Wstęp Janusza Pindery
To nie był skandal

Były to jednak narodziny jednego z największych mistrzów, Floyda Mayweathera Jr., który na olimpijskim ringu w Atlancie przegrał z Bułgarem Serafimem Todorowem. To wtedy doznał ostatniej porażki w karierze.

Atmosfera w Alexander Memorial Coliseum, gdzie w 1996 roku rozgrywano turniej olimpijski w boksie, była niesamowita. Szczególnie gdy walczyli Amerykanie. Miałem dobre stanowisko komentatorskie, dość blisko ringu, przy którym każdego dnia siedzieli Evander Holyfield i znany aktor Bruce Willis, goście specjalni. Zawsze chętni do rozmów, wspólnych zdjęć, rozdawania autografów.

To chyba Holyfield, wielka gwiazda zawodowego boksu, powiedział, że bardzo liczy na Mayweathera. „To wielki talent, może zdobyć złoty medal”, powtarzał.

Floyd junior od razu zrobił na mnie spore wrażenie, szczególnie w walce z Kubańczykiem Lorenzo Aragónem. Wygrał jednym punktem, 12:11, Aragón był mocno rozżalony, a Mayweather szczęśliwy, bo miał już olimpijski medal. Ktoś wtedy szybko obliczył, że to pierwsza od 20 lat wygrana amerykańskiego pięściarza z Kubańczykiem na igrzyskach.

Ale kolejny rywal Mayweathera, 27-letni Bułgar Serafim Todorow, miał jeszcze więcej bokserskich argumentów po swojej stronie. Bardzo wysoki jak na wagę piórkową (178 cm), niezwykle doświadczony i utytułowany. Trzykrotny mistrz świata i Europy, srebrny medalista tych turniejów. Ten ostatni medal zdobył podczas mistrzostw Europy w duńskim Vejle, kilka miesięcy przed igrzyskami. Przegrał finał z reprezentującym Rosję Gruzinem Ramazem Palianim, choć na kartach punktowych tylko jeden z pięciu sędziów widział wygraną jego rywala. Jak to możliwe?

Tak wyglądał wtedy system punktowania za pomocą elektronicznych maszynek: aby cios został zaliczony, minimum trzech z pięciu sędziów w czasie jednej sekundy musiało wcisnąć odpowiedni guzik. Regułą było, że nie liczono ciosów zadawanych tzw. przednią ręką ani uderzeń na korpus. Ciosy bite seriami też nie były opłacalne.

W Atlancie pierwszą rundę półfinałowego pojedynku Mayweather przegrał 1:2, w drugiej przeważał Amerykanin, odrobił straty, wyszedł na prowadzenie 7:6. Trzecia, ostatnia runda była wyrównana, Floyd junior robił, co mógł, ale nie wszystkie celne ciosy mu zaliczono. Ostateczny wynik, 10:9 dla Todorowa, trudno jednak uznać za skandaliczny. Komentowałem ten bój o finał, widziałem go na własne oczy i uważam, że nie można mówić o oszustwie. Walka ta pokazała jednak wyraźnie, że przyszłość należy do 19-letniego Mayweathera. To był diament, jeszcze nieoszlifowany, ale już wtedy błyszczał pięknie.

Mimo to nie sądziłem, że zrobi tak oszałamiającą karierę, choć gdy komentowałem wiele z jego zawodowych pojedynków, choćby ten z Diego Corralesem czy wiele lat później z Saúlem Álvarezem, wątpliwości było coraz mniej. Książka, którą trzymają Państwo w rękach, pozwoli lepiej zrozumieć, jak długą drogę do spektakularnego sukcesu przebył Floyd junior, jak ciężko pracował, by zostać jednym z najlepszych pięściarzy w historii, i jak mądrze dobrał sobie ludzi, którzy pomogli mu zarobić setki milionów dolarów. A przecież jeśli chodzi o pozasportową stronę życia, nie miał najlepszych wzorców, co w dużym stopniu powinno tłumaczyć jego niejednoznaczny, pełen sprzeczności wizerunek. I o tym też jest ta książka.

Janusz Pindera

komentator i publicysta

PODZIĘKOWANIA

Wydawałoby się, że po roku drobiazgowego zbierania informacji na temat Floyda Mayweathera i obejrzeniu na żywo kilkunastu jego walk – pierwszą była ta z Emanuelem Augustusem w Detroit – będę wiedział, kim jest prawdziwy Floyd Mayweather.

A jednak nie wiem.

Moje spotkania z nim – głównie podczas konferencji prasowych i paneli dyskusyjnych dla mediów – wspominam wyłącznie pozytywnie. Wiem, że nie każdy ma takie same doświadczenia.

Pamiętam, jak przed przyjazdem Mayweathera do MGM Grand w związku z nadchodzącą walką z Miguelem Cotto młody fan trzymał przed sobą rękawicę w nadziei na otrzymanie autografu od jednej z gwiazd.

Kiedy Mayweather pojawił się w ekskluzywnym hotelowym holu wypełnionym tysiącami czekających na niego ludzi, zobaczył chłopca i podszedł do niego, żeby podpisać mu rękawicę. Chłopiec przycisnął ją do siebie. Był synem zapalonego łowcy autografów i posiadał już wiele podpisów Mayweathera zdobytych podczas wizyt w jego klubie.

„Nie, nie chcę twojego – powiedział, odsuwając rękawicę. – Już mam”.

Floyd wykonał gest, jakby chciał powiedzieć: „Nie wygłupiaj się”, chwycił rękawicę i podpisał ją, a następnie podniósł chłopca i przytulił go, żeby jego ojciec mógł im zrobić zdjęcie. Wszyscy trzej śmiali się, jakby na całym świecie nie liczyło się nic więcej. Ten moment pozostał zapewne w pamięci ojca i syna na zawsze. Mayweather powoli ruszył dalej: rozdawał kolejne autografy i pozował do zdjęć z kolejnymi osobami, im również zapewniając niezapomniane wrażenia.

Jedna jaskółka wiosny nie czyni; tak, wiem.

Z niniejszej książki jasno wynika, że człowiek, na którego mówią „Money”, posiada wiele twarzy.

Niektóre pomagające mi osoby – a było ich trochę – widziały tylko negatywne strony jego życia, inne z kolei te pozytywne. Jednych i drugich jest niezwykle dużo.

Chciałbym jednak podziękować tym, którzy podzielili się ze mną swoimi wspomnieniami, a są to między innymi byli rywale Mayweathera: Reggie Sanders, Louie Leija, Sam Girard, Angel Manfredy, Tony Pep, Justin Juuko, Kino Rodriguez, Jesús Chávez, DeMarcus Corley, Robert Guerrero i Ricky Hatton.

Dziękuję Rudy’emu Hernándezowi, Rayowi Woodsowi, Patowi Lynchowi i Micky’emu Wardowi za podzielenie się opowieściami o nieżyjących już Genaro Hernándezie, Diego Corralesie i Arturo Gattim oraz ich starciach z Mayweatherem.

Ogromnie doceniam pracę takich osób, jak Thomas Hauser, Nigel Collins, Dan Rafael z ESPN, Steve Kim, Eoin Mundow, Claude Abrams, Billy Graham, Freddie Roach, Adam Smith ze Sky, Larry Merchant z HBO i Al Bernstein z Showtime, którzy przez wiele lat opisywali i relacjonowali karierę Floyda.

Oprócz tego pomogli mi również: Lee Samuels, Bruce Trampler, James Slater, Bob Trieger, Al Mitchell, Antonio Tarver, Vonzell Johnson, Nate Jones, John Scully, Augie Sanchez, Mario Serrano, Fred Sternberg i Lou DiBella.

Słowa Oscara De La Hoyi na temat zakończenia jego kariery pochodzą z wywiadu, którego udzielił mi w 2010 roku. Niektóre wypowiedzi Jeffa Mayweathera zaczerpnąłem z wywiadu przeprowadzonego przeze mnie w tym samym roku.

Byłoby wspaniale móc porozmawiać z Davidem Mayo, który drobiazgowo opisywał życie i losy Mayweatherów dla „Grand Rapids Press” oraz „The Ring” – ten facet wykonywał naprawdę świetną robotę – ale choć życzył mi jak najlepiej w związku z tym projektem, nie chciał być jego częścią. James Prince niechętnie podchodził do pomysłu współpracy, skoro sam Floyd nie zaangażował się w powstawanie książki, dlatego jego głos dociera tutaj tylko z wycinków prasowych, natomiast jeden z asystentów Prince’a, Antonio Leonard, nie chciał ze mną rozmawiać, ponieważ jego żona pracowała wtedy nad własną książką o Mayweatherze.

Skoro jesteśmy już przy wycinkach prasowych, muszę dodać, że bardzo pomocne okazały się dla mnie artykuły z „Boxing News”, „The Ring”, „Boxing Monthly”, „KO”, „Boxing Digest” i wielu innych magazynów. Niektórych dziennikarzy z dumą mogę nazwać przyjaciółmi i współpracownikami, a ich prace na temat życia Floyda stanowiły dla mnie barwne punkty odniesienia. Osoby takie jak Nigel Collins, Eric Raskin, William Dettloff, Claude Abrams, Graham Houston, Bob Mee, Jim Brady, Greg Juckett, Sean Sullivan i inni rzuciły światło na ukryte w mroku czasy, kiedy w sieci nie pisano jeszcze zbytnio o boksie.

Po drodze otrzymałem bardzo wiele pomocy.

Mój redaktor z wydawnictwa Arena, Peter Burns, od początku dzielił ze mną wizję tego projektu i jestem wdzięczny jemu oraz całemu zespołowi za cierpliwość, wsparcie i zaufanie, jakim mnie obdarzyli.

Przez lata współpracy ze mną mój agent, David Riding, przeżywał wiele wzlotów i upadków, ale choć nigdy nie wie, z czym wyskoczę następnym razem, wciąż odbiera ode mnie telefon z takim samym entuzjazmem.

Mam to szczęście, że posiadam w branży kilku przyjaciół, którzy pomimo wielu własnych obowiązków zawsze znajdowali czas, żeby udzielić mi porady. Wielkie dzięki dla redaktora „Boxing News” i mojego byłego współpracownika, Matta Christiego, wspaniałego Donalda McRae oraz utalentowanego Elliota Worsella za nieustające wsparcie.

Szczególne podziękowania należą się mojej pisarskiej inspiracji, Donowi, za cytat wykorzystany na okładce anglojęzycznego wydania książki.

Inny mój przyjaciel, Scott Healey, okazał mi niesamowite wsparcie podczas pracy nad tym projektem, zapewniając mi pełną poświęcenia pomoc, której potrzebujemy w życiu. Ludzie ze Sky Sports Boxing wciąż wspierają mnie we wszystkim, co robię.

Od mojej mamy i nieżyjącego już taty otrzymałem niezbędny zapał, determinację oraz etykę pracy, niezbędne do realizacji projektów takich jak ten.

Pisanie książki to oczywiście praca, a przecież powodem, dla którego ciężko pracujemy, jest chęć zapewnienia naszym ukochanym lepszego życia. Jestem pewien, że Floyd Mayweather by się z tym zgodził.

Dedykuję zatem tę książkę Benowi i Lois, którzy każdego dnia inspirują mnie do bycia lepszym autorem, ojcem i człowiekiem. 

Prolog
FACET Z KASĄ

Bycie najbogatszym sportowcem to dla Floyda Mayweathera nie tylko chwytliwe motto związane z jego sukcesem i sławą, ale również styl życia, któremu dorównać mogą tylko najbardziej zamożni ludzie na świecie.

Na przykład w domu Mayweathera – nazywanym Big Boy Mansion – znajduje się tyle pieniędzy, że stoi tam nawet specjalna szafa do ich przechowywania. Sam wykonany na zamówienie budynek wart jest dziewięć milionów dolarów, zajmuje powierzchnię ponad dwóch tysięcy metrów kwadratowych, posiada pięć sypialni oraz siedem łazienek i usytuowany jest na polu golfowym.

Jeśli oceniać na podstawie programu MTV Cribs, to pod względem przepychu i krzykliwego splendoru budynek przewyższa większość konkurencji. Bije od niego ekstremalne bogactwo. Dom posiada nawet swoje konto na Instagramie. Pod pewnymi względami przypomina bokserską wersję Playboy Mansion. Jego właściciel często otoczony jest skąpo ubranymi kobietami, które pracują jako jego masażystki.

Niektóre z łukowatych sufitów na wysokości przekraczającej nawet siedem metrów ozdobione są żyrandolami o wartości milionów dolarów. Rozległe ściany pokryte są różnymi materiałami, na przykład zamszem, jasnoczerwonym jedwabiem czy teksturowanym szkłem. Wnętrze jednej z ogromnych kabin prysznicowych wyłożone jest skórą aligatora.

W każdym pomieszczeniu znajdują się specjalnie zaprojektowane meble. Mayweather ma też kino domowe z ekranem wysokim na dwa piętra oraz dotykowe ekrany konsol z grami wideo wokół olbrzymiej wyspy kuchennej.

W osobnym pomieszczeniu znajduje się garderoba o powierzchni 55 metrów, gdzie wiszą liczne futra Mayweathera. Większość ubrań wciąż opatrzona jest metkami, ponieważ ich właściciel zebrał ich już więcej, niż kiedykolwiek będzie potrzebował.

Foliowe torebki, z których każda zawiera ponad milion dolarów, wnoszone są do budynku i wynoszone na zewnątrz, często w drodze do bukmacherów sportowych, gdzie ich zawartość może zostać podwojona lub potrojona albo całkowicie zniknąć po to, aby wraz z kolejną piłkarską bramką lub koszykarskim wsadem zostać odzyskana. Krążyła nawet plotka – która później okazała się rzeczywiście tylko plotką – że Mayweather postawił 5,9 miliona dolarów na zwycięstwo Miami Heat w play-offach, w których Heat jednak polegli. Na pewno jednak wygrywał i przegrywał siedmiocyfrowe kwoty niemal regularnie.

W nieskazitelnym garażu w Las Vegas stoi rząd idealnie zaparkowanych czarnych samochodów. Ich białe odpowiedniki znajdują się w posiadłości Mayweathera w Miami.

Jest wśród nich warte 350 tysięcy dolarów ferrari 599 GTB, klasyczne porsche turbo S za 250 tysięcy, lamborghini aventador warte 500 tysięcy i ferrari 458 spider, które kosztowałoby 350 tysięcy. Nie zapominajmy też o rolls-roysie phantomie za pół miliona dolarów. Teraz dopiero możemy przejść do tych droższych modeli.

Jedyne w Stanach Zjednoczonych matowobiałe bugatti grand sport chassis 099 kosztowało trzy miliony dolarów, a dwa posiadane przez boksera bugatti veyron – po 1,6 miliona każde.

Mówi się również o innych ekstrawagancjach, na przykład o tym, że Mayweather nosi każdą parę butów tylko raz, a potem zostawia ją w pokoju hotelowym pracownikom. Czy naprawdę wydaje 6,5 tysiąca dolarów rocznie na bokserki? Jego kolekcja zegarków jest dziś prawdopodobnie warta ponad dziesięć milionów dolarów. Jego zakupiony za 30 milionów dolarów prywatny odrzutowiec gulfstream zapewne wydaje się bardzo przestronny, zwłaszcza że Mayweather nie pozwala nim latać ludziom ze swojego własnego otoczenia. Jego ochroniarze korzystają z osobnego odrzutowca, ponieważ ich pracodawca obawia się zbyt dużego obciążania kabiny. Tak przynajmniej głosi legenda.

Floyd Mayweather to najlepiej opłacany sportowiec na świecie. Jednej nocy zarobił ponad 200 milionów dolarów. Jego rekordowa umowa z Showtime na sześć walk w ciągu 30 miesięcy gwarantowała mu 200 milionów podstawowego wynagrodzenia. Nie licząc wpływów z reklam.

Niektórzy spekulują, że któregoś dnia Mayweather może to wszystko stracić. Uważają, że przez swoją kosmiczną rozrzutność i skłonność do hazardu upadnie z wielkim hukiem. Inni twierdzą, że Mayweather zarobił już więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek mógłby wydać lub stracić.

Jego ojciec, z którym syn nie zawsze się dogadywał, stwierdził, że przez swoją ekstrawagancję Floyd może skończyć w slumsach.

„Kolejne sto czy dwieście milionów wydaje się wielką sumą. Ale możesz przecież zrobić z tymi pieniędzmi wszystko – powiedział. – Jeśli Floyd będzie postępował z nimi właściwie, wystarczą mu do końca życia. Ale w ciągu dwóch lat na domy, wycieczki, samochody i kobiety przepuścić można każdą kwotę… Większość pięściarzy wpada w tę pułapkę. A kiedy tak się dzieje, przyjaciele znikają podobnie jak pieniądze. Takie jest życie, człowieku”.

Zapewne jednak Mayweather i jego fortuna sięgająca 800 milionów dolarów są bezpieczni, a ryzyko bankructwa – minimalne. Przynajmniej teoretycznie.

Wielkość jego majątku robi niesamowite wrażenie, zwłaszcza jeśli weźmiemy pod uwagę, że kiedy był zaledwie rocznym dzieckiem z rozbitej rodziny mieszkającej w ubogiej dzielnicy Grand Rapids, jego ojciec użył go jako żywej tarczy, gdy wymierzono w niego lufę naładowanego shotguna. Broń wypaliła, czas na chwilę się zatrzymał, a historia boksu została napisana na nowo.

Rozdział 1
ŻYWA TARCZA

„Jeśli zabijesz mnie, to zabijesz też dziecko”.

Floyd Mayweather senior podniósł niemowlę i zarazem swoją żywą tarczę, Floyda Mayweathera juniora, odgradzając się nim od człowieka trzymającego strzelbę.

Floyd junior miał niecałe dwa lata, kiedy do mieszkania wparował jego wuj od strony matki.

Broń była naładowana, a wuj pragnął zemsty. Kilka tygodni wcześniej starszy Mayweather, zręczny zawodowy bokser, chwycił go za gardło i przycisnął do toru do jazdy na wrotkach.

Mężczyznę nazywano „Pawianem”. Niektórzy znali go pod prawdziwym imieniem i nazwiskiem, Tony Sinclair, i wiedzieli, że jest bratem matki dziecka, Debory Sinclair.

Patrząc w wylot lufy, Floyd Mayweather senior w próżnym wysiłku uniósł chłopca tak, żeby ten znalazł się na linii strzału.

„Oddaj mi dziecko!”, jęknęła Deborah.

„Wyrywała mi dziecko z rąk, żeby jej brat mógł mnie zastrzelić – wspominał Floyd senior. – Nie miałem zamiaru opuszczać małego. Nie chciałem zginąć. Nie chodziło o trzymanie mojego syna na linii strzału. Wiedziałem, że on nie strzeli do dziecka. Obniżył więc broń, wycelował ją w moją nogę i »bam«”.

W wyniku postrzału Floyd senior stracił część nogi.

Rana nie zagrażała jego życiu, ale wpłynęła na sposób, w jaki się poruszał, i zmieniła go jako boksera. Z obiecującego pretendenta przeistoczył się w przeciętniaka – szybciej niż by się spodziewał.

Kiedy więc Floyd Mayweather junior mówi: „Poznałem boks, zanim znałem cokolwiek innego”, prawdopodobnie ma rację, ponieważ przemoc pojawia się już w jego najwcześniejszych wspomnieniach.

Były tam narkotyki. Była broń. Były też prawdopodobnie łzy, prostytutki i wszelkiego rodzaju ekscesy, których można spodziewać się po miejscach takich, jak getto w Grand Rapids w stanie Michigan.

Theartha Mayweather senior i Bernice mieli dziewiątkę dzieci – czterech synów i pięć córek. Trzej chłopcy zostali profesjonalnymi bokserami.

Floyd Mayweather senior był o osiem lat starszy od Rogera. Roger był z kolei o trzy lata starszy od Jeffa. Przed narodzinami najmłodszego syna zmarły dwie z córek – jedna na raka, a druga w wyniku pożaru.

Głową rodziny był Theartha, który odszedł 15 sierpnia 2009 roku, dożywając 81 lat. Floyd Mayweather senior wspomina, że miał zaledwie 15 lat, kiedy jego ojciec wyjechał do Toledo, gdzie spędził ostatnie 40 lat życia. Twierdzi, że od czasu wyprowadzki ojca widział się z nim zaledwie cztery albo pięć razy.

„Nie chciałbym nikogo oczerniać, ale mój ojciec nie różnił się zbytnio od innych, którzy nie robią nic dla swoich dzieciaków – powiedział. – A dzieciaki to czują. 15 lat to straszny moment na stratę ojca. Ale mimo wszystko on był moim ojcem. Nie był ani najlepszym tatą na świecie, ani też najgorszym. To moja mama wychowywała nas jednak przez cały czas, nie narzekając, nie użalając się, o nic nie pytając. To nie ja chciałem rozstać się z tatą. Nie ja podjąłem tę decyzję. Miałem dopiero 15 lat. Chodzi o to, że to był mój tatuś, człowieku. Tylko tyle mogę powiedzieć. To był mój tatuś”.

Około dziesięciu lat przed śmiercią Theartha został potrącony przez samochód. Chorował również na raka mózgu i był częściowo głuchy.

Na starość zajmowała się nim jedna z jego córek, Anna.

„To istny anioł – stwierdził Floyd senior. – Opiekowała się swoim tatusiem, bez dwóch zdań. O sobie nie mogę tego powiedzieć. Dawałem mu pieniądze. Ona nie mogła dawać mu pieniędzy, ale ofiarowała mu znacznie więcej”.

Jeff zapamiętał zaledwie kilka krótkich wizyt swojego ojca.

„Przez większość czasu moja mama i tata żyli osobno – powiedział. – Tatę znałem tylko z jego okazjonalnych wizyt. Pamiętam, że któregoś razu, kiedy miałem jakieś cztery czy pięć lat, dał mi 100 dolarów, a mama się zdenerwowała, bo pomyślałem wtedy, że to najwspanialszy człowiek na świecie. Myślałem, że to tak dużo pieniędzy, że wystarczą mi do końca życia. Był dla nas bardziej jak przyjaciel, ale nie buntowałem się wobec niego i nie miałem do niego żalu”.

Ostatecznie jednak to na Floyda juniora spadły koszty pogrzebu dziadka. Co do centa.

„Mój syn nie znał dziadka zbyt dobrze, ale i tak dał pieniądze – oznajmił Floyd senior. – Pamiętam, że akurat obwiązywano mu ręce [przed walką], kiedy podszedłem do niego, pocałowałem go, uściskałem i powiedziałem mu, że doceniam to, co zrobił dla mojego ojca”.

Oczywiście już od dnia narodzin młodego Floyda – doszło do tego 24 lutego 1977 roku – boks był wszędzie wokół niego. Temat ten pojawiał się w rodzinie ciągle, ponieważ wujkowie Floyda regularnie walczyli w ringu.

Roger miał mocne uderzenie i był mistrzem świata dwóch kategorii wagowych, ale zarówno jemu, jak i Floydowi seniorowi brakowało wrażliwości. Oprócz tego Roger często dawał się poważnie nokautować. Jeff, ten najspokojniejszy z całej trójki, walczył przyzwoicie.

Żyli od walki do walki i od czeku do czeku.

Matka Floyda juniora, Deborah, była uzależnioną od cracku narkomanką, która nie rokowała żadnych nadziei.

Roger, noszący pseudonim „Czarna Mamba”, był najlepszym bokserem z całej trójki. Na ringach amatorskich i zawodowych stoczył łącznie 143 pojedynki, z czego 72 razy w ciągu 18-letniej kariery rywalizował za pieniądze. Przewalczył ponad 500 rund i był mocno bijącym, ekscytującym, ale też podatnym na ciosy mistrzem.

Swój pierwszy tytuł mistrza świata zdobył w wieku 21 lat. W 1983 roku, 18 miesięcy po przejściu na zawodowstwo, niepokonany w 14 walkach Roger stoczył w San Juan pojedynek o pas mistrzowski federacji WBA (World Boxing Association) w wadze superpiórkowej z doskonałym Portorykańczykiem, Samuelem Serrano. W ciągu siedmiu lat Serrano obronił mistrzostwo świata wagi superpiórkowej aż 13 razy, ale w końcu został powstrzymany przez Rogera i jego kariera legła w gruzach.

Cztery lata później, walcząc już w wadze lekkopółśredniej, Roger pokonał Meksykanina René Arredondo w pojedynku o tytuł mistrza świata organizacji WBC (World Boxing Council). Mayweathera nazywano jednak bokserem o „szklanej szczęce”. Spośród swoich sześciu porażek cztery odniósł, padając po jednym ciosie. Kiedy w 1986 roku Rocky Lockridge uderzył go potężnym prawym, Roger złożył się jak leżak.

W 1986 roku mocny jak dynamit prawy sierp Freddiego Pendletona posłał go na drugi koniec ringu i w spektakularny sposób zakończył starcie w szóstej rundzie.

W 1991 roku, w walce o wakujący pas wagi lekkopółśredniej federacji IBF (International Boxing Federation), Rafael Pineda w niebezpieczny sposób powalił go potężnym prawym sierpowym.

Wyprowadzonym z szerokiego zamachu ciosem z prawej ręki Ray Lovato ciężko znokautował go w drugiej rundzie pojedynku z 1994 roku.

Mimo wszystko jednak to on często siał w ringu spustoszenie i zwykle boksował z czołowymi zawodnikami, należącymi dziś do Galerii Sław, na przykład z Pernellem Whitakerem, z którym przegrał na punkty, z Julio Césarem Chávezem, który powstrzymał go dwukrotnie, i na koniec również z Konstantinem Cziu, który pokonał go decyzją sędziów, broniąc tytułu mistrza świata IBF wagi lekkopółśredniej. Roger pokonał mistrza świata, Livingstone’a Bramble’a, przegrał niewielką różnicą punktów z Darrylem Tysonem i wygrał walkę z Haroldem Brazierem.

Pojedynek z Brazierem zamienił się w wojnę, a po jego zakończeniu Roger odmówił udania się do szpitala. Ujawnił się w tej decyzji typowy upór Mayweatherów. Następnego dnia, wyjeżdżając z parkingu hotelu Hilton, w którym się zatrzymywał, Roger stracił przytomność. Wrócił do pokoju i opatrzono mu niegroźne rany, których doznał w wyniku wypadku.

Miejmy jasność: Roger był dobry, ale ciążyła nad nim klątwa zawodników przeciągających swoje kariery zbyt długo.

Kiedy w 1999 roku pożegnał się ze sportem, miał na koncie 59 zwycięstw i 13 porażek.

„Ludzie często pytają mnie: »Stary, tęsknisz za boksem?«. No jasne, że tęsknię za boksem – powiedział. – Lubiłem to robić. Czy w trakcie swojej kariery doznałem jakichś trwałych kontuzji? Naprawdę nie wiem. Mówię szczerze. Jeśli człowiek toczy tyle walk, to coś się z nim dzieje. Gdzieś po drodze coś na pewno się dzieje. Ale ja po prostu, kurwa, nie wiem. Wiąże się z tym takie ryzyko, a ja kocham boks. Podjąłem to ryzyko”.

„Z rodziny Mayweatherów to Roger był zdecydowanie najlepszym pięściarzem i to jego zawsze najbardziej lubiłem oglądać – wspominał Nigel Collins, były redaktor magazynu „The Ring” i członek Międzynarodowej Galerii Sław Boksu. – Toczył dobre walki i nie bał się stawać do ringu z najtrudniejszymi rywalami. Miał świetne uderzenie, słabą szczękę i kiepską etykę pracy. Myślę, że właśnie dzięki temu połączeniu jego walki były tak emocjonujące. W pewnym momencie kariery był niejako poprzednikiem Manny’ego Pacquiao, ponieważ mianowano go »Zabójcą Meksykanów«. Walczył z wieloma Meksykanami – z niektórymi również poza halą sportową Inglewood Forum [w Los Angeles] – i w oczach obywateli tego kraju stał się czarnym charakterem. Moim ulubionym wspomnieniem związanym z Rogerem jest jego pojedynek z Vinnym Pazienzą. Oglądałem go na żywo i Roger z łatwością wtedy wygrał, nie było co do tego wątpliwości, ale po walce trener Lou Duva rzucił się na niego. Lou Duva robił czasem takie rzeczy, ale zwykle to było coś w rodzaju »Trzymaj mnie, trzymaj!« Muhammada Alego. Tym razem nikt Duvy nie powstrzymał, więc ten ruszył do przodu, a Roger powalił go prawą ręką – i dobrze, bo mu się należało. To właśnie ten moment najlepiej zapamiętałem z występów Rogera, które widziałem na żywo”.

„Roger potrafił rozpętać piekło – przyznał Jeff, którego starszy brat zawsze chronił i nazywał czule »Jeffreyem«. – Z powodu różnicy wieku pomiędzy mną a Floydem nigdy się z nim blisko nie trzymałem. Ale Roger? O mój Boże. To był bardzo zły dzieciak. Naprawdę zły. Nigdy nie należał do gangu ani nic w tym rodzaju. Był jednoosobowym gangiem. Mówię poważnie. Ale nawet w młodym wieku przejawiał dużą inteligencję, a ponieważ byłem od niego młodszy, próbowałem go naśladować. Któregoś razu graliśmy w rocket football, a Roger był za stary, żeby dołączyć do naszej drużyny. Co prawda dzieliły nas zaledwie dwa, trzy lata, ale ja miałem wtedy dziesięć czy dwanaście, a on był jak Joe Namath. Miał własną taktykę i wszyscy się go bali. To były sztuczki wzięte z ulicy, a nie takie, których mógłby nauczyć cię trener”.

W młodości Roger sprawiał problemy. Wielokrotnie sprawiał, że wyrzucano go z turniejów i robił to „na różne wymyślne sposoby”, jak stwierdził David Mayo, który przez wiele lat wnikliwie pisał o Mayweatherach.

„Któregoś razu, podczas walki na zawodach Golden Gloves, zaatakował leciwego i uwielbianego przez wszystkich sędziego, Maxa Harnisha. Z innego turnieju wykopano go za to, że podjechał furgonetką pod drzwi sali gimnastycznej i zapakował do auta tyle sprzętu, ile zdołał wynieść”.

„Innym razem wyszliśmy z treningu w parę osób i poszliśmy do sklepu sportowego – wspominał Jeff. – To właśnie był jeden z tych koszmarnych incydentów, które wywoływał Roger. Powiedział: »Idź i weź ten kij bejsbolowy«. Poszedłem więc po kij. Polecił mi wtedy: »Trzymaj go przed tym kolesiem, który tu siedzi«. Stałem tam więc z kijem bejsbolowym naprzeciw tego faceta, a wszystkie chłopaki brały, na co miały ochotę. Po prostu okradliśmy tego gościa, a ja nie wiedziałem właściwie, co robimy. Ale taki właśnie jest Roger. Nie zrozumcie mnie źle – Roger sprawiał wrażenie starszego, niż rzeczywiście był. W naszej sali treningowej odstawiał przedstawienia jak Don King. Dostarczał nam rozrywki. Występował w walce wieczoru, a potem na scenie pojawiały się modelki albo coś w tym stylu. Był bardzo pomysłowy”.

W 1981 roku Roger poleciał do Las Vegas, a Jeff i Floyd senior szli jego śladami.

Czwarty brat, Theartha Mayweather junior, który zmarł w 2010 roku w wieku 52 lat, stoczył kilka walk podczas służby w wojsku, ale nie kontynuował później kariery w tej dyscyplinie. Ostatecznie znalazł pracę w fabryce.

„Za młodu wszyscy się wygłupialiśmy, ale każdy z nas był inny – stwierdził któregoś razu. – W dzieciństwie byłem bardziej chłopakiem z ulicy. Roger miał swoją paskudną stronę. Floyd nie szukał kłopotów, ale jak coś mu się przydarzyło, to sobie z tym radził. Jeff nie miał w sobie ani krzty niegodziwości”.

W wieku zaledwie ośmiu lat Jeff obiecał mamie, że skończy college, co wydawało się wręcz nierealnym zamierzeniem.

„Nigdy nie brała tego na poważnie, bo nikomu z naszej rodziny się to nie udało – powiedział Jeff. – Moja siostra wprawdzie próbowała, ale nie dała rady. Byłem wtedy dopiero w trzeciej klasie i do college’u miałem jeszcze mnóstwo czasu, ale ta obietnica pozostała mi w pamięci. Na początku chyba bardziej chodziło mi o to, żeby dotrzymać złożonej mamie obietnicy niż zrobić to dla siebie. Kiedy trafiłem do college’u, okazało się jednak, że jestem po prostu utalentowany. Ukończenie college’u nie sprawiło mi trudności. Kiedy zaczynałem naukę, wydawało mi się, że to będzie coś wielkiego. Ale okazało się, że to pestka, po prostu bułka z masłem – nie różniło się to zbytnio od nauki w szkole podstawowej i tak dalej.

Jeff ukończył Western Michigan University na kierunku projektowanie graficzne, ale również dojrzał. Doświadczył wtedy rzeczy nieznanych innym Mayweatherom.

„Myślę, że college ukształtował mnie w odmienny sposób, bo moi bracia wchodzili w relacje z ludźmi przez boks, a to zupełnie inne środowisko – kontynuował. – Nie spotykali ludzi, którzy mogliby kiedyś objąć stanowisko prezydenta albo rozwinąć jedną z 500 najlepszych firm według »Fortune«. Ja obracałem się wśród takich właśnie osób. Gdybym miał takie samo nastawienie jak mój bratanek i moi dwaj bracia, pewnie zdobyłbym tytuł mistrza świata i bronił go przez długi czas, ale byłem zupełnie inny. W świat boksu wszedłem, bo naśladowałem braci, ale ten sport nigdy nie był dla mnie najważniejszy. Uwielbiałem koszykówkę, a najbardziej zależało mi na ukończeniu college’u”.

Mimo wszystko „Jazzy” Jeff walczył na ringu amatorskim jeszcze w ostatnim roku nauki, a w końcu wziął nawet udział w mistrzostwach USA – choć jednak boks miał we krwi, to nigdy nie hołubił go w sercu.

W boksie zawodowym wygrał 16 walk z rzędu w wagach superpiórkowej i lekkopółśredniej, ale nie wspiął się zbyt wysoko w rankingach i szybko dotarł do granic swoich możliwości, przegrywając z najlepszymi zawodnikami – mistrzami i pretendentami do tytułów. Dostał szansę walki z Oscarem De La Hoyą w piątym pojedynku w karierze Złotego Chłopca, ale wytrzymał tylko cztery rundy.

Był to przemyślany ruch zespołu De La Hoyi.

„Byłem bardzo podobny do Floyda juniora – wspominał Jeff. – Umiejętnie się broniłem, ale wiedzieli, że nie mam mocnego uderzenia, więc De La Hoya nie musiał się bać, że go znokautuję albo że zrobię mu krzywdę. To właśnie dlatego dostałem tę walkę – i dlatego, że miałem nazwisko”.

Przegrał starcia z Joeyem Gamache’em i Jessem Jamesem Leiją, a w 1997 roku zakończył karierę z 32 zwycięstwami – dziesięć z nich nastąpiło przed czasem – oraz dziesięcioma porażkami i pięcioma remisami. Przez krótki czas dzierżył niezbyt szanowany tytuł mistrza świata wagi superlekkiej federacji IBO (International Boxing Organization).

„Łatwo było mi odejść, bo brałem walki, których nie powinienem brać. Stawałem w ringu z zawodnikami w ich rodzinnych miastach czy hrabstwach i czułem się tak, jakbym się prostytuował – narzekał. – Mogłem jednak z nimi negocjować. Gdyby chodziło o innego zawodnika, nie dawaliby mu większych pieniędzy, ale ja dostawałem satysfakcjonujące sumy ze względu na moje nazwisko. Myślałem sobie: »No dobra, jeśli chcą, żebym tam walczył, to będą musieli mi zapłacić, bo z góry wiem, że dodadzą mi porażkę w statystykach«. Wtedy jednak przyznałem też przed samym sobą: »Nie, nie mogę już tego dłużej robić«”.

Pochodzący z Columbus Vonzell Johnson, który dwukrotnie stawał do pojedynku o mistrzostwo świata wagi półciężkiej, był partnerem treningowym Floyda seniora – który z kolei wywodził się z Cleveland – i został ojcem chrzestnym Floyda juniora.

„Byliśmy wtedy jak bracia – powiedział Vonzell o swojej relacji z Floydem seniorem. – Znałem Rogera i Jeffa, ale nigdy nie byliśmy dobrymi kumplami. Miałem bliski kontakt tylko z Floydem, bo należeliśmy do jednej stajni i mieliśmy tego samego menedżera. Był nim Henry Grooms, którego nazywano »Hankiem«. Nasz obóz treningowy znajdował się w Kalamazoo w stanie Michigan. To było jakieś 45 minut jazdy od Grand Rapids i tam właśnie trenowaliśmy”.

Pod koniec lat 70., mimo rzekomo niewielkiej roli, jaką w nim odegrali, Vondell i Floyd senior zostali bohaterami bokserskiego skandalu, kiedy oskarżono magazyn „Ring” o fałszowanie statystyk pięściarzy w celu załatwienia im udziału w emitowanym w telewizji przedsięwzięciu Dona Kinga. King pracował ze stacją ABC Sports nad organizacją turnieju United States Boxing Championships i zamierzał wyłonić w nim amerykańskich mistrzów w ośmiu kategoriach wagowych. Wkrótce potem pod ostrzałem znalazł się redaktor gazety, John Ort. Pismo dostało 70 tysięcy dolarów za przygotowanie rankingów zawodników, a Ort wziął podobno pięć tysięcy w gotówce za podrasowanie statystyk w taki sposób, żeby konkretni zawodnicy zakwalifikowali się do turnieju. Johnson, Mayweather, Richard Rozelle i Greg Coverson otrzymali łącznie 11 fikcyjnych zwycięstw za lata 1975–1976. Przyłapano również wielu innych pięściarzy.

W końcu jeden z producentów ABC, Alex Wallau, odkrył prawdę wspólnie z wojującym o dobro boksu dziennikarzem, Malcolmem „Flashem” Gordonem, po czym turniej natychmiast odwołano.

„Wszystko to, czego nauczył się mały Floyd Mayweather junior, robił też duży Floyd, i to lepiej – stwierdził Johnson, który mógł być stronniczy. – Pod koniec lat 70. porównywali go do Sugar Raya Robinsona. Pamiętam, że czytałem kiedyś w Baltimore gazetę, w której pisali, że ten facet to następny Ray Robinson. Był dobrym pięściarzem, dobrze osłaniał się barkiem i tak dalej. A jabłko nie pada zbyt daleko od jabłoni. Floyd [senior] był arogancki. Był bardzo arogancki: był cholernie dobrym bokserem i cholernie dobrym zawodnikiem wagi półśredniej, ale był też bardzo arogancki, tak jak jego syn”.

Floyd senior osiągnął szczyt swoich możliwości jako mało znaczący zawodnik wagi półśredniej, kiedy przegrał z przyszłą gwiazdą, Sugar Rayem Leonardem, i dwa razy uległ mistrzowi świata, Marlonowi Starlingowi. Leonard dwa razy posłał go na deski w ósmej rundzie, a w dziesiątej zakończył pojedynek. Floyd senior tłumaczył później, że na początku walki doznał kontuzji dłoni, ale mimo wszystko agencja Associated Press uznała, że dostał ostre cięgi.

„Poza pierwszą rundą, którą Mayweather wyraźnie wygrał dzięki imponującemu gradowi ciosów, dał sobie radę jeszcze tylko w piątej – napisano w relacji. – Jego uderzenia nie miały już jednak wtedy takiej siły”.

Jakkolwiek niewiarygodnie to brzmiało, Vonzell Johnson uważał, że to kontuzja była główną przyczyną porażki Floyda seniora z Leonardem.

„Podczas walki z Sugar Rayem Leonardem doznał kontuzji dłoni. Gdyby nie bolała go ręka, pokonałby Leonarda, mówię wam. Ale mu dokuczała. W normalnych warunkach ta walka podbudowałaby jego karierę, bo by ją wygrał. Na serio przyspieszyłaby jego karierę”.

W rzeczywistości kariera Floyda zachwiała się jednak, a on sam ostatecznie zrezygnował z boksu w 1990 roku po trzech przegranych z rzędu. Floyd senior odnotował łącznie 28 zwycięstw, sześć porażek i jeden remis. Zaliczył 17 nokautów.

„Floyd senior uważał się za dobrego zawodnika, któremu odrobinę jednak brakowało do najlepszych; w pewnym momencie dużo też zarabiał na sprzedaży kokainy, co oznaczało, że nie potrzebował boksu tak bardzo, jak mogło się wydawać – stwierdził Collins. – Jeff był tylko zawodnikiem klubowym. Rozgłos zdobył dzięki temu, że należał do pierwszych rywali Oscara De La Hoyi. Moim zdaniem Roger był zdecydowanie lepszy od swoich braci. Oczywiście na jego korzyść świadczy to, że zdobył kilka tytułów i pokonał wielu dobrych pięściarzy. Pozostali dwaj odeszli w niepamięć. Kiedy Roger był na szczycie, o jego braciach naprawdę zbyt wiele się nie słyszało. Tylko hardkorowi fani boksu znali Floyda seniora. Widziałem jego walkę w Atlantic City i był porządnym pięściarzem, ale nie wzbudzał zainteresowania kibiców ani mediów, bo wszyscy skupiali się na Rogerze – do momentu, kiedy walczyć zaczął Floyd junior”.

Floyd senior utrzymywał, że robił to, co robił – zarówno w ringu, jak i poza nim – aby zapewnić swoim dzieciom lepszą przyszłość.

„Przez cały czas, kiedy walczyłem, musiałem też handlować, bo miałem dzieciaki do wykarmienia – mawiał. – Chciałem zadbać o to, żeby mały Floyd nie musiał w przyszłości zajmować się tym samym”.

Spędzał zatem więcej czasu ze swoim synem, bardzo wcześnie zarażając go zamiłowaniem do boksu, a babcia Floyda juniora, Bernice, wspominała, że chłopiec nosił rękawice, zanim nauczył się chodzić.

Kiedy miał dwa lata, ojciec ogłosił go przyszłym mistrzem świata.

W czasie kiedy jego siostry odrabiały pracę domową, on pod okiem ojca ćwiczył swój autograf. Tak przynajmniej głosi legenda.

Inni ojcowie zabierali swoje dzieci na mecze futbolu albo baseballu, na grillowanie albo za miasto. Floyd senior zabierał Floyda juniora na salę treningową.

„Trenował boks już w kołysce – powiedział kiedyś Floyd senior. – Nie żartuję. Już wtedy wyprowadzał ciosy proste. Kiedy trochę podrósł, obijał klamki. Podnosiłem go i mówiłem: »Będziesz bokserem, a tatuś zrobi z ciebie mistrza świata«. To jego tatuś sprawił, że jest dziś tym, kim jest”.

Nie dziwi, że relacja ojca i syna, która tak szybko przerodziła się w zależność między wymagającym trenerem a uczniem, przypominała później rollercoaster. Floyd senior twierdzi, że robił wszystko dla swojego genialnego dziecka, Floyd junior narzeka natomiast na to, że ominął dzieciństwo i młodość, od razu stając się mężczyzną. Obaj wspominają, że kiedy junior miał zaledwie 11 lat, przebiegali razem 17-kilometrowe dystanse.

„Nie pamiętam, żeby kiedykolwiek zabrał mnie gdzieś albo żeby zrobił ze mną coś, co ojcowie robią ze swoimi synami; nie chodziliśmy do parku, do kina ani na lody – stwierdził Floyd junior. – Zawsze sądziłem, że lubi swoją córkę [chodzi o starszą przyrodnią siostrę Floyda juniora] bardziej ode mnie, bo ona nigdy nie dostawała lania, a ja ciągle”.

Floyd senior wpadał podobno w złość, kiedy jego syn nie potrafił wykonać jakiegoś jego polecenia podczas treningu.

„Ojciec ciągle spuszczał mi lanie, nawet jak nic nie zrobiłem. Modliłem się o dzień, w którym stanę się dorosły i od tego ucieknę. Miałem dość zbierania cięgów”.

Pragnął jednak pochwał i szukał ich na salach treningowych Tawsi oraz Pride w Grand Rapids. Aby tam dotrzeć, latem biegali, a zimą brnęli w śniegu po kolana.

Chłopiec pracował bez wytchnienia. Zawodnicy podnosili go i stawiali na skrzynce po jabłkach, żeby mógł sięgnąć do gruszki szybkościowej.

W 1989 roku, w wieku 11 lat, chłopak oficjalnie zmienił nazwisko z Sinclair na Mayweather. Była to kolejna próba zadowolenia ojca.

„Jako dzieciak codziennie chodziłem na trening – powiedział. – Nosiłem rękawice bokserskie, zanim jeszcze nauczyłem się chodzić, i całe życie spędzałem na salach treningowych”.

Na tym właśnie polegała różnica między ojcem a synem. Broń, narkotyki, przemoc – Floyd junior nie znał tego wszystkiego, mimo że dorastał w takim środowisku. Poznał natomiast boks i jego meandry.

Wspólne zamiłowanie do życia na sali treningowej złagodziło na jakiś czas zachowanie ojca i syna. Ich relacja nadal nie była jednak stabilna. Kiedy jedna z ciotek chłopca zmarła na AIDS, Floyd ostatecznie został wysłany do New Brunswick w stanie New Jersey.

Był to prawdopodobnie najgorszy okres w jego życiu.

„Kiedy miałem jakieś osiem albo dziewięć lat, mieszkałem w New Jersey z mamą, gdzie w siódemkę tłoczyliśmy się w jednym pokoju i czasem nie mieliśmy nawet prądu – powiedział. – Bez ogrzewania i bieżącej wody. Nic tam nie było. Wychowałem się właściwie sam. Ludzie widzą, co dziś posiadam, ale nie mają pojęcia, od czego zaczynałem, i nie wiedzą, że w dzieciństwie nie miałem nic. Wiecie, kiedy byłem mały, leżałem na łóżku i przysięgałem sobie: »Nie będę palił ani pił«. Obiecałem też sobie, że to nie będą tylko dziecinne obietnice. Zamierzałem trzymać się tych zasad w dorosłym życiu. Zawsze o tym pamiętałem”.

„W święta nigdy nie mieliśmy świąt – dodał. – Moja mama kradła dla mnie prezenty. Próbowała, ale było ciężko i dlatego teraz się o nią troszczę”.

Nigel Collins uważał, że trudności w życiu Floyda ugruntowały w nim postawę, do której większość zawodników dochodzi z trudem.

„Uważam, że większość bokserów zaczyna przygodę z tym sportem jako ludzie zniszczeni emocjonalnie – stwierdził. – Floyd pod wieloma względami pozostawiony był właściwie samemu sobie. Oczywiście pięściarze często mają problemy emocjonalne, wpływają na to także wstrząśnienia mózgu, ale mam na myśli rozpoczynanie kariery ze zranionymi uczuciami. Jeśli przypomnimy sobie wszystkich bokserów, o których pisaliśmy, to okaże się, że istnieje wśród nich pewien wspólny mianownik w postaci biedy. Bieda oddziałuje na dziecko w fatalny sposób. Są też inne czynniki, jak rozbite rodziny, traumatyczne doświadczenia, życie w okolicy opanowanej przez gangi i tak dalej. Nie widuje się natomiast zbyt wielu pięściarzy, którzy mieli idylliczne dzieciństwo, i zawsze byłem przekonany, że większość z nich to osoby skrzywdzone emocjonalnie jeszcze przed wejściem do ringu. Ta teoria, bo jest to tylko teoria, sprawdza się również w przypadku Floyda”.

„Było tam tak samo jak w innych miejscach w Ameryce – stwierdził Vonzell Johnson, opisując własne doświadczenia z Grand Rapids. – Widziałeś inne miasta. One też mają swoje złe dzielnice. To nie było takie duże miasto. Nie dorównywało Chicago, Nowemu Jorkowi czy Filadelfii. Nic takiego. Ale wszystkie miasta mają swoje złe dzielnice”.

„Miałem dziewięć lat, leżałem w łóżku i powtarzałem sobie: »Chcę być najbogatszym człowiekiem na świecie« – opowiadał Floyd wiele lat później. – Od tamtego momentu przeszedłem długą drogę. To była mrzonka, bo na ulicach wokół mnie aż wrzało, a lista śmiertelnych ofiar codziennych porachunków wciąż rosła. Moi koledzy kombinowali na osiedlu, a odgłosy strzelanin były dla nich czymś normalnym. Jeśli przez tydzień nie słyszałeś strzałów, to zastanawiałeś się, co się dzieje. Mój przyjaciel został zabity, a innego dźgnęli nożem. Działy się tam różne szalone rzeczy. Miałem ojca handlarza i matkę, która brała narkotyki. Od 16 roku życia to ja robiłem za głowę rodziny. Tak po prostu było. Musiałem zrezygnować ze szkoły, żeby sytuacja moich bliskich się polepszyła”.

Szybko rozwijał się też jako pięściarz, wypracowując sobie świetne techniki defensywne. Ojciec nauczył go wielu rzeczy, w tym również słynnej Mayweatherowskiej osłony barkiem.

Członkowie rodziny stosowali tę staromodną technikę w pozycji praworęcznej – polegała ona na unoszeniu prawej ręki nieco wyżej niż w normalnej gardzie i przytrzymywaniu lewej nisko, przy tułowiu. Uniesiony przedni bark osłaniał szczękę i blokował ciosy rywala.

Wolna prawa ręka mogła służyć do obrony lub kontrataku i osłaniała jednocześnie głowę przed lewymi sierpami, a zawodnik mógł oprócz tego unikać ciosów przy pomocy uników, odchyleń oraz obrotów wykonywanych w kierunku przeciwnym do nadchodzącego uderzenia.

„Nauczył go tego wszystkiego – powiedział Johnson, nawiązując do wiedzy przekazanej synowi przez ojca. – To był styl z Michigan, zdecydowanie, ale nasi trenerzy też to wykorzystywali. Starzy szkoleniowcy z naszych czasów to byli kolesie, którzy pamiętali Sugar Raya Robinsona, Joe Louisa i tych wszystkich gości. Uczyli tego. Naszym trenerem był Delmar Williams i to on nam pokazał te ruchy. Szkolił Floyda [seniora] i mnie. Delmar Williams i Robert Mitchell. To byli nasi trenerzy. Po latach technikę tę wyjęto z kontekstu i wielu ludzi nie rozumie, jak ona działa. Sporo osób próbuje ją stosować, ale nie rozumieją związanej z nią teorii. Osłona barkiem – i mówię ci, zrozumiałem to podczas jednej z walk – przydaje się, kiedy ktoś ma szybką, trudną do przyblokowania prawą rękę. Dzięki osłonie barkiem odsuwasz się od uderzenia i nie przyjmujesz go. Powinieneś oddalić bark od ręki przeciwnika, a potem wyprowadzić kontratak. Odsuwasz się i niemal równocześnie wyprowadzasz cios. I właśnie do tego powinno to służyć. Powinno sprawić, że koleś trafia cię tylko w bark, a ty walisz go mocno z kontrataku. Większość ludzi trzyma tylko ręce na brzuchu i robi uniki. To jest po prostu śmieszne. Naśladują technikę, ale nie znają jej podstaw ani teorii. Powinieneś zrobić unik i uderzyć z kontrataku, a nie tylko wystawiać bark, żeby koleś cię w niego walił. Masz mu oddać. Czasem można było zobaczyć to u młodego Floyda już na początku kariery, ale przez większość czasu trzymał po prostu bark w górze i nic nie robił”.

Hank Grooms stwierdził jakiś czas później, że Mayweather senior w dużej mierze sam opracował ten styl, ale zaznaczył, że wiedzę na ten temat przekazał mu Bob Tucker, ojciec przyszłego mistrza świata wagi ciężkiej, Tony’ego Tuckera.

Roger Mayweather powiedział, że technikę wymyślili trenerzy z Kalamazoo, mimo że istnieje wiele dowodów na to, że w boksie wykorzystywano ją już wcześniej – choćby nagrania wideo ukazujące wielkie talenty pokroju Joe Louisa, Archiego Moore’a, Sugar Raya Robinsona czy Jerseya Joe Walcotta.

„Szczerze mówiąc, myślę, że ten styl dotarł do nas z wielkich sal treningowych w Detroit”, powiedział któregoś razu Mayweather junior.

Niektórzy nazywali tę technikę „filadelfijską muszlą”, twierdząc, że wymyślono ją na Wschodnim Wybrzeżu, ale Floyd senior rozwinął ją tak bardzo, że stała się znana jako „styl Mayweathera”.

Ojciec wpajał mu też inne rzeczy, a Floyd junior był pilnym uczniem. Istniały na przykład trzy rodzaje ciosów prostych: normalny, wznoszący, który wyprowadzało się z obniżonej pozycji, oraz oszczepowy, czyli najważniejszy z nich wszystkich.

„Wielu zawodników wyprowadza lewy prosty, przechylając się na lewo, ale ja robię coś, czego nie robi nikt inny: przenoszę ciężar na prawą nogę i wtedy uderzam – stwierdził Mayweather junior. – Lewy sierpowy to cios, który może posłać cię na deski, bo się go nie spodziewasz. Trzymam prawą rękę przy policzku, żeby powstrzymać sierp. Nie próbuję jednak blokować ciosów prostych”.

Styl obronny à la Fort Knox został już opanowany do perfekcji, ale przyszły król pięściarstwa musiał w tamtym okresie radzić sobie z wieloma innymi wyzwaniami.

„Boks jest naprawdę łatwy – powiedział kiedyś jako człowiek, który ciężko trenował i posiadał naturalny talent. – Życie jest znacznie trudniejsze”.

Money. The Life and Fast Times of Floyd Mayweather

Copyright © by Tris Dixon 2015

First published in Great Britain in 2015 by ARENA SPORT

An imprint of Birlinn Limited

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2016

Copyright © for the translation (1–3) by Jakub Małecki 2016

Copyright © for the translation (4–15) by Bartosz Sałbut 2016

Redakcja – Piotr Królak

Korekta – Grzegorz Krzymianowski

Konsultacja merytoryczna – Janusz Pindera

Projekt typograficzny i skład – Joanna Pelc

Okładka – Paweł Szczepanik / BookOne.pl

Fotografia na I stronie okładki –Simon Bruty / Getty Images

Fotografia na IV stronie okładki – Al Bello / Getty Images

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek

inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu

bez pisemnej zgody wydawcy.

Wydanie I, Kraków 2016

ISBN EPUB: 978-83-7924-556-7

ISBN MOBI: 978-83-7924-555-0

 wsqn.pl
 WydawnictwoSQN
 wydawnictwosqn
 SQNPublishing
 wydawnictwosqn
 WydawnictwoSQN
 Sprzedaż internetowa labotiga.pl
 E-booki
 Zrównoważona gospodarka leśna