Karta tytułowa

Autorka: Nana Bekher

Redakcja: Magdalena Binkowska

Korekta: Zofia Siewak-Sojka

Projekt graficzny okładki: Joanna Lisowska

eBook: Atelier Du Châteaux

Elementy graficzne makiety: Shutterstock: ArtistMiki

Zdjęcia na okładce: Dreamstime: Konstantin Meldyashev; Shutterstock: Stevan ZZ; Justyna Tylkowska (zdjęcie bio autorki)

Redaktor prowadząca: Agnieszka Knapek

Kierownik redakcji: Agnieszka Górecka

© Copyright by Nana Bekher

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal

Ta ksią żka jest fikcją literacką. Jakiekolwiek podobieństwo do rzeczywistych osób, żywych lub zmarłych, autentycznych miejsc, wydarzeń lub zjawisk jest czysto przypadkowe. Bohaterowie i wydarzenia opisane w tej książce są tworem wyobraźni autorki, bądź zostały znacząco przetworzone pod kątem wykorzystania w powieści.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, z wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu.

Bielsko-Biała 2023

Wydawnictwo Pascal sp. z o.o.

ul. Zapora 25

43-382 Bielsko-Biała

tel. 338282828, fax 338282829

pascal@pascal.pl, www.pascal.pl

ISBN 978-83-8317-244-6

Spis treści

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Playlista

Rozdział 1

Grant

Szykowałem się do jutrzejszego wyjazdu do Redwood. Przez kilka dni miałem tam przebywać jeszcze z Callie i prawdopodobnie z Larsem. Nie byłem zachwycony, kiedy siostra powiedziała mi, że dała mu drugą szansę i się spotykają. Nadal twierdziłem, że to nie jest facet dla niej, ale nie mogłem stawać jej na drodze. Wystarczająco ją skrzywdziłem, a jeśli on dawał jej szczęście, byłem gotów odpuścić. Po moim wyjeździe z Redwood miałem słaby kontakt z rodzeństwem i rodzicami. W urodziny dzwoniliśmy do siebie, a w domu rodzinnym spotykaliśmy tylko na święta. Tak naprawdę każde z nas poszło w swoją stronę i zajęło się własnymi sprawami. Nie pokłóciliśmy się ani nie obraziliśmy na siebie, po prostu praca, codzienność, rutyna sprawiły, że ten kontakt stał się słaby. Nawet z Callie nie rozmawiałem, choć jako dzieci byliśmy praktycznie nierozłączni. Caleb to facet, więc o niego nie musiałem się martwić. Zresztą on chodził własnymi ścieżkami. Seila wydawała się odważna i świetnie sobie radziła. Natomiast Callie była z nas najmłodsza, a ja odgrywałem rolę starszego brata, który jej bronił, chronił ją i odganiał natrętnych chłopaków. No tak, była moim oczkiem w głowie, dlatego to, co zrobił Lars, uderzyło we mnie stokrotnie mocniej, niżby mi spuścił łomot. Ona naprawdę cierpiała i gdybym mógł cofnąć czas, zrobiłbym wszystko, by oni nigdy się nie spotkali. Dlatego chciałem pojechać tam kilka dni wcześniej, żeby bliżej przyjrzeć się ich relacji i zachowaniu Larsa.

Przez ostatnie tygodnie przygotowywałem moich współpracowników do tego, że będę prowadził firmę zdalnie. Oczywiście miał zostać tutaj mój przyjaciel i moja prawa ręka, Colin Buford. To on miał mnie w tym czasie zastępować i czuwać nad wszystkim tu, na miejscu. Ja musiałem załatwić jeszcze jedną sprawę, którą nie ukrywam, chętnie bym pominął. Wieczorem miałem spotkać się z Jess i zadecydować, co zrobimy z naszymi wspólnymi rzeczami. Jedna zdawała się dosyć duża: dom. Co prawda to ja go kupiłem, ale prawnie uczyniłem Jess współwłaścicielką. Chciała dokonać kilku zmian, więc zanim się przeprowadziliśmy, zrobiliśmy remont, za który zapłaciliśmy po połowie. Od naszego rozstania dom właściwie stał pusty. Jess wyprowadziła się do kochanka, a ja kilka dni później też się wyniosłem. Nie potrafiłem mieszkać w miejscu, w którym mieliśmy żyć razem, gdzie mieliśmy stworzyć rodzinę. Chciałem sprzedać ten dom, mimo iż wiedziałem, że sporo na tym stracę. Pojechałem tam dwa tygodnie temu, by zabrać resztę rzeczy, i zauważyłem, że Jess nie zabrała wszystkich swoich. Zastanawiałem się, czy aby nie chciała go zatrzymać, uważałem jednak, że sprzedaż jest najrozsądniejszym rozwiązaniem.

Miałem dziś wcześniej wyjść z pracy, ale trochę się zasiedziałem i nim się zorientowałem, była piąta. Nawet moja sekretarka, Emily, już wyszła.

– Ty jeszcze tu? – zapytał Colin, wchodząc do mojego biura.

– Właśnie się zbieram.

– O której jutro masz lot?

– W samo południe. W Redwood na pewno będę przed siódmą.

– Twoje auto dotarło?

– Tak, Callie wczoraj dzwoniła, że już jest.

– No, stary, ja nie wiem, jak ty wytrzymasz bez pracy tutaj.

– Nawet mi nie mów. Na szczęście na ranczu szykuje się sporo roboty, więc będę miał zajęcie.

– Przyda ci się jakaś laska – rzucił zadziornie.

– Nie będę miał na nie czasu.

– Na miejscu na pewno jakąś znajdziesz. – Nie dawał za wygraną.

– Zobaczymy.

Colin był moim przyjacielem i wiedział, jak układało się między mną a Jess. Zdawałem sobie sprawę, że nam nie kibicował. Od początku uważał, że była ze mną dla kasy. Przyzwyczaiłem ją do luksusowego życia, z którego chętnie korzystała. Gdy działo się źle, wycofywała się. Często wtedy się kłóciliśmy i rozstawaliśmy, ale wracała do mnie, kiedy zaczynało mi się układać. Okej, miałem klapki na oczach, kochałem ją do szaleństwa i nie dostrzegałem tego. Po naszym ostatecznym rozstaniu, gdy Jessica oddała mi pierścionek zaręczynowy, czułem się dosyć kiepsko. Piłem, zaniedbałem siebie i firmę, ale z pomocą Colina z powrotem stanąłem na nogi. Tyle że po tym wszystkim on uznał, że powinienem znaleźć sobie nową miłość, choć ja w ogóle o tym nie myślałem. Nie szukałem stałego związku, zresztą nawet nie miałem na to czasu. Wiedziałem, że będę musiał zająć się ranczem i to było dla mnie priorytetem.

Pojechałem do domu, wziąłem prysznic i zjadłem kolację, zanim wyszedłem na spotkanie z Jess. Nie czułem się szczególnie dobrze. Nie widziałem się z nią od tamtego dnia, w którym oddała mi pierścionek i skłamałbym, gdybym powiedział, że o niej nie myślałem. Chyba nawet coś do niej czułem prócz złości, ale to nie miało już żadnego znaczenia. Zakończyłem ten etap i nie było szansy na powrót. Na dłuższą metę związek opierający się na rozstaniach i powrotach nie miał sensu. Parę minut po siódmej znalazłem się na drugim końcu miasta, w Midtown. Nasz dom stał w dzielnicy Ansley Park, jednej z bardziej zamożnych w Atlancie. Na podjeździe parkował samochód Jess, więc już była na miejscu. Miałem tylko nadzieję, że nie przyjechała z tym palantem, bo nie ręczę za siebie. Już raz mu obiłem gębę i zrobiłbym to drugi raz. Wszedłem do środka i od razu usłyszałem stukot szpilek.

– To ja! – odezwałem się.

Położyłem klucze na komodzie w holu i poszedłem w kierunku salonu, bo stamtąd dobiegał charakterystyczny odgłos. Po chwili pojawiła się Jessica, taszcząc sporą walizkę.

– Hej, Grant. – Odstawiła bagaż. – Spakowałam resztę swoich rzeczy.

– Spoko – przytaknąłem.

Na moment zapadła niezręczna cisza. Uciekałem wzrokiem, by nie patrzeć jej prosto w oczy, ale czułem jej spojrzenie.

– Grant, przepraszam – powiedziała.

– Jess, nie przyjechałem tu, żeby znowu słuchać, jak jest ci przykro i że mnie przepraszasz.

– Wiem… – Spuściła wzrok. – Więc co zrobimy z tym domem? – Rozejrzała się po wnętrzu.

– Chcę go sprzedać.

– Sprzedać?

Nie rozumiałem jej zaskoczenia.

– W tej sytuacji to chyba najlepsze rozwiązanie.

– Lubiłam ten dom – uśmiechnęła się lekko – i zostawiliśmy tu piękne wspomnienia.

– Jess…

– Grant, może jednak go zatrzymamy?

– A niby po co? Zresztą jeżeli tak bardzo ci zależy i chcesz tu z nim zamieszkać, droga wolna. – Machnąłem ręką. – Po prostu mnie spłać.

– Grant, nie stać mnie.

– No to przykro mi, ale nie podaruję wam domu! – warknąłem poirytowany.

– Nie jestem już z Danielem – wyznała.

– Nie jesteś? – powtórzyłem cicho, zaskoczony tą informacją.

– Właściwie to rozstaliśmy się dwa tygodnie temu – odparła zmieszana. – Chciałam się wcześniej do ciebie odezwać, ale…

– Jess, to nie moja sprawa.

Nie rozumiałem swoich uczuć, bo poczułem ulgę. Poniekąd ucieszyło mnie, że już z nim nie była, że znów była wolna, ale przecież to nic dla mnie nie znaczyło.

– Wiem, po prostu…

– Daj spokój, Jess.

Odwróciłem się tyłem do dziewczyny. Nie chciałem, by mieszała mi w głowie. Usłyszałem, że do mnie podchodzi, ale stałem niewzruszony.

– Grant – szepnęła – przepraszam cię.

– Znowu to robisz – syknąłem przez zaciśnięte usta.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo żałuję naszego rozstania.

– Tak? A niby czemu? – Odwróciłem się i gniewnie zmierzyłem ją wzrokiem.

– Bo wciąż coś do ciebie czuję – odpowiedziała i oparła dłonie na moim torsie.

Chciałem je strącić, ale coś mnie blokowało. Poczułem ciepło rozchodzące się wzdłuż kręgosłupa, gdy przesuwała dłońmi po moim ciele.

– Wiem, że moglibyśmy spróbować jeszcze raz. Czuję, że i ja nie jestem ci obojętna. Daj nam szansę, Grant. – Spojrzała na mnie maślanym wzrokiem, a jej ręce owinęły się wokół mojej szyi.

W tym momencie wszelkie postanowienia trafił szlag. Przyciągnąłem ją do siebie i wpiłem w jej usta, choć wiedziałem, że nie powinienem tego robić. Jess zaczęła rozpinać mi rozporek. Nie przerwałem jej, wręcz przeciwnie. Czułem, jakby cała krew odpłynęła z moich żył i skumulowała się w tym jednym miejscu. Nie mogłem się doczekać, aż uwolni mojego fiuta, bo chciałem w końcu ją poczuć. Pospiesznie pozbywaliśmy się ubrań i po już chwili staliśmy zupełnie nadzy.

– Tak strasznie cię pragnę, Grant – jęknęła w moje usta.

– Chcesz, bym cię pieprzył? – warknąłem.

– Tak! – niemal krzyknęła. – Potrzebuję cię, muszę cię poczuć – stęknęła niecierpliwie i pociągnęła mnie za sobą na sofę.

– Moment – powiedziałem i sięgnąłem do kieszeni spodni. Na szczęście miałem w portfelu prezerwatywę.

Pochyliłem się nad nią, rozszerzając jej uda. Przesunąłem dłonią po jej wzgórku łonowym, po czym wsunąłem w nią dwa palce. Jej gardło opuścił długi jęk. Była kurewsko mokra i bardzo chętna, bym ją zerżnął. Podciągnąłem jej nogę i mocno wbiłem się w jej w cipkę, aż krzyknęła. Od razu zacząłem ją ostro pieprzyć, nawet nieco brutalnie, a ona ochoczo wysuwała biodra w moim kierunku. W łóżku zgrywaliśmy się naprawdę idealnie, ale widocznie to nie wystarczyło. Czułem, że Jess jest już blisko, bo zaczęła się na mnie zaciskać. Uniosłem się trochę, chwyciłem ją za biodra i energicznie nabijałem na siebie. Jej głośne jęki wypełniały cały salon, a gdy doszła, wygięła mocno plecy w łuk i zacisnęła dłonie na brzegach sofy. Pchnąłem w nią jeszcze dwa razy, po czym zastygłem w bezruchu. Jess złapała mnie za szyję i przyciągnęła do siebie, namiętnie całując. Wysunąłem się z niej, przerywając pocałunek.

– Co jest? – zapytała zdezorientowana.

– Jess… Nic z tego nie będzie.

– Grant, przecież właśnie uprawialiśmy seks.

– Masz rację. To był właśnie tylko seks – odparłem i zacząłem się ubierać.

Jess również sięgnęła po swoje ubrania, ale nie kryła niezadowolenia, bo chyba miała po tym numerku jakieś oczekiwania.

– Myślałam, że… – Potrząsnęła głową. – Więc co? Nie dajesz nam szansy?

– No ale co ty myślałaś, że jak rozstałaś się z Danielem, to możesz do mnie wrócić i będzie jak dawniej? – rzuciłem z wyrzutem. – Pamiętasz, co ci wtedy powiedziałem? – zapytałem, a ona spuściła wzrok. Pamiętała. – Powiedziałem ci, że Danielowi nie zależy na stałym związku, że chce po prostu pobzykać, ale ty twierdziłaś, że tak bardzo się kochacie, że dla ciebie się zmieni. To masz tę zmianę. Ile wytrzymał? Miesiąc?

– Grant, bo ty nic nie rozumiesz – załkała, a po jej policzkach spłynęły łzy.

– Ale czego nie rozumiem? – Już nie wiedziałem, o co jej chodzi.

– Ja… – Pociągnęła nosem. – Ja jestem w ciąży – wyznała i się rozpłakała.

Poczułem, jakbym dostał obuchem w głowę. Jess była w ciąży? Zacząłem na szybko analizować, ale nie było możliwości, aby to było moje dziecko. Zanim się ostatecznie rozstaliśmy, nie spaliśmy ze sobą od jakichś dwóch tygodni. To na sto procent dziecko Daniela.

– Jess, czy ty chciałaś mi później wmówić, że to moje dziecko? – Zdenerwowałem się, bo tak to wyglądało.

– Nie, coś ty. – Otarła łzy. – Przecież powiedziałabym ci prawdę.

– No nie wiem.

– Zresztą, chciałam od razu ci powiedzieć.

– Ale czego ode mnie oczekiwałaś? – Zmarszczyłem brwi.

– Grant, chcieliśmy stworzyć rodzinę, mieć dzieci, teraz to się może udać.

Nie wierzyłem w to, co słyszę.

– A co? Daniel nie chce dziecka? – zapytałem celowo, bo znałem Daniela i spodziewałem się, co jej powiedział.

– Przecież go znasz. – Podniosła na mnie zapłakane oczy. – Kazał mi usunąć.

Właśnie tego się po tym dupku spodziewałem.

– Jess, przykro mi, że tak wyszło, ale to nic nie zmienia. Owszem, planowaliśmy rodzinę, nie wyszło, jednak twoje dziecko ma ojca i nie jestem ani nie będę nim ja. Musisz to sama ogarnąć. Dlatego sprzedajmy ten dom, bo pieniądze teraz ci się przydadzą.

– Zasłużyłam sobie na to – szepnęła.

Nie skomentowałem.

– Jutro wyjeżdżam do Redwood – powiedziałem, co ją wyraźnie zaskoczyło. Nie mówiłem jej tego wcześniej, bo nie widziałem takiej potrzeby. – W razie czego jest Colin, więc jak coś, to podjedzie.

– Rozumiem – odparła rozczarowana.

– Będę leciał. – Pomyślałem, że to najlepszy moment, żeby się ewakuować. – Zanieść ci walizkę do auta, czy coś jeszcze do niej wrzucasz?

– Nie, to wszystko. Dziękuję.

Wziąłem walizkę i zaniosłem do jej samochodu. Seks z nią i informacja o ciąży uświadomiły mi, że już nie ma do czego wracać. Nawet jeśli w łóżku było nam dobrze, czegoś brakowało. To uczucie między nami się wypaliło, wygasło, nie dając nadziei na to, że ponownie się rozpali. Chyba wyczerpaliśmy limit rozstań i powrotów. Poza tym Jess była w ciąży i powinna się teraz skupić na dziecku, a nie na odzyskaniu mnie. Znałem Daniela i wiedziałem, że nigdy nie ciągnęło go do stałych związków, a tym bardziej dzieci, ale kto wie? Może jak Jess urodzi, to jednak poczuje się ojcem? Jedno w tym wszystkim było pewne: ja nie wezmę w tym udziału.

Pożegnałem się z Jess i odjechałem. Wierzyłem, że wszystko sobie poukłada, ale beze mnie. Mnie czekają teraz trzy miesiące pracy i mieszkania w Redwood. A potem? No cóż, czas pokaże.

Rozdział 2

Grant

O wpół do siódmej byłem na lotnisku w Medford, gdzie czekała na mnie Callie. Ucieszyłem się, gdy zobaczyłem uśmiech na jej twarzy, nawet jeśli powodem jej radości był Lars. Nigdy bym nie pomyślał, że moja siostra i on… Okej, nadal nie mogłem się do tego przyzwyczaić, ale obiecałem sobie, że jeśli Callie jest z nim szczęśliwa, nie będę się wtrącał.

– Hej, mała!

– Hej, brat! Cieszę się, że już jesteś.

– Coś się stało? – zapytałem podejrzliwie.

– Co? Nie. Wsiadaj, zaraz ci opowiem.

Zająłem miejsce, ale bardziej mnie interesowało, co Callie chciała mi przekazać.

– Mów, co jest – nalegałem.

– Najpierw zapnij pasy.

– No tak, zapomniałem, że za kierownicą Callie Tumbler – zadrwiłem.

– Chcesz? Możesz prowadzić – rzuciła i zmarszczyła brwi.

– W porządku, jedź i mów, co wymyśliłaś.

– Nie ja, a Lars – odparła.

– Jezu… – prychnąłem.

– Grant!

– Okej, co takiego wymyślił Lars?

– Zabiera mnie do Paryża – wyznała wyraźnie zadowolona.

– Wow, ale romantyk – zaśmiałem się.

– Przestaniesz drwić? – upomniała mnie. – Stara się.

– No okej, a po co do tego Paryża?

– Domyśl się – odparła i puściła do mnie oko, na co się skrzywiłem. – Głupio pytasz. No co można robić w Paryżu?

– Przecież Lars wszedł z Francuzami w jakąś spółkę – przypomniałem.

– Tak, ale spokojnie, tym razem będzie miał urlop.

– Callie, ja po prostu zawsze chcę widzieć ten uśmiech na twojej twarzy.

– Oj, braciszku, przestań się już tak o mnie martwić. Jakoś muszę stawić czoło tym wszystkim sprawom i dawać radę.

– Świetnie sobie dajesz radę, Iskierko – powiedziałem, a ona się znowu uśmiechnęła.

Jakiś czas później dotarliśmy na miejsce. Larsa nie było, ale Callie powiedziała, że jutro wróci, bo od wczoraj załatwiał interesy w Seattle. Do Paryża lecą dopiero we wtorek, więc przed nami był jeszcze cały weekend. Zaniosłem bagaże do mojego dawnego pokoju i część z nich rozpakowałem. Resztę zostawiłem na jutro. Czułem się zmęczony, więc zjadłem kolację, wziąłem prysznic, po czym położyłem się spać.

Nie pamiętałem, kiedy ostatnio tak dobrze spałem. Wstałem wypoczęty, wyspany i zrelaksowany. Wziąłem prysznic, ubrałem się, wypiłem kawę i poszedłem do pensjonatu zobaczyć, co tam się działo.

– Cześć, brat! – zawołała Callie, gdy mnie zobaczyła.

– Hej – odparłem, rozglądając się po wnętrzu. – Już działasz? Dużo pracy?

– Dziś w miarę.

– Pomóc ci w czymś?

– Nie, raczej nie. A właściwie… Mógłbyś podjechać do pastora Barringtona?

– Okej, ale po co?

– Davin naszykował wina dla niego. Miałam je zawieźć, ale jak nie masz co robić…

– Dobra, mogę pojechać – potwierdziłem.

Nagle w mojej kieszeni zawibrował telefon. Sięgnąłem po niego i odczytałem wiadomość. Jess po raz kolejny mnie przepraszała, a ja szczerze nie miałem już do tego siły.

– Ja pierdolę – rzuciłem pod nosem.

– Co jest? – zainteresowała się Callie.

– Nic takiego. – Przeczesałem dłonią włosy i schowałem telefon do kieszeni.

– No dobrze, skoro nie chcesz powiedzieć…

– To po prostu Jess.

– Wróciliście do siebie? – zapytała zaskoczona.

– Nie, nie, choć…

– Grant, co jest?

– Spotkaliśmy się wczoraj… Sprzedajemy w końcu dom.

– Och…

– Jessica jest w ciąży – wyznałem.

– Chyba nie z tobą?

– Nie, z Danielem.

– Nie mów, że chciała wrobić cię w dziecko!

– Raczej nie, nie byłoby to możliwe, ale chciała, żebyśmy do siebie wrócili.

– I co ty na to? – Spojrzała na mnie uważnie.

– No co ja na to? – Wzruszyłem ramionami. – Nic. Dla mnie to skończony temat.

– Kochasz ją jeszcze?

– Nie wiem, Callie. Coś czuję, ale nie wiem co. Nie sądzę, że to miłość, po prostu przyzwyczajenie, bo trochę ze sobą byliśmy. Wiem jednak, że po tym wszystkim nie potrafiłbym z nią zostać.

– Za dużo się wydarzyło.

– Tak – westchnąłem. – No cóż, to nie koniec świata, życie toczy się dalej, a ja czuję, że praca tu pochłonie mnie bez reszty.

– Żebyś wiedział – zaśmiała się siostra.

– Dobra, jadę do Barringtonów. Gdzie to wino?

– Skrzynka stoi na schodkach przed winiarnią.

– Okej.

Postanowiłem nie odpisywać Jess. Przyjąłem do wiadomości jej przeprosiny, ale wiedziałem, jak to się może skończyć. Gdybym odpisał, ona znów by napisała, na co ja bym odpisał, ona by wtedy zadzwoniła i spędzilibyśmy z godzinę na telefonie. To już nie miało najmniejszego sensu.

Poszedłem do winiarni po skrzynkę, włożyłem ją do samochodu i pojechałem do Barringtonów. Pastor akurat gdzieś wyszedł, za to były jego żona i córka. Pani Janet właśnie wyciągała ciasto z piekarnika.

– Isabelle, nie stój tak – zwróciła się do córki. – Nastaw wodę na kawę i zaproś pana Tumblera. Ja zaniosę skrzynkę do piwnicy.

– Dobrze, mamo – przytaknęła nieśmiało dziewczyna.

– To ja pomogę z tą skrzynką! – zaproponowałem. – I wystarczy po prostu Grant.

– W takim razie bardzo ci dziękuję. Tędy proszę – odparła i wskazała dłonią drogę.

Zaniosłem skrzynkę do piwnicy i wróciliśmy do kuchni, gdzie Isabelle szykowała ciasto. Po chwili sięgnęła po filiżanki.

– Więc teraz ty, Grancie, przejmujesz stery w posiadłości? – zapytała pani Janet.

– Tak, teraz moja kolej.

– Proszę – powiedziała Isabelle, stawiając ciasto na stole. – Tylko ostrożnie, bo jeszcze gorące.

– Pięknie pachnie. – Zerknąłem na dziewczynę, która momentalnie się zarumieniła.

– Dziś piekła Isabelle – odezwała się jej matka.

– Ciastom mamy nie dorównam, ale mam nadzieję, że będzie smakowało. – Uśmiechnęła się tak promiennie, że aż wzdłuż mojego kręgosłupa przeszedł prąd.

– Z pewnością będzie – odparłem nieco zmieszany.

Po chwili dziewczyna podała kawę i zajęła miejsce naprzeciw mnie. Odgarnęła do tyłu długie pasmo blond włosów i wbiła we mnie szmaragdowe spojrzenie, upijając łyk kawy. Przełknąłem ślinę, czując się naprawdę onieśmielony. Isabelle była bardzo ładna, ale ja jakoś nigdy wcześniej nie zwracałem na nią specjalnie uwagi. Pewnie pastor już niejednego chłopaka musiał pogonić. Pamiętam, jak pojechaliśmy razem do Williams… Szybko się uwinęliśmy, więc zaprosiłem ją na kolację. Spędziliśmy miło czas, nawet bardzo miło, trochę pogadaliśmy, a Isabelle zwierzyła mi się, że marzy jej się wyjazd z Redwood, ale zdaje sobie sprawę, że ojciec jej nie pozwoli. Na misje czy szkolenia mogła jeździć, ale on miał względem niej plany, więc musiała się podporządkować. Szkoda mi jej było, bo choć się uśmiechała, w jej oczach dostrzegłem smutek. Utwierdziłem się w tym, kiedy dla żartów zaproponowałem jej pracę w mojej firmie, a ona od razu to podchwyciła. Była posłuszna i nie sprzeciwiała się ojcu, który jej wmówił, że wie najlepiej, co jest dla niej dobre, choć w głębi duszy chciała czegoś innego.

– I co planujesz, Grant? – zapytała pani Janet. – Zamknąłeś firmę w Atlancie?

Jak oni tu wszyscy byli dobrze poinformowani i wiedzieli, czym się zajmujemy.

– Nie, nie. Firma musi działać, ale obecnie zastępuje mnie mój przyjaciel – wyjaśniłem.

– Czyli planujesz wrócić do Atlanty?

– Tak. Nie mogę sobie pozwolić, by rzucić wszystko i przenieść się tutaj z powrotem. Atlanta jest moim domem.

– No tak – przytaknęła bez przekonania.

– W takiej Atlancie musi być pięknie – rozmarzyła się Isabelle.

– A co ma być pięknego w wielkim mieście? – prychnęła matka dziewczyny. – Niebezpieczeństwo i zło, które czai się za każdym rogiem – dodała, na co Isabelle przewróciła oczami, czego oczywiście kobieta nie zauważyła. – Jesteś młoda i niewinna. Wiesz, co oni by tam z tobą zrobili? – Pani Janet mówiła poważnie.

– Mamo… – Isabelle była wyraźnie zawstydzona.

– Kochanie, wiesz, że niewinna dziewczyna jest łatwym celem dla tych wszystkich zboczeńców.

– Jednak chyba trochę przesadzasz. – Isabelle skrzywiła się. – Poza tym zawstydzasz mnie, mamo.

– To, że jesteś wciąż dziewicą, to żaden wstyd – dodała matka, a dziewczyna spuściła wzrok. – Zresztą Grant może to potwierdzić. – Przeniosła spojrzenie na mnie.

– Że Isabelle jest dziewicą? – wypaliłem, nie odrywając wzroku od dziewczyny. Nie wiedziałem, dlaczego ta informacja w jakiś sposób mnie pobudziła. Isabelle była dziewicą… Cholera!

– O niebezpieczeństwach czyhających w wielkich miastach – sprostowała pani Janet.

– Pani Barrington, tak naprawdę wszędzie może być niebezpiecznie, nawet w Redwood – powiedziałem, na co ona pokręciła głową. – Wiadomo, że należy zachować ostrożność, ale nie dajmy się zwariować. Ja, na przykład, mieszkam w bardzo spokojnej dzielnicy i nic złego tam się nie wydarzyło.

– Jeszcze – dodała pani Janet, a ja uznałem, że nie ma sensu tego ciągnąć.

– Tak, jeszcze – przytaknąłem. – No cóż, bardzo dziękuję za kawę i ciasto, będę się zbierał. Obiecałem pomóc Callie – dodałem i wstałem od stołu.

– To my dziękujemy za wina. Isabelle, odprowadź naszego gościa.

– Oczywiście, mamo.

Isabelle odprowadziła mnie aż do samochodu. Zdawałem sobie sprawę, że jej matka pewnie stała w oknie i nas obserwowała.

– Przepraszam za moją mamę – powiedziała nieśmiało.

– W porządku, nie masz za co. Twoi rodzice są…

– Wyjątkowo nadopiekuńczy – dokończyła za mnie.

– To widać. – Uśmiechnąłem się lekko. – Słuchaj, może miałabyś ochotę, na przykład, wybrać się na spacer? – Sam byłem zaskoczony, że jej to zaproponowałem. Co mi strzeliło do głowy? Może po prostu chciałem, żeby dziewczyna miała jakąś rozrywkę?

– Dziękuję, ale mój ojciec się nie zgodzi – odmówiła grzecznie.

– Nie musi o tym wiedzieć – odparłem tajemniczo, a ona rozchyliła lekko usta, po czym uśmiechnęła się łobuzersko. – Pomyśl o tym – dodałem, otwierając drzwi auta.

– Na razie, Grant.

– Do zobaczenia, Isabelle.

Wsiadłem do samochodu i ruszyłem w kierunku domu. Isabelle Barrington w jakiś sposób mnie intrygowała. Kompletnie tego nie rozumiałem, ale sprawiła, że chciałem spotkać się z nią tak zupełnie na luzie. Pogadać, jak wtedy przy kolacji, spędzić nieco czasu w jej towarzystwie. Nie miałem pojęcia, w co się pakowałem, ale byłem świadomy, że pastorowi się to nie spodoba.

Rozdział 3

Isabelle

Gdy Grant odjechał, wróciłam do domu i zabrałam się za sprzątanie. Mama właśnie szykowała się do pracy. Z zawodu była cukierniczką, i to z ogromnym talentem. Kilka lat temu odważyła się i otworzyła cukiernię Sweet Escape, ściągając gości z okolicznych miasteczek na swoje pyszne wypieki. Pomagałam jej w cukierni od wtorku do piątku, a także dostarczałam niektóre ciasta. Nie miałam prawa jazdy, ale lubiłam spacery, więc nie przeszkadzało mi, gdy trzeba było dostarczyć pieszo jakieś mniejsze zamówienia. W ostatnie dwie soboty zastępowałam jej pracownicę Madeline, dlatego w tym tygodniu miałam dwa dni wolne.

To oczywiste, że znałam się z Tumblerami. Redwood nie było duże i każdy tu znał się z każdym, a ponadto przyjaźniłam się z Callie. Wiedziałam, że miała starszą siostrę Seilę i dwóch starszych braci, Caleba, który raczej był odludkiem, i Granta, za którym uganiały się starsze dziewczyny. Przez całą szkołę średnią spotykał się z Megan Reynolds, miejscową pięknością. Nic dziwnego, żadna dziewczyna nie miała przy niej szans, a i Grant nie interesował się innymi. Widywałam go jedynie, gdy przyjeżdżał z rodzeństwem na święta do rodziców. Wtedy Tumblerowie przychodzili całą rodziną na nabożeństwo, a ja ukradkiem mu się przyglądałam. Rok po skończeniu szkoły średniej Grant rozstał się z Megan, wyjechał do Atlanty i już tam został. Ja zaś miałam zupełnie inne plany. Właściwie mój tata je miał względem mnie. Wysłał mnie do Willow Creek, do nowo otwartej filii uczelni teologicznej, stosunkowo niedaleko, bo sto dziewięćdziesiąt mil od domu. Poniekąd liczyłam, że wybierze główną uczelnię w Houston, w dużym mieście, ale to mu chyba przeszkadzało, a populacja Willow Creek była o połowę mniejsza niż Redwood. Mój rocznik liczył dwudziestu absolwentów. Życie towarzyskie praktycznie nie istniało. Moimi jedynymi rozrywkami były spacery po parku, spotkania na wieczorne medytacje, czytania, próby chóru lub wykłady uzupełniające z teologii oraz filozofii. Czułam się tam jak na odludziu, jednak tata mi tłumaczył, że dzięki temu moje myśli będą spokojniejsze, ograniczę bodźce, które mogą mnie rozpraszać i bardziej skupię się na nauce. Musiałam przyznać, że miał rację, jednak z czasem zaczęło mi brakować normalnego życia. Powrót do Redwood był orzeźwiający. Nie sądziłam, że tak będzie mi brakować tego naszego miasteczka, że będę tęsknić. Niedługo potem wyjechałam na nauki do niewielkiego Oakridge i wróciłam dopiero po nowym roku. Znowu w zamknięciu, w odosobnieniu… No cóż, widać taki mój los. Mogę zapomnieć o wyjeździe do dużego miasta, pracy tam, mieszkaniu. Nie wyrwę się stąd i będzie mi łatwiej, jeśli przestanę o tym marzyć.

Gdy skończyłam sprzątać, wrócił tata.

– O, córuś, dobrze, że jesteś. – Odetchnął z wyraźną ulgą.

– Coś się stało?

– Miałem podjechać jeszcze do pani Samson. Po stracie męża nie może się pozbierać, a na pewno poczuje się choć trochę lepiej, gdy udzielimy jej wsparcia.

– Nie wiem, czy sprostam takiemu zadaniu. – Zawahałam się.

– Kochanie, masz dobre serce, po prostu posiedź z nią, porozmawiaj, wysłuchaj – odparł i pokrzepiająco pogładził mnie po ramieniu.

– Dobrze, spróbuję.

– Dziękuję, córeczko – uśmiechnął się – bo ja muszę za pół godziny być w szpitalu i właściwie już powinienem jechać.

– Przebiorę się i pójdę do pani Samson.

Ojciec podszedł do mnie, pocałował w czoło i wyszedł z domu. Poniekąd tak wyglądała nasza codzienność. Razem z mamą byłam zaangażowana w życie kościoła i pomagałam tacie. W weekendy miałam najwięcej pracy. Często w soboty rodzice organizowali spotkania z innymi rodzinami z kościoła, głównie z osobami starszymi lub młodzieżą. Niedziele były zaś najbardziej intensywne, gdyż przygotowywaliśmy się do nabożeństw. W tygodniu nasze dni wyglądały pewnie jak w przypadku większości innych rodzin, choć jeśli ktoś potrzebował wsparcia, to służyliśmy pomocą. Nie miałam rodzeństwa, więc i moja więź z mamą i tatą wydawała się silniejsza. Byliśmy ze sobą zżyci. Ogólnie nasza rodzina była dosyć mała, bo moi rodzice również nie mieli sióstr ani braci.

Przebrałam się i parę minut później udałam się do pani Samson. Była samotną kobietą po sześćdziesiątce i mieszkała na drugim końcu miasta. Miesiąc temu po długiej walce z chorobą zmarł jej mąż i załamała się. Państwo Samson nie mieli dzieci, a najbliższa rodzina ze strony kobiety mieszkała w Nowym Jorku. Gdy pani Samson została sama, staraliśmy się ją wspierać i jej pomagać, żeby nie czuła, że wszyscy ją opuścili. W drodze do jej domu przechodziłam obok ulicy krzyżującej się z tą, która prowadziła do posiadłości Tumblerów. Mimowolnie myślami wróciłam do Granta. Oczywiście, że chciałam przyjąć jego zaproszenie na spacer, ale tata w życiu by mnie nie puścił, a źle bym się czuła, gdybym go okłamała. Nie! Tego nie mogłam zrobić. Wiedziałam, co by ojciec powiedział i jak by to wyglądało. Młodzi Tumblerowie nie byli zbyt religijni. Callie, odkąd tu przyjechała, nie pojawiła się na żadnym nabożeństwie, a i Grant nie wyglądał na takiego, co w niedzielę pędzi do kościoła. Tata lubił Tumblerów, ale spotkanie sam na sam z Grantem z pewnością uznałby za randkę, a to już by mu się nie spodobało. Nie wiedziałam, dlaczego Grant zaproponował mi spacer. Może po prostu chciał być miły? Może zrobił to, bo miał pewność, że i tak się nie zgodzę? Tego nie wiedziałam, za to czułam, że nie będzie mi to dawało spokoju.

Jakiś czas później dotarłam do domu pani Samson. Kobieta ugościła mnie kawą i ciasteczkami. Usiadłyśmy w ogrodzie, gdzie spędziłyśmy prawie dwie godziny na rozmowie. Ona naprawdę czuła się samotna. Zdawała sobie sprawę z tego, że jej mąż walczył niemal o każdy dzień. Długo zmagał się z chorobą, a w ostatnich miesiącach nie wstawał już z łóżka, dlatego wyznała, że była przygotowana na jego odejście, jednak nie przypuszczała, że po jego śmierci poczuje taką pustkę. Kuzynka z Nowego Jorku obiecała ją odwiedzić, ale, niestety, od pogrzebu pana Samsona nie miała jeszcze czasu, by przyjechać. Zaprosiła Panią Samson, żeby przyjechała do niej, ale kobieta nie chciała opuszczać domu, Redwood, bo to tutaj były jej wspomnienia związane z mężem. Zaproponowałam jej, że jutro możemy wybrać się na cmentarz. Była zaskoczona, że poświęcę swój czas, żeby być z nią, ale ja naprawdę chciałam, żeby choć trochę poczuła się lepiej.

W drodze powrotnej pomyślałam, że wstąpię do Neve, mojej przyjaciółki. Z nią również znałam się od czasów szkolnych. Dziewczyna była w wieku Callie i chodziła do równoległej klasy. Po zakończeniu szkoły średniej właściwie wszyscy z mojego rocznika się porozjeżdżali, wybierając uczelnie w dużych miastach. Ponieważ nie uczestniczyłam w życiu towarzyskim tak jak moi rówieśnicy, nie miałam zbyt wielu znajomych, a przyjaźniłam się właśnie tylko z Callie i Neve. Jednak one również wyjechały. Życie Neve się nieco skomplikowało, bo zaraz na początku pierwszego roku studiów poznała chłopaka, w którym tak bardzo się zakochała, że jeszcze przed zakończeniem semestru została jego żoną. Gdy kilka miesięcy później okazało się, że jest w ciąży, mąż ją zostawił. Nie rozwiedli się, ale Neve zdecydowała się wrócić do Redwood i tu urodziła córkę, którą wychowywała z pomocą rodziców. Teraz, gdy wróciła, odświeżyłyśmy kontakty i znów się przyjaźniłyśmy. Musiałam przyznać, że w porównaniu z życiem innych w moim brakowało jakiegoś dreszczyku. Oczywiście, nie miałam na myśli tak ogromnych zmian, ale chciałabym, żeby w końcu wydarzyło się coś, co pozwoliłoby mi poczuć, że żyję pełnią życia.

– Hej, Neve! – zawołałam, widząc na schodach przyjaciółkę.

– Isabelle, w końcu! – Oparła dłonie na biodrach. – Wieki cię tu nie było – rzuciła, bo faktycznie ostatnio widywałyśmy się tylko w kościele.

– Przyznaję się do winy, ale ostatnio miałam trochę na głowie.

– Powiedz w końcu, że jakiś facet zawrócił ci w głowie – zaśmiała się.

– Nic z tych rzeczy – odparłam, choć w pierwszej chwili pomyślałam o Grancie. – Mieliśmy sporo pracy, ale postaram się częściej wpadać.

– Słuchaj, a co byś powiedziała, gdybyśmy wyskoczyły do kawiarni albo chociaż na spacer? – zaproponowała Neve. – Może jutro? Odbieram później Lisę z przedszkola, bo ma dodatkowe zajęcia.

– Chętnie, ale może w jakiś inny dzień? Obiecałam pani Samson, że jutro pójdę z nią na cmentarz.

– Oj, biedaczka, bardzo przeżyła śmierć męża – westchnęła.

– Naprawdę jest rozbita.

– To w takim razie przełożymy spacer na inny dzień. – Uśmiechnęła się. – A słyszałaś, że Grant Tumbler wrócił do Redwood?

– Wrócił na trzy miesiące – sprecyzowałam.

– Czyli już wiesz.

– Wiem… Właściwie to dziś z nim rozmawiałam, bo przywiózł nam wino – dodałam i poczułam, że pieką mnie policzki.

– A ma kogoś, czy jest wolny? – zapytała niespodziewanie Neve.

– Nie mam pojęcia, nie rozmawiałam z nim o tak prywatnych sprawach. – Jej pytanie mnie zdziwiło. Czyżby planowała uwieść Granta? – A dlaczego pytasz? – Musiałam to wiedzieć.

– Ciekawe, czy zejdzie się z Megan.

– A dlaczego miałby to zrobić? – Wzruszyłam ramionami.

– Megan jakiś czas temu wróciła do miasta, a że byli dość długo parą, to kto wie? – powiedziała tajemniczo.

– Nie, nie sądzę. – Nerwowo potrząsnęłam głową. – Skoro się rozstali, mieli powód. Każde poszło w swoją stronę i ułożyło sobie życie po swojemu.

– Oj tam, wiesz, co mówią, stara miłość nie rdzewieje – prychnęła, co mnie dodatkowo poruszyło. Nie rozumiałam swoich uczuć.

– To nie wiem – odpowiedziałam z lekką irytacją. – Jeśli Bóg chce, by byli razem i taki ma dla nich plan, to się zejdą, ale nie nam się w to wtrącać.

– Ty zazdrośnico – zaśmiała się.

– Ja zazdrosna? – oburzyłam się. – Chyba żartujesz!

– Dobra, nie było tematu. To kiedy umawiamy się na spacer?

– Jak najszybciej – spiorunowałam ją wzrokiem – bo powinnaś przewietrzyć głowę. Gadasz straszne głupoty – wypaliłam, na co ona się roześmiała. – Pójdę już, muszę jeszcze przygotować obiad.

– To do zobaczenia!

– Na razie!

Speszona, niemalże uciekłam. Co ona insynuowała? Nie byłam zazdrosna o Granta, bo między nami nic się nie wydarzyło. To było niedorzeczne, jednak ciągle nie rozumiałam, dlaczego tak mnie to poruszyło. Musiałam jak najszybciej poukładać myśli, bo w końcu sama się ośmieszę, a Granta dla własnego dobra powinnam unikać.

Rozdział 4

Grant

Wieczorem siedziałem z Callie i Larsem w salonie. Ciągle nie mogłem się przyzwyczaić. Cholera, dlaczego akurat on? Jeśli do tej pory sądziłem, że moja siostra szybko się nim znudzi, to widok jej szczęśliwej w jego ramionach pozbawił mnie wszelkich złudzeń. Callie naprawdę nie widziała świata poza nim, a i on wydawał się jakiś inny. Patrzył na nią z czułością, z miłością, z pożądaniem, z taką fascynacją. Widziałem to bardzo wyraźnie i właśnie dlatego byłem trochę spokojniejszy.

– Co nam zaplanowałeś na ten tydzień w Paryżu? Co będziemy robić? – zapytała Callie Larsa.

– Domyśl się. – Poruszył znacząco brwiami.

– Callie jest artystką – wtrąciłem. – Może byś jej pokazał jakieś atrakcje, budowle, dzieła sztuki?

– Kochanie, popatrz na mnie – zwrócił się do mojej siostry, wskazując na siebie, a ja przewróciłem oczami. – Prawda, że jestem dziełem sztuki?

– Oj, Lars, widzę, że będziesz musiał częściej zabierać mnie do tego Paryża – powiedziała, po czym wstała. Gdy przechodziła obok niego, chwycił ją za rękę i pociągnął tak, że wylądowała na jego kolanach.

– Możemy tam zamieszkać – odparł, co mnie trochę zdziwiło.

– Słabo znasz moją siostrę – prychnąłem. – Callie wybrałaby raczej Rzym niż Paryż – dodałem i spojrzałem na nią.

– Paryż z pewnością też jest fascynujący – powiedziała i objęła go za szyję.

– A i Rzym możemy zwiedzić – rzucił, patrząc jej prosto w oczy. – Nic nie stoi na przeszkodzie – dodał, a ona go pocałowała.

Tak, do tego widoku jeszcze się nie przyzwyczaiłem. Chrząknąłem, by przypomnieć im o swojej obecności, a Callie odsunęła się nieco od Larsa.

– Mam kilka e-maili do wysłania, więc pogadajcie sobie, a ja się postaram w miarę szybko to załatwić – powiedział Lars.

– Jasne – odparła Callie, wstając z jego kolan.

Zanim poszedł do pokoju, pocałował ją jeszcze raz, a potem zostawił nas samych. Przyglądałem się siostrze, starając się jakoś to sobie poukładać.

– Dlaczego tak na mnie patrzysz? – zwróciła się do mnie.

– Zastanawiam się, co ty w nim widzisz. – Wzruszyłem ramionami.

– Znowu zaczynasz? – Zmarszczyła gniewnie brwi. – Zakochałam się, a ty obiecałeś to zaakceptować.

– A obiecasz mi jedno?

– Co takiego?

– Jeśli kiedykolwiek źle cię potraktuje…

– Grant – przerwała mi.

– Callie, słuchaj – nakazałem. – Jeśli kiedykolwiek źle cię potraktuje, natychmiast mi o tym powiesz. Dobrze? – Spojrzałem na nią z powagą.

– Dobrze, już nie szalej – fuknęła. – Powinieneś znaleźć sobie dziewczynę.

– Nie mam czasu na dziewczyny, muszę się zająć ranczem. – Chciałem trochę zbić Callie z tropu, bo planowałem wyciągnąć od niej numer telefonu Isabelle, ale musieliśmy nieco zmienić temat, by przypadkiem czegoś sobie nie ubzdurała.

– Dasz radę. A! – przypomniała sobie. – Wujek Joseph niedługo wraca, więc pewnie cię odwiedzi.

– O, to dobrze. Caleb się do ciebie odzywał?

– Ostatnio w moje urodziny. – Skrzywiła się lekko.

– Mam nadzieję, że nas nie wystawi.

– No nie, może i Caleb nie jest przykładem człowieka odpowiedzialnego, ale mamy w końcu jakąś umowę, a poza tym jest ostatni, więc ma odpowiednio dużo czasu, by się z tym oswoić.

– Mam nadzieję, bo ja na pewno nie będę mógł tu siedzieć za niego.

– Dajmy mu szansę.

– Słuchaj, Callie… Masz może numer do Isabelle Barrington? – zapytałem, a ona tak na mnie spojrzała, jakby chciała powiedzieć, że doskonale wie, o co mi chodzi.

– Mam – przytaknęła.

– A dasz mi go? – Czułem, że zaraz zacznie mi wiercić dziurę w brzuchu.

– A po co ci?

A nie mówiłem!

– Potrzebuję.

– Do czego? – dociekała.

– W końcu w jakiś sposób współpracujemy z Barringtonami.

– To dam ci numer do pastora – wypaliła i sięgnęła po telefon.

– Nie chcę numeru do pastora! – podniosłem głos, a Callie zmarszczyła czoło.

– No już, masz – powiedziała i podała mi telefon, bym spisał sobie numer Isabelle. – Grant, jesteś moim bratem, kocham cię i chcę dla ciebie jak najlepiej, ale kiedy mówiłam, że powinieneś znaleźć sobie dziewczynę, nie miałam na myśli Isabelle – dodała, stając w progu.

– Callie, chyba za dużo sobie dopowiadasz – próbowałem ją zbyć. – Isabelle mnie nie interesuje.

– To fajna dziewczyna, ale pamiętaj, że jej ojciec jest pastorem i to nie przejdzie – powiedziała.

– Daj już z tym spokój. – Machnąłem ręką. – Chodzi tylko o współpracę.

– Jasne. – Chyba nie uwierzyła.

Spodziewałem się, że siostra będzie miała jakieś ale, jednak póki co Isabelle nie zgodziła się na spotkanie, więc jeśli do niego dojdzie, zapewne nie będzie w sprawach prywatnych.

Rano, gdy Callie była już w pensjonacie, postanowiłem wykorzystać moment i pogadać z Larsem. Siedział w kuchni przy stole, popijał kawę i wystukiwał coś na klawiaturze.

– Pracujesz? – zapytałem i sięgnąłem po filiżankę, by nalać sobie kawy.

– Tak – odparł krótko.

– Lars, nie wiem, czemu Callie tak się zafiksowała na twoim punkcie, ale jestem w stanie zaakceptować jej wybór – powiedziałem, na co on bezczelnie się zaśmiał.

– Nie potrzebuję twojej akceptacji.

– Słuchaj, McFadden – usiadłem naprzeciw niego – to moja siostra, a nie kolejna twoja dziwka i nie pozwolę ci, byś ją źle traktował!

– Przestań! – warknął i zacisnął pięść. – Zależy mi na Callie i to tak na poważnie… Na stałe – odparł, błądząc gdzieś wzrokiem.

– To dobrze, bo nie dam ci jej skrzywdzić. Callie zasługuje na wszystko, co najlepsze.

– I ja jej to daję – zapewnił.

– Oby tak było, McFadden. – Spojrzałem na niego z powagą, nie przerywając kontaktu wzrokowego. – I jeszcze jedna sprawa…

– Jaka? – zainteresował się.

– Z końcem miesiąca oddam ci część pieniędzy.

– Powiedziałem ci, że ich nie chcę.

– Ale ja chcę ci je oddać.

– To w końcu jesteś winny czy nie? – Podniósł na mnie wzrok.

– Nie jestem! – syknąłem. – Nie chcę mieć u ciebie długu.

– To ja też ci coś powiem.

– Słucham.

– Zleciłem detektywowi odnalezienie Swana i Peacocka.

Tu mnie zaskoczył.

– W końcu mi uwierzyłeś?

– Rozważam różne opcje – odpowiedział.

– I jak? Wiadomo już coś?

– A ty sądzisz, że będę cię informował?

– Zabijesz ich?

– Mam podesłać ci zwłoki? – zakpił.

– Lars, to nie są mili goście, tylko bandyci. Udowodnili, że nie cofną się przed niczym.

– I ty z nimi współpracowałeś?

– Nie sądziłem, że mnie wystawią.

– Na drugi raz uważaj, komu ufasz – pouczył mnie.

– Właśnie tak robię – rzuciłem wymownie. – Lars, cokolwiek postanowisz, bądź ostrożny.

– Martwisz się o mnie? Jakie to wspaniałomyślne – zadrwił.

– Nie, właściwie mam cię gdzieś – powiedziałem i podniosłem się z krzesła – ale moja siostra cię kocha, a wystarczająco się nacierpiała – dodałem, po czym od razu wyszedłem.

Owszem, Lars nie należał do przyjemniaczków i tak naprawdę nie miałem pojęcia, czy miał czyjeś życie na sumieniu, ale tamci dwaj nie będą się wahać i na pewno pociągną za spust. Naprawdę powinien uważać.

Zanim poszedłem do Callie, wstąpiłem na chwilę do stajni. Choć sytuacja się normowała, to wciąż staliśmy przed dylematem, czy sprzedać konie, czy będzie nas stać na ich utrzymanie, a może zatrzymać jednego? Za pieniądze ze sprzedaży moglibyśmy rozwinąć winnicę. Nie zarobimy kokosów, ale mieliśmy jeszcze sporo miejsca na nowe sadzonki i warto było wykorzystać ziemię.

Gdy wszedłem do pensjonatu, Callie meldowała akurat nowego gościa, więc przywitałem się i zająłem miejsce tuż za siostrą, przyglądając się, jak przebiega cała procedura. Chwilę później zaprowadziła gościa do pokoju i wróciła do recepcji.

– Wyglądasz, jakby cię to przerażało – powiedziała do mnie.

– Raczej jakbym niekoniecznie się w tym widział. – Skrzywiłem się.

– Więc ciesz się, że prowadzimy mały pensjonat, a nie duży hotel.

– A nie myślałaś o tym, by rozbudować pensjonat? Przydałyby się dodatkowe pokoje, moglibyśmy pomyśleć o domku gościnnym – zaproponowałem, bo tak naprawdę mieliśmy jeszcze sporo niewykorzystanego miejsca.

– Nie zastanawiałam się nad tym – odparła, wzruszając ramionami. – Nawet nie wiem, czy ranczo zostanie w rodzinie.

– Chcesz je sprzedać? – zdziwiłem się.

– Przecież ty i Caleb tego chcieliście – przypomniała mi.

– Potrzebowaliśmy pieniędzy. Caleb na swoje wydatki, ja na… – urwałem na chwilę, bo zrobiło się nieco niezręcznie. – Ja głównie chciałem spłacić Larsa i uniknąć tego wszystkiego.

– Kto by przypuszczał, że to będzie miało taki finał?

– Na pewno nie ja. Mógłbym co nieco powiedzieć o McFaddenie, ale do głowy by mi nie przyszło, że to psychopatyczny prześladowca.

Zaśmiała się na te słowa.

– Może nie psychopatyczny, ale lubi mieć kontrolę.

– Callie, pamiętaj, że gdyby…

– Wiem! – przerwała mi i przewróciła wymownie oczami. – Przestań mi to powtarzać.

– Dobrze, już odpuszczam – powiedziałem, choć nie do końca tak miało być. Mimo wszystko musiałem mieć na nią oko.

– I tak trzymaj! – powiedziała.

Rozdział 5

Grant

Callie i Lars od kilku dni byli w Paryżu, a ja zajmowałem się ranczem. W pensjonacie, oprócz Mariny i Caroline, na recepcji pomagała mi pani Anderson, choć chyba raczej ja pomagałem jej, bo świetnie się czuła w tym miejscu, a miała tak gadane, że wcale bym się nie zdziwił, gdyby ściągnęła tu na wypoczynek prezydenta. Ja głównie zajmowałem się całą papierologią, pozyskiwaniem klientów, zamówieniami, dostawami i wszystkimi kosztami, jakie ponosiliśmy. Trochę tego było. Ogólnie wszystko dobrze funkcjonowało, ale…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej