Marzena Grzybowska
"Podstępna żmija, czyli endometrioza"

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2014
Copyright © by Marzena Grzybowska, 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Arkadiusz Woźniak INFOX e-booki
Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o.
Zdjęcie okładki: © Alex Bramwell – Fotolia.com, © Smileus – Fotolia.com, © Syda Productions – Fotolia.com
Korekta: Paulina Jóźwiak

ISBN: 978‒83‒7900‒218‒4

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.
ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin
tel. (63) 242 02 02, kom. 665-955-131

wydawnictwo.psychoskok.pl
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Marzena Grzybowska

Podstępna żmija

czyli endometrioza

Wydawnictwo Psychoskok
Konin

Wstęp

Nazywam się Róża i chcę opowiedzieć wam moją historię. Długo zastanawiałam się, w jaki sposób opisać to, co się stało w moim organizmie, w mojej głowie, w moim życiu.

Dlaczego?

To sprawka podstępnej, przebiegłej i wciąż powracającej żmii, która nazywa się endometriozą. Przychodzi znienacka, w najmniej oczekiwanym momencie, w chwili, w której się nie spodziewam. Za każdym razem chce zawładnąć moim ciałem: głową, kręgosłupem, nogą, nerkami, pęcherzem, jelitami i co najważniejsze umysłem. Stara się podporządkować sobie moje życie. Chce, abym straciła bliskie osoby i wszystkich znajomych. Jest bezwzględna, sieje strach, wywołuje ból i unieruchamia ciało.

Dobrze wie, że jest gorącym tematem i źródłem badań naukowców, lecz nie ustalono jeszcze dokładnie jej przyczyny. Dlatego atakuje coraz szerzej i coraz to młodsze kobiety. Jest bezkarna i bezlitosna, bo jest nieuleczalna.

Nie! Mnie nigdy nie zdobędziesz!

Rozdział I – Rozpoznanie wroga

Nigdy nie zapomnę dnia, w którym podczas badania lekarz stwierdził:

- W jelitach nie zauważyłem zmian, ale z drugiej strony jelit wyczuwam dużego guza.

Świat zaczął wtedy wirować, nie mogłam się skoncentrować na dalszej rozmowie, po głowie zaczęły skakać rozmaite obrazy z życia.

- Guza? Ale jakiego? Skąd się tam wziął? – myślałam.

Proktolog zakończył badanie, zdjął gumowe rękawiczki, usiadł przy swoim biurku i zaczął skrzętnie coś notować. Następnie wrócił do rozmowy.

- Kiedy zaczęły się krwawienia? – zapytał.

- Krwawienia trwają od kilku miesięcy, ale pojawiały się i znikały. Od początku tygodnia bardzo się nasiliły i są przy każdym wypróżnianiu.

- Od jak dawna panią boli?

- Na początku tylko pobolewało i przestawało. Natomiast od pięciu dni ból jest nie do zniesienia, jakby coś wyrywało ze mnie jelita. Zwykłe tabletki przeciwbólowe nie pomagają, dostałam od mamy mocne leki, które zażywała po operacji i dopiero one przynoszą ulgę. W nocy myślałam nawet, czy zgłosić się do szpitala na ostry dyżur. Doktorze, co teraz? - mój głos się załamał, nie potrafiłam dalej wyksztusić słowa. Czekałam z utęsknieniem, żeby odpowiedział, że wszystko będzie w porządku, że to nic groźnego, że miał już takie przypadki. Ale niestety.

- Proszę rano zdobyć skierowanie od lekarza rodzinnego na badanie rektoskopii. Będę jutro przyjmował w Klinice, dla sprawdzenia przeprowadzę badanie i powiem, co dalej. Dziś przepiszę pani ketonal, to lek przeciwbólowy, myślę, że pomoże.

Lekarz udzielił również wskazówek i opisał, w jaki sposób przygotować się do jutrzejszego badania.

Wychodząc z gabinetu byłam tak bardzo zamyślona, że nie zauważyłam stojącego w kącie pojemnika na śmieci. Mało co, wysypałabym je wszystkie na sam środek, dobrze, że tylko się zatrząsł, ale nie przewrócił. Z każdym dalszym moim krokiem do głowy napływały coraz gorsze myśli.

- Guz? To na pewno rak. Ale dlaczego ja? W moim wieku? Przecież mam dziecko, jak sobie poradzi bez matki? No tak, przecież nawet dzieci umierają na raka. Na pewno to będzie już mój koniec – myślałam i z trudem opanowałam nadchodzącą do oczu lawinę łez. Wydawało mi się, że wszyscy dookoła skupiają swój wzrok na mnie i widzą, co się dzieje w  środku mnie.

I wtedy odezwała się druga połowa mojej duszy i przywołała mnie do porządku.
- Czy ja zwariowałam? Po co tak panikuję? Przecież nie mam jeszcze wyników badań. Będę się martwić, jak stwierdzą nowotwór. Na razie trzeba poskromić ból, bo z nim nie da się żyć .

     Nazajutrz byłam pierwszym pacjentem w poradni rodzinnej. Dobrze, że miałam przy sobie męża, który mi pomagał. Nafaszerowana lekami przeciwbólowymi, niewyspana, zmęczona, nie potrafiłabym nawet prowadzić samochodu, a lekarze przyjmowali w dwóch różnych końcach miasta.

Trzymając w dłoni tak ważne przecież skierowanie na przeprowadzenie badania, stanęłam w Klinice w kolejce do rejestracji. Nagle ból zaczął się nasilać. Spojrzałam na zegarek, żeby sprawdzić, ile czasu minęło od zażycia ostatniej tabletki. Ze zdziwieniem stwierdziłam, że jeszcze jest czas na następną. Spacerowałam po korytarzu w oczekiwaniu na swoją kolej. I właśnie nadszedł mój czas.

Zapraszamy do skorzystania z oferty naszego wydawnictwa.

Wydawnictwo Psychoskok