Karta tytułowa

Jakub Pawełek

Konsulat

Stalowy szept

Karta redakcyjna

© 2025 WarBook Sp. z o.o.

© 2025 Jakub Pawełek

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta językowa: Oliwia Kopcik

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Projekt okładki: Katarzyna Gaweł, KASGAV Studio

ISBN 978-83-68264-37-1

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń
www.warbook.pl

Stalowy szept

Gdzieś nad Nowosybirskiem, Federacja Rosyjska
| 17 marca 2022, godzina 02:28

– Zawrócić samolot – polecił Siergiej Ławrow.

Słuchawka telefonu, którą jeszcze przed momentem minister trzymał przy uchu, jakby w zwolnionym tempie, powędrowała z powrotem na widełki aparatu.

– Panie ministrze? – Asystent szefa resortu zmarszczył brwi.

Nie tego się spodziewał, podobnie jak reszta zgromadzonych w sali odpraw delegatów rosyjskiego rządu oraz oficerów sił zbrojnych. Powietrze wokół nich zgęstniało w okamgnieniu.

– Zawrócić samolot – powtórzył poirytowany. Oklapnięte jak u buldoga policzki zatrzęsły się nerwowo. – Wracamy do Moskwy. – Szef rosyjskiego MSZ najpierw zerknął na wypolerowany blat biurka, a potem na zawieszony na ścianie monitor, gdzie wyświetlano aktualną pozycję rządowego Iljuszyna.

Cisza, która wypełniała przedział konferencyjny, zacisnęła się na ich gardłach niewidzialnymi kleszczami. Ciała zastygły, prowadzone szeptem rozmowy umilkły, a dłonie trzymające telefony i teczki z dokumentami pokryły się słoną wilgocią. „To koniec” – przemknęło przez kilka co bardziej rozgarniętych umysłów. „Koniec. Będzie Haga, będą wyroki. Czy gdzieś na tych papierach jest mój podpis?”.

– Tak jest, panie ministrze. – Asystent skinął usłużnie, odwrócił się na pięcie i wyszedł na korytarz.

Trzask zamykanych drzwi rozproszył pierwszy szok. Wciśnięci w garnitury i garsonki cywile zaczęli szemrać. Chwilę później dołączyli do nich oficerowie, którzy ze zgrozą zerkali na pogrążonego w stuporze Ławrowa. Szukali wzrokiem swoich resortowych sojuszników, unikali spojrzeń przeciwników i członków nieprzychylnych frakcji. Czuli w ustach gorzki posmak radioaktywnych pierwiastków, nerki odezwały się przeszywającym bólem fantomowego ostrza, wbijanego raz za razem, z powtarzalnością metronomu, w ciemnym, moskiewskim zaułku.

Panika. Strach. Kawalkada myśli i przyspieszonych oddechów.

„Przegraliśmy”.

Początkowy szmer, który Ławrow zwyczajnie ignorował, narastał w atawistyczny, zwierzęcy gwar, a tego nie można było dłużej tolerować.

– Dość! – Siergiej Ławrow huknął otwartą dłonią w stół. Dla zebranych w sali konferencyjnej świat stanął w miejscu. – Wracać do obowiązków!

– Tak jest, panie ministrze!

– Oczywiście, proszę o wybaczenie! – naprężony jak struna radca misji, Oleg Borysowicz Bogdanow, prawa ręka Ławrowa w trakcie delegacji, skinął nerwowo.

– Tak jest! – zawtórował mu delegat resortu obrony, generał pułkownik Maksym Pielewin.

Dyplomata zmierzył ich groźnym spojrzeniem. Ukontentowany karnością kadry, wrócił do kontemplacji wirtualnej mapy. Byli właśnie nad południowymi przedmieściami Nowosybirska. W połowie drogi do Pekinu. Wyczuł, że właśnie zaczęli wchodzić w łagodny wiraż – piloci rozpoczynali nawrót. Maszyna powoli, acz metodycznie, przechyliła się przez lewe skrzydło i bezbrzeżnie smutnym manewrem zawracała ku Moskwie.

– Panie ministrze… – Oleg Bogdanow zatrzymał się nagle, zawahał. Jego świat właśnie zmierzał ku końcowi. – To znaczy, co mamy robić?

Minister oblizał spierzchnięte wargi. Przestraszyła go świadomość, że pytanie, które powtarzał w myślach, w końcu zyskało realne kształty i ulotniło się z ust. Odetchnął, kiedy zorientował się, że to nie był on. „Na szczęście” – pomyślał, na powrót przybierając chmurny wyraz twarzy. Zrozumiał również, że nie miało znaczenia, kto zapytał. Przecież dobrze wiedział, że wszyscy po równo narobili w gacie. Ławrow patrzył na nich i milczał. Wiadomość z Pekinu była zaskoczeniem – na tyle niespodziewanym, że przekazana do Moskwy informacja spotkała się najpierw ze stanowczym zaprzeczeniem, a chwilę później z wybuchem desperackiej furii. Jakby rzucone im przed chwilą koło ratunkowe okazało się odlane ze zbrojonego betonu.

Jeszcze przez chwilę nie mówił zupełnie nic, zbierał myśli, wprowadzał wyćwiczony latami umysł na wyższe obroty. Było źle, już to rozumiał. Zaczynali to sobie również uświadamiać oficerowie z gmachu przy Placu Arbackim i cywilni pracownicy resortów oddelegowani do pekińskiej misji. Minister stał za lakierowanym biurkiem, patrzył na Bogdanowa i czuł, że patrzy na trupy. Nie padł ani jeden strzał, a nowiczok dalej kołysał się spokojnie we fiolkach – na pewno mieli go na pokładzie, zawsze mieli. Mordowali się jak zwierzęta, bez cienia wahania, byle utrzymać się na powierzchni, byle zdeptać i zadławić koleżankę, z którą tydzień temu piło się wódkę z rżniętego kryształu. Wspiąć się na jej trupa, znaczy: być wyżej, przetrwać. „Rosyjska polityka” – pomyślał Ławrow, patrząc na gabinet trupów. Nie żałował ich, absolutnie nie. Byli tylko ludźmi. Do zastąpienia, do wyeliminowania, kiedy stawali się nieprzydatni lub zbyt świadomi własnej pozycji. Nie przejmował się tym, ale zastanowił się, ile z tych chochołów planowało wspiąć się również na jego truchło.

Telefon.

Metaliczny jazgot wdarł się w pełną niemego krzyku ciszę, niczym seria z karabinu maszynowego. Kilkanaście par oczu skupiło się na czerwonym aparacie na ministerialnym biurku. Ławrow zmarszczył brwi. To był ten sam telefon, przez który chwilę wcześniej rozmawiał ze swoim odpowiednikiem w pekińskim Zakazanym Mieście.

Dzwoniły Chiny.

Szef MSZ ostrożnie podniósł słuchawkę. Przedstawił się, choć nie było ku temu żadnej potrzeby. Ludzi mających ten numer można było policzyć na palcach obu dłoni sapera, któremu nie dopisywało szczęście.

– Właśnie zawróciliśmy – powiedział Ławrow po chwili. – Tak? Dopiero co otrzymaliśmy odmowę wejścia w chińską przestrzeń powietrzną. To była pomyłka?

Cisza.

Rozmówca Ławrowa zrobił pauzę. Minister czuł na sobie wygłodniały wzrok współpracowników. Wiedział, że Bogdanow i Pielewin, a z nimi cała reszta delegatów, świdrowali go spojrzeniami.

– Rozumiem – odparł Ławrow po chwili. – Skontaktuję się z Moskwą. Również mam taką nadzieję. Dziękuję za telefon, ministrze Yi.

Słuchawka ponownie wylądowała na widełkach. Dopiero teraz pełzający mu po grzbiecie niepokój zaczął przeradzać się w strach.

– Wszyscy, poza Bogdanowem i Pielewinem, wyjść! – polecił krótko. – Poślijcie po Jurewicza, niech czeka za drzwiami.

Krzątanina trwała tylko chwilę. Podniebny pokój odpraw opustoszał w kilka sekund. Trójka najważniejszych osób na pokładzie mogła teraz odetchnąć pełną piersią. Ale trudno oddychało się ołowiem.

– Mamy zawracać do Pekinu… – rzucił Ławrow niepewnie.

Generał pułkownik oraz radca misji wymienili między sobą porozumiewawcze spojrzenia. Nie wyczytali z nich, który zdążył już pozbyć się szefa MSZ w rozgrywanych w myślach frakcyjnych porachunkach.

– Dopiero co dostaliśmy od nich zakaz wejścia w przestrzeń powietrzną. Czy to żarty, panie ministrze? – zapytał przytomnie generał pułkownik Pielewin.

– Dostaliśmy, a teraz zakaz został anulowany – potwierdził Ławrow. – To nie są żarty.

– Pomyłka? Nie sądzę… – zapytał i, zwyczajowo dla siebie, natychmiast odpowiedział Bogdanow.

– Minister Yi nie odpowiedział na to pytanie. Powtórzył tylko, że nasza delegacja jest wciąż oczekiwana w Pekinie – odparł minister. – Będę dzwonił do Moskwy. Ale chcę wiedzieć, co o tym myślicie.

– Nie wiem, co o tym myśleć, panie ministrze. Chińczycy nie popełniają takich błędów – stwierdził bez cienia wahania Pielewin.

– W chińskiej kulturze przyznanie się do podobnego błędu nie jest tak celebrowane jak chociażby w Japonii – odpowiedział Oleg Bogdanow. – Jeśliby mogliby uniknąć przyznania się do pomyłki, zrobiliby to. Zadziałali, w mojej opinii, zupełnie celowo.

– Chcieli nam zwyczajnie utrzeć nosa. To my prosiliśmy o wizytę, nie oni nas. Pokazali nam swoją wyższość. To kalkulowana na zimno potwarz – przekonywał Maksym Pielewin. – Ocenili nas pochopnie i myślą, że jesteśmy słabi, panie ministrze. Oni już rozpoczęli swoje negocjacje.

– Chińczycy niczego nie robią pochopnie, generale pułkowniku – sprzeciwił się Bogdanow. – Nie rozumiem jeszcze w jakim celu, ale podobnie jak generał pułkownik Pielewin, uważam, że celowo odmówili nam wejścia w ich przestrzeń powietrzną. Trudno powiedzieć, co chcieli osiągnąć…

– Trudno powiedzieć? – obruszył się Pielewin. – Widzą, jak nam idzie na Zachodzie. Potrafią łączyć kropki. Czują się mocni. A może chcieli nas po prostu wystraszyć, zanim poślą do kąta jak nieudolnego uczniaka?

– Co pan na to odpowie, Olegu Borysowiczu? – zapytał Ławrow. – Póki co narracja generała pułkownika zdaje się mieć sens.

– Musimy przyjąć to zaproszenie. W mojej ocenie odmowa w tej chwili nie wchodzi w grę, panie ministrze – odparł radca po krótkiej pauzie. – Teraz to Chiny są stroną zapraszającą. Jeśli mamy się dowiedzieć, co stało za tą maskaradą, możemy to uczynić tylko na miejscu.

– Ale na pewno nie z podkulonym ogonem, grając, jak nam Jinping zagra – prychnął Pielewin.

– Jak słusznie generał zauważył, prezydent Xi Jinping wie, jakie mamy postępy w naszej… specjalnej operacji wojskowej. Nie musi nam udowadniać, że jest w mocniejszej pozycji. Dlatego wciąż wątpię, żeby chciał nas zwyczajnie wystraszyć. Robią to codziennie raporty z Ukrainy… – wyjaśnił Bogdanow. – Sankcje lada moment zaczną realnie oddziaływać na naszą gospodarkę, możliwości technologiczne oraz relacje z tymi państwami, które wciąż są nam przychylne. Zgrywanie chojraka przed Chinami, które mogą zostać największym odbiorcą rosyjskiego eksportu, nie jest mądrym rozwiązaniem.

– Sugeruje pan, że powinniśmy tańczyć, jak nam zagrają? Czy ja dobrze słyszę? – Ławrow zmrużył oczy. Generał pułkownik Pielewin uśmiechnął się półgębkiem.

– Sugeruję, panie ministrze, że powinniśmy przyjąć zaproszenie i wysłuchać gospodarza tego spotkania, nic więcej – Bogdanow odpowiedział płynnie i spokojnie. Spodziewał się takiego pytania.

– Nie jesteśmy chłopcem na posyłki – fuknął Ławrow. – Rosja to nie pomagier, którym można dysponować wedle uznania.

– Proszę mi wierzyć, panie ministrze, że gdyby Chiny właśnie tak nas traktowały, nie lecielibyśmy teraz do Pekinu – odparł Bogdanow. – Jesteśmy krajem, który lada moment zacznie przegrywać na froncie. Wiemy o tym. Do odwrócenia tego niekorzystnego trendu potrzebujemy potężnych przyjaciół. Takich, którzy utrzymają uwagę Stanów Zjednoczonych na Pacyfiku i pozwolą nam dokończyć ofensywę – dodał radca. – Rozumiem wojowniczość generała pułkownika. Spodziewam się jednak, że ta rozmowa nie byłaby nam potrzebna, gdyby koledzy pułkownika generała wykazali się podobną odwagą na polu bitwy.

Generał Pielew wciągnął powietrze, nadął pokraśniałe z gniewu policzki. Otwierał już swoje mięsiste usta, wyszczerzył pożółkłe od nikotyny zęby, lecz dla Siergieja Ławrowa konsultacje właśnie dobiegły końca.

– Wystarczy – rzucił, kiwając głową. – Zadzwonię do Moskwy i powiem, że kontynuujemy misję. Wylądujemy w Pekinie i zobaczymy, co nasi partnerzy mają do powiedzenia. A pan, Olegu Borysowiczu, będzie miał za zadanie dowiedzieć się, dlaczego potraktowano nas tak, jak nas potraktowano. Będziecie mieli okazję wykazać się walecznością w swoim teatrze.

– Oczywiście, panie ministrze – odpowiedział radca misji, skonfundowany i zaniepokojony poleceniem. Z kim miał rozmawiać? O czym? Przecież miał tylko uśmiechać się, kiwać głową z zadowoleniem i wychwalać pod niebiosa trociny, które Kitajcy nazywali herbatą.

– A pan, generale pułkowniku, kontynuuje pracę zgodnie z planem. Minister obrony będzie na pana czekał w Zakazanym Mieście. Wie pan, czego potrzebujemy, żeby zdławić ukraiński opór – uznał Ławrow. – Kreml nie zaakceptuje powrotu z pustymi rękami.

Pielewin skinął krótko, po wojskowemu. Rozumiał, że szef MSZ nie oczekiwał niczego więcej. Siergiej Ławrow w tym czasie sięgnął po słuchawkę szyfrowanego terminala.

– Idźcie do swoich ludzi. Powiedzcie im, że zgodnie z planem lecimy do Pekinu. Koniec plotek, mają wracać do roboty – ponaglił Ławrow z podniesioną słuchawką. Nie potrzebował świadków tej rozmowy. – I lepiej, żeby Jurewicz czekał za drzwiami. Niech biegnie do pilotów. Zawracamy do Chin.

***

Wylądowali o brzasku. Bezpiecznie, bez turbulencji przy podchodzeniu do ścieżki lądowania i bez kolejnych niepokojących komunikatów z Pekinu.

Niebo właśnie się różowiło, rzucało nieśmiałą łunę na gigantyczną metropolię, rozciągniętą betonowymi mackami na okoliczne wzgórza i kotliny. Siergiej Ławrow, wyraźnie podbudowany na duchu, kończył ostatnie połączenie z Władimirem Putinem. Samolot zjeżdżał właśnie z drogi startowej i kierował się ku płycie postojowej w odseparowanej od cywilnego ruchu części lotniska.

– Będę chciał to wyjaśnić, panie prezydencie. Amerykanie z pewnością monitorowali nasz lot, będą snuć domysły – zgodził się Ławrow. – Nie możemy dać im pożywki do kolejnych spekulacji.

– Dowiedz się tak, żeby nie wyszło to poza ciebie i ministra Yi – dodał Władimir Putin, po czym westchnął, nabierając powietrza.

Ławrow wyczuł w tym westchnieniu zmęczonego, zagubionego starca. Bał się tych westchnień i brzmiącej w nich słabości, lecz nie zamierzał dzielić się tym stwierdzeniem z prezydentem i przywoływać go do porządku, jak przywoływał w swojej kadencji już przynajmniej kilkukrotnie. Zachował wszystko dla siebie, bo kolekcjonował te przeczucia, jak amunicję w zaczopowanych skrzynkach – a w Rosji amunicji nigdy dość.

– Oczywiście. Dla mediów wymyślimy jakąś wiarygodną historię – potwierdził szef MSZ. – Kiedy będę rozmawiał z ministrem Yi, generał pułkownik Pielewin odbędzie spotkanie z szefem chińskiej obrony. Nie mamy zamiaru wracać z pustymi rękoma.

– Dostaliście potwierdzenie agendy spotkania? Odnieśli się jakoś do naszych oczekiwań? – zapytał Władimir Putin.

Rosyjski dyplomata nie odpowiedział od razu. Przygryzł wargę, konstatując, że wysłana przed kilkoma dniami propozycja punktów spotkania Pielewina z Wei Fenghe trafiła w próżnię. Nic, zero, nawet zdawkowych podziękowań. Siergiej Ławrow rozumiał, że to również była odpowiedź.

– Nie, panie prezydencie – mruknął Ławrow. – Ale te punkty będą naszym fundamentem w rozmowie z Fenghe. Pielewin dostał wyraźne instrukcje. Przyciśnie generała, a ja nie mam zamiaru odpuszczać ministrowi Yi. Oni dobrze wiedzą, po co do nich lecimy i jak ważnym jesteśmy partnerem. To nie jest głupi naród, panie prezydencie.

– Nie dajcie się zbyć. Chińczycy są cwani, będą grać. Myślą, że są w tej układance górą – powiedział Putin, a szef MSZ rozumiał już, kto wpoił te słowa w umysł generała pułkownika Pielewina. – Potrzebujemy tych rakiet, a Jinping potrzebuje nas, żeby móc dokończyć swoje sprawy na Tajwanie i trzymać Zachód w szachu. Nie pozwólcie się zagonić w kozi róg, Ławrow. Nie pozwólcie im zapomnieć, kto posadził ich na szczycie.

– Tak jest, panie prezydencie. – Ławrow zerknął przez owalną sferę w kadłubie Iljuszyna. Samolot zwalniał coraz bardziej, budynki terminala mieniły się kogutami kolumny zabezpieczenia wizyty. – Nie zawiedziemy.

– Nie macie wyjścia, Siergieju Wiktorowiczu.

Zatrzymali się między dwoma grafitowymi transportowcami. Nieco dalej od terminala oraz ciekawskich oczu wiecznie żywego pekińskiego lotniska. Choć wizytę rosyjskiej delegacji podano do publicznej wiadomości, nie zamierzano robić z niej zbędnej w zaistniałych okolicznościach sensacji. Mimo skromnej celebry, chińskie przedstawicielstwo dyplomatyczne przyjęło Rosjan ze wszystkimi honorami.

Kiedy tylko Siergiej Ławrow stanął na szczycie schodów, koguty pojazdów zabezpieczenia oraz reflektory dyplomatycznej kolumny niemal go oślepiły. Chińczycy lubili tani blichtr. Szastali nim na lewo i prawo przy byle okazji, czym starali się zamaskować obsesyjne kompleksy wobec złego i chciwego orła zza Oceanu Spokojnego. Gdzie tylko mogli, manifestowali plastikową potęgę, niczym król, który na każdym kroku przypominał, że na jego głowie nie błyszczy błazeńska czapka. Ławrow przestał się tym irytować już dawno, podejmował tę grę od lat, rozumiał jej niuanse. Gardził nią, oczywiście, że tak, ale nigdy nie dał tego po sobie poznać, bo zdawał sobie sprawę, że gospodarce kilkukrotnie prężniejszej nie należało posyłać pobłażliwych uśmiechów.

Uśmiechnął się więc najszczerzej, jak potrafił, i mocno, po męsku, uścisnął dłoń szefa chińskiego protokołu dyplomatycznego, gdy tylko stanął na rozciągniętym przed schodami dywanie. Otoczeni wianuszkiem doradców, przeszli ku kolumnie limuzyn, wymieniając przy tym drobne uprzejmości. Yang Jiechi odpowiadał serdecznie, a fakt, że Rosjanin nie podjął tematu zawrócenia samolotu przy pierwszej okazji, przyjął z typowym dla siebie spokojem ducha.

Wypełniona dyplomatami kawalkada limuzyn i radiowozów bezzwłocznie opuściła płytę postojową. Potężne silniki rządowych Hongqi zaburczały cylindrami. Trzytonowe bestie zaskakująco żwawo ruszyły wyznaczoną trasą ku obwodnicy Pekinu. Mrowie towarzyszących im policyjnych radiowozów i motocykli błysnęło kogutami. Precyzja i zorganizowanie służb robiły wrażenie, ale cały ten perfekcyjnie zaaranżowany chaos miał na celu coś znacznie ważniejszego niż tani teatrzyk.

Przez dziesiątki błyskających świateł trudno było dostrzec dwie kolumny opancerzonych MRAP-ów, które wyjechały nagle spomiędzy hangarów i otoczyły kordonem rosyjskiego Iljuszyna.

***

Część eskorty oderwała się od rządowej kolumny dopiero przed samym Zakazanym Miastem. Świt oblał już nieboskłon, promienie słońca coraz śmielej muskały rzeźbione iglice pałaców i pawilonów. Podkreślone brzaskiem wyglądały, jakby odlano je ze szczerego złota, a każda pojedyncza dachówka była smoczą łuską.

Szef rosyjskiego MSZ przywołał w pamięci rozkład kompleksu. Kiedy zwartym konwojem przedefilowali pod majestatycznym sklepieniem Bramy Wschodniej Chwały, Siergiej Ławrow zerknął przez przyciemnianą szybę na starannie wypielęgnowany park otaczający niskie rzędy pawilonów. Symetryczna zabudowa w wielu miejscach świata byłyby atrakcją samą w sobie, lecz tutaj pełniła funkcję cesarskich kuchni.

Dyplomatyczna eskorta skurczyła się do motocykli – sznur maszyn pewnie wiódł kolumnę przez place wewnętrznego dworu. Towarzyszący Ławrowowi szef protokołu dyplomatycznego chętnie odpowiadał na pytania dotyczące mostków, rzeźb i kolejnych zabudowań. Szef rosyjskiego MSZ, z kurtuazją godną wyższej sprawy, pytał bez wytchnienia, choć większość odpowiedzi słyszał wielokrotnie. Rosyjski dyplomata nie dostrzegł na twarzy Chińczyka cienia zniecierpliwienia lub znudzenia. Ławrow wziął to za dobrą monetę – musieli brać ich tutaj na poważnie. Dlaczego więc kazali im zawracać nad Syberią? Po co? Dla nerwów, paniki? Czego oni się spodziewali? Że obrażeni wrócą do Moskwy, głusi na ponowne zaproszenie?

Wysłuchując krótkiego wywodu na temat zaklinania szczęśliwych liczb w zabudowaniach pałacu, Ławrow przypomniał sobie stanowcze polecenie prezydenta. Kiedy on będzie podchodził szefa MSZ, Oleg Bogdanow miał wykorzystać swoje wpływy na niższych szczeblach dyplomatycznej drabiny. Tam zawsze kotłowało się najmocniej, a w gąszczu nic niewartych informacji trafiały się prawdziwe perełki. Minister był przekonany, że jeśli zdołają wyłuskać z tej wizyty prawdziwą przyczynę chińskiej odmowy, dojdzie do tego właśnie tam, w kuluarach, zupełnie przypadkiem.

– Jesteśmy na miejscu, panie ministrze – powiedział Jiechi z dumą.

Wyrwany z chwilowego stuporu Ławrow uśmiechnął się i zerknął przez szybę limuzyny. „Rzeczywiście” – mruknął w myślach. Chińczyk miał powody do samozadowolenia.

Pałac Spokojnej Długowieczności robił wrażenie, szczególnie o poranku. Nawet szary całun smogu rozwiał się, co w Pekinie zakrawało na wydarzenie godne odnotowania w narodowych annałach. Trzy tarasy, na których wzniesiono konstrukcję, lśniły bielą, a każdego z poziomów strzegły odlane z brązu lwy oraz przynajmniej pluton uzbrojonej asysty honorowej. Całości dopełniały tuziny rozkołysanych zefirem papierowych lampionów. Blichtr.

„Jest dobrze” – pomyślał Ławrow, kiedy kolumna zatrzymała się przed schodami pałacu. Ochroniarze wyskoczyli jako pierwsi i zabezpieczyli perymetr. Delegację wypuszczono z limuzyn, politycy zapięli marynarki i stanęli na bruku, który pamiętał całe generacje koronowanych głów. „Jest bardzo dobrze. Przyjechaliśmy pełną kolumną, schody mrowią się od gwardzistów. A ten ich pałacyk świeci się jak psu jaja”.

– Panie ministrze, spotkanie z gospodarzem odbędzie się w Sali Chwalebnego Brzasku – wyjaśnił Yang Jiechi. – W tym samym czasie, również w pałacu, odbędzie się sesja ministra obrony, Wei Fenghe, z generałem pułkownikiem Maksymem Pielewinem. Przeznaczyliśmy na tę rozmowę urokliwy i zgodny z naturą dyskusji Pawilon Pragnień i Rzeczywistości.

– Dziękuję za wyjaśnienie – odparł Ławrow, marszcząc lekko brwi. Minister miał nadzieję, że w tym konkretnym przypadku pragnienia i rzeczywistość znajdą się po jednej stronie równania. – Jestem pewien, że nasi koledzy w mundurach skorzystają z kojącej aury, by osiągnąć porozumienie.

– Nie śmiem wątpić, że tak właśnie będzie, panie ministrze – uśmiechnął się szef protokołu i zaprosił do wejścia na szerokie stopnie schodów. – Dla reszty pańskiej delegacji przygotowaliśmy kilka komnat w głównej części pałacu. Pracownicy oraz oficerowie towarzyszący będą mogli odpocząć po trudach podróży.

– Bardzo dziękuję. Przyda im się chwila wytchnienia. Szczególnie po zawirowaniach nad Nowosybirskiem – rzucił Ławrow z przekąsem. Yang Jiechi skinął usłużnie i uśmiechnął się przez zamknięte usta.

Gospodarz spotkania czekał na szczycie schodów, na najwyższym tarasie Pałacu Spokojnej Długowieczności. Minister spraw zagranicznych, nie licząc kilku ochroniarzy w czarnych garniturach, był zupełnie sam. Stał pod lampionami i przyglądał się Rosjaninowi znudzonym wzrokiem.

Szef protokołu dyplomatycznego wysforował się do przodu i pokłonił przed Yi. Ławrow w tym czasie wspiął się na taras i zauważył, że wiatr tutaj był trochę cieplejszy. Wianuszek operatorów w garniturach oraz doradców i przedstawicieli korpusu dyplomatycznego rozlał się na boki.

– Panie ministrze, Siergieju Wiktorowiczu Ławrow, w imieniu rządu Chińskiej Republiki Ludowej, witam w Zakazanym Mieście – powiedział Wang Yi po rosyjsku, a następnie wykonał delikatny, bardzo płytki ukłon.

– Dziękuję za ciepłe przyjęcie, ministrze Yi. Gościć tu to niezmiennie ogromny zaszczyt – odpowiedział Ławrow.

Uścisnęli sobie dłonie pewnie i stanowczo. Rosjanin wysłał tym gestem jasną zapowiedź, że zjawił się w Zakazanym Mieście z pozycji siły. Liczył na to, że Chińczyk nie pokusi się o własne interpretacje.

– Sekretarz Yang Jiechi odprowadzi generała pułkownika do pawilonu, gdzie czeka generał Fenghe – wyjaśnił Yi bez zbędnej zwłoki. – A pana ministra zapraszam ze mną. Jestem pewien, że Sala Chwalebnego Brzasku skąpana jest już w słońcu.

– Oczywiście, ministrze Yi. Będę tuż za panem.

Nim delegacja rozbiła się na mniejsze grupki, Siergiej Ławrow zerknął przez ramię i wyłowił z tłumu garniturów sylwetki Olega Bogdanowicza oraz generała pułkownika Pielewina. Radca misji oraz przedstawiciel armii na krótką chwilę skrzyżowali spojrzenia z przełożonym. Ławrow skinął. Bogdanowicz i Pielewin zrozumieli niemy rozkaz, a potem ruszyli ku swoim zadaniom.

Minister Yi poprowadził Ławrowa szerokimi korytarzami, w których z oczywistych powodów dominowały czerwień i złoto. Kolory szczęścia i pomyślności. Szli w milczeniu, od momentu powitania szef MSZ nie zaszczycił swojego rosyjskiego odpowiednika nawet jednym słowem. Siergiej Ławrow dotrzymywał kroku i zachodził w głowę, skąd ten wyraźny chłód chińskiego ministra? Szczególnie widoczny w opozycji do przesadnie przyjaznego sekretarza Yanga Jiechi. Frakcje? Wewnętrzne rozgrywki? Kawalkada myśli przelewała się przez umysł Rosjanina, scenariusz gonił kolejny i następny. Wnioski prawie za każdym razem zbiegały się w jednym punkcie – gra. To nic innego jak gra, ukierunkowana na zbicie z tropu i ustawienie swojej pozycji w negocjacjach, zanim jeszcze padło pierwsze słowo. Bogdanowicz i Pielewin mieli rację – Jinping wykonał pierwszy ruch, kiedy Rosjanie wciąż byli w powietrzu. „Chcieli, żebyśmy się rozproszyli, planowali negocjacyjne finty i manewry. Skołowani nie będziemy tacy silni. Niedoczekanie!”.

– Dotarliśmy, panie ministrze – powiedział Wang Yi, kiedy wyszli z korytarza do bardziej przestronnego lobby. Każde z wyjść obstawiała dwójka milczących ochroniarzy. – Proszę, tędy – Chińczyk wskazał nabijane złotymi guzami, czerwone wrota. – Dalej pójdzie pan sam.

– Nie rozumiem… – mruknął Siergiej Ławrow. – Mieliśmy rozmawiać w Sali Chwalebnego Brzasku.

– I tak będzie. Lecz to nie ja będę pańskim rozmówcą.– Wang Yi ponownie wskazał drzwi. Ochroniarze otwarli oba skrzydła, przez które do lobby wpadł jasny snop światła.

Rosjanin zmrużył oczy. Dostrzegł zarysy niewielkiego stolika oraz dwóch bogato rzeźbionych krzeseł. Jedno z nich było już zajęte. Kiedy rogówki akomodowały się do światła, Siergiej Ławrow wstrzymał oddech. W Sali Chwalebnego Brzasku czekał na niego, otoczony herbacianym oparem, Xi Jinping.

***

– Zaskoczył mnie pan prezydent. Nie spodziewałem się tego spotkania, przybywając do Zakazanego Miasta. To dla mnie prawdziwy zaszczyt – wycedził Ławrow, kiedy Wang Yi niemalże wepchnął go do komnaty. – Doprawdy nie mieliśmy żadnego pojęcia. Nasze kancelarie… – Szef rosyjskiego MSZ wstrzymał oddech, wyczuł w sobie panikarski ton, który z pewnością nie uszedł uwagi Jinpinga. Zganił się w myślach. „To tylko gra!”.

– Rozumiem pana zakłopotanie, ministrze Ławrow. Proszę spocząć, musi pan być zmęczony po podróży – przerwał Jinping, zachowując swój demonicznie niewzruszony wyraz twarzy. Oszczędnym gestem wskazał pusty mebel po przeciwnej stronie stolika. – Kreml nigdy nie otrzymał informacji o tym, kogo tak naprawdę spotka pan w Sali Chwalebnego Brzasku. Nie było tu żadnego zaniedbania.

– Zaskakujące. Byłem przekonany, że rozmowy będą prowadzone z ministrem Yi – odpowiedział Rosjanin.

– Minister Wang Yi wspaniałomyślnie podjął się zadania eskortowania pana, za co jestem mu wdzięczny – odparł prezydent, po czym przeniósł spojrzenie na stojącego przy wejściu przewodniczącego chińskiego MSZ. – A teraz, równie wspaniałomyślnie, zostawi nas samych. Bo niezależnie, z kim miał pan rozmawiać wedle planu, ostatecznie i tak wszystko musiałoby przejść przez moje biurko. Ułatwiłem panu zadanie.

Minister Wang Yi skłonił się nisko i wyszedł z komnaty. Drzwi sali zamknęły się za nim niemal bezgłośnie. Zostali sami, a w głowie Siergieja Ławrowa karuzela scenariuszy wyhamowała. „Koniec domysłów” – pomyślał Rosjanin. „Chciał mnie tutaj, więc ma propozycję. Poczekam, posłucham”.

Przez krótką chwilę obaj milczeli, a Xi Jinping mierzył spojrzeniem Rosjanina. Ławrow opanował zakłopotanie, rozłożył przed sobą teczkę z agendą spotkania oraz własnymi notatkami, które miały posłużyć za ściągawki przy twardszych etapach negocjacji. Uznał, że będzie działał, jakby nic się nie wydarzyło, jakby zmiana rozmówcy nie była dla niego żadnym dyskomfortem. Prezydent w tym czasie własnoręcznie napełnił dwie czarki aromatyczną, zieloną herbatą, która dochodziła w porcelanowym imbryku. Ławrow, pomny niesławnych herbacianych tradycji, zerknął niepewnie na wypielęgnowane naczynie. Xi Jinping wyczuł zwątpienie i uśmiechnął się dobrotliwie.

– Proszę się nie martwić, ministrze Ławrow – wyjaśnił. – Nie jesteśmy na Kremlu. Na pana szczęście, jak mniemam.

Rosjanin zmarszczył brwi. Jeszcze kilka minut temu, połechtany pompą powitania, był pewien, że znów trzyma w garści wszystkie sroki. Chińczycy nie cierpieli zmian, nie znosili improwizacji i nieprzewidzianych warunków. Kochali ustalony porządek rzeczy jak samego Konfucjusza. Jeśli z własnej woli dokonali tak gigantycznej wolty, zaangażowanie Xi Jinpinga musiało być częścią większego planu. „Coś musiało się wydarzyć” – pomyślał Ławrow. „Nasz samolot od samego początku miał wylądować w Pekinie”.

– Szanowny panie prezydencie – podjął przedstawiciel Federacji, oblizując wargi. – Zrobię co w mojej mocy, by być godnym dyskutantem. Chciałbym jednak prosić o możliwość powiadomienia Moskwy o zmianach w planie naszej misji. Podejrzewam, że znacznie ułatwi nam to omówienie spraw, z którymi przybyliśmy do Chin…

– Znosiliśmy już wasze sprawy wystarczająco długo, ministrze Ławrow – wtrącił Xi Jinping, łącząc pulchne dłonie na blacie stolika. Wystarczył rzut oka, by stwierdzić, że mebel wcale nie był młodszy niż pałac.

– Proszę o wybaczenie, panie prezydencie, ale nie rozumiem. – Ławrow poczuł na dłoniach nieprzyjemną lepkość. Zmarszczył krzaczaste brwi.

– Wasza operacja w Europie Wschodniej miała być błyskawiczna. Po kilku dniach chcieliście zaprzysiąc w Kijowie nowy rząd. Mówiliście, że wasze siły zbrojne są gotowe rozbić przeciwnika w mniej niż tydzień. A Zachód nie zrobi nic, żeby realnie wam się przeciwstawić – wyliczył prezydent, starannie dobierając słowa. – Nic z tego, co obiecywano, nie zostało zrealizowane. Wasza inwazja utknęła w miejscu. Ukraiński prezydent wciąż przebywa w stolicy, a ludzie wykuli z jego nieustępliwości ikonę. Wasza armia stała się memem. Zaś NATO jeszcze nigdy nie było tak silne. Nie tego oczekiwaliśmy, panie ministrze.

– Walczymy z całym Zachodem – podjął Ławrow twardo. – To już nie jest operacja specjalna Rosji przeciwko nazistowskiemu reżimowi na Ukrainie.

– Gdybyście mieli przeciwko sobie całą potęgę Zachodu, nie miałby pan tutaj czym przylecieć, ministrze Ławrow – odparł Xi Jinping i sięgnął po perfekcyjną czarkę naparu.

– Oczekuję możliwości konsultacji z Moskwą. Nie przyjechałem do Pekinu po reprymendę, tylko partnerskie negocjacje, panie prezydencie.

– To nie będą żadne negocjacje, panie ministrze – rzucił Jinping.

– Skoro pan prezydent nie chce rozmawiać, to czemu zdecydowano o podjęciu naszej delegacji?

Xi Jinping ponownie się uśmiechnął. Ławrow ocenił ten uśmiech i uznał, że absolutnie w niczym nie przypomina on poczciwego Puchatka. Chyba że po roku w piekle.

***

Położony na oparciu fotela telefon zawibrował przeciągle. Porucznik Witalij Koleskow, który ledwie zdążył przymknąć oczy po obchodzie piętra, zaklął siarczyście.

– Nosz kurwa jego mać…

Zmęczony, znudzony przeciągającą się, jak zawsze, służbą, otworzył oczy i podniósł głowę. Zerknął na wygaszony ekran telefonu amerykańskiego producenta. Skrzywił usta, wiedząc, że nowego nie kupi przez lata. Zachód nie ściągnie sankcji dzień po zawieszeniu broni, a do tego wciąż było daleko i cholera wie, czy w ogóle. Podniósł aparat i odblokował ekran ciągiem cyfr. Jeszcze nim Koleskow ściągnął w dół rolkę powiadomień, wibrujący sygnał odebrał siedzący w fotelu obok starszy sierżant Jewgienij Rezkin.

– Ale was gonią stare… – fuknął trzeci z żołnierzy kremlowskiego pułku specjalnego. Wiecznie uśmiechnięty blondyn, Oleg Gonczarow. – Musicie na służbie wejść w samolotowy, to wam nie będą truć.

Jakby na potwierdzenie swoich słów, Gonczarow zaświecił po oczach nowiutkim, chińskim wyrobem smartfonopodobnym. Porucznik oraz starszy sierżant najwyraźniej nie podzielali zachwytu nad przenikliwością młodszego kolegi. Siedzieli w niezbyt wygodnych fotelach, wpatrzeni ze skupieniem w matryce swoich aparatów. Otrzymali identyczne instrukcje, lecz wiadomość Koleskowa była bogatsza o jedno zdanie. Porucznik na krótką chwilę wstrzymał oddech.

– Co z wami, na żartach się nie znacie? – parsknął Gonczarow i odłożył wysłużoną kawiarkę na gorącą kuchenkę indukcyjną. – Ej, serio. Stało się coś? – Żołnierz odruchowo odblokował swój telefon, przejrzał powiadomienia, lecz nie znalazł tam nic niepokojącego.

Porucznik zerknął na Rezkina, złowił jego czujny wzrok. Żaden z nich nawet nie mrugnął, nie drgnął. Krótka wymiana spojrzeń wystarczyła za całą odprawę.

– Tak, stało się – odpowiedział Witalij Koleskow.

– Ale ty już tego nie zobaczysz – dodał Jewgienij Rezkin i szybkim, wyuczonym ruchem sięgnął do ukrytej pod pachą kabury.

Gonczarow był młody, ledwie kilka miesięcy wcześniej namaszczony na członka honorowej gwardii Władimira Putina. Jego ciało było sprawne, ale służył zbyt krótko, by wyhodować w sobie ciągłą nieufność, nawet w stosunku do kolegów. Zorientował się, że znalazł się w niewłaściwym miejscu i czasie dopiero, kiedy wycelowana w niego lufa Vektora błysnęła wystrzałem.

Kula trafiła blondyna prosto w czoło, zmiażdżyła czaszkę, zmieliła mózg i bryzgnęła na ścianę krwawym kleksem.

***

Prezydent skończył mówić i położył dłonie na rzeźbionych oparciach fotela. Jakby nigdy nic, jakby właśnie nie powiedział tego, co powiedział. Siergiej Ławrow wysłuchał całości w całkowitym milczeniu. Na początku nie dowierzał, zaprzeczał w głowie każdemu słowu, które wychodziło z mięsistych ust Jinpinga. Problem stanowił jedynie fakt, że człowiek po drugiej stronie stolika nie zwykł żartować. To już nie była dyplomatyczna gra, to już nawet nie był międzynarodowy skandal. Siergiej Ławrow oblizał spierzchnięte wargi i odetchnął, by opanować kołatanie serca. Oparł łokcie na blacie stolika i złączył dłonie na wysokości ust. Osadził na Jinpingu swój niedźwiedzi, ciężki wzrok.

– Pan oszalał, panie prezydencie – stwierdził wreszcie Ławrow. – Nie będę uczestniczył w tej hucpie – dodał i podniósł się z miejsca.

– Proszę usiąść – odparł Jinping, lecz jego głos zmienił się nie do poznania. – Siadaj, Ławrow. I nie nazywaj mnie więcej szaleńcem.

– Jak inaczej pan to nazwie? – Ławrow z ociąganiem, ale jednak osiadł z powrotem na wyściełanym krześle. – Nie macie pojęcia, na co się porywacie. To prezydent Federacji Rosyjskiej!

– Niepotrzebnie się pan gorączkuje, ministrze Ławrow. Robicie to samo właściwie co chwilę – głos Chińczyka na powrót przybrał neutralny, prawie ciepły ton. – Opozycjonista tu, jakiś niewygodny polityk tam. Zbuntowany generał, którego emerytura kończy się przedwcześnie w bani na tyłach daczy. Macie długą tradycję…

– Wy, to nie my, panie prezydencie – Ławrow wycelował palec wskazujący prosto w pierś Jinpinga.

– Nosił wilk razy kilka, ponieśli i wilka.

– Kpiąc ze mnie, kpi pan z Rosji, a to jeszcze dla nikogo nie skończyło się dobrze. – Ławrow zaciął usta w wąską kreskę. – Rosja wam tego nie daruje.

– Nie byłbym na pana miejscu taki kategoryczny, panie ministrze. – Xi Jinping upił drobny łyk i odstawił czarkę na blat stolika. – Nie zwykłem kłamać. To, co dzieje się w Moskwie, dotyczy nie tylko prezydenta Putina. Jest pan tutaj, bo dla pana ministra nowa Rosja będzie miała odpowiednie miejsce. Radziłbym nie lekceważyć tej wiadomości.

– Ma pan jakieś dowody, że te banialuki, o których mi pan tutaj opowiada, to coś więcej niż oderwane od rzeczywistości fantazje? Zamach stanu? Pucz, o którego przygotowaniach nie mieliśmy zielonego pojęcia? – zapytał Rosjanin z przekąsem. – Kiepski żart.

– Są tacy, którzy twierdzą, że i tak zwlekaliśmy zbyt długo. – Twarz gospodarza nawet nie drgnęła. – Byliście bardzo zajęci Europą, ciągnęliście nas w otchłań. Ostrzegaliśmy, że to niebezpieczna ścieżka. Chiny potrzebowały spokoju. Skoro nie potrafiliście nam go dać, musieliśmy wziąć sprawy w swoje ręce.

– A jednak… Oszalał pan. Nie macie pojęcia, na co się porywacie. – Ławrow nakreślił w powietrzu grubą, niewidzialną linię. – Ta żałosna próba zastraszenia zakończy się fiaskiem. Wówczas Rosja pokaże wam swoją potęgę.

– Już nam pokazała – odparł Jinping ze stoickim spokojem. Długo przygotowywał się do tej rozmowy. – Wasza potęga dopala się teraz w przydrożnych rowach między Krymem i Kijowem.

Siergiej Ławrow zacisnął szczęki. Jeszcze nim Jinping postanowił wywrócić stolik do góry nogami, Rosjanin spodziewał się podobnych przytyków w stronę ślimaczego tempa inwazji. Wziąłby je za drobne uszczypliwości i teatralne prztyczki w nos. Teraz słyszał w nich tylko bezczelną pogardę.

– Proszę mnie posłuchać, ministrze Ławrow. – Chińczyk odczekał chwilę, przyjął milczenie Rosjanina. – Właśnie dokonujemy w Moskwie zmiany władzy. To zmiany konieczne i nieodwracalne. Zezwoliłem na lądowanie pańskiego samolotu, ponieważ wraz z moimi doradcami szczerze wierzymy, że rzeczywistość, którą właśnie kształtujemy na Kremlu, w pana przypadku maluje się jasnymi barwami.

– Rosja to więcej niż Kreml – zaprzeczył Ławrow i obniżył głos, upodabniając barwę do gospodarza spotkania. – Przyleciałem tutaj negocjować w imieniu Federacji Rosyjskiej. Generał Pielewin i mój współpracownik, Bogdanow, mają w teczkach wiele korzystnych dla Chin umów. A pan co? Straszy mnie jakimiś bajeczkami. Macie jakiś dowód, żeby potwierdzić te fantasmagorie? Zawsze miałem was za pragmatyczny i wdzięczny naród. Okazuje się, że pobłażliwością i ustępstwami wyhodowaliśmy sobie żmiję na sercu.

– Po pierwsze. Nie przyjechał pan tutaj czegokolwiek negocjować. Przyjechał pan na zakupy i to jeszcze na zeszyt. Jak emigrant-dorobkiewicz, który wraca do swojego zapyziałego miasteczka w błyszczącym dresie i rozklekotanym Mercedesie – odpowiedział Jinping pewnie i bardzo powoli. – A po drugie, nigdy niczego wam nie zawdzięczaliśmy. Traktowaliście Chiny jak młodszego brata, któremu los poskąpił piątej klepki. Jak wielki i wiecznie spragniony rynek zbytu, który można nakarmić byle ochłapami z pańskiego stołu. Młodszy brat długo siedział cicho. Przyglądał się i słuchał. Przez całe lata, przez całe dekady. Obserwował, jak zadufany w sobie ten starszy przestaje patrzeć pod nogi i kroczy ku przepaści. Nauczyliście nas, że nie mamy głosu, więc kiedy pod stopami zabrakło wam gruntu, nie odezwaliśmy się ani słowem.

– Tego też wam nie zapomnimy. – Ławrow wyprostował się w krześle, ostentacyjnie oparł łokcie o kant stolika. – Ma pan prezydent dla mnie jeszcze jakieś przypowieści?

– Zawiedliście wielu ludzi. Kiedy przyszli do was, żeby przemówić wam do rozsądku, odprawiliście ich z kwitkiem – stwierdził Chińczyk tak naturalnie, jakby mówił o wschodach i zachodach słońca. – Co głośniejszych wyeliminowaliście z życia publicznego albo z życia w ogóle. Część uciekła, zanim zdążyliście dobrać im się do skóry. Ale byli też tacy, którzy, nie mając posłuchu wśród rodaków, zwrócili się gdzie indziej. I tam ich posłuchano.

Rosjanin słuchał uważnie i czytał w słowach Jinpinga to, czego prezydent nie mówił wprost. Przypomniał sobie pierwsze dni inwazji i kolejkę rozsierdzonych tłustych kotów, spasionych na wyzysku i zbójeckiej formule rosyjskiego, wolnego rynku. Widział, jak odbijali się od kremlowskich wrót, coraz bardziej wychudli na tuszach i kontach bankowych rajów podatkowych. Spodziewał się, że będą gardłować i knuć, może nawet spieprzą za granicę, póki jeszcze był czas i zapomną, kto pozwolił zgromadzić im niebotyczne fortuny. Spodziewał się wiele, lecz nawet jego bogata wyobraźnia miała swoje granice.

***

Krzyk w korytarzu zdusiła detonacja granatu. Rozgrzane do czerwoności odłamki wbiły się w ściany, warstwy kamizelek kuloodpornych i nieosłonięte balistyką tkanki. Porucznik Koleskow nie zwlekał ani chwili. Wypadł zza załomu korytarza, skulony wodził lufą PP-19 po swoim sektorze. Starszy sierżant Jewgienij Rezkin szedł tuż za nim, przyklejony do ściany z kolbą pistoletu maszynowego przy ramieniu. Nie zwolnił, nie złamał tempa, kiedy przekraczał zmasakrowane wybuchem ciało niedawnego kolegi z pułku. Szybkim ruchem wyrwał ze zmiażdżonych rąk AK-102 i przerzucił karabin na plecy. Dwóch towarzyszących im buntowników kroczyło za nimi niczym cienie. Uzbrojeni w karabiny szturmowe i opancerzeni kamizelkami taktycznymi, pilnowali tyłów sekcji.

– Klatka schodowa jest za drzwiami na prawo. Jedenaście metrów – powiadomił Koleskow. – Za mną.

Dym po eksplozji zaczął się rozwiewać, korytarz zasłany był trupami i skruszonymi resztkami złoconej sztukaterii. Po strzaskanej karabinowymi kulami drewnianej kolumnie pełgał płomień.

– Nasi powinni już zabezpieczyć skrzydło i klatkę – rzucił Rezkin.

„Nasi” – pomyślał Koleskow, zerkając z ukosa na kolegę. „Szybko mu to przyszło”.

Dał znak, by zajęli pozycje w zagłębieniach korytarza. Wdusił przycisk nadawania, radio odezwało się lekkim szumem.

– Hydra, tu Chimera, zbliżamy się do klatki schodowej przy sali Katarzyny. Przejście czyste?

– Tu Chimera, klatka czysta. Straciliśmy trzech ludzi, żeby wykurzyć ze schodów tych jebanych lojalistów – usłyszeli odpowiedź w zestawach słuchawkowych. – Możecie wchodzić. Czeka tam dwóch naszych.

Rezkin uśmiechnął się półgębkiem. Drobna szrama na policzku, pamiątka po potyczce sprzed kilku chwil, poruszyła się i zapiekła. Pojedyncza kropla krwi spłynęła po gładkiej twarzy gwardzisty.

– Wchodzimy na górę, Hydra. Razem z Echidną i Cyklopem oczyścimy piętro i zabezpieczymy drogi ucieczki – zameldował dowódcy bliźniaczej grupy szturmowej.

– Przyjąłem, Chimera – odpowiedział krystalicznie czysty głos. – Kontynuujemy zabezpieczanie parteru. Bez odbioru.

Cztery czarne postaci podniosły się i pewnym krokiem, z uniesionymi lufami, ruszyły przed siebie. Czerwony dywan wyłożony w korytarzu straszył śladami spalenizny i brunatnymi kleksami.

Ujadanie karabinu maszynowego zatrzymało ich w pół kroku. Przypadli do ścian, zastygli w bezruchu, lufy omiotły sektory odpowiedzialności.

– To przy Arsenale – rzucił Rezkin, wychyliwszy się przez wybite okno.

Wielki Pałac Kremlowski usytuowano na szczycie wzgórza. To wystarczyło, by nawet z dolnej kondygnacji móc obserwować całą przestrzeń między budynkami prezydenckiego kompleksu.

– Nasi zdobywają Arsenał – dodał sierżant po chwili obserwacji. Koleskow podniósł się nieznacznie i wyjrzał ponad strzaskany parapet.

Walki toczyły się na obu kondygnacjach oraz przed samym pałacem. Część gmachu tonęła w tłustym tumanie podświetlanym błyskami wystrzałów. Przez wybite okna buchały jasne jęzory ognia. Porucznik nie mógł ocenić, kto brał górę wewnątrz zabudowań. Jednak jeśli w korytarzach pałacu sprawy miały się podobnie, jak na placu i schodach, Koleskow nie wróżył lojalistom szczęśliwego zakończenia.

Masywny Tigr, który stanowił centralny punkt obrony, młócił po nacierających krótkimi seriami z zainstalowanego na dachu WKM-u. Pociski rwały beton, rozrywały karoserię samochodów, ciskały na bruk rozszarpanymi ciałami. Niewielkie grupki rebeliantów, nacierających od strony Senatu, co chwila rozpłaszczały się za prowizorycznymi osłonami. Koleskow słyszał krzyki i urywane komendy, które przebijały się przez karabinową palbę i eksplozje granatów. Zaraz potem coś rozbłysło niczym gwiazda i powietrze wypełnił basowy ryk. Trafiony głowicą kumulacyjną Tigr podskoczył na kołach i opadł na zasłany łuskami bruk. Kanonada wzmogła się, rebelianci ruszyli, skakali od osłony do osłony. Umierali, lecz parli naprzód. Pozbawieni wsparcia lojaliści sprawnie wycofywali się ku płonącemu Arsenałowi. Nie uciekali, nie potrafili. Gwardziści bili się jak lwy. Tak jak ich uczono.

Porucznik spodziewał się, że bój o Kreml będzie zajadły. Pułk, w którym służył, ćwiczono właśnie do takich sytuacji. Do obrony serca Rosji za wszelką cenę, bez oglądania się na straty. Kobierzec trupów zaległych między Arsenałem i Senatem zdawał się to tylko potwierdzać.

– Idziemy – polecił Koleskow i ruszył ku drzwiom.

Dwójka specjalsów, zgodnie z zapowiedzią, czekała na dole klatki schodowej. Nim Koleskow otworzył osmalone drzwi, wywołali się jeszcze przez radio, by uniknąć bratobójczej wymiany ognia. Jeden z buntowników był ranny, sinymi palcami ledwie ściskał swojego AK.

– Ruszamy na górę. Kanał jest otwarty, meldujcie, jak będzie potrzebne wsparcie – rzucił porucznik.

Ranny skinął Koleskowowi, a potem z sykiem podniósł lufę karabinu w światło drzwi na korytarz.

– Chimera, pojedynczo na górę. Zachować odstępy, nad nami wciąż jest przeciwnik – zakomenderował porucznik i wszedł na schody jako pierwszy.

Pałac rzeczywiście był monumentalny. Teoretycznie znajdowały się w nim tylko dwa poziomy. Niemniej, biorąc pod uwagę rozmiar wnętrz, pokonanie jednej kondygnacji odpowiadało wspinaczce przynajmniej na trzecie piętro w typowym, postsowieckim bloku z wielkiej płyty.

Gdzieś w okolicach piątego zakrętu i bez mała setnego stopnia Koleskow poczuł pierwsze oznaki zadyszki. Rezkin i reszta kroczyli tuż za nim. Duszne powietrze gęstniało z każdym oddechem. Stres pola walki robił swoje, nawet na przeszkolonych i zdeterminowanych odciskał swoje piętno.

Zostały jeszcze trzy załomy, by wspiąć się na koniec ciągu technicznego. Porucznik pamiętał z planów, że przemysłowe drzwi na górze były dźwiękoszczelne. Nie dochodził stamtąd żaden odgłos rozgrywającego się na korytarzach dramatu. Jednak kiedy Koleskow wszedł na następne półpiętro, między miarowym tupotem podeszw i ciężarem oddechów zabrzmiał zupełnie nowy ton. Krótki brzęk, który zaraz potem zamienił się w metaliczny stukot toczonych po schodach przedmiotów.

– Granat! Padnij! – krzyknął i wyciągnął się na schodach. Zaćmiło go, kiedy przyrżnął brodą o kant stopni.

Huknęło i świat zawirował. Detonacja w ciasnym dukcie klatki zapierała dech w piersiach. Niewyszkolonego człowieka mogła doprowadzić na skraj obłędu. Koleskow szczęśliwie do nich nie należał i rychło zorientował się, że lojaliści pokpili sprawę. Uzbrojone granaty rzucono może pół sekundy za późno. Fala odłamków, która na tej przestrzeni powinna zamienić ich w krwawą miazgę, wbiła się w beton nad głowami, nie czyniąc im żadnej szkody. Sekcja Chimera otrząsnęła się z pierwszego szoku.

Łomot butów na schodach zdradził zbliżający się szturm. Porucznik krzyknął rozkaz, przewrócił się na bok i złożył do strzału.

Byli coraz bliżej, przynajmniej kilku. Biegli, ile sił w nogach, by zdążyć, nim wróg oprzytomnieje. Spóźnili się. Koleskow wypalił, kiedy tylko cień pośród dymu stężał i zamienił się w skuloną sylwetkę gwardzisty. Krótka seria przeorała płytę balistyczną, szyję i twarz. Specjals runął na schody i potoczył się obok Koleskowa.

Krzyk. Kolejny błysk, który zakończył się nieludzkim skowytem. Następny gwardzista zawahał się, puścił mierzoną serię, która minęła rozciągniętego na betonie porucznika o kilka centymetrów, i schował się za schodami. Napastnik wrzeszczał, był wściekły.

– Cofać się! Nie wyprowadzimy ich!

Pył i skruszony tynk wpadły Koleskinowi do ust i oczu. Pozbawiony oddechu rozkaszlał się, oczy zaszły łzami. Rezkin w długim susie przypadł do dowódcy, cisnął odbezpieczonym granatem w ścianę na półpiętrze. Ładunek odbił się i upadł kilka schodów wyżej.

Pisk. Pełen przerażenia pisk, który zdecydowanie nie należał do zaczajonego wyżej lojalisty. Nim nastąpił wybuch, porucznik przypomniał sobie, że w pułku nie służyła ani jedna kobieta.

Huknęło z taką mocą, że zadrżały ściany.

– Do przodu, ognia! Wykurzyć ich i zabezpieczyć wyjście na korytarz! – Rezkin krzyknął przez radio. Dwójka specjalsów wyminęła ich, jeden właśnie wyciągał zawleczkę z następnego granatu.

– Nie! – ryknął Koleskow, lecz było za późno.

Zamknięty w kompozycie ładunek zniknął w dymie. Rebelianci skoczyli w górę schodów z bronią gotową do strzału. Rezkin wciąż przyciskał dowódcę do ziemi, porucznik kaszlał i pluł pyłem. Poprzedzający otwarcie ognia wrzask, który doszedł uszu Koleskowa, jeżył włosy na karku.

***

– Oligarchowie… zakała Rosji – wypalił Ławrow na myśl, że którykolwiek z tych nuworyszy skomlał u chińskiego tronu o pomoc. – I jak rozumiem, tak po prostu zgodziliście się przeprowadzić z nimi zamach stanu?

– Nie, panie ministrze. Stwierdziliśmy, że skoro tak bardzo im zależy, gotowi są przeprowadzić go samodzielnie – odpowiedział Jinping. – Nie mogliśmy im pozwolić zniweczyć takiej szansy.

– Wspaniałomyślnie… Teraz jednego z nich namaścicie na następcę prezydenta Putina? – zapytał Ławrow. – Może posadzicie na stołku Nawalnego? Kolonię karną, w której gnije, też przyszło wam do głowy szturmować?

– Sukcesja nie powinna być pańskim zmartwieniem – odparł krótko Jinping.

– Otrujecie mnie? Co wasz chory plan przewidział dla premiera? – drążył Ławrow, wydymając wargi. – Dostanę kulkę, a rodzina otrzyma rachunek?

– Pan minister naprawdę wierzy w te bzdury? – zapytał Jinping, przyglądając się Ławrowowi przez wąskie szparki oczu. – Wolałbym uniknąć rozwiązań ostatecznych. Ma pan kontakty, koneksje w świecie. Jest pan politykiem, którego, przynajmniej do niedawna, światowa dyplomacja darzyła powszechnym szacunkiem. Marnotrawstwo nie jest w naszej naturze. Żywy jest pan dla Chin znacznie cenniejszy.

„Oczywiście” – pomyślał Ławrow, wpatrując się w pulchną twarz Chińczyka. Przedstawienie zaczynało go nużyć. Fakt, początek był mocny, jakby prosto z lotniska przeniósł się na plan zdjęciowy filmu sensacyjnego. Ktoś inny może dałby się zastraszyć, urobić wizją czegoś tak nieprawdopodobnego jak zamach stanu. Ale Siergiej Ławrow nie był kimś innym i właśnie uznał, że zabawa straciła na uroku.

– Panie prezydencie, przyleciałem tutaj, ponieważ Rosja potrzebuje broni dalekiego zasięgu, szczególnie konwencjonalnych rakiet balistycznych. Pocisków do artylerii rakietowej oraz dronów wszelkiej maści – Ławrow westchnął i zaczął wyliczać, przecierając chusteczką zakurzone okulary. – Więc natychmiast przedstawi mi pan dowody na poparcie tych swoich banialuk albo wrócimy do rzeczywistości i dostaniemy od was to, czego chcemy. Jesteśmy Rosją, a wy Chinami, i nie przez przypadek Rosję wymieniłem w tym równaniu jako pierwszą, panie prezydencie.

– Dowody otrzyma pan w stosownym czasie, panie ministrze – odpowiedział Jinping zupełnie niezrażony. – Teraz wystarczy mi pańskie oświadczenie.

– Jakie znowu oświadczenie, panie prezydencie? Że postradaliście zmysły? Z wielką przyjemnością i ochotą.

Odpowiedź Rosjanina nie spotkała się z niczym więcej, jak drobnym przekrzywieniem głowy gospodarza i bardzo cichym westchnieniem. Jinping nie odezwał się jednak od razu. Dopił swoją herbatę, może nawet uśmiechnął się kącikami ust, doceniwszy aromat i doskonałą temperaturę naparu. A potem spojrzał na Ławrowa jeszcze raz i coś się w tym spojrzeniu bezpowrotnie zmieniło.

– Oświadczenie, panie ministrze – odparł Xi Jinping twardo.

– Dowód, panie prezydencie – fuknął Ławrow. – Albo uznajemy tę farsę za zakończoną. Nie będę dłużej czekał.

– Zrozumiem, jeśli podejmie pan taką decyzję. Musiałem się z nią liczyć – zgodził się Chińczyk. – Oczywiście będzie ona dotyczyła również losu pańskiej delegacji.

Minister nasunął okulary na nos i postanowił przez chwilę pomilczeć i ponownie zebrać myśli. Od kiedy przekroczył próg komnaty, zapomniał, że nie dotarł do Pekinu sam. Jinping wybrał najlepszy z momentów, żeby Ławrow odświeżył swoją pamięć i Rosjanin musiał przyznać, że groźba padła na żyzny grunt.

Kolejna myśl zaskoczyła go. Nie spodziewał się, że meandry jego umysłu zaczną skręcać w te mroczne rejony. Siergiej Ławrow, siedząc przed wystygłą już czarką herbaty, zastanawiał się, którego ze swoich współpracowników poświęciłby jako pierwszego? Generała pułkownika Pielewina, oficera, który karierę zrobił na plecach dziadka dowodzącego kompanią piechoty w Stalingradzie, czy Bogdanowa, młodzika i nowego ruskiego, przekonanego o tym, że własny los można było wykuć w dowolny kształt, jeśli tylko miało się odpowiedni młotek.

– Chce pan oświadczenia, ja pragnę dowodu, który przekona mnie, że warto w ogóle zapytać, czego ma dotyczyć moja deklaracja – tłumaczył Ławrow. – Dość gierek, panie prezydencie. Zrobi pan, co uzna za stosowne, ale skoro rozmawiamy, rozmawiajmy na poważnie.

– Oświadczenie, ministrze Ławrow – powtórzył Jinping. – To nie są negocjacje.

– Negocjujemy, od kiedy pierwszy raz zadzwoniliście na pokład mojego samolotu. Sam pan przyznał, że jestem zasobem, którego lepiej nie marnować w pierwszej kolejności – odpowiedział Ławrow. – Dowód, panie prezydencie. Dajcie mi dowód, że naprawdę aż tak postradaliście zmysły. Przecież pan dobrze wie, że bez tego nie pójdziemy dalej.

– Huang! – gospodarz podniósł głos. Nie zawahał się, jakby liczył, że Ławrow nie ustąpi i przyciśnie go do ściany. Jakby to wszystko było wykalkulowanym testem, który Rosjanin najwyraźniej zdał.

Drzwi otworzyły się natychmiast. Osobisty ochroniarz Jinpinga stanął w progu, wyprostowany jak naciągnięta struna. Rosjanin drgnął na rzeźbionym krześle. Nie wiedzieć czemu, wyobraźnia zaczęła dyktować coraz śmielsze scenariusze. Pistolet? Nóż? Struna z fortepianu? Trucizna? A może łopata i zesłanie do kopalni? „Gospodin!” – syknął w myślach. „Przecież to się nie dzieje naprawdę. Jeszcze nic nie widziałem, więc nic z tego, co on bredzi, nie jest prawdą”.

– Przynieś komputer – polecił Jinping.

– Tak jest, panie prezydencie – odparł Huang i zniknął gdzieś w lobby.

Wrócił minutę później. Położył przed Rosjaninem otwarty laptop sygnowany błyszczącym logiem nadgryzionego jabłka. Ławrow spojrzał na ekran, rozpoznał toporny design strony startowej rodzimego systemu obserwacji. Nad każdym z kluczowych obiektów w kraju nieustannie dyżurowała para dronów. Dostęp do obrazu, poza oficerami koordynującymi, mieli również najwyżsi rangą oficjele rosyjskiej wierchuszki. Ławrow pamiętał, że system był tajny i technicy zapewniali, że nie można się do niego dostać z urządzenia spoza wąskiej puli.

– Ma pan przed sobą… – podjął Jinping.

– Wiem, poznaję – wtrącił Ławrow, bardziej poirytowany niż wystraszony.

– Zalogowaliśmy się na pana konto – wyjaśnił Jinping, ponownie niezrażony impertynencją Rosjanina. Słusznie odgadł w spojrzeniu Ławrowa zdumienie, gniew i niedowierzanie. Choć nie było to do niczego potrzebne, przez sekundę, może dwie, chełpił się tym widokiem. – Proszę wybrać z listy Kreml. Obraz, jak doskonale pan wie, jest przekazywany w czasie rzeczywistym. To, co pan zobaczy, dzieje się najwyżej z trzysekundowym opóźnieniem.

Ławrow przesunął dłoń nad touchpad. Odszukał kafelek oznaczony odpowiednią infografiką i stuknął, otwierając nowe okno. Obraz załadował się błyskawicznie i był niezwykle wyraźny.

Orion krążył kilka tysięcy metrów nad centrum Moskwy. Głowica obserwacyjna, wyposażona w kamery o ultrawysokiej rozdzielczości, zogniskowała się na Kremlu i najbliższym sąsiedztwie. Część kompleksu spowijał dym, niektóre budynki, a przynajmniej ich fragmenty, trawiły pożary, które minister odgadł jako ślady ciężkich walk. Wokół Kremla zaczynało robić się ciasno od służb porządkowych. Policyjne koguty błyszczały nitkami na zatłoczonych ulicach. Wozy strażackie utknęły w korku przy Maneżu. Minister widział też wyraźne kolumny pojazdów Rosgwardii, która właśnie odcinała Kreml od reszty rosyjskiej stolicy ciasnym kordonem. Gdzieniegdzie, na obrzeżach izolowanego obszaru, dało się dostrzec rachityczne ogniska oporu, szybko tłamszone przez karne oddziały gwardii. „Czyli nawet oni…” – pomyślał Ławrow z niedowierzaniem. „Ludowi pretorianie, pożal się Boże”.

Wewnątrz kompleksu wciąż trwała zacięta walka. Obraz błyszczał eksplozjami granatów i stroboskopowym ujadaniem automatów. Co chwilę przestrzeń między budynkami wypełniały jasne warkocze dymu ciągniętego za pociskami.

– Wciąż się bronimy – rzucił bardziej dla pocieszenia.

– To nie potrwa długo.

– Dlaczego? – zapytał Rosjanin, podnosząc wzrok na Jinpinga.

– Jak mówiłem. Nie spełniliście oczekiwań – wyjaśnił prezydent. – I nie posłuchaliście głosu rozsądku, kiedy jeszcze był czas.

– Kreml wam nie wystarczy – wycedził Ławrow i wskazał palcem ekran laptopa. – Jeśli ja na to patrzę, widzą to również inni. Sztab sił zbrojnych, FSB, GRU, widzą to wszyscy. Wszystkich nie skaptujecie.

Chińczyk uśmiechnął się i przekrzywił lekko głowę. Na pełnych policzkach prezydenta wykwitł rumień zniecierpliwienia. Zapalczywość i zadufanie Ławrowa drażniły go coraz dotkliwiej.

– Proszę sprawdzić. Drony krążą nie tylko nad Kremlem – zachęcił Jinping. – Są również nad sztabem, ministerstwem obrony, nad bazami powietrznymi wokół Moskwy, nad gmachem FSB.

Wybierał kolejne kafelki, a system otwierał okno za oknem. Wszędzie widział to samo. Każdy jeden powoli kołujący nad obiektem dron przekazywał ten sam obraz.

Spokój. Nie działo się zupełnie nic.

– Oświadczenie, panie ministrze – powtórzył gospodarz.

***

Krew wylała się z klatki schodowej na korytarz. Ciemny, cuchnący jęzor zabarwił rozłożony w korytarzu dywan. Porucznik Koleskow przy każdym kroku zostawiał za sobą brunatne ślady. Zauważył je dopiero teraz, kiedy zerknął przez ramię, żeby upewnić się, że Rezkin opatrzył rannego bojca.

Drzwi ciągu technicznego wyrwało z zawiasów podczas szturmu. Leżały na korytarzu, wybrzuszone detonacjami i osmalone. Przez próg wystawało też smukłe przedramię zakończone niekompletną, zmiażdżoną dłonią. Należało do jednej z wielu kobiet, które lojaliści próbowali wyprowadzić schodami poza strefę walk. Koleskow przypomniał sobie, jak przestępował nad trupem dziewczyny. Próbowała się zasłonić. Przerażona do szpiku kości, zapomniała, że ramiona nie były w stanie zatrzymać odłamków.

– Poruczniku? – zapytał starszy sierżant Rezkin po tym, jak skończył opatrywać gwardzistę i wyprzedził dowódcę. – Dowódco. Musimy iść. Echidna i Cyklop czekają na końcu, przed gabinetami. Apate musi umrzeć.

– Wiem – odpowiedział Koleskow zmienionym głosem. – Lonia, zostaw mu dodatkowy magazynek. – Wskazał na opartego plecami o ścianę buntownika. Wiedział, że nawet napompowany adrenaliną długo nie wyżyje. – On zostaje, ty idziesz na końcu. Pilnuj tyłów.

– Tak toczno, dowódco! – Lonia posłusznie oddał rannemu syntetycznego rogala pełnego amunicji.

– Idziemy. Trzydzieści metrów korytarzem, jeden zakręt i jesteśmy w lobby przed gabinetami – zakomenderował i wyszedł przed Rezkina.

„Już za późno” – pomyślał całkiem trzeźwo. „Teraz trzeba w to wleźć na pełnej. Może po prostu inaczej się u nas nie da?” – dodał w duchu, świadom, że odwrotu nie było już od tygodni. Od chwili, w której uwierzył w wizję roztaczaną przez dowódcę pułku kremlowskiego. Pal licho, że brzmiała jak wyryta dłutem dowolnego politbiura. Dawała nadzieję, że koszmar, jaki rozpętano pod koniec lutego, może lada dzień być niczym więcej jak kolejną czarną kartą rosyjskiej historii. Nowe otwarcie, o którym opowiadał generał, pachniało tanim paliwem, euroremontem na peryferyjnych blokowiskach stolicy i – tak trudno definiowaną w Rosji – normalnością. Wszystkim, czym przez dekady mamiono ich jak zawieszoną na kiju marchewką. Nawet jeśli to wszystko miało być tylko kolejnym marzeniem, to wciąż wydawało się lepsze niż teraz. A teraz było gówno.

„Trzeba skończyć, co się zaczęło” – pomyślał porucznik. „Bez cienia wahania”. Wiedział, że wystarczył jeden fałszywy ruch, cień zwątpienia, a zapatrzony w Nową Rosję Jewgienij Rezkin wpakowałby mu kulę w łeb. Koleskow nie był głupi, wiedział, że każda rewolucja na końcu zawsze jest czerwona.

Uruchomił radio, chcąc upewnić się, że kiedy wystawi głowę z korytarza, nie uda się prosto do świętej panienki. Wywołał dowódców Echidny oraz Cyklopa, a odebrawszy od nich odpowiednie kody, dał reszcie sygnał machnięciem ręki.

– No, jesteście wreszcie! – rzucił dowódca Echidny, kiedy weszli do poszatkowanego kulami i nadpalonego lobby. – Bez was dalej nie da rady. Rozkazy.

– Wybacz, Saszka. Mieliśmy problem na schodach – odpowiedział, przypominając sobie stłamszone wybuchem ciało dziewczyny. – Trochę się was nazbierało.

Koleskow szybko przeliczył rebeliantów. Każda z sekcji liczyła czterech ludzi. Szturm mieli przeprowadzić w trzy grupy, dwunastu specjalistów. Porucznik naliczył prawie dwudziestu.

– Pozbieraliśmy ich po drodze – odparł Saszka. Przetarł dłonią twarz i przystrzyżoną brodę. – Te lojalistyczne kurwy mocno przetrzebiły naszych przy dzwonnicy i Soborze Uspieńskim. Mieli dwa BTR-y, nie zdążyliśmy ich przejąć. Wycięli nam ośmiu chłopa. Pozbierałem resztki, zdobyłem wejście do pałacu. Zabrałem ich ze sobą, żeby nie wleźli komuś pod lufy.

– Rozumiem, rozproszeni długo by nie powalczyli – stwierdził Koleskow.

– Otóż to.

– A jak reszta? Widzieliśmy, że w Arsenale już dogorywało – rzucił porucznik.

– Tak. Zaskoczyliśmy ich z gaciami w kroku – Saszka uśmiechnął się szeroko. Brakowało mu dwóch zębów i to już od dłuższego czasu. – Myśleliśmy, że pękną jak patyk, ale walczyli zaciekle.

– To w końcu nasi – rzucił Koleskow, za późno gryząc się w język. – Nie sprzedajemy skóry za bezcen.

– Został nam ostatni szturm – odpowiedział Saszka innym, zmienionym głosem. – Moi ludzie są gotowi. Mamy tu poskładane na szybko trzy sekcje i dwóch luźnych w odwodzie. Razem z twoimi, siedemnastu chłopa.

Koleskow skinął. Kiedy symulowali operację, w najczarniejszych scenariuszach potrzebowali piętnastu ludzi, żeby przełamać obronę prezydenckich gabinetów. Musiało się udać.

– Apate wciąż w swoich komnatach? – zapytał, choć znał odpowiedź.

– Wciąż – odparł Saszka. – Próbowali przebić się z prezydentem na dach, do śmigła, oba zdjęliśmy Igłami. Ptaszek nigdzie już nie poleci. Zabarykadowali się za drzwiami i srają po gaciach.

– Wiemy, ilu ich tam jest?

– Za mało – Saszka wyszczerzył się jeszcze szerzej i porucznik zauważył, że dowódcy Echidny brakowało nie dwóch, lecz trzech zębów. Ten ostatni…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej