q   

Marta Aleksandra Susło

Jak powiedzieć światu, że żyjemy

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2020

Marta Aleksandra Susło
„Jak powiedzieć światu, że żyjemy”

Copyright © by Marta Aleksandra Susło, 2020

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2020

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Projekt okładki: Robert Rumak

Fotografia na okładce: Marta Aleksandra Susło

Korekta: Marianna Umerle, Joanna Barbara Gębicka

Skład epub, mobi i pdf: Kamil Skitek

ISBN: 978-83-8119-618-5

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
http://wydawnictwo.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

1 lipca mój dzień wyglądał jak zwykły dzień, jednak taki nie był. Gdy rano się obudziłam i zeszłam na śniadanie, moi rodzice zachowywali się bardzo dziwnie, nie byłam pewna, co mogło im się przytrafić, więc zapytałam: 

– Co się dzieje?

Oni odpowiedzieli: 

– Córciu, lepiej usiądź.

Moje serce zaczęło szybciej bić, miałam tysiąc myśli w głowie. „Może biorą rozwód, może któreś z nich zachorowało, może jesteśmy bankrutami?” 

Nagle mama odezwała się takim spokojnym głosem i powiedziała, że mają mi do przekazania wiadomość. Na to ja głośno odpowiedziałam: 

– Jaką?

– Kupiliśmy ci bilet do Rieux i opłaciliśmy hotel na dwa tygodnie.

Zbladłam ze szczęścia, gdy to usłyszałam, ponieważ wszyscy uważają, że jak jestem bogata, to mam wszystko to, co chcę, a tak naprawdę nie jest.

Mój ojciec jest prawnikiem, ale strasznym skąpcem, nie lubi wydawać pieniędzy. Natomiast mama, która pracuje w takim samym zawodzie, zawsze robi to, co ojciec jej każe. Czasami uważam, że się go boi, ale on nigdy nie podnosi na nią głosu, przynajmniej w mojej obecności.

Zaczęłam więc skakać ze szczęścia i dziękować rodzicom za ten piękny prezent, który mnie trochę nawet zaskoczył. W dodatku mama powiedziała: 

– Hannah, lot masz za dwa dni.

To był kolejny szok. 

– Jak to? Czemu tak szybko? Chcecie się mnie pozbyć, czy co?

Ojciec na mnie spojrzał i powiedział, że powinnam być wdzięczna, że wyjeżdżam na wakacje za granicę, a mam znowu jakieś „ale”.

– Jeśli chcesz wiedzieć, to bilety były w ten dzień bardzo tanie i dlatego lecisz pojutrze, więc idź się lepiej szykować.

Nie chciałam wchodzić w żadną dyskusję, więc wzięłam kanapkę z dżemem i poszłam do pokoju. Usiadłam w fotelu i jadłam kanapkę. Gdy tylko skończyłam jeść, poszłam się umyć i ubrać. Wyciągnęłam moją walizkę, aby zacząć się pakować. Nie wiedziałam, co włożyć do walizki, ponieważ uważałam, że wszystkie rzeczy mogły mi się przydać. Choć miałam już 18 lat, to i tak musiałam zabrać ze sobą mojego misia, którego miałam od dzieciństwa. Przynajmniej jednej rzeczy byłam pewna, jaką wezmę. W końcu wyrzuciłam wszystkie rzeczy z szafy i zaczęłam je przymierzać. W moim pokoju był totalny bałagan. Gdyby ojciec go zobaczył, to pewnie by się strasznie zdenerwował. Coraz bardziej czułam się zmęczona tym pakowaniem. Usiadłam na łóżku i zaczęłam oglądać ciuchy, które powinnam wziąć. Po trzech godzinach udało mi się spakować. W mojej walizce znajdowały się prawie same letnie ciuchy, w końcu było lato. Czułam się świetnie, widząc spakowaną walizkę, ale gdy rozejrzałam się po pokoju, przestałam się tak czuć, bo wszędzie była reszta moich ciuchów. Nagle ktoś zapukał do moich drzwi. Szybko zaczęłam zbierać ciuchy z biurka i z podłogi. Momentalnie przestałam być zmęczona. W międzyczasie zapytałam, kto tam. 

– To ja, mama. Mogę wejść?

– Chwilkę.

Wzięte ciuchy wrzuciłam do szafy i szybko usiadłam na łóżku. Powiedziałam mamie, że może już wejść. Ona szybko otworzyła drzwi. Zapytała mnie, co robię i czy cieszę się, że wyjeżdżam. Odpowiedziałam jej, żeby usiadła, to porozmawiamy. Spojrzała na mnie i powiedziała: 

– Pewnie.

Ja zaczęłam odpowiadać na jej wcześniejsze pytania, które mi zadała. Stwierdziłam, że w sumie to skończyłam się pakować i jestem bardzo szczęśliwa z tego mojego wyjazdu. Mama powiedziała, że jak ja jestem szczęśliwa, to ona też, i zapytała, czy chcę jechać do babci, bo ona zaraz jedzie.

Odpowiedziałam, że pewnie. Chciałam pożegnać się z babcią, która miała 76 lat i podupadła na zdrowiu. Wcześniej była bardzo energiczną osobą, która radziła sobie ze wszystkim sama. Jednak od ponad roku babcia strasznie się zmieniła, coraz częściej nie wychodziła z domu. Powodem tego było to, że strasznie bolały ją nogi. Lekarze nawet sugerowali, że może się poruszać na wózku inwalidzkim. Mama strasznie przejmowała się tym, co się działo z babcią. W sumie ja też, tylko tego nie pokazywałam. 

Mama powiedziała, że idzie na dół, bo gotuje zupę dla babci i żebym zeszła za pół godziny. Odpowiedziałam, że dobrze. Gdy wyszła, wyciągnęłam ciuchy z szafy i zaczęłam je układać. Zajęło mi to 20 minut. Starałam się to robić szybko i dokładnie. Później znowu przebrałam się w wygodniejsze ubranie i zeszłam na dół. 

W kuchni pachniało przepięknie. Uwielbiałam zapach świeżo ugotowanej mojej ulubionej zupy, zresztą babcia też. Mama już była gotowa, ja jeszcze założyłam buty i również byłam. Zapytałam mamę, czy tata z nami jedzie. Odpowiedziała, że musiał iść do pracy. Dla mnie to nie było nic dziwnego, on cały czas tylko pracował, wolał spędzać czas w pracy niż z nami.

– Hannah, jedźmy już. 

– Dobrze.

Jadąc do babci podziwiałam okolicę i piękno tutejszego krajobrazu. Słuchałam muzyki, która leciała w radiu. Gdy dojechałyśmy do babci, zauważyłam moją koleżankę Jess, z którą zawsze się bawiłam, kiedy byłam mała i przyjeżdżałam do babci. Postanowiłam do niej podejść i porozmawiać, a mamie powiedziałam, że zanim podgrzeje zupę, to wrócę. Ona się zgodziła.

Podchodząc do Jess, nie wiedziałam, jak zareaguje, bo w sumie nasz kontakt się trochę urwał. Nie był taki, jak za czasów dzieciństwa.

Jess siedziała przed domem i coś czytała. Gdy byłam tuż obok niej, powiedziałam:

– Hej.

Ona się odwróciła i uśmiechnęła. 

– Hej Hannah. Usiądź i opowiadaj, co tam u ciebie, bo dawno się nie widziałyśmy.

– Z miłą chęcią usiądę – odpowiedziałam. I zaczęłam opowiadać jej, że w sumie w moim życiu nic się takiego szczególnego nie dzieje. Powiedziałam Jess, aby lepiej to ona zaczęła mówić, co u niej słychać, ponieważ w jej życiu zawsze coś się działo. Była bardzo energiczną dziewczyną. Ona odpowiedziała, że jej młodszy brat bije w szkole swoich kolegów, a rodzice obwiniają ją za to wszystko, a tak to cały czas w jej życiu jest tylko szkoła i dom. Dziwiło mnie to, co powiedziała.

– Dlaczego w twoim życiu jest tylko szkoła i dom?

Jess się zaczęła śmiać i powiedziała, że tak jest na tym naszym świecie, że wszystko ma swój początek i koniec. 

– Hannah, różne okoliczności zmieniają człowieka – dodała.

W tym czasie wyszła jej mama i kazała Jess przyjść do domu.

Jess wstała z krzesła, zrobiła się smutna i powiedziała, że innym razem pogadamy. Odpowiedziałam jej, że jasne. Powiedziałam też, że jak będzie potrzebować pomocy, jakiejkolwiek, to zawsze może na mnie liczyć. Gdy zaczęłam to mówić, Jess szybkim tempem poruszała się w stronę domu i wykrzyknęła: 

– Dzięki.

Poszłam do domu babci. Gdy weszłam do środka, usłyszałam płacz mamy. Ściągając kurtkę, krzyknęłam: 

– Co się dzieje?!

Babcia odpowiedziała: 

– Hannah, cieszę się, że jesteś. Zupa już podgrzana i mama miała cię właśnie wołać, ale ty przyszłaś w sam raz.

Wchodząc do kuchni, przywitałam się z babcią i znowu zapytałam, co się dzieje. Mama odpowiedziała, że nic, tylko kroiła cebulę i to przez to płakała. Nie wiedziałam, co o tym sądzić i już nie chciałam dopytywać, bo babcia siedziała przy stole, a przedtem tylko leżała w łóżku. Mama nalała zupę na talerz i powiedziała:

– Smacznego wszystkim.

Wtedy ja i babcia zaczęłyśmy strasznie szybko jeść tę zupę. Mama musiała pomyśleć, że mamy jakieś wyścigi. Cały czas coś mi jednak nie pasowało. Obie zachowywały się bardzo dziwnie. Chwilę potem już zjadłyśmy zupę pomidorową. Babcia bardzo się cieszyła, że przyjechałyśmy. Mama w końcu zaczęła coś mówić, bo przedtem była bardzo cicho.

– Nasza Hannah wyjeżdża – rzekła mama.

Babci mina nie wyglądała na zdziwioną, tak jakby wiedziała już wcześniej. Pewnie mama jej powiedziała, ale dla mnie to nie miało znaczenia, czy dowiedziała się tego ode mnie, czy od mamy. Odpowiedziałam babci: 

– To prawda, wyjeżdżam do Rieux na dwa tygodnie.

Babcia odpowiedziała, że jak była w moim wieku, to też wyjechała sama na wakacje i to był bardzo fajnie spędzony czas. 

– Jak wrócisz, Hannah, to ci opowiem o tej podróży, a ty opowiesz mi o swojej podróży.

Odpowiedziałam, że jasne.

Mama zaczęła zmywać po obiedzie, a mnie babcia wzięła do swojego pokoju i podarowała mi złoty naszyjnik z sercem. To był naprawdę piękny prezent. Na mojej szyi wyglądał idealnie, więc bardzo dziękowałam babci. Ona była trochę wzruszona, ale po chwili zaczęła się strasznie głośno śmiać. Spojrzałam na nią i zapytałam, dlaczego się tak śmieje. Ona odpowiedziała, że ze szczęścia i dodała, abyśmy poszły na dół, do mamy.

Mama akurat kończyła prawie zmywać naczynia. 

– Patrz, co babcia mi podarowała.

– Śliczny prezent – odparła.

Moja babcia, jak na starszą osobę, miała bardzo dobry gust.

Po chwili zadzwonił do mamy telefon. To był tata, który powiedział, że jest już w domu i żebyśmy wracały. Mama oczywiście odpowiedziała, że już wracamy. Pożegnałam się z babcią i wróciłyśmy szybko do domu.

W samochodzie nie rozmawiałam z mamą, bo usnęłam i obudziłam się dopiero pod domem. Gdy weszłyśmy do środka, tata miłym głosem zawołał nas szybko do kuchni, gdzie czekała na nas pizza i powiedział, że przygotował obiad. Wiadomo było, że kupił, bo z boku na pudełku widniał napis pizzerii, która znajdowała się niedaleko nas. Mama też się domyśliła i mrugnęła do mnie okiem. W sumie to chyba oznaczało, żebym nic nie mówiła o tym, że pizza jest kupna, a nie domowej roboty. Ale ja i tak nie zamierzałam nic się odzywać. Bardzo dawno nie widziałam taty takiego wesołego.

Wszyscy siedliśmy do stołu i jedliśmy pizzę. Tata zaczął opowiadać kawały o strażakach. Opowiadał mi je, gdy byłam dzieckiem, ale i tak wciąż były dla mnie bardzo zabawne. Mama aż promieniała ze szczęścia, dawno jej takiej nie widziałam. W końcu tata zapytał mamę, czy po obiadokolacji pójdą na spacer.

– Ja posprzątam – obiecałam.

Mama odpowiedziała tacie, że pewnie. Dokończyliśmy jeść. Rodzice ubrali się i wyszli na spacer. Tata dodał, że nie wie, za ile wrócą i kazał zamknąć drzwi, bo oni biorą drugi klucz. 

Tak też zrobiłam. Zamknęłam drzwi, posprzątałam i poszłam wziąć prysznic. Gdy wyszłam z łazienki, zasunęłam rolety w pokoju, położyłam się w łóżku i włączyłam telewizor. Akurat leciał fajny film sensacyjny, który obejrzałam i poszłam spać. Jednak obudziłam się wcześnie i słuchałam ślicznego śpiewu ptaków. Po chwili przyszła wiadomość od mojej najlepszej przyjaciółki Katarzyny. Napisała mi, że dziś wieczorem jest impreza u Tomka i zapytała mnie, czy idziemy.

– Skoro jutro wyjeżdżasz, to mogłybyśmy spędzić czas razem.

Nie chciało mi się z początku iść, ale Kasia mnie namawiała i w końcu się zgodziłam. Powiedziała mi, żebym przyszła do niej koło 18:00, to razem się umalujemy i przygotujemy. Zgodziłam się, a ona odpowiedziała, że w takim razie do zobaczenia. Odpowiedziałam to samo.

Leżałam na łóżku jeszcze godzinę i w tym czasie czytałam na tablecie wiadomości o tym, co wydarzyło się na świecie. Potem poszłam do łazienki, ubrałam się w białą koszulkę i czarne spodnie i zeszłam na dół. Na dole było cicho. Zajrzałam do pokoju rodziców. Jeszcze spali, więc postanowiłam przygotować śniadanie. Zrobiłam jajecznicę i do tego gorącą herbatę. Później poszłam do pokoju rodziców i kazałam im przyjść na śniadanie.

Mama wyglądała na bardzo niewyspaną. Chwilę później przyszli na śniadanie. Mama powiedziała, że dzisiaj ostatni raz jemy śniadanie razem, bo jutro wcześnie zawożą mnie na lotnisko. Odpowiedziałam, że za dwa tygodnie znów będziemy jeść śniadanie razem. Mama powiedziała, że i tak będzie tęsknić, a tata dodał, że też będzie mu mnie brakowało. Zapytał, co my na to, żebyśmy dzisiaj wieczorem obejrzeli wspólnie jakiś film. Mama odpowiedziała, że to wspaniały pomysł, ponieważ od wieków tak nie robiliśmy. Ja dodałam, że dziś pod wieczór wychodzę do Katarzyny. Tata nie był zachwycony tym, że mu odmówiłam, ale miałam prawo to zrobić, bo on od zawsze nie miał czasu dla nas. A gdy tylko znalazł wolną chwilę, bądź szef kazał mu wykorzystać urlop, wtedy poświęcał nam więcej czasu. Za to my musiałyśmy w tym czasie na wszystko się zgadzać. To znaczy, że jeśli wpadł na jakiś pomysł, abyśmy spędzili razem czas, musiałyśmy tak zrobić. Na przykład wtedy, kiedy chciał, oglądaliśmy film komediowy bądź familijny lub wychodziliśmy gdzieś razem. Rzadko kiedy mu odmawiałam, mama za to wcale. Ale teraz, kiedy mu odmówiłam, bardzo się zezłościł i powiedział mi, że on chce spędzić z nami czas, więc powinnam się zgodzić. Na to ja mu odpowiedziałam, że nie będę robić zawsze tylko tego, co on chce. Gdy to usłyszał, rzucił widelec na talerz, wstał i ruszył w stronę wyjścia. Powiedziałam mu wtedy, że teraz pewnie znowu będzie się na mnie gniewał. On trzasnął drzwiami i wyszedł.

Mama w tym czasie spytała mnie, dlaczego się sprzeciwiam ojcu.

– Co? Nie sprzeciwiam się, po prostu powiedziałam, że nie mogę dzisiaj.

– Nie lubię, jak się kłócicie.

– Ja się nie kłócę, tylko mówię, że nie mogę i nie chcę się o to kłócić – odparłam.

Mama powiedziała, abyśmy skończyły ten temat i dokończyły jeść jajecznicę. Odpowiedziałam jej, że pewnie, bo mam dosyć tej rozmowy. I zaczęłam mówić o tym, że dziś wieczorem wychodzę do Katarzyny. Mama na mnie spojrzała takim wzrokiem, jakby chciała powiedzieć: „Niedawno ojciec wyszedł przez ciebie, a ty, zamiast go przeprosić, gadasz dalej o wyjściu do Katarzyny”. Jednak odpowiedziała: 

– Tak, to fajnie. – I dodała, że pozmywa po śniadaniu.

Odeszłam od stołu i poszłam na taras. Tam zadzwoniłam do Katarzyny. Oznajmiłam, że przyjdę wcześniej do niej. Ona odparła, że pewnie, to bardzo dobry pomysł. Po skończeniu rozmowy wróciłam do kuchni. 

– Zaraz jadę do fryzjera, bo dopiero teraz sobie o tym przypomniałam – powiedziała mama.

– Zmieniasz kolor czy ścinasz?

– Trochę ścinam i farbuję na jaśniejszy blond. Idę się ubierać, bo zaraz wychodzę.

Na to ja dodałam, że idę do swojego pokoju obejrzeć film.

– To do potem – odparła mama.

Poszłam do pokoju, położyłam się na łóżku i włączyłam film. Trwał aż dwie i pół godziny. Dziwne, bo film się skończył, a mama jeszcze nie wróciła. Zaczęłam szukać w szafie odpowiednich ciuchów na imprezę. Gdy wybrałam kilka, włożyłam do plecaka i zadzwoniłam do mamy, pytając, gdzie jest. Ona odpowiedziała, że właśnie zrobiła zakupy i już jest w drodze do domu, za 10 minut będzie. Ja dodałam, że już wychodzę. Ale mama powiedziała, żebym zaczekała, aż wróci. Zgodziłam się. Usiadłam przy stole i zaczęłam czekać. Po 15 minutach mama weszła do domu z torbami pełnymi zakupów. Wzięłam od niej torby i zaczęłam je rozpakowywać. Mama mnie ucałowała. 

– Uważaj na siebie. Martwię się i bardzo cię kocham.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok