Alina Góra

Tańcząc z cieniem

Redakcja i korekta: Ilona Turowska

Projekt okładki: Print Group Sp. z o.o.

© Copyright by Alina Góra 2011

© Copyright by Wydawnictwo „Papierowy Motyl” 2011

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Papierowy Motyl.

Wydanie pierwsze

ISBN 978–83–62222–30–8

www.papierowymotyl.pl

Konwersja:

Wprowadzenie

Drodzy Czytelnicy,

Oddaję w wasze ręce książkę pt. „Tańcząc z cieniem” – drugą część wydanych w listopadzie 2009 roku „Białych motyli” – i mam nadzieję, że wymyślona przeze mnie fabuła wynagrodzi wam okres oczekiwania na ciąg dalszy.

Starałam się, aby książka była zabawna, wzruszająca, ale również by trzymała w napięciu. Dla tych, którzy nie czytali pierwszej części lub chcieliby przypomnieć sobie najważniejsze wydarzenia z poprzedniej książki, przygotowałam krótkie streszczenie.

Główna bohaterka Kaśka mieszka wraz ze znajomymi w Opolu w wynajętym mieszkaniu. Kończy właśnie polonistykę na Uniwersytecie Opolskim. Nie wie jednak, gdzie dokładnie chciałaby pracować, więc póki co chwyta się różnych dorywczych zajęć, takich jak roznoszenie ulotek czy praca na promocjach. W wolnym czasie pisze pracę magisterską oraz intensywnie wysyła CV, licząc na odzew jakiegoś pracodawcy.

Kasia od kilku miesięcy jest singlem (jej narzeczony Filip odwołał ślub i wyjechał za granicę). Choć nie jest zainteresowana żadnym nowym związkiem, wciąż rozpamiętując przeszłość, przypadkowo poznaje przystojnego masażystę Marka, z którym zaczyna się spotykać. Okazuje się, że Marek ma brata bliźniaka – Jarka i los chce, że to właśnie on sprawia, że Kasia ma motyle w brzuchu. Ich związek nie należy jednak do łatwych (muszą ukrywać go przed Markiem), a Kasia nieufna i sceptycznie nastawiona do mężczyzn, nie potrafi odnaleźć się w tej sytuacji. W końcu stawia Jarkowi ultimatum (chce, aby ujawnili się przed Markiem), a gdy chłopak się nie zgadza, odchodzi.

Nie układa się także Hani – przyjaciółce Kasi z mieszkania, która będąc w związku osiem lat i wciąż nie mogąc się doczekać zaręczyn, wdaje się w romans z kolegą z pracy.

Miłości poszukują Borys i Wróbel – również mieszkańcy studenckiej kwatery, lecz żaden z nich nie może odnaleźć drugiej połówki. Obaj nie pracują też tam, gdzie chcieliby, i dopiero pod wpływem różnych wydarzeń decydują się na zmiany w swoim życiu.

Kasia załamana brakiem odzewu ze strony potencjalnych pracodawców, decyduje się przyjąć posadę konsultanta sprzedaży w salonie jubilerskim, mając nadzieję, że będzie to praca przejściowa przed znalezieniem czegoś innego. I gdy wydaje się, że wszystko powoli zaczyna się układać, z zagranicy wraca Filip.

01.07.09

Pierwszy lipca jest wyjątkowo upalny i nawet odsunięte do końca okno nie zmniejsza gorąca panującego w przedziale. Słońce znalazło dla siebie miejsce na naszych twarzach i wcale nie zamierza go zmieniać. Każdy myśli tylko o jednym: żeby być już w Krakowie.

Tygodniowe szkolenie zapowiada się bardzo profesjonalnie i jestem ciekawa, czego nas na nim nauczą. To jednak nie jedyna rzecz, nad którą się zastanawiam. Obserwuję ludzi

siedzących obok mnie. Jest nas ośmioro. Na integracyjnym spotkaniu dowiedzieliśmy się o sobie nieco więcej. Moje spostrzeżenia wykraczają jednak poza to, co wcześniej usłyszałam.

Kierowniczka Mariola to dobrze zakonserwowana czterdziestoletnia blondyna w kręconych włosach. Od początku trzyma wszystkich na dystans i na mój gust to teraz jest czas, gdy wyrabia sobie o nas zdanie.

Zastępcą kierowniczki jest Małgorzata i wygląda jak młodsza wersja Victorii Beckham z wiecznym grymasem na ustach. Wiemy o niej tylko tyle (przez całe spotkanie odezwała się zaledwie dwa razy), że jest po rozwodzie i ma jednego syna.

Urszula to niczym niewyróżniająca się w tłumie niska szatynka nosząca rozmiar XL, która wcześniej pracowała jako sprzedawczyni w sklepie z obuwiem.

Lidka, była miss Opola, obecnie młoda mama, której świat kręci się wokół córeczki oraz swojego wyglądu.

Aniela, świeżo upieczona magister fizjoterapii. Trochę oderwana od rzeczywistości marzycielka, która wciąż wierzy, że należy jej się od życia więcej, niż dostała.

Tymoteusz, z zawodu złotnik, mieszka pod Opolem i jest samotnikiem. Jak tylko ma czas, wyjeżdża w góry, gdzie po kilka razy zdobywa te samy szczyty.

Błażej, najmłodszy w rodzinie. Studiuje na piątym roku socjologii i jeszcze nie wie, co chce robić w życiu.

W przedziale każdy spogląda na siebie, ciekaw, kim okaże się osoba siedząca obok. Nie toczą się żadne rozmowy, nikt nie opowiada o sobie, od czasu do czasu padają tylko nic nieznaczące pytania o pracę. Jutro na pewno się to zmieni, bo podzieleni na grupy będziemy zmuszeni otworzyć usta. Na początku przyjdzie nam to z trudem, ale z czasem bariera nieufności zostanie przełamana.

02.07.09

Pierwsze szkolenia trwają prawie cały dzień. Rano jedziemy na badania lekarskie, a potem do siedziby firmy.

Jestem przerażona ogromem informacji, które muszę przyswoić. Budowa i rodzaje zegarków, szlify brylantów, rodzaje kamieni szlachetnych to tylko połowa z tych wiadomości. Dostajemy niezbędne materiały i wracamy do hotelu. Dzielę pokój z Anielą i jestem z tego powodu bardzo zadowolona.

– Bierzemy prysznic i ruszamy w miasto – mówi Aniela.

Nie wiem, skąd ona bierze tę energię. Ja marzę o wygodnym łóżku i miękkiej podusi.

– Jutro trzeba wstać na ósmą – przypominam jej.

– Damy radę – Aniela zbiera swoje kosmetyki i znika za drzwiami. Ja rozprostowuję zmęczone nogi i głęboko wzdycham.

Od przyjazdu do Krakowa nie miałam wolnej chwili. Dzięki temu nie musiałam zastanawiać się nad sytuacją panującą w naszym mieszkaniu. A jednak pewnych rzeczy nie da się od siebie odsunąć, chociażby nie wiem jak się tego chciało.

Z Opola wyjechałam w pośpiechu i cieszyłam się, że mogę choć na chwilę uciec od spraw, które tak nagle na mnie spadły.

Filip, mój były narzeczony, wrócił właśnie z kilkumiesięcznej podróży i zaaklimatyzował się w naszym mieszkaniu. Jego materac zajął miejsce w pokoju Wróbla i Borysa, którzy choć na początku nie chcieli, przyjęli zbłąkaną owcę pod swój dach.

– No, przecież nie ma gdzie się podziać – tłumaczyli.

Trudno jest unikać kogoś, kto mieszka zaraz za ścianą, ale byłam na tyle zdeterminowana, że się udało. Rano wyjazd nad jezioro, wieczorem wyjście na miasto lub trening z Krzysiem. Przez dziesięć dni nie musiałam prowadzić rozmowy, która moim zdaniem jest zbędna. Teraz jestem tu, a po powrocie zadbam, by Filip wyprowadził się z mieszkania. Rozumiem, zatrzymał się na kilka dni, ale nie wyobrażam sobie, że mielibyśmy dzielić te same mury dłużej.

– O czym tak intensywnie myślisz? – Aniela skończyła taplać się pod prysznicem.

– Analizuję dzisiejszy dzień – kłamię.

– Dużo tej nauki, co nie?

– Myślałam raczej o ludziach. Ciekawe, czy uda nam się stworzyć zgraną drużynę?

– Miejmy nadzieję. W takiej pracy to bardzo ważne.

– Co racja, to racja. Dwanaście godzin z tymi samymi osobami.

Aniela zabiera się za robienie makijażu.

– Powiem ci coś, ale w tajemnicy.

Nadstawiam ucho.

– Koleżanka zna naszą kierowniczkę, ale niestety nie mogła o niej powiedzieć nic dobrego.

– Co masz na myśli?

– Podobno jest wymagająca, a zdanie innych osób w ogóle się dla niej nie liczy.

Krzywię się. To nie brzmi najlepiej.

– A skąd ona ją zna?

– Pracowały w jednej galerii. To oczywiście było jakiś czas temu, no i jest to subiektywna ocena – Aniela zobaczyła moją minę. – Być może u nas okaże się inna. Zresztą nie ma co wybiegać w przyszłość. Zamiast tego marsz do łazienki, bo zaraz wychodzimy.

03.07.09

Wieczorem

Nareszcie mamy czas dla siebie. Dziś od samego rana zajmowaliśmy się układaniem biżuterii. Dziesięć godzin siedzieliśmy w pokoju trzy na trzy metry, wpatrzeni w srebro i złoto. Oczopląsu można było dostać.

W drodze powrotnej do hotelu nie mamy siły nawet na rozmowę. Chłopcy przebąkują coś o wspólnym wypadzie na miasto, ale nikt nie podejmuje tematu. Każdy marzy o kąpieli i odpoczynku przed kolejnym dniem pełnym pracy.

Biorę szybki prysznic i wskakuję pod kołdrę. Tym razem nawet Aniela jest tego samego zdania.

– Do końca pobytu będziemy się zajmować układaniem łańcuszków i kolczyków – mówi, opierając głowę o poduszkę.

– Też mi szkolenia. Dali nam tonę materiałów, których i tak będziemy się musieli nauczyć w domu, a teraz dziobiemy godzinami.

– Dobrze, że po powrocie obiecali nam kilka dni wolnego. Otwarcie galerii dopiero czternastego lipca.

Pukanie do drzwi.

– Proszę.

Do środka wchodzi Lidka. Ona nawet w piżamie ma na sobie makijaż.

– Cześć, dziewczyny. Mogę z wami posiedzieć?

Lidka dzieli pokój z Ulką i twierdzi, że gorzej trafić nie mogła. Siada na krześle i zerka ciekawie w stronę położonej na stole czekolady.

– Słodycze? O tej godzinie?

– Trzeba sobie jakoś osłodzić te ciężkie chwile na wygnaniu.

– Ale czekoladą o dwudziestej pierwszej?

– My nie z tych, co dbają o linię – mówi Aniela i pakuje dwie kostki do ust.

– No tak, z waszą figurą to nie musicie.

Lidka maca swój brzuch.

– Nie to, co ja. Fałdka tłuszczu na fałdce.

Stukam się w czoło.

– Kobieto, gdzie ty widzisz jakiś tłuszcz?

– Jak to gdzie? Tutaj – Lidka wskazuje na dwa centymetry skóry.

Aniela chowa głowę pod kołdrę.

– Chyba nie widziałaś prawdziwych fałdek. Chcesz zobaczyć, to zajrzyj tu.

– Mówię wam, dziewczyny, po tej ciąży nie mogę schudnąć – Lidka kontynuuje swój wątek. – Nie pomaga ani fitness, ani basen. Nawet cudowna dieta ściągnięta z internetu zawiodła.

Lidka i te jej nieuzasadnione kompleksy. Już pierwszego dnia naszej znajomości narzekała na swój wygląd. A to uda za masywne, a to cellulit na pośladkach, a to wydęty brzuch. Prawda jest jednak taka, że Lidka jako była miss Opola prezentuje się bardzo dobrze. Nie wygląda na swoje trzydzieści dwa lata.

– Mieszkanie z Ulą to koszmar. Ta dziewczyna chyba zupełnie nie wie, do czego służy prysznic. Wyobrażacie sobie, że ona od przyjazdu do Krakowa chyba ani razu się nie wykąpała? Chętnie przeniosłabym się do was, bo tam już nie wytrzymuję.

– Jeszcze tylko dwa dni i będziemy w domu.

– Dwa dni katorgi.

– Dwie noce, bo dni spędzimy pewnie w firmie.

– Powiem wam, że inaczej to sobie wyobrażałam – odzywam się. – Tyle się mówiło o szkoleniach, a do dziś nie było żadnego ze sprzedaży. Co z tego, że będę znała szlify brylantów, jeśli nie będę potrafiła nimi zainteresować klienta?

– Tu masz rację. Na przykład taka Ula. Przecież ona zupełnie nie zna się na tych sprawach – Lidka znowu zaczyna. – Wcale się nie dziwię, że zwolnili ją z poprzedniego sklepu.

– Może się wyrobi.

Lidka kręci głową.

– Jakoś mi się nie wydaje. Wiem, dlaczego ją zatrudnili. Podobno zna dwa języki.

– Ulka? – dziwię się.

– Wiem, że na taką nie wygląda, ale Błażej mówił, że angielski i niemiecki ma w małym paluszku.

– Błagam, zmieńmy temat – jestem trochę zniesmaczona tym obgadywaniem. Przecież tak nie wypada.

– Kiedy właśnie ten jest najciekawszy – Lidka wpatruje się w czekoladę. Wiem, że ma na nią wielką ochotę. – Plotki, ploteczki są takie wciągające.

Patrzę na nią zdziwiona.

– Na razie niewiele można powiedzieć – stwierdzam. – Chyba nie warto bawić się w prognozowanie.

– Ten Błażej, na przykład, to całkiem niezły kawałek mięsa – Lidka nic sobie nie robi z moim słów. – Młody, bo młody, ale ty, Aniela, mogłabyś się za niego brać.

Aniela aż krztusi się czekoladą.

– A dlaczego ja?

– Bo ja mam męża. Gdybym była wolna, na pewno bym się koło niego zakręciła.

– A skąd wiesz, że nie ma dziewczyny?

– Czuję to.

Zaczynam się śmiać.

– To takie rzeczy można wyczuć?

– Ja po prostu mam nosa do samotnych facetów.

Aniela rumieni się.

– O, proszę – Lidka od razu to dostrzega. – Aniela, już nie ukrywaj, że Błażej nie zrobił na tobie wrażenia. Dziś, gdy założył tę obcisłą koszulkę, nie mogłam oderwać od niego wzroku.

Patrzymy na nią zaskoczone.

– Tylko mi nie mówcie, że jestem jedyna, bo i tak wam nie uwierzę. A ty, Kaśka, masz kogoś? Bo jak Aniela nie chce, to może ty zajmiesz się Błażejem?

– Nie bardzo rozumiem, dlaczego tak uparcie chcesz go z kimś zeswatać?

– Pewnie się boi, że sama na niego poleci.

Lidka pokazuje nam język.

– Chciałam tylko rozkręcić atmosferę, bo zrobiło się jakoś nudnawo. Skoro nie macie ochoty pogdybać, to idę zapalić – podnosi się z miejsca.

– Palisz? – jestem zdziwiona.

– Od czasu do czasu. Szczególnie gdy się zdenerwuję – wyciąga z kieszeni paczkę i idzie na balkon. Aniela patrzy na mnie i zaczynamy się śmiać.

– Niezłe z niej ziółko. Marzy jej się romans, ale nie chce grać głównej roli.

– Żeby tylko nie próbowała mieszać. Nie lubię takich, co wtrącają się w nieswoje sprawy, a niestety Lidka chyba do nich należy.

Aniela chce mnie o coś zapytać, ale nie bardzo wie jak.

– A ty nie masz chłopaka?

– Miałam, ale nam nie wyszło.

– Skąd ja to znam – kiwa głową. – Widocznie nie tylko mi się nie układa.

Ale na pewno nie możesz poszczycić się takimi osiągnięciami jak ja. Zastawiona przez narzeczonego kilka miesięcy przed ślubem, a potem zakochana w mężczyźnie, który choć odwzajemnia uczucie, nie może dać nic więcej. Wyjątkowo trudny przypadek.

05.07.09

Wracamy do domu. Nie ma chyba osoby, której po tej wiadomości nie pojawił się na twarzy uśmiech (z wyjątkiem Gośki). Znosimy swoje bagaże do samochodu i czekamy na odjazd. Jesteśmy zmęczeni tym tygodniem, ale zadowoleni, że to już koniec. Wczoraj rano byliśmy na produkcji, aby zobaczyć, jak powstają pierścionki z brylantami, a później znowu układaliśmy towar. Moja walizka jest przeciążona. Sama nie wiem, gdzie pomieszczę te wszystkie materiały do nauki.

– Na ten tydzień zapowiadają piękną pogodę, a ja będę musiała sterczeć nad tymi głupotami. Wolałabym się poopalać – Lidka informuje nas o swoich planach.

– Zawsze jest solarium – uśmiecha się Błażej. – Wpadasz na dziesięć minut i masz piękną opaleniznę.

– To nie to samo, co wylegiwanie się na kocu – krzywi się Lidia. – Ciekawe, co u mojej córeczki? Tak się już za nią stęskniłam – zmienia temat. – Dobrze, że zabrałam ze sobą zdjęcie, to przynajmniej przed snem mogłam sobie przypomnieć jej śliczną twarzyczkę.

W przedziale zajmuję miejsce koło Anieli i mam nadzieję, że Lidka usiądzie gdzieś dalej. Mam już dość jej gadaniny. Wciąż mówi tylko o sobie.

– Wolne? – pyta Błażej, a ja ciągnę go za rękę.

– Siadaj – wolę jego towarzystwo niż tej gaduły.

Lidka musi zadowolić się miejscem koło kierowniczki, ale wcale jej to nie przeszkadza.

– Właśnie miałam pani powiedzieć, że ta sukienka jest boska – zwraca się do Marioli. – Ten krój idealnie podkreśla pani sylwetkę. Mnie nie jest dobrze w tym kolorze, ale pani jest blondynką, co współgra z odcieniem tego fioletu.

Błażej chrząka.

– Dupowłaz – szepcze mi do ucha.

Uśmiecham się. Coś w tym jest. Lidka zrobiła się ostatnio bardzo miła dla naszej kierowniczki. Wczoraj wprosiła się do niej na kolację i została na noc, twierdząc, że nie wytrzyma dłużej z Ulą.

– Oj, mam złe przeczucia – Aniela patrzy na Lidkę. – Niezła z niej wazeliniara.

Błażej jest tego samego zdania.

– Takie są najgorsze.

Obserwuję to z boku. Kierowniczka, co prawda, nie spoufala się z żadną z nas, ale widzę, że reaguje na komplementy Lidki. Osobiście staram się nie wyróżniać w tłumie, to znaczy jestem miła, ale nie wychylam się. Zastanawia mnie natomiast Małgorzata, która z nikim nie rozmawia. Chyba jeszcze nie widziałam, żeby się uśmiechnęła. A może ona urodziła się z tym grymasem? Je tylko sałatę, pomidory i ogórki. Na śniadanie, na obiad i kolację to samo. Do tego wypija hektolitry kawy, bo jak nam zdradziła, to jej największy nałóg. Jest bardzo szczupła, żeby nie powiedzieć chuda. Nic o sobie nie mówi i tylko wszystkiemu się przysłuchuje. Mimo tego mam do niej więcej zaufania niż do kierowniczki.

– Kasia, a ty gdzie mieszkasz? – wyrywa mnie z rozmyślań głos Anieli. – W Opolu?

– Tak.

– Sama?

– Ze znajomymi. Wynajmujemy mieszkanie – właśnie przypomniał mi się Filip. Może już go tam nie będzie?

– Ja bardzo chciałabym się wyprowadzić, ale gdy widzę ceny za wynajem, zmieniam zdanie. Na razie pozostaje mi mieszkanie z rodzicami.

– To tak jak mi – wtrąca się Błażej. – Ale u mamy na garnuszku jest całkiem dobrze. O nic nie muszę się troszczyć.

– Maminsynek.

– Mnie to nie przeszkadza – wzrusza ramionami – obiad mam, czyste koszule mam, to czego mi więcej trzeba?

– Może odrobinę usamodzielnienia? Ile masz lat?

– Na wszystko przyjdzie czas. Póki nie mam dziewczyny, nie ma się co spieszyć.

– Tylko potem może być za późno.

– Ee – Błażej ucina temat i odwraca się do Tymka. Tam nie będzie musiał się tłumaczyć.

Widzę, jak Lidka pokazuje Marioli zdjęcie swojej córki. Kierowniczka rewanżuje się zdjęciem syna. Temat schodzi na sprawy, o których ja niewiele mogę powiedzieć.

– Może masz ochotę umówić się na wspólną naukę? – proponuje Aniela. – Mogłabyś wpaść do mnie. Najpierw opanujemy szlify brylantów, a potem urządzimy sobie grilla.

– Jeżeli pogoda dopisze, to czemu nie – zastanawiam się, czy znowu będę musiała uciekać z mieszkania.

– Super – Aniela chwyta mnie pod rękę.

Dobrze, że wśród tych wszystkich osób znalazłam choć jedną przyjazną duszę.

Wieczorem

Na peronie czeka na mnie Hanka z Mateuszem. Cieszę się, że widzę akurat ich.

– Jaka rozpromieniona – Hania ściska mnie mocno. – Chyba udało ci się szkolenie.

– Jestem szczęśliwa, że już się skończyło. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej – mam nadzieję, że nie pospieszyłam się z tym oświadczeniem. – Coś się zmieniło podczas mojej nieobecności?

– W zasadzie niewiele – Mateusz wie, o co pytam. – Nadal mamy dodatkowego lokatora.

A więc Filip się nie wyprowadził.

– Będę musiała porozmawiać z Borysem i Wróblem.

– Nie jestem pewna, czy to coś pomoże. Filip dysponuje dość dużą gotówką i od kilku dni razem z chłopakami znika na całe noce.

– Z Borysem i Wróblem?

Hania potwierdza.

– Przecież mówili, że ich przyjaźń dawno się skończyła?

– Widocznie ją odnowili.

No to zepsuli mi humor. Ciekawe, jak długo potrwa jeszcze ta sytuacja?

– A wam nie przeszkadza, że on z nami mieszka?

– Nic nie możemy zrobić. Dołożył się do rachunków, a materac ma u chłopaków.

– W głowie mi się nie mieści, że wraca po takim czasie, a wszyscy przyjmują go z otwartymi ramionami.

– Kasiu, wiemy, co czujesz, ale tylko ty jedna możesz coś zmienić. Porozmawiaj z Filipem i powiedz mu, że powinien się wyprowadzić. Przecież to bez sensu, żebyście przebywali w jednym mieszkaniu.

– Wiem, i dlatego miałam nadzieję, że jak wrócę, już go nie będzie. Widocznie on ma inne zdanie.

Idziemy w ciszy, ale we mnie dopiero zaczyna się gotować.

– Co za typ. Przyjeżdża po kilku miesiącach i wydaje mu się, że wszystko będzie jak wcześniej. A Borys i Wróbel bardzo mnie rozczarowali. Filip pokazał kasę i od razu wkupił się w ich łaski. A tak mnie zapewniali, że są po mojej stronie.

– Uspokój się – Mateusz kładzie mi rękę na ramieniu. – Nie ma co się nakręcać. Jesteście dorośli i na pewno jakoś to rozwiążecie.

– Jeśli on się nie wyprowadzi, to na pewno ja to zrobię.

Jestem zdecydowana, mimo że wiem, jak trudna byłaby to decyzja.

– Kasiu, masz prawo do tego mieszkania. Jeżeli ktoś będzie musiał go opuścić, to na pewno nie ty. Proszę, nie myśl teraz o tym. Opowiedz lepiej, jak było w Krakowie?

Zaciskam pięści i choć nie jest mi łatwo zmienić temat, robię to dla Hani.

06.07.09

Jak dobrze obudzić się w swoim łóżku. Tego właśnie było mi trzeba, bo tych męczących dniach w Krakowie. Wyciągam się i spoglądam na zegarek. Jedenasta. Dobrze, że nigdzie mi się nie spieszy. Mogę dziś bez przeszkód wylegiwać się w łóżku. Zresztą pogoda jest do tego idealna, bo za oknem leje i grzmi. Hania chyba siedziała pod drzwiami, bo gdy tylko usłyszała u mnie w pokoju jakiś ruch, od razu weszła do środka.

– Musiałaś być bardzo zmęczona – mówi, siadając obok. – Spałaś jak zabita.

– W Krakowie nie było lekko.

– Jestem bardzo ciekawa szczegółów – Hania zaciera ręce. – Opowiadaj, tylko nic nie ukrywaj.

– W zasadzie nie działo się nic interesującego. Całe dnie siedzieliśmy w centrali, układając towar.

– A szkolenia?

– Nie było ich za wiele, za to tona materiałów do nauki.

– To niemożliwe, że nie masz nic do powiedzenia – Hania jest zawiedziona.

– Tak naprawdę nie było czasu, żeby się poznać. Mieszkałam z Anielą i mogę powiedzieć, że to bardzo sympatyczna dziewczyna. Na razie tylko z nią mam o czym rozmawiać.

– A jacy są faceci? Chyba macie ze dwóch.

– Jeden jest ode mnie starszy o ponad dziesięć lat, a drugi młodszy.

– Czyli ogólnie lipa.

– Raczej tak. Po prostu koledzy.

Hania krzywi się.

– A ja czekałam cały tydzień na coś ciekawego. W mieszkaniu nic się nie dzieje.

– Przykro mi.

– Trudno. Za to ja powiem ci, że znowu piszę książkę. Teraz mam tyle czasu, że to grzech go zmarnować.

– I jak ci idzie?

– Całkiem dobrze. Czasem siedzę nawet cały dzień.

Wzdycham. Już nie pamiętam, kiedy ja ostatnio zaglądałam do „Córki słońca”. Pewnie znowu pogubię się w fabule.

– A jak tam odzew na CV?

– Mniej więcej taki, jak u ciebie.

– Podobno na wakacje zawsze jest więcej etatów.

– Liczę, że zadzwonią ze szkoły. Teraz, gdy jestem już po obronie i niedługo będę miała dyplom w rękach, moje szanse wzrastają.

Mam nadzieję, że Hania będzie miała więcej szczęścia niż ja. Praca w Artis bardzo mnie ucieszyła, ale o wiele bardziej wolałabym znaleźć coś, co dawałoby mi szansę rozwoju. Na razie nie mogę jednak narzekać, bo nie przepracowałam jeszcze ani jednego dnia.

08.07.09

W środę chłopcy znowu zalegli po imprezie. Nie rozumiem, co się dzieje. Filip kiwnie palcem, a oni już za nim lecą. Borys ma za kilka dni egzaminy, a zachowuje się tak, jakby całkiem o nich zapomniał.

Tym razem czekam, aż wstaną. Wróbel pierwszy wychodzi z nory. Od razu widać, że musieli wczoraj nieźle popić.

– Mamy jakąś wodę mineralną? – pyta mnie na wstępie.

– Wy nie, ja tak.

– Podziel się – składa błagalnie ręce.

Bez słowa podaję mu butelkę.

– Hania mówiła, że ostatnio zrobiliście się bardzo rozrywkowi.

– Ee, przesadza. Byliśmy może na trzech imprezach.

Patrzę na niego poważnie.

– Trochę mnie rozczarowaliście – mówię zgodnie z prawdą, ale Wróbel jak zwykle udaje, że nie wie, o co mi chodzi.

– Filip wraca po miesiącach nieobecności, a wy jak gdyby nigdy nic udzielacie mu nie tylko gościny, ale przyjmujecie jak wielkiego przyjaciela. Nie kapuję. A jeszcze niedawno zapewnialiście, że stoicie po mojej stronie.

– Bo to prawda.

– Szkoda, że żaden z was nie zastanowił się, jak ja czuję się w tej sytuacji. Filip wrócił i od razu jest jak kiedyś.

Wróbel nakłada na głowę ręcznik i ostro zaprzecza.

– Po prostu dawno się z nim nie widzieliśmy.

– To akurat zauważyłam.

Z pokoju wynurza się Borys. Bardzo dobrze, jemu też się dostanie.

– Bracie, pomóż – Wróbel zwabia go do kuchni. – Ona mnie molestuje.

Borys nie wygląda lepiej. Z głębokim westchnieniem siada na krześle.

– Co tu się dzieje?

– Kasia nie chce, żebyśmy spotykali się z Filipem. Mówi, że go popieramy.

– Ale w czym?

– Ogólnie.

Patrzę na Borysa wyzywająco.

– Możecie mu ode mnie przekazać, że w tym tygodniu ma się stąd wyprowadzić.

Wróbel drapie się po głowie.

– To nie będzie proste.

– To już nie jest jego mieszkanie. Zapomnieliście, że mnie zostawił? – w oczach kręcą mi się łzy. – Tacy z was przyjaciele.

Odwracam się i wychodzę. Coś tam za mną krzyczą, ale zamykam się w pokoju i nie mam ochoty więcej nic tłumaczyć. To chyba oczywiste, że czuje się oszukana? Tyle razy powtarzali, że się ze mną solidaryzują, a gdy wrócił Filip, nagle zmienili swoje podejście. Nie tak to sobie wyobrażałam, a w zasadzie nie liczyłam, że on kiedykolwiek wróci. Ciekawe, co musiało się stać, że zostawił swoje nowe, na pewno lepsze życie i wrócił na stare śmieci. Może ta wolność i chęć przygód, która była dla niego wtedy taka ważna, już mu się znudziła?

Wieczorem

Dziś na zajęciach nie umiem się skupić. Mylę kroki, a choreografia wydaje mi się wyjątkowo skomplikowana. Krzysio nic nie mówi, gdy po raz kolejny depczę go po palcach, ale w drodze do domu uważnie mi się przygląda.

– Jak tam twoja praca? – pyta.

–Zaczynamy dziesiątego. Trzeba przygotować salon na otwarcie.

– Do tego czasu macie wolne?

– Teoretycznie. Dostaliśmy materiały do nauki. Tona kserówek, których strasznie nie chce mi się czytać.

– Jak chcesz, mogę ci pomóc.

– Dzięki, ale nie trzeba. Jutro jadę do koleżanki i będziemy próbowały zgłębić tę widzę we dwie.

Krzysio kręci nosem. Ciekawe, kiedy zada mi to pytanie.

– Jesteś dziś jakaś nieswoja. Wcześniej nie zdarzało ci się mylić kroków.

– Przepraszam, ale przecież dobrze wiesz, że ćwiczę od niedawna – próbuję jakoś wykręcić się od odpowiedzi.

– To nie to. Widziałem, że myślami błądziłaś gdzieś daleko. Masz jakieś problemy?

– Nie takie, z którymi chciałabym się dzielić – mówię trochę opryskliwie.

Krzysio chyba czuje się urażony, ale nie jesteśmy na tyle blisko, bym czuła się w obowiązku mówić mu o Filipie. Nie musi wiedzieć o wszystkim.

– To takie babskie sprawy – wyjaśniam, mając nadzieję, że nie weźmie mi za złe milczenia.

– Skoro tak mówisz.

Uśmiecham się, żeby jakoś go udobruchać.

– Chciałem z tobą jeszcze o czymś porozmawiać. Pamiętasz, mówiłem ci kiedyś o konkursie? Chciałem ponowić propozycję.

– Krzysio, przecież wiesz…

– No właśnie nie wiem. Dlaczego nie chcesz się zgodzić? To konkurs dla amatorów.

– Nie lubię być w centrum zainteresowania.

– Do wygrania jest dziesięć tysięcy.

– To nic nie zmienia.

Krzysio patrzy na mnie prosząco.

– Przynajmniej się nad tym zastanów. Co masz do stracenia?

Właściwie nic, wciąż jednak jest we mnie obawa, że spotkam Jarka. Czasem jeszcze o nim myślę. O tym, czy jest szczęśliwy z Danką i o tym, że Marek pewnie zaakceptował tamten związek. Jest mi przykro, że tak szybko zrezygnowaliśmy z naszego uczucia. Podobno miłość wszystko zwycięża, przenosi góry i czyni rzeczy niemożliwe realnymi. A więc gdzie podziała się siła naszej miłości?

– To jak, przemyślisz moją propozycję? – Krzysio dalej swoje.

– Przemyślę – mówię na odczepnego.