odsłoniętym centymetrze ciała. Biła mocno, to chyba znowu skutek uboczny BL. Zatrzymaliśmy się na szczęście niedaleko jej domu, unikając wypadku, ale i tak każdy kierowca zastygł w szoku, gdy zobaczył akcję niczym z Wojny państwa Rose.

W ciszy i bezruchu siedzieliśmy w samochodzie stojącym na środku jezdni. W głowie kotłowały mi się tysiące myśli, na czoło wysuwała się jedna:

– Co, do kurwy nędzy, jest z nami nie tak?

Nastąpiła chwila ciszy, dopóki Kaśka nie wyskoczyła z niskiego fotela hondy szybciej niż z pociągu i pędząc wprost pod następne samochody, przemierzyła paręnaście metrów, uciekając i krzycząc tylko: „Zostaw mnie!”. Ze złości uderzyłem w kierownicę i zanim wydostałem się z gąszcza pasów, niby bezpieczeństwa, ona zdążyła bardzo się oddalić. Pomyślicie: „Trzeba było uruchomić samochód i pojechać za nią”. Wszystko byłoby dobrze, gdyby tylko chciał zapalić. Ze wszystkich dni wybrał sobie akurat dzisiejszy do odmówienia posłuszeństwa. Powiedziałem: „koniec”, miałem dobre powody ku temu, żeby ją tu zostawić. W końcu na haju wróci do domu, pełna złości i kwasu, może nigdy mi nie wybaczy, ale jebać to. Tym razem nasz związek był skończony.

Uderzyłem w kierownicę jeszcze kilka razy. Myślałem o wszystkim i o niczym. Przeklinałem cały wszechświat i wszystkich ludzi, siebie samego w szczególności. Wreszcie podążyłem za K., ale jej gościnność już nie była taka jak zawsze. Drzwi jej domu były zamknięte. Pukałem i krzyczałem, że to chore i złe, ale nikt nie otworzył. Po chwili dobiegł mnie ze spodni dźwięk mojej nokii, dźwięk wiadomości. Tak, to krótka, ale bardzo łatwa do zrozumienia wiadomość od K.: „Nigdy nie byłam szczęśliwa, a ty zawsze byłeś dla mnie nikim! Spadaj, śmieciu!”.

Silny ból w sercu uświadomił mi, jak bardzo pomyliłem się co do planów na przyszłość. Wiadomość skasowałem jako koniec, a początek czegoś nowego. Wróciłem do samochodu. Krwawiłem łzami pełnymi rozpaczy, odpaliłem czarnulę i patrząc w ciemnoszare niebo, ruszyłem w drogę.

2. Wtorek, też nie lubię…

Okres szkoły średniej minął tak szybko, jakbym oglądał jeden z odcinków Beverly Hills 90210, a to były śmieszne, czasem żałosne cztery lata mojego życia. Papieroski, imprezy, często zakrapiane dużymi ilościami wyborowej, dragi, niezobowiązujący seks z dość (czasami) atrakcyjnymi paniami, niekiedy szkoła, bo w końcu chciałem zrobić na złość moim staruszkom i zdobyć jakiś zawód. Choć pracować w nim nie było mi pisane. Z początku nowi kumple, koleżanki, wielkie przyjaźnie, a teraz nikt o nikim nie słyszy. Tak jest zawsze, bo co tu dużo mówić, coś się kończy, coś się zaczyna. Co działo się na Wspaniałej, ulicy o nazwie niemającej nic wspólnego z walorami tej szkoły, gdzie zawsze po brudnym chodniku z papieroskiem w ręku kroczyły ładniejsze istoty tego świata? Podążały do szkoły na trzecią lekcję, nie wiedząc nawet, co to za przedmiot. Wspominam o tym, ponieważ to był jeden z ważniejszych powodów, dla których warto było spędzić te nieraz nudne tygodnie.

Pierwsza klasa. Oj, tu była szatynka o cudownej trójeczce z przodu, o chęciach jak u dorosłego, ale z rozumem półrocznego dziecka. I staram się bardzo przypomnieć sobie, ale imienia nie pamiętam, za to w głowie pozostał mi obraz jej uśmiechu, bo to był jej cenny atut, który zapamiętałem dobrze. Nasz romansik trwał może miesiąc, nie wiem, ale powiem tak: bawiliśmy się dobrze, jak to na dzieci kwiaty przystało. Lubiła ostre imprezy i towarzystwo płci męskiej, więc długo nie musiałem czekać na zdradę. I to jeszcze z kim? Wiedziałem, że makaroniarze są przystojni, ale to był facet, który może i był z pochodzenia Włochem, podobno miał bujne, czarne włochy na klacie, jednak nie wyglądał, jakby do obiadu pijał dobrej jakości winko z południowej Sycylii. Tak to się szybko zaczęło i skończyło jeszcze szybciej.

W drugiej klasie moje życie przypominało wojnę w Wietnamie za sprawą wyżej wspomnianej Kasi, która doprowadzała albo do skrajnego wyczerpania nerwowego, albo do najszczęśliwszych momentów w moim życiu. Kilkakrotny powrót do tej samej rzeki nauczył mnie, że lepiej obudzić się rano, czując się niezręcznie, niż samotnie spędzić noc, oraz że życie na krawędzi smutku i radości jest warte wiele, ale wszystko ma swoją granicę. Granicę wytrzymałości miał właśnie ten związek, w którym awantury były przyczyną częstszych rozstań i powrotów. Tym razem było to już na dobre to pierwsze – rozstanie.

Trzeciej klasy nie pamiętam, ale to dlatego, że częściej chodziłem pijany lub napalony, niż zmierzałem do ośrodka, który tylko z nazwy przypominał szkołę.

Klasa maturalna dała mi trochę do namysłu nad tym, co chcę robić w życiu, i mówię wam, że myślałem dużo, ale w tym podłym świecie nie ma niczego, co mógłbym robić i co by mi sprawiało choć trochę radości. Interesowały mnie jedynie dwie rzeczy: kino (w całym tego słowa znaczeniu) oraz kobiety – to dość obszerny temat, którego rozwinięcie znajdziecie dalej.

Z tych wszystkich rzeczy kino pozostało moją pasją do dziś, a kobiety to jedyny punkt, który udało mi się w pewnym sensie osiągnąć.

Tutaj, w tym katolicko-zaściankowym kraju, ludzie dzielą się na innych i bardziej innych. Ja należę do tych drugich, ponieważ jako jeden z niewielu pragnąłem być bardzo szczęśliwym gościem, dlatego od początku mierzyłem wysoko, ale to nie oznacza, że trafiłem tam, gdzie chciałem. Wspominam o tym, bo czwarta klasa odwróciła moje życie do góry nogami i sprowadziła mnie do punktu wyjścia.

Kolejny już, dziewiętnasty, wrzesień w moim życiu, a już na początku roku szkolnego moje serce przestało na kilka minut bić. A to wszystko za sprawą tajemniczego anioła, zjawy, którą pewnego ranka w drodze do szkoły ujrzałem moimi zmęczonymi oczami. Myślałem, że śniłem, że mi się przywidziało, że to tylko kolejny z moich fantazyjnych snów, ale jednak te chwile okazały się najpiękniejszą rzeczywistością w moim życiu, którą co dzień mijałem. Nie wiedziałem, co robić. Gdy przechodziła obok, stawałem się słupem, który tylko stoi na baczność i nie potrafi nic zrobić, jest wbity w ziemię. Kiedy ją widziałem, czy to w drodze do szkoły, czy ze szkoły, za każdym razem wyglądała zjawiskowo.

Wydawała się niska, ale dla mnie jej wzrost był wprost idealny, żebym mógł ją objąć rękoma tak, żeby nie było jej zimno. Jej włosy były ciemnozłociste, niczym niebo po zachodzie słońca w słoneczny, czerwcowy dzień. Oczy tak duże i brązowe jak jaskinia, której końca nie widzisz. Piękne i tajemnicze, z których biła wrażliwość, a przecież to jest jedna z najlepszych cech u kobiet. Twarz miała smukłą, idealną, dopasowaną do figury, sprawiającą, że stawało mi nie tylko serce. Brzmi to jak opis filmu dla dorosłych z lat osiemdziesiątych, ale przecież w końcu jestem, jeśli dobrze pamiętam, stuprocentowym, heteroseksualnym facetem. Jej usta sprawiały, że marzyłem o jej pocałunkach. Były tak zmysłowe, że za każdym razem, kiedy tylko nimi poruszyła, delikatnie oblizując językiem wargi, moje usta marzyły, żeby być tym językiem. Mój wzrok schodził niżej, do szyi, smukłej i tak samo pociągającej jak znajdujące się nieco niżej piersi. Tutaj, będąc typowym facetem, powinienem powiedzieć o nich najwięcej, ale tak nie zrobię, ponieważ ile bym na ich temat nie mówił, i tak nie znajdę odpowiedniego słowa, żeby opisać, jak cudownie wyglądały w jej białej jedwabnej bluzeczce od Versace. W sam raz dopasowany stanik podkreślał idealne, jędrne piersi, które, mówiąc szczerze, często przyciągały mój nikczemny wzrok. Wspomnę o jej talii i zgrabnej figurze, podkreślającej jej cudowną urodę, urodę anioła, dla którego poruszyłbym niebo, żeby tylko spadł w moje ramiona. Niestety jednak przez długi czas moja nieśmiałość wygrywała nade mną bezkarnie.

Po raz pierwszy ponura jesień wydała mi się przyjemną porą roku, w sam raz na zawarcie nowych znajomości, ale długo przymierzałem się, żeby chociaż do niej napisać. A gdy już chciałem to zrobić, zastanawianie się nad każdym wyrazem zajmowało mi godziny.

– Cześć, wolne? – pyta głos jak z reklamy erotycznej, po usłyszeniu którego nie myśli się o niczym innym tylko o tym, żeby kupić reklamowany produkt.

Tak się składało, że spałem jak zwykle w autobusie i moje zaropiałe oczy myślały tylko o tym, żeby odpocząć po zarwanej nocce.

– Tak, proszę – odpowiadam, nie patrząc, kto pyta, zbytnio mnie to nie obchodzi.

Jakieś piętnaście kilometrów snu dalej postanawiam się przebudzić. Przeklinam Boga, że zabrał mi tyle czasu na spanie, kiedy koło mnie siedzi muza mojego niewdzięcznego serca.

Szepczę:

– To ty?

– Czyli kto? – odpowiada, spoglądając na mnie kątem oka.

Jestem na tyle zaspany i zmęczony, że wymyślenie czegoś inteligentnego i śmiesznego sprawia mi ból.

– Dziewczyna z autobusu, tak?

– A ty chłopak z siedzenia obok?

Jej żart wydaje się najśmieszniejszy na świecie. Szybko doprowadzam mój mózg do porządku i dalej rozmowa toczy się miło jak z „kolegą z autobusu”. Autobus jedzie mniej więcej godzinę, a rozmowa z nią wydaje się tak krótka jak podczas szybkiej jazdy metrem, tak że już po pięciu minutach jesteśmy na miejscu, czego żałuję, bo już wtedy chciałem, żeby ta rozmowa trwała całe moje życie. Dużo się o niej dowiedziałem. Ma na imię Nadia. To najbardziej słodkie imię, jakie usłyszało moje serce. Generalnie o sobie mało mówię, ponieważ, jak wiecie, moje życie jest nudne jak dwutysięczny odcinek Mody na sukces. Jest ode mnie o rok młodsza, co sprawia, że czuję, że będę w stanie być dla niej choć trochę męski. Uczęszcza do liceum, jest inteligentna i mądra, co ceniłem najbardziej. Zadaję sobie pytanie: „Czyżbym spotkał ideał, na jaki nie zasługuję?”. Okazało się, że jej wielką pasją jest taniec, wkłada w niego całe swoje serce i wiąże z nim swoją przyszłość.

– A ty tańczysz?

– Taniec to za poważne słowo, można powiedzieć, że jestem pozorantem tańca.

– O! To co pozorujesz?

– Poza staraniem się żyć pozoruję dobry nastrój, żebyś nie uznała mnie za aż takiego głupka, na jakiego wyglądam.

– Zabawne, bo pomyślałam, że jesteś… słodki.

Niemal czuję, jak w mojej głowie zamykają się drzwi, gdy słyszę opinię „słodki”, jak jakiś bezdomny kundel, zamiast „przystojny, tajemniczy nieznajomy”. Tu ponosi mnie fantazja. Nadia obrzuca mnie spojrzeniem, żeby sprawdzić poziom mojego zainteresowania.

– Nudzi cię nasza rozmowa?

Odpowiadam, że nie, i szybko pytam ją o szczegóły jej życia prywatnego, by to udowodnić.

Mieszka w naszym „mieście aniołów” od dwóch lat. Jak twierdzi, przeprowadziła się tutaj, by mieć lepsze szanse na szczęśliwe życie, a tylko doszło jej kłopotów. To jest niewiarygodne, jaką więź z nią czuję, jakbym dobrze ją znał, wiedział, co za chwilę powie. Trenuje taniec, jest tancerką baletową. Przypomina mi Odettę – królewnę zaklętą w najpiękniejszego łabędzia z Jeziora Łabędziego. Bardzo chce spełnić marzenia i zostać sławną tancerką na Broadwayu na nowojorskim Manhattanie. Może to zabrzmieć jak marzenie słodkiej idiotki, ale zapewniam was, że sposobem, w jaki to mówiła, zmotywowałaby najgorszego lenia do realizacji swoich celów. Wszystko przekreślają jej rodzice, którzy są jak ZOMO z lat komunistycznych. Twierdzą, że taniec szybko minie, a ona nie będzie miała co jeść. Dojdzie do tego, że zacznie zarabiać na życie inaczej. I nie chodzi tu o pracę w warzywniaku na rogu. Nie znam rodziców Nadii, ale wnioskuję, że tęsknią za latami osiemdziesiątymi i obywatelem Gierkiem. Opowiada o sobie dość neurotycznie, co wywołuje uśmiech na mojej twarzy i dodaje mi chęci do dalszego słuchania o jej dość łatwo-niełatwym życiu.

– I tak się wkurwiam na nich. Nie żebym traciła wiarę. Nie dam im satysfakcji z tego, że ich gadanie miało jakiś sens – dodaje na zakończenie.

– A ja ci w tym pomogę! – odpieram jak jakiś Herod.

– Rozmowę o mnie uznaję oficjalnie za zamkniętą – mówi. – Twoja kolej.

To kluczowe zdanie było w sam raz, by przypomnieć mi o Kasi.

– Moją opowieść zachowamy na następne spotkanie, OK? Nie żebym nie lubił mówić o sobie, w końcu mam tendencję do ciągłego gadania, jak trudne jest dla mnie gadanie, ale za chwilę wysiadam. Wiesz, siła wyższa – starzy!

– Nie sadzę, by odbyło się ono szybko – odpowiada z lekkim zapachem, „że to jednak nie to”. – Niedługo wyjeżdżam do Francji i szybko nie wrócę.

Moją głowę przepełniają myśli, że jeden ze szczęśliwszych dni będzie zarazem ostatnim.

– A co cię prowadzi do kraju wiecznego romantyzmu i ślimaków?

– Marzenia, a dokładniej wyjazd na pokaz naszej grupy. Może to będzie w końcu jakaś szansa na ten wymarzony Broadway.

– No pewnie! Jedź i pokaż bydlakom z Hollywood, jak się tańczy! – dodaję, po czym wstaję do wyjścia i jednocześnie przeklinam siebie, że to powiedziałem. Już nigdy nie zobaczę N. A jeśli nawet, to pewnie za długi czas pod ramieniem jakiegoś żabojada.

Kiedy się uśmiecha, przypomina mi się ten film z animowanym królikiem, który mówi: „Trzeba na mnie patrzeć i się nie śmiać, i nieraz mnie zrozumieć”.

Ciężko mi to przyszło, ale musiałem powiedzieć:

– No, to do następnego, dziewczyno z autobusu.

– Idziesz do szkoły? – pyta, niezupełnie niewinnie.

– Niestety tak, to znaczy muszę, bo inaczej moi starsi będą mieli następny powód do rozmów przy wigilijnym stole.

– To może damy temat do rozmów i dziś zrobimy następny raz? – odpowiada z entuzjazmem, co dla mnie jest wystarczającym miodem na całe zło tego świata.

– Bardzo lubię dawać ludziom, a zwłaszcza moim rodzicom, tematy do rozmów, to jest jedno z moich ulubionych zajęć – mówię. Po chwili wysiadamy i zmierzamy przed siebie, nie mając żadnych planów na dzisiaj.

– To jaki temat proponujesz, synku marnotrawny?

– Może: „Jak to ich synuś był widziany z piękną i atrakcyjną kobietą”?

– Pomówmy o szczegółach – dodaje z uśmiechem, po czym zabieramy się do układania historii dla wtajemniczonych.

Idziemy tak ze dwa kilometry szczęścia dalej, przemierzamy całe miasto, udajemy się nad rzekę, aż nastaje niezręczne milczenie. Czyżbyśmy zdążyli już przejść przez fazę pożądania i dzikiego seksu i dotarliśmy do etapu, w którym długa historia naszego związku dobiega końca?

– Tak sobie myślę – mówi niepokojąco – że dopiero co rano cię poznałam, a ty wiesz o mnie więcej niż wszyscy moi znajomi.

Przez chwilę zastanawiam się, co jej odpowiedzieć. Do czego ona zmierza?

– To działanie mojego uroku osobistego, który został już przez twoją urodę pokonany przez nokaut w pierwszej rundzie, moja droga.

Miał to być wesoły przytyk w stylu pewnego siebie cwaniaka. Wnosząc po minie N., równie dobrze mógłbym wymierzyć jej policzek. Wycofuję się szybko, a zważając na niski stan kofeiny, mój mózg spóźnia się kilka sekund z kontrofensywą. Jak tylko umiem, przebieram nogami.

– To nie tak. Zwyczajnie próbuję dziś zrazić do siebie jak najwięcej osób za pomocą swoich gównianych umiejętności społecznych. Gratuluję, poznałaś moje hobby i jesteś moją tysięczną klientką.

Jej uśmiech powraca.

– Wreszcie dowiedziałam się czegoś o koledze z siedzenia obok. Ciekawe masz to hobby. Jesteś zbyt miły jak na takie hobby – ciągnie dalej.

– Musi być jakaś równowaga we wszechświecie, a miły to może być widok z tej wieżyczki tam, o, na górze – mówię, pokazując palcem miejsce, które proponuję odwiedzić.

Jej oczy przybierają wyraz zainteresowania, obym to właściwie interpretował.

– Czy to już randka?

– Moje serce zdaje się tak uważać. – Uśmiecham się. – Pracuje teraz na dwie zmiany, więc chyba nie dobijesz umierającego?

– Dobiję, kiedy wejdziesz tam pierwszy! – mówi szybko, po czym, jak sprinterka, zrywa się do biegu po schodach na samą górę wieży.

Moja kondycja szybko daje mi się we znaki i sugeruje, że czas najwyższy odłożyć wszelkie używki. Łapię ją dopiero na samej górze.

– Mam cię! – mówię zdyszany.

– Trochę ci zajęło złapanie mnie, musimy popracować nad twoją kondycją.

– Co to za film, w którym rekin pokazuje się w pierwszej scenie? Musiałem dać ci fory, żeby zakończenie było bardziej romantyczne – oznajmiam, broniąc swojej męskości i oddychając ciszej, aby nie poznała, że zmęczyłem się, jakbym przebiegł maraton niczym Filippides do Aten. Choć moje serce wali jak młot.

– Zatem – mówi, kiedy trzymam ją za rękę i patrzymy na nasze zamglone „miasto aniołów” – na czym to skończyliśmy?

– Może źle odczytuję z kart tarota – odpowiadam – ale wydaje mi się, że negocjowaliśmy… randkę?

– Negocjacje? Randka? Pierwsze słyszę. To chyba raczej coś mniej urzędowego – odpowiada intrygująco. – Mogliśmy negocjować tylko i wyłącznie nasz pierwszy pocałunek.

I wtedy to się wydarza. N. kładzie mi dłoń na policzku i dotyka moich warg swoimi. Miękko, delikatnie przesuwa językiem po moim języku, jakbyśmy robili to pierwszy raz, nie zdając sobie sprawy, jak może smakować obcy, a zarazem bliski język w naszych ustach.

– Negocjowanie z tobą to czysta przyjemność – mówi.

– To mógł być przypadek. Musimy przejść do szczegółów – oznajmiam i tym razem to ja ją przyciągam.

Nasze ciała i usta łączą się, później rozłączają, ostrożne ruchy języków zmieniają się w bardziej entuzjastyczną eksplorację.

Dzień staje się ciemniejszy. Wieża przypomina pokój z balkonami à la Sid i Nancy. Zimne powietrze jest przejmujące, ale zarazem ciepłe, ponieważ czujemy tylko to, co chcemy czuć. Gdy zegar wybija godzinę pełną romantyzmu i unoszącego się zapachu wiecznej starości, Nadia odnajduje moją dłoń, zaciska na niej palce i przystępujemy do bardzo publiczno-prywatnego pokazu oddychania usta-usta. Kilka minut później zapominamy o wieży, o tym miejscu, o zmartwieniach, o otaczającym nas świecie i robimy jeszcze kilka rzeczy bardziej prywatnie.

REDAKCJA: Paulina Klas

KOREKTA: Katarzyna Czapiewska

OKŁADKA: Anna Cywińska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Paweł Bojarski i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-581-5

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.