Autorka: Dorota Chmielewska

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Tomasz Giza

Projekt okładki: Anna Jamróz

Projekt makiety i skład: Izabela Kruźlak

Mapa: Martyna Kosik Mappy Maps

Redakcja techniczna: Aneta Kaczmarek

Redaktor prowadząca: Ewelina Wolna-Olczak

Zdjęcie na okładce: Shutterstock.com: Pandora Pictures

Zdjęcia:
Shutterstock.com: Adwo (299), Aggata (159), Ahanov Michael (134), AlenKadr (277), Alexey Mashtakov (86), Artur Bogacki (291), Catarina Belova (64), DaLiu (4, 284), danielphoto33 (139), Dietmar Rauscher (89), Egeris (223), Elisabetta Danielli (217), Eva Pruchova (39, 152), Fabiano Waewell (93), Fotokon (102), Igartist 79 (162), JeniFoto (230), Jesse Seniunas (258), Jiri Vanicek (238), Jorgson Photography (164), Karel Horky (35), kingawo (31), kondr.konst (51), Leeroy Todd (255), Lena Maximova (128), Marben (173), Marsan (54), Masson (270), Michaela Jilkova (57), Milan Latta (184), Miluse (117), Miroslav Fechtner (191), Miroslav Hlavko (247), Mo Wu (281), NiglayNik (232), Old Town Tourist (107), Ondra Vacek (92), Ondrej Prosicky (220), Pavel Svoboda Photography (192), Pecold (208), Petr Bonek (227), Petr F. Marek (300), Petr Svoboda (94), Petr Szymonik (149, 204), Petr_Zatka (99), Pyty (42, 157, 250), Radowitz (289), Repina Valeriya (75), Roman Bjuty (110), rudnitskaya_anna (177), SCStock (71), Sergey Fedoskin (214), Shevchenko Andrey (261), Stock Holm (45), svetjekolem (295), Vivida Photo PC (68), Vlas Telino studio (17), WhiteHaven (183), ZERKUT (76)

Pozostałe zdjęcia: Dorota Chmielewska

© Copyright by Dorota Chmielewska
© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2024

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.
ul. Zapora 25
43-382 Bielsko-Biała
tel. 338282828, fax 338282829
pascal@pascal.pl
www.pascal.pl

ISBN 978-83-8317-392-4

Konwersja: eLitera s.c.

.

Książka, którą macie w rękach, jest subiektywnym zapisem moich odczuć i spostrzeżeń.

Jestem czechofilką amatorką. Nie skończyłam studiów bohemistycznych. W mojej rodzinie żadna babička nie pochodzi z Czech, ani nawet z okolicy. Nazwiska moich przodków są wyjątkowo polskie, ale przynajmniej związane z piwem. Nie mieszkałam nigdy w Czechach dłużej niż tydzień. Wciąż piszę z perspektywy Polki, która myśli, że po drugiej stronie Olzy trawa jest bardziej zielona, czyli tak jak większość sympatyków Republiki Czeskiej.

Do Czech podróżuję już od prawie 20 lat. Wracam tam kilka razy każdego roku i wciąż zachwycam się wszystkim od nowa.

Mam swoich mistrzów. Proszę, by panowie Szczygieł i Kaczorowski nie obrażali się na mnie o to, że taki nieopierzony świeżak próbuje im dorównać – bez wątpienia oni pracowali milion razy ciężej na swoją sławę niż ja nad tą książką.

Kiedy na dobre zaczęłam pracę nad tym tekstem, myślałam, że pół roku wystarczy na spisanie przemyśleń, doświadczeń i porad. Nie było łatwo, choć początkowo myślałam, że pisanie o czymś, co się kocha, przychodzi samo. Może tak jest z wierszami?... ale przecież tylko niektórzy lubią poezję i to nie licząc poetów... Czechofilów w Polsce jest co najmniej 9 tysięcy – tyle zapisało się do obserwowania strony, którą prowadzę, zatytułowanej Jestem Czechofilem.

To nie są miliony, ale czuję jednak presję. Wcześniejsze przewodniki, które ukazały się pod moim nazwiskiem, to opis faktów i odrobina subiektywnych porad, tutaj całość jest moja.

Zawiera opis miłości, którą próbuję wytłumaczyć również samej sobie. Nie wiem, czy mi się uda przekazać to, co myślę, słowami, ale podjęłam się tego wyzwania i spróbuję to zrobić. Może nie jest to tekst idealny, ale na pewno szczery.

Nie piszę z mojego praskiego apartamentu na Hradczanach, ani nawet nie miałam odwagi (jeszcze!) rzucić wszystkiego i przenieść się do Trutnova, żeby, podążając śladami Vaclava Havla, pracować jakiś czas w lokalnym browarze. Jestem w Radomiu. W swoim mieszkaniu z widokiem na galerię handlową.

Ta książka zrodziła się z miłości, tęsknoty i strachu. Miłości (po czesku láska), którą próbuję wytłumaczyć poprzez kolejne rozdziały. Tęsknoty, bo zawsze, kiedy wracam do Polski, natychmiast pragnę znaleźć się w Czechach. Nigdy nie miałam tego kraju na tyle dosyć, żeby opuszczać go z ulgą... Strachu, bo wciąż piszę stąd, w tym języku i mimo szansy, jaką mi dano, nie zdecydowałam się na wyjazd, ponieważ boję się, że stracę coś więcej niż hobby – marzenie o tym, że gdzieś jest lepiej niż tutaj, że zawsze, kiedy tu jest gorzej, zostaje nadzieja.

Czesi tego nie zrozumieją, ale zapewne też nie będą tego czytali. Tak jak my tutaj, w Polsce, nie doceniamy tego, co jest dobre, tak i oni zawsze mają kilka historii, jak u nich bywa źle. O Polsce wiedzą przynajmniej tyle, że to większy kraj, obecnie są niższe ceny (że płace są też niższe, to już niekoniecznie ich interesuje), że Polacy walczyli za swoją ojczyznę, więc z podziwem patrzą na Westerplatte i Muzeum Powstania Warszawskiego.

Najbardziej przerażała mnie ilość, którą musiałam napisać, a z drugiej strony myślę, że temat jest niewyczerpalny. Mogłabym poświęcić nie pół roku, jak założyłam początkowo, ale 20 lat na ten tekst – nawet gdybym miała pisać tylko o dobrych stronach tego kraju i bez rozwijania wątków historycznych i biograficznych.

Mój kolega czechofil zrezygnował z pisania ze względu na to, że przecież więksi od nas już wszystko napisali. Ja uważam, że nie powstał jeszcze tekst pisany z perspektywy entuzjasty amatora, a przecież takich ludzi jest więcej. Pisałam więc jako jedna z was i dla was – obecnych i przyszłych czechofilów. Starałam się, żeby nie było wysokiego progu wejścia. Nie musicie od razu znać zapachu ołomunieckich twarożków i wiedzieć, jak wymówić prawidłowo: Strč prst skrz krk.

Moim celem było przelanie na papier tego, co wiem i przeżyłam, może zachęcenie niektórych do samotnych podróży i to nie tylko po Czechach.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki