Amadeusz Putzlacher
"Marzenie Jurka Nowaka"

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2013
Copyright © by Amadeusz Putzlacher, 2013

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok
Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok
Zdjęcie okładki: © eugenesergeev oraz Nickolay Khoroshkov – Fotolia.com

ISBN: 978-83-7900-128-6

Wydawnictwo Psychoskok
ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin
tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Amadeusz Putzlacher

Marzenie

Jurka Nowaka

Wydawnictwo Psychoskok 2013
Konin

I

„Rozstania, rozstania i powroty”

Krople spadały z nieba. Widziałem, jak tworzą na szybie strumienie i przesłaniają mi widok na i tak brzydkie drzewa pozbawione liści. Listopad nigdy nie był dla mnie uroczy. Ani na Wyspach, ani u nas nad Odrą. Z czego mam się niby cieszyć kiedy pada, robi się zimno, a dni są coraz krótsze? W szkole uczą o skarbach jesieni, ale nauczyciele sami się oszukują wmawiając nam, że to piękna pora roku. Jedyny pożytek z tej jesiennej edukacji to wiedza, że kasztany rosną na kasztanowcu i spadają z drzew. No właśnie. Spadają. Można powiedzieć, że tym spadaniem się zajmuję. Nazywam się Jurek Nowak i jestem fizykiem. Dlaczego nim zostałem? Na razie zdradzę tylko, że wiąże się to z moją matką. Wrócę jednak do miejsca, w którym zacząłem. Do tego z mokrą szybą. Był to budynek uniwersytetu, na którym pracowałem od niedawna. Dopiero co skończyłem studia, ale udało mi się zostać jako członek kadry. Pracownik akademicki to robota marzeń. Niewiele godzin. Praca z ludźmi, którym zależy, bo chcą się czegoś nauczyć. Godziwe zarobki. Właściwie brak powodów do narzekania. Jednak ta sielanka miała się skończyć już za parę chwil. Wiedziałem o tym, odkąd doktor Kapoor chciał ze mną porozmawiać. Nasze badania nie miały ze sobą nic wspólnego. On zajmował się algebrą i przestrzeniami, a ja światłem. Nawet, jeżeli te dziedziny wystarczająco się zazębiały, to nigdy nie pracowaliśmy razem, a właściwie to nigdy nawet nie rozmawialiśmy ze sobą dłużej niż minutę. Dlaczego więc mnie wezwał? Interesuje was to, prawda? Spodziewacie się czegoś niecodziennego, co zacznie wciągającą historię? Ja wiem, co chciał mi powiedzieć, bo już mi to powiedział, ale jeszcze patrząc na mokrą szybę w korytarzu domyślałem się. Cała sprawa może nie była tak spektakularna jak na przykład niezwykły wynalazek nad którym miałbym pracować, ale dla mnie naprawdę ważna. Nie zmieniła, co prawda, mojego wielkiego marzenia, ale zaburzyła zwyczajną przyszłość, którą zaplanowałem. Macie już pewnie dosyć tego całego niejasnego sygnalizowania nadchodzących zdarzeń. Wrócę więc do głównej historii.
Te kilka zdań o miejscu, w którym pracowałem niewiele o nim powiedziały. Zdradzę więc, że stałem kilka metrów od drzwi do gabinetu doktora Kapoora. Zegarek przekazał mi informację, że wybiła dziesiąta pięć. Doktor chciał mnie widzieć o dziesiątej, ale nie miał mi do powiedzenia nic miłego, więc uznałem, że może poczekać. W końcu wszedłem do jego pokoju. Mogłem jeszcze bardziej się spóźnić, ale marnowałbym również swój czas.
Za biurkiem siedział, jak się spodziewacie, sam doktor, niski i wąsaty, muszę przyznać, że miał sympatyczną twarz. Ale poza nim widziałem też głupawo uśmiechniętego Halisbury’ego. Kim jest James Halisbury? To asystent Kapoora. Miał trzydzieści lat, czy trochę mniej. Nie lubiliśmy się odkąd się poznaliśmy, ale później pojawiła się sprawa, która poróżniła nas już nieodwołalnie. Powiedziałbym, o co chodzi, ale dam poruszyć temat najstarszemu z obecnych. Doktor odezwał się parę sekund po moim wejściu i „dzień dobry”.
– Umówiliśmy się na dziesiątą, panie Nowak – nie mógł sobie darować urzędowej uwagi. Muszę jednak przyznać, że moje nazwisko wymówił bardzo poprawnie.
 – Przepraszam. Te autobusy… – musiałem rzucić pierwszym usprawiedliwieniem, jakie przyszło mi do głowy.
 – Doszły mnie niepokojące wieści. Mam nadzieję, że nie są prawdziwe. W innym wypadku muszę powiadomić dziekana – zgodzicie się, że doktorek powinien zakomunikować mi, co to za wieści?
 – Proszę mówić jaśniej – powiedziałem tak, jakby przed chwilą mnie obrażał.
 – Czy to prawda, że jest pan związany ze studentką naszej uczelni? – Kapoor przeszedł bezpośrednio do rzeczy. Myślałem, że będzie się motał, zanim złoży zręczne pytanie. A tu proszę.
 – Oczywiście, że to prawda. Chyba nie sądzi pan, że Halisbury donosiłby panu o czymś, co wymyślił – tak, to była prawda i nie widziałem sensu się wypierać. A nawet jeśli nie miałem racji i był w tym sens, to podjęcie błędnej decyzji było warte zdjęcia uśmieszku z gęby Halisbury’ego. I tak, to dziewczyna nas poróżniła.
 – Nie widzi pan w tym nic niewłaściwego? – Kapoor najwidoczniej nie był przyzwyczajony do takich odpowiedzi jak moja i tonu jakim jej udzieliłem.
 – Zdecydowanie nic. Dziewczyna studiuje na innym wydziale. Byliśmy razem kiedy jeszcze byłem studentem. Teraz tu pracuję. Dlatego mam z nią zerwać? – sytuacja była absurdalna i tak ją przedstawiłem.
 – Mógł pan podjąć inną pracę. Zna pan zasady. Dzwonię do dziekana. Zostanie pan zwolniony dyscyplinarnie – doktor machnął ręką na moje słowa i sięgnął po słuchawkę.
 – Nie trzeba – uśmiechnąłem się i pokazałem mu kartkę, którą wyjąłem z kieszeni. – Ja już tu nie pracuję. Wczoraj dziekan otrzymał takie samo wymówienie – zaśmiałem się.
 – Skoro pan tu nie pracuje, to proszę opuścić mój gabinet. Zmarnował pan mój czas – Kapoor był zdenerwowany. Wskazał mi dłonią drzwi.
 – Przepraszam. Do widzenia, doktorze – wstałem i pożegnałem się. – James – spojrzałem na Halisbury’ego – pierdol się – dodałem tym samym tonem, którym przeprosiłem Kapoora. Halisbury’ego zatkało. Kroczyłem do drzwi jako zwycięzca. Już miałem wyjść, ale drzwi otworzono z drugiej strony. Do pokoju wszedł dziekan.
 – Dzień dobry – powitałem go. – Ja już tu nie pracuję, więc sobie pójdę. – dodałem z uśmiechem i chciałem wyjść.
 – Nie rozumiem, o czym pan mówi. Dlaczego miałby pan tu nie pracować? – dziekan zaśmiał się z moich słów.
 – Nie dostał pan mojego wymówienia? – zapytałem z przestrachem.
 – Jestem pewien, że nie – tymi słowami mnie zmartwił, ale następne były dla mnie gorsze, a dokładnie to, do czego pośrednio doprowadziły – Co pan robi u doktora Kapoora?
Zawahałem się, więc doktor sam odpowiedział.
 – Przed chwilą pan Nowak przyznał się do związku ze studentką. Powinien pan o tym wiedzieć. – Kapoor powiedział tonem służbowym. Spojrzałem na niego. To nie było nic osobistego. On wierzył, że powinien to powiedzieć. Jednak twarz Halisbury’ego wyrażała satysfakcję. To on był zwycięzcą. Miał w ręku moje wymówienie i to nie kopię, którą pokazałem Kapoorowi, bo ta wciąż leżała na biurku. Zrozumiałem jak głupio postąpiłem nie oddając wymówienia do rąk własnych. Przecież każdy tutaj wiedział, że obiektem westchnień sekretarki dziekana jest James Halisbury. I każdy wiedział, że Halisbury wie.
 – Rzeczywiście już pan tu nie pracuje. Zwalniam pana dyscyplinarnie – usłyszałem od dziekana.
Wściekłem się, ale spostrzegłem też, że zwolnienie dyscyplinarne daje mi również pewne możliwości. To spostrzeżenie kosztowało Halisbury’ego dwa zęby. A mnie?

To również nie było przyjemne. Patrząc w wielką szybę za niemiłym rozmówcą, zdałem sobie sprawę, że zwolnienie dyscyplinarne nie upoważnia do przemocy. Ale z drugiej strony: co mogli mi zrobić? Nie byłem notowany. Od razu do wszystkiego się przyznałem i wyraziłem skruchę. Nie za bardzo miałem wybór. Kto z was zrobiłby inaczej? Pogarszanie swojej sytuacji nie kręciło mnie. Może gdyby James stracił zęby w jakimś ciemnym zaułku? Wtedy mógłbym udawać idiotę. Jednak świadectwo dwóch innych, szanowanych intelektualistów zmusiło mnie do jak najłatwiejszego i najszybszego poddania się karze. I tak mogłem już zapomnieć o tym, że będę kiedykolwiek pracował naukowo. Realizacja mojego marzenia przestawała stać pod bardzo wyraźnym znakiem zapytania, ono zaczynało być przekreślane. Mogłem już tylko walczyć o jak najlżejsze konsekwencje prawego sierpowego w miejscu pracy.
 – No dobrze. Proszę nie opuszczać kraju do czasu rozprawy, panie Nałak – powiedział uprzejmiejszy policjant, który najpewniej wcześniej podsłuchiwał moje przesłuchanie, a teraz stanął za stołem. Niestety nie był aż tak uprzejmy, żeby poprawnie wymówić nazwisko polskiego imigranta.
 – Jasne. Kiedy to będzie? – rzuciłem niby to beztrosko.
 – Zostanie pan poinformowany Królewską Pocztą w ciągu tygodnia – odparł urzędowo. Na każdym kroku starał się widocznie zatrzeć złe wrażenie, jakie mógł wywrzeć na mnie jego kolega z pracy. Ten drugi byłby pewnie skuteczniejszy podczas zamieszek kilka miesięcy temu. Ten był z kolei typowym, sympatycznym, brytyjskim stróżem prawa, który chętnie pomoże, a bez zagrożenia życia nie użyje nawet pałki.
 – No tak, Królewska Poczta – zaśmiałem się. Nie żebym wyśmiewał jakość firmy. Po prostu bawiło mnie to „królewskie” przy wszystkim. – Jestem wolny? – spróbowałem wstać.
 – Protokół – zatrzymał mnie ten niesympatyczny i podsunął mi papier do podpisania. Nie miałem zamiaru dać się zrobić w balona, więc rozsiadłem się z powrotem i dokładnie przeczytałem każde słowo.
 – Dokładnie mnie zacytowaliście. Brawo – uśmiechnąłem się ironicznie i podpisałem się pod protokołem.
 – Teraz jest pan wolny – oświadczył miły glina, więc bez wahania sobie poszedłem, życząc im milszego dnia od mojego. W korytarzu zobaczyłem Halisbury’ego, który zaniepokoił się wyraźnie widząc na mojej twarzy uśmiech. Jeszcze chyba nigdy nie robiłem tak dosłownie dobrej miny do złej gry.
Ciągle padało. Czułem na sobie kolejne, spore krople deszczu, kiedy wyszedłem na ulice tego smutnego miasta. Zawsze wydawało mi się jednolite i nieciekawe. Nikomu nie zdawało się to przeszkadzać. Jakby każdy liczył, że jest tu czasowo, nie u siebie i dlatego nikt nie dbał o to, by budynki lepiej wyglądały z zewnątrz. Wszędzie czerwona cegła, takie same wejścia. Gdzieniegdzie ściany wymazane przed kilku laty białą farbą na okoliczność niezwykłych upałów. Ale i tak nie rzucały na kolana. Polacy też, a było ich wielu, nawet jeżeli czuli się tu u siebie, to po prostu w końcu zakładali rodzinę i próbowali stwarzać sobie lepsze warunki, większe mieszkania albo nawet zmieniali dzielnicę na bardziej prestiżową. Taką z domkami jednorodzinnymi i przyjemnymi ogródkami. Tylko oni byli u siebie. A reszta? Reszta próbowała spokojnie żyć w jako-takich warunkach, pocieszając się, że w Polsce mieliby jeszcze gorzej. Prowadzą swoją szarą egzystencję, pracując w magazynach, ewentualnie parząc kawę przy autostradzie. Mieszkają w dzielnicy na zachodzie miasta zaludnionej głównie przez imigrantów z dawnych brytyjskich kolonii afrykańskich oraz Pakistanu, Indii i paru innych państw południowej Azji. Nic mi to nie przeszkadzało, że co kawałek jakiś Pakistańczyk prowadzi swój sklepik, jedzenie w międzynarodowych fast foodach serwuje specjalne mięso dla Muzułmanów. Nic mnie to nie obchodziło. Dlaczego miałoby mi to przeszkadzać? Ma swój urok. Choćby taki, że te sklepy są czynne do dwudziestej trzeciej i wiele z nich ma polskie pieczywo i piwo. Idealne dla mało ambitnych polskich imigrantów, którzy sami nie wiedzą, czy mają po co wracać do ojczyzny. Nie myślą. Pewnie czasem tęsknią za domem, ale z drugiej strony nie potrafią zostawić tej bezpiecznej wyspy, na której, mimo tego, że wiele im się nie podoba, dają sobie radę bez strasznych wysiłków. Tylko ile tak można? Pracować ciągle na zmywaku, bo w Polsce nie zarobią tyle jako nauczyciel, a nawet jako policjant. Nie będę oceniał czy to słuszny wybór, ta cała emigracja zarobkowa. Nie miałem problemów, które mogłyby mnie do czegoś takiego skłonić. Zawsze miałem zapewniony byt. Nawet mogłem sobie pozwolić na studia tutaj. Ale dlaczego to zrobiłem? Co mnie skłoniło do wyjazdu tutaj na studia? Wątpliwe jest, czy więcej się nauczę niż na jakiejś polskiej uczelni. Pewne, że to wykształcenie będzie bardziej cenione na świecie. Ale nie dlatego wybrałem te studia. Chociaż uznanie mogło się przydać i płynące z tego kontakty. Mnie jednak chodziło o pieniądze, którymi uczelnie dysponują. Później dokładniej to wyjaśnię.
Nie minęło dziesięć minut jak usiadłem sobie w salonie. Szyby w tym pokoju były równie mokre, jak ta z korytarza na uniwersytecie. Cały dzień był beznadziejny. Jedyna osoba, która mogła mnie pocieszyć, miała wrócić za pół godziny. Tylko jak zareaguje na wydarzenia mojego burzliwego przedpołudnia. Nie będzie zadowolona. Nie pochwali sposobu w jaki rozstałem się z pracą. Ja sam stałem na rozdrożu. Powinienem zatrudnić się przez agencję w jakimś magazynie. Ale nie po to przyjechałem. To sprawi, że sam skreślę swoje marzenie. Moją obsesję każdego dnia. Dobić tę już i tak umierającą nadzieję. Dla niej chyba mogę. Dlaczego nie byłem pewien? Czyżbym nie był w niej tak zakochany jak mi się wydawało jeszcze tydzień wcześniej? Nie mogłem tego zrozumieć, ale czułem się, jakbym nie potrafił się cieszyć swoim związkiem, jakbym już wtedy żył tylko myślą o jednym i to nie o kobiecie, którą myślałem, że kocham.

Usłyszałem ją po jakimś czasie. Przygotowałem już obiad z jakiejś mrożonki i czekałem jak wejdzie. Zobaczyłem w końcu oczy, zęby. Poczułem wargi i usłyszałem:
 – I jak dzisiaj w pracy?
 – Krótko i treściwie – przyznałem zrezygnowanym tonem.
 – Czyli? Zwolniłeś się? Dostaniesz pracę na uniwersytecie z drugiej strony miasta – uśmiechała się. Sally chyba nie potrafiła inaczej. Za chwilę miałem się przekonać, że niekoniecznie.
 – Wyrzucili mnie. Ktoś na mnie doniósł – wyznałem.
Przestała się uśmiechać.
 – Mówiłam ci, żebyś nie brał tej pracy. Tak nie wolno. Przecież wiedziałeś – zdenerwowała mnie tonem „a nie mówiłam”.
 – Trzeba było zmienić szkołę, jak ci to tak przeszkadzało. To w ogóle bez sensu. Nie zasłużyłem na zwolnienie. Co za paranoja – wstałem i poszedłem nałożyć jej i sobie obiad. Używałem naczyń z niepotrzebnie dużą siłą.
 – Uspokój się. Jutro zmienię szkołę i pogadam z Jamesem, żeby pomógł ci zostać – zaproponowała.
 – Kurwa mać! – krzyknąłem, nie panując nad sobą i to po polsku, czego dawno nie robiłem. – To ten sukinsyn na mnie doniósł. Twój były, James – dodałem nadal z uniesionym głosem. – Ale ma za swoje – uśmiechnąłem się.
 – Co zrobiłeś? – lekko się wystraszyła. Nie mam pojęcia dlaczego. Nie dość, że gość mnie zadenuncjował, to jeszcze ona zdawała się być po jego stronie.
 – Uderzyłem go. Chyba brakuje mu teraz jakiejś trójki i czwórki – pochwaliłem się z niepokojem obserwując jej wyraz twarzy.
 – Ty kretynie! Po co? Naprawdę musiałeś go bić? – zbeształa mnie.
 – Wiesz co? Musiałem. Żeby nie myślał, że można donosić z zazdrości bez żadnych konsekwencji. Bo jak byłaś z nim to sam na siebie nie doniósł. Dlatego musiałem – nie sądziłem, że to może być kwestia, która pozytywnie wpłynie na dalszą rozmowę, ale tak właśnie czułem.
 – Jesteś osłem. Jeżeli wszyscy Polacy tak się zachowują, to nic dziwnego, że musicie do nas przyjeżdżać do pracy – nie wierzyłem, że wyjechała z czymś takim. Nie pozostałem jej dłużny.
 – Jeżeli wszyscy Anglicy są tacy jak Halisbury to myślę, że już nie chcę wśród nich mieszkać – zapadła krótka cisza. Odezwała się spokojnie po paru sekundach.
 – Więc ja nie chcę z tobą mieszkać. I w ogóle cię widywać – zdecydowała.
 – Dobra. Lepiej związać się z Halisburym – zakpiłem.
 – Jest wart dziesięciu takich jak ty! – warknęła ze łzami w oczach.
 – Więc może donieść na siebie dziesięć razy – znów rzuciłem złośliwością. – Spakuję się i idę. Możesz zjeść moją porcję – ze spokojem wyszedłem z kuchni i zabrałem się do niedbałego zapełniania torby i plecaka.
 – To… cześć – powiedziałem bez przekonania o tym, czy powinienem się odzywać i wyszedłem. Minęło ledwo dziesięć minut od końca kłótni. Jej twarz, gdy wychodziłem, była mokra jak szyba na uniwersytecie. Ja nie umiałem płakać.
Tak się to zatem skończyło. Kłótnia o idiotę, narodowościowe wycieczki, niezjedzony obiad. Dwa lata straciły znaczenie w parę minut. Wydawało się, że jednego dnia straciłem wszystko. To prawda. Jednak po tym rozstaniu nie czułem się gorzej. Zupełnie jakby to nie miało znaczenia. Jakby jedyne co się liczy to to, co mogę osiągnąć dzięki badaniom, które mogłem przeprowadzić jedynie w doskonale wyposażonej pracowni fizycznej. Nie wiem, czy nie powinno się tego leczyć. Ludzie są zdolni skakać z mostu po takim rozstaniu ( to też powinno się leczyć). Ja jednak nie czułem się zraniony, pusty, czy pozbawiony jakiegoś sensu. Nawet kiedy już zauważyłem jej łzy jeszcze się odgryzłem. Straciłem chyba wszelką wrażliwość. A powinienem już zapomnieć o moim dziwacznym marzeniu i zacząć żyć jak przeciętny człowiek. Myślałem, że potrafię. Przez chwilę próbowałem, ale później zaczęły się dziać niespodziewane rzeczy, które dały mi nadzieję na spełnienie obsesyjnego marzenia. Ale o tym później.
Wtedy stałem na chodniku z ciężkim bagażem i tylko jednym miejscem w mieście, gdzie mogłem się udać.
Rozważyłem wszystko jeszcze raz. Nie było innej możliwości. Chyba, że hotel. Ale nie. Musiałem iść tam, gdzie postanowiłem. Zahaczyłem jeszcze o sklep i przeszedłem prawie dwa kilometry, słuchając kółek swojej walizki.
 – Cześć. Mogę wejść? – spytałem kolegę, który zdziwił się na mój widok.
 – Jasne. Chociaż myślałem, że już się nie znamy – powiedział ponuro, ale wpuścił mnie do środka. – Zostaw to obok szafki – pokazał na walizkę. Zrobiłem tak.
 – Co cię sprowadza? Chyba nie brakuje ci pieniędzy? – zaczął złośliwie.
 – Weź nie zaczynaj. Mam pieniądze, żeby ci oddać – wyciągnąłem kopertę.
 – W takim razie, czego się napijesz? – uśmiechnął się.
 – Na to też się przygotowałem –  ułożyłem usta w banana i wyciągnąłem szklaną butelkę 0,7 litra.
 – Chyba nie masz więcej? – spytał, chociaż nie rozumiałem dlaczego.
 – Nie. Nie sądziłem, że będziesz miał dzisiaj nastrój do picia – pokręciłem głową.
 – Nie o to chodzi. Rano mam samolot. To lepiej, że masz tylko jedną. I dobrze się złożyło, że trafiłeś tu dzisiaj, żeby mnie pożegnać – klepnął mnie po plecach.
 – Dobrze się złożyło, bo też wracam. Nic mnie tu nie trzyma – zdecydowałem w tym momencie.
 – A co z tą dziewczyną? Pożyczyłeś ode mnie na pierścionek w zeszłym roku – cofnął głowę w geście zdziwienia.
 – Zerwaliśmy przed jakąś godziną. Po tym jak wyrzucili mnie z pracy – powiedziałem beznamiętnie.
 – Wyrzucili cię z kawiarni? Wynosiłeś coś, czy jak? – zażartował ze mnie.
 – Bardzo zabawne – obruszyłem się. – Pracowałem na uniwersytecie. Jakieś dwa miesiące i mnie wyrzucili.
 – Szkoda. Tam miałeś już pewnie konkretne pieniądze – powiedział empatycznie i poprawił swoją pozycję w fotelu.
 – Miałem. Podobało mi się tam – potwierdziłem.
 –To co zrobiłeś, że wyleciałeś? – dociekał mój kumpel.
 – Nic. Moja dziewczyna studiuje na tej samej uczelni, co ja pracowałem. Twierdzą, że to nieetyczne – zakpiłem z władz uczelni, która mi płaciła.
 – Myślą, że mogłeś wpływać na jej oceny. Kto wie? Nie muszą wierzyć, że będziesz uczciwy – próbował ich wytłumaczyć.
 – Nic nie mogłem. Ona jest na innym wydziale. Dlatego w ogóle nie rozumiem, w czym problem – wyjaśniłem absurd sytuacji.
 – Formaliści – kolega pokręcił głową i machnął ręką.
 – A Ty dlaczego wracasz? – zmieniłem temat ciekawskim tonem.
 – Uzbierałem tyle, że postawię dom. Po co mam tu dłużej siedzieć. Szkoda, że wrócę sam. Miałem zbierać na dom i na ślub, ale trudno. Nie wyszło. Gośka nie była taka, jak myślałem w Polsce. Zresztą miałeś to samo. Co będę ci gadał – kumpel się trochę zasmucił.
 – Taa… To miasto zabiło nasze miłości. Ala szybko mnie zostawiła – kiwnąłem głową. Zabawne, że to wspomnienie wydało mi się bardziej bolesne niż zerwanie z Sally tego samego dnia, którego prowadziłem tę rozmowę.
 – Myślę, że ten nagły skok w dorosłość nas przerósł. Łatwo było o wszystkim mówić, ale rzeczywistość nas przygniotła – powiedział wyszukanymi frazami. To ja skończyłem studia, a on ładniej mówił. To też zabawne.
 – Może tak. Tylko myślę, Damian, że z tym miastem jest coś nie tak – stwierdziłem.
 – Co jest nie tak? Miasto jak miasto – wyśmiał mój pomysł.
 – Nie. To miasto jest inne. Jest niczyje – wyraziłem werbalnie swoje przemyślenia.
 – Niczyje miasto? Co ty pieprzysz? – widocznie nie traktował poważnie moich słów.
 – A czyje jest? Kto tu mieszka? Polacy, Pakistańczycy, Murzyni, Azjaci, spoza Pakistanu, Litwini, Rosjanie i Anglicy. A wiesz jacy Anglicy? Leniwi Anglicy. Tacy, którzy pracują razem z Polakami i Pakistańczykami albo ich niezbyt rozgarnięci szefowie. Jeżeli ktoś jest ambitny, to marzy o Londynie i jak się uda, to tam trafia. Tutaj każdy jest tymczasowo. Nikt nie troszczy się o rozwój miasta. Nikt nie wyobraża sobie siebie tutaj za dwadzieścia lat albo wszystko jest mu obojętne. Tu nie ma żadnych inicjatyw. To miasto nie żyje tak jak powinno. Ono jest, ale nikt nie jest dumny, że tu mieszka. Nie jest małe i spokojne, ale nie ma też perspektyw dużego miasta. Ono zabija swoją nijakością kreatywność tych nielicznych, którzy chcieliby je zmienić – rozgadałem się, ale nienawidziłem tego miasta. Tu nic nikogo nie obchodziło.
 – Wracajmy na naszą wioskę, Jurek. Musisz zapomnieć o tej dziewczynie – pokręcił głową. Nie rozumiał mnie. Nie mógł, bo ja sam się temu dziwiłem. Tu nie chodziło o dziewczynę. Nie chodziło też o miasto. Chociaż czułem tak, jak chwilę wcześniej powiedziałem – Zarezerwuję ci bilet na ten sam lot, co? – zasugerował.
 – Jak chcesz – machnąłem obojętnie ręką, chociaż to był dobry pomysł.
Polałem po kieliszku, jak już jakieś znalazłem. Damian to zauważył i wzniósł jeden.
 – Za lotnictwo! Nie zniósłbym doby w autobusie – wygłosił pierwszy toast tego dnia.
Silny wiatr. To zawsze towarzyszy przejściu z budynku lotniska do samego samolotu. Było jeszcze ciemno mimo zmiany czasu na zimowy. Uszy zdążyły mi zmarznąć zanim znalazłem się na pokładzie. Wchodząc odwzajemniłem zawodowy uśmiech stewardessy. Nie robię często takich rzeczy, ale w jakiś sposób ucieszyło mnie to, że opuszczam kraj, który zbliżył mnie do spełnienia marzeń, a następnie zabrał mi tę iluzję. Szukałem miejsca z dala od skrzydła. Nie chciałem patrzeć z góry na część maszyny, którą lecę, tylko na to, co na ziemi. Usiadłem więc przy oknie prawie na końcu. Czekałem na start. Damian usiadł koło mnie i od razu zasnął. Miał dobry pomysł, bo nie wyspaliśmy się przed wyjazdem. Ja jednak czekałem. Chciałem być świadom początku lotu i zobaczyć interesujące krajobrazy.
Lądowanie przyniosło mi jakąś radość z pojawienia się w dawno nie widzianej ojczyźnie. Nie bardzo miałem się z czego cieszyć, ale widocznie przywiązałem się do Polski przez dziewiętnaście lat na tyle, że cieszyła sama świadomość bycia u siebie.
 – Witam w domu – powiedział brat Damiana, który odebrał nas spod lotniska. – Jak lot?
 – Nieciekawy. Tak, jak powinno być – Damian się uśmiechnął i uściskał brata.
 –Jurek? Nie wiedziałem, że wracasz – zdziwił się na mój widok i z miną wyrażającą to, podał mi dłoń.
 – Ja wiem od wczoraj – przyznałem w wesołym tonie.
 – Wsiadajcie. Nie mogę tu za długo stać – zmienił temat. Nasze walizki wylądowały w bagażniku, a my na miejscach pasażerów. Zaraz ruszyliśmy w drogę. Zajęła ponad dwie godziny, chociaż w linii prostej nasza wioska leży może ze trzydzieści kilometrów od lotniska. Niestety, od lat „powstaje” przeprawa przez zalew, która mogłaby znacznie skrócić tę drogę. Efektów żadnych nie widać. Koszta ciągle okazują się większe. Jak nie ekolodzy, to nie można postawić mostu, a na tunel nikt nie chce dać pieniędzy. Każdy wyjazd w obrębie kraju oznacza przejazd przez miasto wojewódzkie pozbawione obwodnicy. I tak tkwimy w odciętym skrawku Polski, przez który nikt nie ma powodu nawet przejeżdżać.
Ale to nasz skrawek. Ludzie się z nim identyfikują. Czują się tutejsi. Działają jakieś organizacje. Każdy tu chociaż przez chwilę był harcerzem albo zuchem. Ludzie się znają, a jeszcze jest cicho. Zdecydowanie wolę naszą prowincję niż nijakie angielskie miasto. Tutaj życie toczy się trochę wolniej. Brakuje chętnych, żeby się tu przeprowadzić, więc nie ma obcych.
 – Wysadzimy cię na przystanku, bo trochę się spieszę do roboty, a tam łatwo zawrócić. Dobra? – spytał kierowca, patrząc we wsteczne lusterko, gdyż siedziałem z tyłu.
 – Jasne. Mam szczęście, że mnie w ogóle wziąłeś – odparłem wyrwany z myśli o naszej gminie.
 – Nie przesadzaj. Przecież się znamy i to dobrze. A poza tym, to Twój ojciec jest przecież w radzie gminy – zażartował sobie.
 – Ciągle się w to bawi – przytaknąłem.
 – I dobrze. Jest na właściwym miejscu. To energiczny facet – stwierdził Damian, odwracając się do mnie.
Właśnie. Mój ojciec był radnym. Rok wcześniej przestał być burmistrzem. Właściwie, to sam był sobie winien. Miał spore szanse na reelekcję, ale pokłócił się z proboszczem. To, że jesteśmy na zachodzie kraju wcale nie oznacza, że takie akcje podnoszą popularność. Mimo, że w ojciec miał sporo racji w tym co mówił, to jednak ludzie wszystko uogólnili i wyszło, że walczy z Kościołem. Nie wiem, czy ksiądz im to podsunął. Chyba nie, ale nie powiem na pewno, bo nie chodzę do kościoła. W każdym razie, partia sama zdecydowała wtedy, że kto inny wystartuje na burmistrza. Wyszło tak, że wygrał jeszcze ktoś inny.
 – Wracasz do niego do domu? – spytał Damian po chwili.
 – Nie mam wyboru – nie cieszyłem się, gdy sobie to uświadomiłem. Mój ojciec był naprawdę energicznym, zorganizowanym człowiekiem, który jednak uważał, że inni sami nie dadzą sobie rady. Kiedy był burmistrzem zwiększył zasiłki socjalne i postawił na nogi urząd pracy. Pozwolił mi jechać do Anglii, ale opłacił mi studia, chociaż nie było takiej potrzeby zgodnie z tamtejszym prawem. Wiedziałem, że przyjmie mnie bez szemrania, ale ja nie chciałem z nim mieszkać. Nie czułem z nim szczególnej więzi mimo, że sam mnie wychowywał i zadbał o moją przyszłość. Nie chciałem też konfrontacji, a musiałem mu przecież powiedzieć, że jego ciężko zarobione pieniądze nie dały żadnego pożytku poza wykształceniem.
 – To na razie – usłyszałem i wyrwałem się z zamyślenia. Byliśmy na miejscu.
 – Na razie – wysiadłem i zabrałem bagaż. Odjechali. Ja zaś ciągnąłem swoją walizkę po drodze wysypanej żółtymi i brązowymi liśćmi, oznakami jesieni. Po kilku minutach stanąłem pod swoim domem.
Całe szczęście, że ojciec ciągle trzymał klucz w doniczce nad drzwiami. Dzięki temu wróciłem do siebie.  

Zapraszamy do skorzystania z oferty naszego wydawnictwa.

Wydawnictwo Psychoskok