LADIMIR WOLFF

Kronika podboju.
Nim wstanie dzień

© 2024 Vladimir Wolff

© 2024 WARBOOK Sp. z o.o.

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja i korekta językowa: WordRaptor

eBook: Atelier Du Châteaux

Projekt okładki: Katarzyna Gaweł, KASGAV Studio

ISBN 978-83-66955-83-7

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.

ul. Bładnicka 65

43-450 Ustroń, www.warbook.pl

Rozdział pierwszy

Piąta rano to fatalna godzina, zwłaszcza kiedy trzeba wstać i pójść do pracy.

Alan Tarnowski tuż przed tym, jak odezwał się budzik, jednym zdecydowanym ruchem wyłączył urządzenie i postawił stopy na zimnej podłodze. Chwilę posiedział, zanim sięgnął po skarpetki i spodnie, wciąż próbując odgonić przyćmiewającą umysł pajęczynę snu.

Dziś była środa i do niedzieli wciąż pozostawało parę dni. A że pracował w każdą sobotę, weekend w jego przypadku ograniczał się do tych paru godzin, które udawało się mu wygospodarować przed zachodem słońca, bo i w niedzielę brał zlecenia, jeżeli takie się trafiały.

Harował jak wół, a i tak nic z tego nie miał. Można powiedzieć, że całe jego życie to ciągłe pasmo niepowodzeń. Kiedyś nawet był żonaty, ale ten krótki, bo zaledwie półroczny epizod już dawno zatarł się w jego pamięci. Gospodarując na dwudziestu metrach kwadratowych niewielkiego mieszkania, czuł się nieszczęśliwym trybikiem w społecznej maszynerii napędzanej przez chciwość, układy i zwykłe kumoterstwo, na co nie miał najmniejszego wpływu.

Kawa, jaką sobie zaparzył, smakowała jak lura, którą w istocie była. Popijał ją małymi łyczkami, mobilizując całą wolę, by nie wylać paskudztwa do zlewu. Wychodząc, dopiął kurtkę, by zimny, porywisty wiatr nie przeniknął go aż do kości.

Na syf klatki schodowej nie zwrócił najmniejszej uwagi. Już się przyzwyczaił do graffiti na ścianach, puszek, butelek i klejących się z brudu stopni. Winda jak zwykle nie działała, zbiegł więc dwa piętra i wyszedł na zewnątrz, wciągając do płuc lodowate powietrze. Panujące ciemności dodatkowo pogorszyły już i tak fatalny nastrój. Wydawało się że na szarej, zmarzniętej na beton ziemi nic nie wyrośnie, a jeżeli nawet, to i tak szybko zostanie zadeptane przez setki stóp ludzi przemieszczających się pomiędzy blokami a ulicą.

Jeden budynek nie byłby problemem, ale osiedle liczyło przeszło osiemdziesiąt wieżowców wybudowanych na skraju miasta po tym, jak władze uznały, że w ten sposób rozwiążą wszystkie problemy mieszkaniowe osób zamieszkujących aglomerację. W konsekwencji osiedle stało się siedliskiem wszelkiego rodzaju patologii, z którą nikt nie potrafił sobie poradzić. Co wieżowiec, to inny gang kontrolujący handel narkotykami i prostytucję. A było się o co bić. W blokach poupychano po dwa tysiące ludzi, wyznaczając im warunki do życia na przestrzeni nie większej od znaczka pocztowego, i to takiego za pięć centów.

Na przystanku już kłębił się tłum. To byli ci szczęśliwcy, co pracowali.

W stronę Alana przesunęła się wysoka i chuda postać mężczyzny okutanego w brązowy, sięgający kostek płaszcz. Facet stanął obok, jakby samym tym faktem dając do zrozumienia, że słowa powitania są zbędne.

Z Nicholsonem robili w tej samej fabryce i na tej samej zmianie, stojąc po przeciwnych stronach przesuwającego się taśmociągu. Przez bite osiem godzin nic nie mówili, ledwie na koniec zamieniając ze sobą parę banalnych słów. Później wracali i rozchodzili się każdy w swoim kierunku, obojętnie czy było to lato, jesień czy zima. Rutyna pozwalała przetrwać.

Autobus, który ich zabrał, był starym, spalinowym wrakiem, sterowanym przez komputer. Firma przewozowa oszczędzała w ten sposób na pracownikach, wpisując się w światowy trend. Z przodu i pośrodku zainstalowano monitory tłukące przez całą drogę natrętne reklamy, od których wzbierały mdłości. Próbując odciąć się od otoczenia, wcisnął sobie do uszu słuchawki. Dziś potrzebował energii, więc na pierwszy ogień poszedł Haymaker, a po nim The Exploited i GBH.

Ścisk sprawiał, że próbował stać się jak najmniejszy, co przy jego metrze i osiemdziesięciu pięciu centymetrach wzrostu nie było takie łatwe. Po lewej miał Nicholsona, po prawej – kobietę, której twarz kojarzyła się z parówką. Najwyraźniej przeszarżowała z botoksem. Gdyby nie to…

Pół godziny jazdy wydawało się całą wiecznością. Za oknami autobusu wciąż trwała noc, a nawet gdy przyjdzie dzień, będzie on mglisty od przemysłowych wyziewów i ponury.

Do miasta przeprowadził się przed ośmioma laty w poszukiwaniu pracy i szczęścia. Przez ten czas dorobił się tylko odcisków i pozbył złudzeń. Lepiej już nie będzie, a on zdechnie, gapiąc się na produkowane elementy, których przeznaczenia nawet nie znał. W marazmie tkwił od tak dawna, że już nawet nie próbował wyobrazić sobie innego życia. Ale przecież nikt nie obiecywał, że będzie miło, łatwo i przyjemnie.

Plama światła wskazująca wjazd do fabryki ukazała się przed nimi, gdy ramię Alana zaciśnięte na poręczy zdrętwiało z bólu i wysiłku. Koniec jednego etapu oznaczał, że zaraz przejdą do kolejnego. Z pojazdu wysiadła połowa pasażerów, ustawiając się w długi ogonek wiodący do bramki pilnowanej przez strażnika. Reszta pojechała dalej, prosto do zakładów chemicznych, gdzie z wysokich kominów na okolicę spadał żółty pył, od którego drapało w gardle.

Z dwojga złego wolał już fabrykę. Nawet tutaj, dwa kilometry od zakładów, przy głębszym oddechu dawało się poczuć okropny smród, powodujący bóle głowy i wymioty.

Raz się zapuścił w tamte rejony i podobnego błędu więcej nie popełni.

Kolejka przesuwała się w miarę szybko. Przygotował sobie elektromagnetyczną przepustkę, by w porę przesunąć ją pod czytnikiem i szybko pchnąć metalową barierkę. Za nim, jak cień, szedł Nicholson. Przed nim były jeszcze dwie kobiety. Ostatni kawałek Dogs of War dobiegł końca. Ziewnął, obracając w palcach magiczny kawałek plastiku, dzięki któremu zarabiał na życie.

Jego kolej.

Czerwony snop lasera zaświecił na paskowym kodzie, lecz zamiast szczęku mechanicznych rygli usłyszał tylko nieprzyjemny, raniący uszy pisk. Ponowił próbę, z tym samym skutkiem.

Co u licha?

Nim spróbował po raz trzeci, obok niego wyrósł strażnik.

– Nie wiem… – To były jego pierwsze tego dnia słowa, jeżeli nie liczyć przekleństw.

– Nazwisko? – warknął cerber, nie patrząc Alanowi w oczy, tylko w tablet, w który został uzbrojony.

– Tar…, Tarnowski.

– Moment. – Gruby paluch przejechał przy krawędzi urządzenia. – Masz się zgłosić w kadrach.

– Ja? – Zimna obręcz strachu zacisnęła się na gardle Alana – Dlaczego?

– Nie wiem. – Gruba kurtka przydawała ochroniarzowi masy. W rzeczywistości posturą nie odbiegał od Tarnowskiego. – Wyjdź z kolejki. Blokujesz przejście.

– Ale…

– W kadrach ci wszystko wytłumaczą.

Podchwycił zdziwione spojrzenie Nicholsona, gdy ten bez problemu przechodził dalej.

Te pierwsze sekundy, gdy zbierał myśli, były najgorsze. Ludzie przygarbili się, w pełni świadomi tego, co spotkało jednego z nich. Trudno. Co było robić? Trzypiętrowy biurowiec stał od ulicy, z osobnym wejściem dla tych, którzy nie brudzili sobie rąk fizyczną pracą. Ruszył tam, pełen najgorszych przeczuć. Nic takiego nie zrobił, regulaminu nie naruszył, o co więc im mogło chodzić?

Metalowo-szklane drzwi otworzyły się przed nim, gdy tylko znalazł się w zasięgu czujnika. Kolejny strażnik już czekał na niego.

– Pójdziesz schodami na drugie piętro. Siedemdziesiąt trzy. Tu masz przepustkę. Załatwiasz sprawę i zaraz wracasz. Nie próbuj się szwendać, bo wszystko widzę na monitorze.

Ten gość był profesjonalistą, a przynajmniej na takiego pozował.

Pokój odnalazł szybko, nim jednak grzecznie zapukał, postał przed drzwiami , nie potrafiąc przełamać wewnętrznych oporów. Do kadr nie zapraszano na pogawędkę, tylko w konkretnej sprawie.

Przechodząca korytarzem urzędniczka bacznie przyjrzała się Alanowi. Wydawało się też, że wiszące nad nim szklane oko kamery śledziło każdy jego ruch. To zrobiło się trudne do wytrzymania.

Zapukał, od razu naciskając klamkę, czym zaskoczył kadrową, nalewającą sobie właśnie wody z czajnika do kubka.

– Dostałem wezwanie – powiedział, próbując się wytłumaczyć. Za drzwi wyrzucić się już nie pozwoli.

– Nazwisko? – Kobieta usiadła przy komputerze. Od petenta dzieliła ją plastikowa przegroda, w połowie której znajdował się szeroki na trzy i długi na dwadzieścia centymetrów otwór.

– Tarnowski.

– Jak?

– Tarnowski – powtórzył powoli. – Ochroniarz kazał mi tu przyjść.

Pół minuty później drukarka wypluła odpowiedni dokument, kadrowa przejrzała go i na koniec podsunęła Alanowi.

– Na dole trzeba podpisać.

– Co to jest?

– Czytać nie umie?

Drżącymi palcami pochwycił pismo, wbijając wzrok w treść. Dostał wypowiedzenie z terminem natychmiastowym. Należna mu gaża zostanie wypłacona na konto.

– Dlaczego? – Czuł się jak zbity pies.

– Restrukturyzacja – wycedziła urzędniczka. – Zaczynają od najmniej ważnych.

– I co ja…? – Zabrzmiało to głupio, ale podobnego upokorzenia nie przeżył od dawna.

– Nie zatrzymuję. Na pewno ma pan wiele spraw do załatwienia – powiedziała kobieta złośliwie.

Setki myśli kłębiących się w głowie doprowadzało Alana do szaleństwa. Czuł strach, gniew i nienawiść, ale przede wszystkim obawę przed tym, co stanie się jutro. Fabryka płaciła niewiele, ale regularnie, co wystarczało na czynsz i skromne życie. Do końca miesiąca musiał uiścić kolejną wpłatę. Jeżeli tego nie zrobi, dostanie ostrzeżenie. Kolejnego już nie będzie i zostanie eksmitowany prosto na bruk. Od tego feralnego terminu dzieliło Alana pięć tygodni. Po tym czasie zostanie bezdomnym.

– Potrzebuję tej pracy.

– Proszę to przyjąć z godnością.

Zatrząsł się z oburzenia, ale co miał zrobić? Awantura niczego nie zmieni. Nabawi się tylko jeszcze większych kłopotów. Zacisnął zęby i wyszedł. Ochroniarz odebrał od niego przepustkę, wypuszczając na zewnątrz.

Okolica była wyludniona. Nie dojrzał nikogo. Nawet na przystanku nikt nie czekał na transport. Dokładnie tak wyglądało jego życie. Był sam jak ten słup z informacją, z którego miejsca odjeżdża autobus.

*

Znalazł w necie parę ofert pracy i wysłał swoje namiary. Odpowiedzi przyjdą nie szybciej niż za parę dni, a do tego czasu sprawy należało wziąć w swoje ręce i rozejrzeć się po okolicy. Jak mocno zaciśnie pasa, to jakoś przetrwa najgorszy okres. Jednak nie robił sobie wielkich nadziei.

W centrum handlowym, do którego wybrał się po południu i gdzie zachodził nie częściej niż raz w tygodniu, połowa sklepów była zamknięta. Do tej pory nie zwracał na to uwagi, korzystając wyłącznie z popularnych sieciówek, tak jak niemal wszyscy mieszkańcy jego osiedla. Rozglądając się na prawo i lewo, przemykał szerokimi korytarzami, zdziwiony całkiem sporym ruchem. Ludzie snuli się pomiędzy sklepami, lecz niczego nie kupowali. Raczej zabijali nudę własnej egzystencji, niż przybyli tu z wyraźnej potrzeby nabycia kolejnego zbędnego im przedmiotu.

Zagadał do jednego z pracowników i dowiedział się, gdzie znajdzie kierownika. Facet akurat pilnował rozładunku palet z napojami.

Podszedł bliżej, miętosząc czapkę w dłoniach.

– A ty tu czego? Nie znam cię. – Opryskliwy ton nie wróżył dobrze.

– Szukam roboty – powiedział szczerze Alan.

– Jakiej?

– Jakiejkolwiek. Mogę robić wszystko.

– Uprawnienia elektryka masz?

– Mogę zrobić. – Czuł, że szansa wymyka mu się z dłoni.

– Na teraz. Za pięć minut, a nie za miesiąc. – Pucułowate policzki pokraśniały z emocji. – Inaczej nie zawracaj mi głowy.

– Proszę dać mi szansę.

– Idź stąd, bo ochronę zawołam.

Trudno. Liczył się z tym, że zostanie spławiony, chociaż nie że w taki sposób.

O pracę zagadał jeszcze trzykrotnie, w różnych miejscach, z takim samym skutkiem. Do domu wrócił zniechęcony i zmęczony, obiecując sobie solennie że się nie podda. Już tak się przyzwyczaił do widoku swoich czterech ścian, że nie będzie z tego rezygnował. Gdzie mu będzie lepiej niż tu?

Kolejnego dnia nie musiał się zrywać w środku nocy, ale świadomość, że nic nie musi, okazała się o wiele bardziej bolesna, niż mógł przypuszczać. Przez dobre pół godziny gapił się w sufit, zanim wstał i wypił kawę. Myśl, żeby dowiedzieć się czegoś w zakładach chemicznych, okazała się na tyle natrętna, że nie potrafił jej zignorować. To zawsze jakaś alternatywa. OK, pojedzie tam, ale dopiero wtedy, gdy wyczerpie pozostałe opcje. Dziś spróbuje w śródmieściu. Może tam będzie miał więcej szczęścia.

Oszczędzając na biletach, poszedł piechotą, zaglądając po drodze do każdego obiecującego miejsca. Jedynym rezultatem jego starań było to, że zdarł zelówki. W przypływie desperacji chciał zostać śmieciarzem, ale nawet w zakładach komunalnych nikogo nie potrzebowali. Coraz bardziej wściekły i zmęczony wrócił do domu, tuż pod blokiem natykając się na Nicholsona samotnie wystającego na pustym chodniku.

O tej porze gość powinien zasuwać w pracy, a nie gapić się na swoje buty z poczuciem bezradności wypisanym na twarzy. Na widok Alana otworzył usta, upodabniając się w ten sposób do ryby wyciągniętej z wody.

– Wylali mnie.

– Jak to?

– I jeszcze pół zmiany. Reszta wyleci w ciągu miesiąca. Do końca roku zamkną fabrykę.

Wiadomość, mimo wszystko, wstrząsnęła Alanem.

– Niemożliwe.

– Chłopie, ocknij się. W jakim ty świecie żyjesz? Dla władzy znaczymy tyle co nic. – Pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym prawej dłoni pozostała niewielka przestrzeń.

Zamknięcie fabryki całkowicie zmieniało zasady gry. W pierwszej sekundzie nawet się ucieszył – w swoim nieszczęściu nie będzie sam. Dopiero po chwili w pełni dotarły do niego słowa Nicholsona: co najmniej dwa tysiące pracowników znajdą się na bruku, a szanse znalezienia jakiegokolwiek zajęcia spadną do zera. Władz nie obchodziło, co się z nimi stanie. Już zostali spisani na straty.

– Kogoś zostawią? – zapytał.

– Tych z biura, ale głowę dam, że za rok i z nimi się pożegnają.

Prychnął, przypominając sobie. Istniało spore prawdopodobieństwo, że za rok spotkają się przy tym samym kotle z darmową zupą wydawaną przez jedną z organizacji charytatywnych. O ile oczywiście przetrwa nadchodzące miesiące, bo szanse, że tak się stanie, gwałtownie spadały.

Bez pożegnania podążył w swoją stronę, dźwigając na barkach ciężar całego świata. Życie powoli traciło sens. Nie tylko jego życie. To samo dotyczyło tysięcy nieszczęśników, których nic już nie chroniło przed upadkiem.

Trzech uśmiechniętych byczków w przejściu na klatce schodowej zachowywało się tak, jakby założyli blokadę. Najstarszy z nich wyciągnął do niego rękę.

– Siema, Al. Masz ochotę na działkę? Dziś promocja, tylko dla ciebie.

– Nie mam forsy. – Dragów próbował okazjonalnie i tylko przy większej okazji.

– Oddasz następnym razem. – Wyrostek nie wyglądał na zrażonego odmową Alana.

– Obawiam się, że nie będę miał z czego oddać. Pewnie słyszałeś, że zamykają fabrykę.

Koleś obojętnie wzruszył ramionami. Fakt. To nie jego problem.

– Do nas nie chcesz się przyłączyć?

– Do „Faraonów”? Hmm… – Udał, że się zastanawia. – A na co wam taki stary piernik jak ja?

– Ile ty właściwie masz lat?

– Trzydzieści dziewięć.

Trzydzieści dziewięć brzmiało lepiej niż czterdzieści, ale i tak wątpił, by kryteria dotyczące wieku kandydatów były aż tak elastyczne.

– Ooo… a nie wyglądasz. Chciałem powiedzieć, że dobrze się trzymasz.

– Modelem raczej nie zostanę. – Alana powoli dopadało kompletne przygnębienie.

– To jak?

– Znajdę robotę, to się zgłoszę – powiedział, wymijając blokadę. Znał tych gówniarzy, odkąd byli dziećmi. Na pewno wyrośli, ale nie zmądrzeli. Rzadko który dociągał do dwudziestego piątego roku życia. Gubiły ich używki i nieustanne wojny z konkurencją, a mimo to wciąż nie brakowało chętnych, gotowych zasilić ich szeregi.

Jak mógł z nimi rywalizować? Samo nauczenie się specyficznej grypsery zajmie mu miesiące.

Zresztą, z pewnych rzeczy się wyrasta. Nie przyłączy się do nich nawet za cenę przetrwania.

*

Pocztę w kompie sprawdził dopiero następnego dnia rano, a ponieważ do skrzynki nie zaglądał od ładnych paru dni, konto zaśmiecała cała masa spamu i nic nie znaczących wiadomości. Nie szukał znajomych ani nie potrzebował środka na potencję. Usuwanie tych wszystkich śmieci doprowadziło Alana do szewskiej pasji.

Nie, nie i jeszcze raz nie…

Gdzieś tak w połowie strony dojrzał informacje odbiegającą od normy. To była odpowiedź na zapytanie, które wysłał… już sam nie pamiętał kiedy. Chyba jeszcze w zeszłym roku. Teraz odpowiedzieli. Rozwinął tekst, wbijając wzrok w treść. Bał się że to odmowa, ale w miarę czytania nabrał nowej nadziei.

Konsorcjum nazywało się Blue Dragon, a na jego czele stał multimiliarder i showman w jednej osobie, Mees Verbeek. Faceta podziwiały miliony, a drugie tyle szczerze go nienawidziło. Czego się nie dotknął, obracało się w złoto. Jego firmy przodowały w oprogramowaniu, technologiach wojskowych oraz transporcie lotniczym. Verbeek stawiał przed sobą cele, o których inni mogli tylko pomarzyć, i je realizował. Wraz z podobnymi sobie pasjonatami rzucił się w końcu na projekt mający poprowadzić ludzkość nowym, świetlistym szlakiem.

Alan przeczytał krótki wstęp, z którego wynikało że przebrnął przez eliminacje i dostał się do drugiego etapu. Był tak zakręcony, że początkowo chciał poszukać któregoś z dilerów i poprosić o coś na uspokojenie, żeby znieczulić się na resztę dnia. Myśl trwała parę sekund, lecz szybko z niej zrezygnował. Potrzebował jasnego umysłu i dlatego bez wahania wylał pomyje z kubka, zaparzając sobie prawdziwą siekierę.

Miał do odesłania formularz składający się z prawie stu pytań, niektórych dość szczegółowych.

Imię, nazwisko, grupa krwi – te pola wypełnił od razu. Firma chciała też znać jego pełny życiorys oraz poglądy polityczne, jak również wiedzieć, jakie kobiety preferuje. W pięć czy nawet w dziesięć minut nie dało się tego zrobić. Wiele odpowiedzi wymagało starannego namysłu.

Minęło południe, a on dotarł zaledwie do połowy. Dawno się tyle nie nagłówkował. Może wyjdzie mu to na dobre?

„Czy znasz drugą zasadę termodynamiki?”

Niby banalne, ale zawahał się nad odpowiedzią. Definicję pamiętał bardzo słabo, by nie rzec, że w ogóle. Czyli: „nie”. Ale jak się do tego przyzna, uznają, że nie zna fizyki na poziomie podstawowym. Regułkę zawsze można było sprawdzić w necie.

I tak zrobił. OK. Już znał, czyli: „tak”… i ponownie nie wiedział, co ma wpisać.

Kto dziś posługuje się definicjami? Zwykły, ciężko pracujący człowiek nie ma na to czasu. Może parę procent populacji zna chemię czy fizykę, ale ogół od takich zagadnień trzyma się z daleka.

Pytanie uznał za podchwytliwe i dla spokoju ducha wpisał „nie”, choć do końca nie wiedział, czy dobrze robi.

Z pytaniami o działanie broni palnej rozprawił się bez zastanowienia. Pewne rzeczy miał po prostu we krwi.

Około czternastej uznał, że jest gotowy. Palec, mający zatwierdzić formularz i odesłać go do nadawcy, zawisł nad klawiszem. Na wszelki wypadek jeszcze raz przyjrzał się odpowiedziom, by na koniec najechać kursorem na ikonkę i dokonać transferu.

Poczuł ulgę pomieszaną ze strachem.

Co się stanie, gdy przejdzie dalej? Życie, jakie znał, odejdzie w zapomnienie, a on stanie przed nowymi wyzwaniami. Jednocześnie chciał tego i się bał.

Nowe wyzwania? Czy przypadkiem nie był na nie za stary?

*

Kolejne dni upłynęły Alanowi pod znakiem czekania. Mieszkanie opuszczał tylko wtedy, gdy lodówka świeciła pustkami, a ssanie w żołądku robiło się dokuczliwe. Niemal zupełnie zrezygnował z poszukiwań innej pracy.

Nie raz i nie dwa zastanawiał się, jak by postąpił, gdyby kwestionariusz z Blue Dragona wpłynął wtedy, gdy wciąż jeszcze zasuwał w fabryce. Chciał się stamtąd wyrwać, a jednocześnie kotwica wspomnień trzymała go w miejscu. Uważał się za pesymistę niepotrafiącego zdobyć się na spontaniczny gest, a każdy problem wyolbrzymiał. Może właśnie to sprawiło, że całymi latami wegetował bez przyjaciół i znajomych, którym mógłby się wyżalić.

Szlag by to…

Po trzech dniach stracił nadzieję. Za długo to trwało. Racjonalne przesłanki przestały się liczyć i górę wzięły emocje. Ubrał się i wyszedł na siarczysty mróz, od wdychania którego bolały płuca. Maszerował przed siebie przez dobrą godzinę, a potem zawrócił, gdy już zupełnie wypaliła się w nim złość. Przemoknięte buty zrzucił w korytarzu, nie przejmując się tym, że zapaskudzi sobie wykładzinę. Kątem oka zerknął na ekran komputera. Dostał trzy nowe wiadomości. Dwie to popierdółki niewarte uwagi, trzecia decydowała o jego dalszym życiu.

List był krótki. Najważniejszą informację zawarto w pierwszym zdaniu. Przechodził dalej. Nic nie stało na przeszkodzie, by do końca tygodnia stawił się w bostońskiej siedzibie firmy i dokonał ostatecznych formalności. Jeżeli nie dysponował odpowiednimi środkami, może wystąpić o zaliczkę, która zostanie potrącona z jego pierwszej wypłaty.

Aż tak biedny nie był, dojedzie bez problemu. Kłopotem były przedmioty, jakie zgromadził przez ostatnie parę lat. Fakt, że nie uzbierał tego dużo – parę książek, ciuchów, konsolę do gier i jakieś osobiste szpargały.

Od razu rozpoczął selekcję. W nagłym przypływie energii postanowił całkowicie zerwać z przeszłością. Zabierze tylko dokumenty i rzeczy na zmianę, reszta won, żadnych sentymentów. Czego nie uda się spieniężyć, zostawi. Nigdy tu już nie wróci. Gdyby nawet został usunięty z programu, nie przyjedzie z powrotem do miasta na północy.

Sprawdził terminy odjazdów, wybierając optymalny. Nie spieszył się, ale zwlekać też nie chciał. Ostatni raz wybrał się przechadzkę, dźwigając ze sobą wór wypchany zbędnymi przedmiotami. Znał miejsce, gdzie można było je opchnąć. Handlarz starzyzną na widok Alana nie mrugnął okiem. Całość poszła za mniej, niż się spodziewał, ale i tak był zadowolony. W monopolowym zaopatrzył się w trochę lepszy alkohol, niż miał w zwyczaju. Poranny kac może i będzie tak samo paskudny, lecz właśnie kończył jeden etap życia i zaczynał kolejny. Lepszej okazji do świętowania już nie znajdzie.

W południe następnego dnia zaczęły nim targać wątpliwości. Już się zdecydował, ale to wcale nie oznaczało, że było łatwo. Drzwi zatrzasnął z ciężkim sercem i ściśniętym gardłem. Na powitanie jednego z Faraonów odpowiedział pełnym rezygnacji machnięciem ręki. Myślami błądził daleko. Z workiem zarzuconym na ramię ruszył na przystanek, skąd miał pojechać na dworzec. Za siebie obejrzał się tylko raz, lecz szybko odwrócił głowę. Pamięć o tym miejscu nie była Alanowi do niczego potrzebna.

W czternastogodzinną podróż do Bostonu ruszył wtulony w fotel dalekobieżnego pociągu Amtrak o nazwie Silver Star. Już na samym początku do uszu wcisnął słuchawki. Miejsca wygospodarował sobie dość, skład nie był szczególnie zatłoczony. W tych trudnych czasach na podróż mogli sobie pozwolić bogacze albo tacy jak on desperaci, ruszający po nową przygodę. Wracać i tak już nie miał do czego.

*

Zdrętwiały i nieco otępiały po długiej podróży stawiał swoje pierwsze kroki na bostońskiej North Station. Zwiedzanie sobie daruje. Zasięgnął informacji i przesiadł się do metra, nie czując nadmiernego podekscytowania. Jazdę zapamięta na długo. Najwyraźniej starzał się i takie wyczyny już nie dla niego.

Parę siedzeń dalej paru czarnych kolesi puszczało muzę na full, przesiadł się więc do innego wagonika, z niecierpliwością wyczekując miejsca, w którym należało wysiąść. Dojmujący głód zaprzątał myśli, ale z jedzeniem jeszcze się wstrzyma. Liczył na to, że nowy pracodawca stanie na wysokości zadania i zapewni mu posiłek – inaczej zupełnie opadnie z sił.

Wysiadł i wraz z innymi ruszył schodami w górę, by po chwili znaleźć się wśród biurowców w centrum miasta. Ten, którego szukał, może nie należał do najwyższych, ale i tak wyróżniał się czarną, matową fasadą. Wejścia strzegły dwa marmurowe lwy na postumentach. Informacja znajdowała się na wprost wejścia. Sądził, że cały gmach należy do Verbeeka, ale mylił się. Blue Dragon zajmował tylko jedno piętro, i wcale nie to najwyższe. Wjechał tam szybkobieżną windą. Gdy wysiadał, odniósł wrażenie, że trafił do grobowca. Wszystko tu było w kolorach czerni i złota. Niepewnie podszedł do recepcji, gdzie królowała Azjatka o posągowych kształtach, też ubrana na czarno.

– Czym mogę służyć? – Służbowy uśmiech odsłonił drobne ząbki kobiety.

– Nazywam się Tarnowski… – powiedział. – Otrzymałem to. – Pokazał wydrukowane zawczasu zaproszenie.

– Wspaniale. – Nawet na niego nie popatrzyła, tylko od razu zaczęła wprowadzać jego dane do komputera. – Zaraz przyjdzie asystent.

Stanął o trzy kroki od lady, zerkając to w lewo, to w prawo. Po latach pracy w fabryce, przy linii produkcyjnej, biura firmy Verbeeka robiły na nim piorunujące wrażenie.

– Pan Tar… Tar…

Obok wyrósł młodzieniec wzrostem dorównujący Alanowi, ale znacznie od niego szczuplejszy.

– Proszę mi mówić Al.

– Oczywiście. – Widać było, jak chłopakowi spadł kamień z serca. – Proszę ze mną. Czeka nas mnóstwo pracy.

Kiwnął głową zrezygnowany. O jedzeniu, przynajmniej na razie, mógł zapomnieć.

Drzwi jednego z biur otworzyły się nagle i wyszedł z nich facet wyglądem przypominający samego Meesa Verbeeka. Alan uznał, że to niemożliwe, ale gapił się na gościa, jakby ten faktycznie nim był. Ze zdjęć w telewizji i brukowcach zapamiętał typa w sile wieku, ale tryskającego młodzieńczym wigorem, a ten tutaj to starzec o ziemistej cerze i podkrążonych oczach. Może to efekt oświetlenia, a może nie. Trudno powiedzieć.

Idący obok Tarnowskiego asystent usztywnił się, prawie przestając oddychać. Minęli się bez słowa. Alan jeszcze spojrzał do tyłu, ale chłopak wprowadził go do przestronnego pomieszczenia z długim konferencyjnym stołem pośrodku i szafkami pod ścianami.

– Dobrze, Al. – Asystent zatarł ręce. – Na początek cię ubierzemy.

– Co z moim ubraniem jest nie tak? –– Koszula kosztowała niewiele, ale kurtka była firmowa.

– Dostaniesz kombinezon, rozumiesz, takie zasady. Ogolisz się i umyjesz, później zjesz. Do formalności przystąpimy nie wcześniej niż za godzinę.

– Mnie to pasuje – odparł zadowolony Tarnowski.

– Rzeczy osobiste przekażesz do depozytu.

Korpo to jednak korpo. Indywidualizm, nawet ubraniowy, tu nie przejdzie.

– Oddacie mi je kiedyś?

– Tylko wtedy, kiedy wylecisz z programu. – Chłopak po raz pierwszy od momentu, w którym się poznali, wyglądał na rozluźnionego. – Skoro dotarłeś aż tutaj, raczej to nie nastąpi.

– Miło mi to słyszeć.

– Taa… dobra. Aha, na początek musisz podpisać parę dokumentów.

Papiery przygotowano wcześniej. Dostał długopis i na każdej z kartek złożył czytelną parafkę. Z tego, co widział, same administracyjne pierdoły. Tylko jeden dokument zawierał zobowiązanie do zachowania absolutnej tajemnicy. Podpisując go, czuł się, jakby przekraczał Rubikon.

– To mamy… to mamy… – Chłopak odbierał kartki, chowając je do osobnego segregatora. – Świetnie. Teraz dopasujemy ci garnitur.

Kiedy Alan golił się i brał prysznic, przyniesiono bieliznę, buty i kombinezon przypominający te używane przez lotników. Kolor był jeden – czarny.

Nie marudził. Najwyraźniej tak musiało być. Kantyna, położona na końcu korytarza, składała się z ledwie paru stolików, ale porcję żarcia dostał solidną. Zjadł ją i popił najprawdziwszą kawą. W międzyczasie pojawiło się parę dodatkowych osób. Musiały tu przybyć w tym samym celu, co Alan. Wszystkie nieufne i zestresowane. Wyjątek stanowiła szatynka o długich prostych włosach i delikatnej urodzie. Stojąc z tacą, rozglądała się za wolnym miejscem.

– Skończyłem – powiedział, próbując wstać.

– Nie musisz wychodzić – odparła, podchodząc bliżej. – Zostań. Nie lubię jeść sama.

Opadł na krzesło, starając się na nią nie patrzeć.

– Jestem Jill – przedstawiła się pierwsza.

– A ja Al. Al Tarnowski.

– Miło cię poznać – powiedziała, nim zamieszała w zupie łyżką, którą następnie podniosła do ust i podmuchała. – Niezła. Koszarowa breja nawet się do niej nie umywa.

– Służyłaś w armii?

– Uhmm… – Dłoń kobiety opadła i podniosła się ponownie. – Czwarta dywizja.

To w znacznym stopniu wyjaśniało jej bezpośredniość.

– Jako…?

– Pilot. Tak cię to interesuje? – Jill zmrużyła oczy. – Podobne doświadczenia?

– Kiedyś – burknął. Nie lubił drążyć tematu.

– Dowiem się więcej?

– Innym razem.

– Jak chcesz. – Z nowym zapałem zabrała się do stygnącej zupy. – Nie wiesz, co teraz z nami zrobią? Tu przecież nie zostaniemy.

– Pojęcia nie mam. – Oblizał usta, odstawiając kubek. – Wiesz…, wydaje mi się… – Nagle to, co chciał powiedzieć, wydało się Alanowi bez sensu.

– Nie trzymaj mnie dłużej w niepewności.

Mina Jill zrobiła się tak poważna, że omal nie parsknął śmiechem.

– Wydawało mi się, że na korytarzu widziałem samego Verbeeka.

– Bujasz.

– Mówię serio. To było zaraz po tym, jak się zgłosiłem.

– Verbeek tutaj? To tylko jedno z wielu biur, jakie posiadają. Dwudziestu pracowników do zarządzania lokalnymi biznesami. Jacyś prawnicy i księgowi. Co Verbeek miałby tu robić?

– Nie wiem. Też się nad tym zastanawiałem.

Jill skończyła zupę i zabrała się za drugie z takim samym zapałem, jaki obserwował u niej przed chwilą.

– Załóżmy, że masz rację. Może odwiedzał tu kogoś albo zarządził audyt. Z takimi jak on nigdy nic nie wiadomo.

Verbeek, a wiedział o tym każdy zainteresowany, wręcz maniakalnie strzegł swojej prywatności. Owszem, pokazywał się na publicznych imprezach i stawał na ściankach, ale o jego prywatnym życiu wiedziano tyle co nic. Parę kobiet, z którymi romansował, nie było skłonnych do ujawnienia żadnych pikantnych szczegółów. W odpowiedzi na natrętne pytania reporterów nabierały wody w usta lub od razu zmieniały temat. Coś musiało być na rzeczy. Ale przy takim szmalu…

Wśród stolików pojawił się asystent, skupiając na sobie uwagę zgromadzonych.

– Dobrze… Powiem tak: plany uległy zmianie. Wyjeżdżacie za dwadzieścia minut. Spokojnie skończcie jeść i za kwadrans widzimy się przy windach. Jeżeli ktoś musi, niech lepiej skorzysta z toalety. – To miało być dowcipne, ale wypadło blado.

– Zaczyna się – Jill natychmiast spakowała do kieszeni energetyczny baton.

– Domyślasz się, dokąd nas zawiozą?

– Pewnie na lotnisko. Siedziba firmy jest w Arizonie.

– Myślisz, że trafimy aż tam?

– Tak przypuszczam. Tu nic nie ma, tam jest wszystko. Tak na wszelki wypadek: zajmiesz mi miejsce?

– Pewnie.

Patrzył, jak kręcąc biodrami, wychodzi na korytarz. Nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy ostatnim razem ktoś poświęcił mu tyle uwagi.

Świadomie zrezygnował z dolewki. Skoro pojadą czy też polecą, jak twierdziła Jill, to rysowała się przed nim perspektywa kolejnej wielogodzinnej podróży. Jak dobrze się nad tym zastanowić, bostońskie biuro niczego nie zapewniało. To nie hotel i kimać tu nie było gdzie. W Arizonie warunki na pewno okażą się lepsze.

Stanął przy windzie, rozglądając się za Jill. Wśród zgromadzonych przeważali faceci, choć znalazło się też parę kobiet. W sumie dwudziestka desperatów w workowatych kombinezonach, z których najmłodszy mógł mieć dwadzieścia parę lat. Najstarszym okazał się łysy byczek pod pięćdziesiątkę.

W porównaniu z nim Alan wcale nie wypadał źle.

– Chyba jesteśmy wszyscy. – Asystent z listą nazwisk na plastikowej podkładce ustawił się obok windy. – Peterson?

– Jestem. – Do przodu wystąpił chudzielec o mocno zarysowanej szczęce.

– Nakamura?

Drobna Azjatka ruszyła do windy.

– Harper?

Nikt się nie zgłosił.

– Harper! – powiedział asystent ostrzej.

– Jestem.

– Dlaczego się nie zgłaszasz?

– Byłam w kiblu. – Jill wciąż wycierała dłonie kawałkiem papierowego ręcznika.

– OK. Wsiadaj. Nie mamy całego dnia. Tarnowski…

– Obecny.

Stanął obok Jill, ramię przy ramieniu.

– Już się o ciebie bałem.

– Niepotrzebnie. Radzę sobie.

– To na pewno.

Zjechali do podziemnego parkingu, gdzie czekał na nich autobus o lustrzanych oknach. Wsiedli, po kolei zajmując miejsca. Kierowca zasunął drzwi i ruszyli zatłoczonymi ulicami Bostonu. Jak się szybko okazało, ich celem faktycznie było lotnisko.

– Dlaczego wystąpiłaś z armii? – rzucił Alan niby od niechcenia, lecz niecierpliwie wyczekiwał odpowiedzi.

– Zestrzelili mnie dwa razy nad Szanghajem. Mój nawigator zginął. To dość dołujące, nie sądzisz?

– Masz rację.

– A ciebie co spotkało?

Od przeszłości nie ucieknie i wspomnień, choćby nie wiadomo jak się starał, nie zabije.

– Kampania na Tajwanie w dwudziestym siódmym. Ostro nas przycisnęli.

– Słyszałam. – Mina Jill zrobiła się poważna. – Myślisz, że oni też…? – Ukradkiem wskazała na pozostałych.

– Co? – Udał, że nie rozumie.

– Czy mają podobne doświadczenia?

– Nie wiem. To się wkrótce okaże. Dlaczego pytasz?

– Bo zaczyna mi to wyglądać na misje wojskową, a ja na kolejną wojnę się nie pisałam.

Ugodziła celnie. Wychodziło na to, że oboje zgłosili się do programu, o którym niewiele wiedzieli. Praca marzeń może, w konsekwencji, okazać się krwawą rozróbą, a tego żadne z nich nie chciało.

Z autokaru przesiedli się do odrzutowca, który natychmiast po załadunku rozpoczął kołowanie.

Jill przesunęła fotel do pozycji leżącej, próbując, na ile pozwalały warunki, znaleźć optymalną pozycje do snu. Alan poszedł w jej ślady. Cywilna spółka, a organizacja wojskowa. Czuł, że będzie żałował. Chociaż – czy miał inne wyjście?

*

Wylądowali już po zmierzchu.

Wysiedli, ale tym razem nie przeszli przez lotniczy terminal, tylko schodkami prosto na past startowy, gdzie już czekały na nich vany i SUV-y. Czarnoskóry pracownik odczytał z tabletu ich nazwiska i skierował do poszczególnych wozów. Jak się należało spodziewać, w tym miejscu drogi jego i Harper rozchodziły się. Powiedzieli sobie „cześć”, rozstając się niczym dobrzy kumple.

Wraz z Alanem do wozu zapakowało się jeszcze pięciu kolesi. Jechali najwyżej dziesięć minut. Reflektory wyławiały z mroku fragmenty zabudowy przypominającej bazę wojskową. To akurat nie podnosiło na duchu. Miał dostać pracę, a nie zaciągać się na kolejną zamorską kampanię.

O co w tym wszystkim mogło chodzić? Verbeek i armia? Projekt na pewno należał do tajnych. Pytanie tylko – jak tajnych?

Wysiedli przy długim baraku, zbici w ciasną gromadkę niczym stadko kurcząt. Nim weszli do środka, otrzymali karty magnetyczne, czarne kawałki plastiku z wybitymi na nich danymi osobowymi oraz alfanumerycznym kodem. Powiedziano im, że pasują one do większości wejść w bazie za wyjątkiem laboratoriów, magazynów i warsztatów.

Akurat ten aspekt interesował Alana najmniej. Marzył o wyciągnięciu się na wygodnym koju i zapadnięciu w sen. Nie podróżował tyle od czasów służby wojskowej. Nawet głód nie był tak dokuczliwy jak brak odpoczynku.

Pokój przyszło mu dzielić z Latynosem o nazwisku Cortez, któremu wciąż nie zamykała się gęba. Jak sam twierdził, był potomkiem zdobywcy imperium Azteków, w co Alan szczerze wątpił. Cortez wcześniej zajmował się botaniką, pracując jako wykładowca w jednym z college’ów. Do programu zgłosił się po tym, jak rzuciła go żona. Nim dokończył opowieść, Alan już zasypiał, odpływając w słodkie zapomnienie. Obudzono ich o szóstej i zaprowadzono do kantyny.

A później się zaczęło…

*

Zamiast gapić się na laborantkę ze strzykawką, wolał odwrócić głowę. Zawsze tak robił. Krwi się nie bał, ale co to za przyjemność – obserwować jak igła wbija się w jego żyłę? Chyba nawet stęknął, czując nieprzyjemne ukłucie.

– Skończyłam – powiedziała kobieta głosem całkiem wypranym z emocji. – Można przejść do kolejnego pomieszczenia.

– Kiedy będą wyniki?

– Po co to panu?

– Chciałbym wiedzieć, czy jestem zdrowy – odparł, przyklejając taśmę na rękawie kombinezonu. – Mam do tego prawo.

– Naprawdę?

– Tak mi się zdaje – stwierdził niepewnie. – Może nie mam racji?

– Ja tam nic nie wiem. – Fiolka z krwią trafiła do pojemnika. – Następny!

Co było robić? Dźwignął się z fotela i ruszył dalej. Jak się okazało, tym razem trafił na okulistę.

– Wasza specjalizacja? – Chudy mężczyzna w kitlu wpisywał dane do komputera.

– Nie wiem.

– Jak to nie wiecie? – Dopiero teraz Alan stał się obiektem zainteresowania. – Faktycznie… świeżak… Dobra, stańcie tam, gdzie ta linia.

Okazało się, że ma wadę wzroku. Niewielką, ale ma. Odpowiednia informacja znalazła się na jego karcie. Zgodnie z poleceniem ruszył dalej.

Dalej był psycholog. Zestaw pytań był standardowy. Jego odpowiedzi też mieściły się w szeroko rozumianym zakresie tolerancji. Już to przerabiał, w armii. Wiele lat temu. Tylko koniec był niekanoniczny.

– Czego się pan spodziewa po naszym projekcie?

Psycholog kojarzył się Alanowi z samym Freudem, a temu, jak wiadomo, wszystko kojarzyło się z seksem.

– Niczego szczególnego – odpowiedział oględnie, woląc nie zamykać sobie żadnej z możliwości.

– Jak to?

– Szukam pracy.

– Tylko tyle? A gdyby chodziło o przełomowe… przełomowe wydarzenie w historii ludzkości? Tego przecież pod szukanie pracy podciągnąć się nie da.

– Mam zabić prezydenta? – wypalił Alan bez większego namysłu.

– Czy ja powiedziałem, że ma pan kogoś zamordować, czy wziąć udział w czymś, co popchnie ludzkość w nowym kierunku?

– Trudno mi powiedzieć.

– Dlaczego?

– Brak mi żyłki hazardzisty.

Coś tam, kolejny raz, zostało zapisane w jego kwestionariuszu.

– Jak tam kolano?

Przełknął ślinę, czując, że robi się nerwowy. Wcześniej czy później ktoś musiał to wyciągnąć.

– Które?

– Lewe. Pan dobrze wie, o czym mówię. – Facetowi wypełzł na usta dobrotliwy uśmieszek. – Wciąż boli?

– Nie mam z nim kłopotów – odparł Tarnowski pewnym głosem, co nie do końca odpowiadało faktom. Czasami, gdy mocno się sforsował, musiał brać leki przeciwbólowe.

– Może być pan pewny, że my to sprawdzimy.

– Proszę bardzo. – Pomyślał, że może już iść, ale okazało się, że nie.

– Z plutonu, w którym pan służył, został kolega… jak tu napisano, sierżant Steve Falcone.

Milczał, od czasu do czasu odsłaniając zęby w ponurej parodii uśmiechu.

– Pan wie, gdzie on jest teraz. – Psycholog udawał, że nie patrzy na Alana.

– Steve zwariował.

– Czyli?

– Mam przytoczyć parę synonimów? Proszę bardzo: palma mu odjebała albo, jak wolicie, ześwirował do końca. Może być? – Nie potrafił powstrzymać się od złośliwości.

– Wystarczy. – Lekarz uciął wypowiedź Tarnowskiego. – Odwiedził go pan kiedyś?

– Pan przecież doskonale wie, że nie. Co to za rozmowa z kimś, komu urwało szczękę, zmiażdżyło nogi i obcięło dłonie… aaa… zapomniałem o wyłupionym oku. Coś pominąłem? Jeżeli tak, to proszę mi przypomnieć.

Facet gapił się na Alana wzrokiem bazyliszka.

– Jak się pan teraz czuje?

– Dawno nikt mnie tak nie wkurwił. – Już nie dbał o to, czy się dostał, czy nie. Naszła go ochota, żeby walnąć typa w pysk i zakończyć tę rozmowę.

– Wtedy zginęli pańscy koledzy.

– Wszyscy, jakich miałem.

– To przykre.

– Nawet bardzo.

Chińska rakieta trafiła w dom na skraju Tajpej, który zajęli. To, że przeżył, stanowiło niewytłumaczalny dla Alana cud. Z życiem uszło ich w zasadzie dwóch, ale Steven po tym wydarzeniu nie był sobą. Próby wyparcia tego, co zaszło, spełzły na niczym, a przygnębienie wciąż dawało o sobie znać – słabiej, silniej, a jednak ciągle.

– Zostanę odesłany?

– Dlaczego? Ma pan bezcenne doświadczenie. U nas to się liczy.

– To kim mam być?

– Tym, kim wcześniej. Zwiadowcą – odparł lekarz beznamiętnie.

– Blue Dragon wypowiedział komuś wojnę?

Słaby cień przemknął przez usta psychologa. Mogło się nawet wydawać, że jest rozbawiony.

– Następny, proszę.

*

Po biegu na jedną milę omal nie wypluł płuc. Chciał pobiec jak podczas szkolenia w armii, ale zapomniał, że jest starszy i nie tak sprawny jak kiedyś. W sumie nie było źle. Inni pobiegli gorzej – choć paru lepiej – więc nie przejął się tym wcale. Wciąż rozglądał się za Jill, ale ta rozwiała się niczym poranna mgła na autostradzie w Luizjanie.

Nim zeszli z boiska ulokowanego blisko pasa startowego, kazano im jeszcze wspiąć się po linie, co akurat zaliczył koncertowo, i rywalizować w przeciąganiu sznura, gdzie grupa Alana przegrała z kretesem. Później był prysznic i posiłek. Wykłady zapowiedziano na popołudnie.

Siadając przy stoliku, poczuł się jak w szkole – trzydzieści miejsc, tablica i pomoce naukowe na ścianach. Starym zwyczajem ulokował się na samym końcu tuż przy oknie, mając na widoku całe pomieszczenie. Cortez spróbował się przysiąść, ale wszystkie pobliskie miejsca zostały zajęte, co sprawiło, że wylądował w pierwszym rzędzie. Alan odnotował to nie bez satysfakcji. Przynajmniej tutaj chciał mieć chociaż trochę spokoju.

Wykładowcą okazał się szpakowaty facet w okularach, z akademickim zacięciem. Gdy zaczął mówić o sile ciężkości, grawitacji, radiacji i nowych silnikach jonowych, Tarnowski odniósł wrażenie, że pomylił sale. Co prawa w anonsie o pracę znalazła się wzmianka, że zajęcie będzie ekscytujące i dostarczy silnych wrażeń, ale sądził, że to tylko taki chwyt marketingowy, niewiele mający wspólnego z rzeczywistością. Co on sobie wtedy myślał? Budownictwo podwodne? Testowanie nowych urządzeń? I co ma z tym wspólnego grawitacja?

– Czy może mi ktoś powiedzieć, co uważamy za największe osiągnięcie człowieka?

Nikt nie wyrywał się z odpowiedzią, wszyscy siedzieli cicho i sztywno, z oczami utkwionymi w dal, czyli w ścianę tuż za mówcą.

– Śmiało. Nie wierzę, że nikt z was nie ma nic do powiedzenia.

– Wielki mur chiński. – Ładna Afroamerykanka, siedząca na lewo od Alana, pierwsza zabrała głos.

– Noo…

– Piramidy.

– Miałem na myśli naprawdę epokowe wynalazki.

– Wychodek! – Grupowym wesołkiem okazał się drobny, łysiejący człowieczek, którego nazwisko, z tego, co zapamiętał Alan, brzmiało Marquet. – Miliardy ludzi nie mogą się mylić.

Chwilę trwało, zanim ucichły śmiechy.

– To fakt. Ludzkość od zarania dziejów pokonała długą drogę. Skupmy się raczej na tym, co jeszcze możemy zrobić. Czy ktoś z was śledzi programy naukowe?

Wśród zgromadzonych nie znalazł się nikt o podobnym zacięciu. Zdaniem Alana stanowili grupę ciężko pracujących osób, a nie krezusów marnotrawiących czas. Na co komu programy naukowe, gdy kolejnego dnia tyrasz w polu, na budowie czy fabryce? Życie ich nie rozpieszczało. Dokładnie widzieli postępującą destrukcję. Niby wszystko było tak jak kiedyś, ale proces rozkładu trwał od lat.

USA spadło z piedestału, stając się powoli krajem o ograniczonej mocy sprawczej. Za to konkurencja rosła w siłę. Nic nie może przecież trwać wiecznie. Imperia też się rozpadają.

– O Einsteinie słyszeliście?

Paru z nich potwierdziło. Reszta pozostała obojętna.

– O lotach załogowych na Księżyc? Hmm… – Wykładowca wyraźnie się zasępił – Pewnie to będzie dla was nowość, ale mamy tam bazę.

– To pewna informacja? – wyrwało się Afroamerykance. – Z tego, co słyszałam, porozumienie z Chinami blokuje powstanie baz wojskowych na Księżycu.

Milion zabitych Amerykanów, zdemolowane Hawaje, Alaska i pół Indonezji, nie wspominając o tym, co zostało z Tajwanu, obu Korei, Filipin i paru pomniejszych krajów regionu. Oficjalnie mówiło się dziesięciu milionach obywateli Azji, których życie zostało przerwane podczas tej rozpierduchy nazywanej Pierwszą Wojną Pacyficzną. Nieoficjalnie ofiar miało być jeszcze więcej.

– Baza należy do pana Verbeeka, a nie do rządu.

Alan próbował na szybko przyswoić fakty. Istnienie księżycowego przyczółka, i to kierowanego przez taką osobę jak Meers Verbeek, nie istniało w powszechnej świadomości. Przynajmniej on nic o tym nie wiedział. Poszczególne państwa nieśmiało próbowały zakotwiczyć się na Księżycu, ale samo istnienie bazy stanowiło dla Alana nowość.

– Zdziwieni? – Wykładowca przysiadł na krawędzi biurka, zadowolony z tego, w jaką konsternację ich wprawił. – Powiem więcej: obok bazy istnieje też stocznia.

– Przepraszam… – wyrwało się mięśniakowi z drugiego rzędu. – To ile osób tam mieszka?

– Na chwilę obecną… jakieś piętnaście.

To jeszcze dawało się ogarnąć. Piętnaście osób to znowu nie tak wiele.

– …tysięcy.

Omal nie zaczął zbierać szczęki z podłogi. To już naprawdę było robienie ich w balona.

– Zapewne chcecie zapytać, jak to jest możliwe? Po prostu, wiara czyni cuda. A precyzyjniej mówiąc, idea wsparta odpowiednimi środkami.

– Po co to wszystko?

Nim uzyskali odpowiedź, przyciemniono szyby, a z sufitu zjechał ekran i rozpoczął się pokaz slajdów. Na pierwszej fotografii rozpoznał Księżyc.

– Kosmos, odwieczne marzenie ludzkości. To oczywiście Księżyc, ale jakże trudno było się tam dostać. Co dopiero mówić o Marsie i reszcie układu słonecznego.

Kolejny slajd ukazywał czerń rozświetloną miliardami świetlnych punkcików. To, zdaje się, była Droga Mleczna.

– Ludzkość potrzebuje nowych wyzwań. Z tym chyba wszyscy się zgadzają.

– Mamy zamieszkać na Księżycu? – zapytał Cortez. – Nie przypominam sobie, żebym godził się przebywanie na jakimś kawałku skały krążącym wokół Ziemi. Mowy nie ma.

– Przecież nie o tym mówię.

Alanowi, podobnie jak większości, spadł kamień z serca. Dobrze wiedzieć, że nie zostaną przymuszeni do podpisania kontraktu, na który nie mieli najmniejszej ochoty. Rycie nowych korytarzy jakoś nie pasowało do charakteru Alana. Wolałby tego uniknąć. W międzyczasie obraz przeskoczył i ich oczom ukazała się planeta łudząco przypominająca Ziemię, ale z innym zarysem lądów i oceanów. On zorientował się od razu. Inni chyba też.

– To Epsilon 1158A, ale my mówimy na nią Nadzieja.

– Poetycko – zakpił wesołek, lecz zaraz się zamknął.

– Leży w gwiazdozbiorze Wielkiego Obłoku Magellana, przeszło 50 kiloparseków od miejsca, w którym się znajdujemy. Na pewno już zadajecie sobie pytanie, po co wam to wszystko pokazałem. Odpowiedź jest prosta. Wy tam polecicie.

*

– No… jeszcze raz!

Podciągnął się już osiem razy i wyglądało na to, że więcej nie zdoła. Instruktor stał z boku i z rękoma na biodrach próbował zdopingować Alana do ostatniego wysiłku.

– Przestań się opierdzielać i ściśnij tyłek.

– Robię, co mogę.

– Akurat. Moja babcia jest od ciebie lepiej wygimnastykowana.

Znał te kawałki na pamięć. Sierżanci stale im dokuczali. A swoją drogą to nie sądził, że da radę. Osiem razy podciągnął się ze cztery lata temu, jak próbował wrócić do formy. Trochę poćwiczył i dał sobie spokój. Młodzikiem już nie był, a wysiłek fizyczny już dawno przestał sprawiać Alanowi przyjemność.

– Próbuj!

– Kiedy… – Wisiał na wyprostowanych rękach, zbierając wszystkie siły, lecz czuł, że mięśnie go zawodzą.

– Wystarczy.

Z ulgą opadł na ziemię.

– Zmęczony?

Niechętnie przytaknął, wstydząc się własnej słabości. W dobrych czasach potrafił zdziwić instruktora, a dziś opadł z sił ledwie po ośmiu razach.

– Odpocznij.

Jego miejsce zajął Cortez. Na wszelki wypadek wolał się temu nie przyglądać. Wiadomo było, że ten mały gnojek pęknie od razu.

Napił się wody, zastanawiając się, jaki jest sens tego wszystkiego. Mają polecieć na jakąś zakichaną planetę, w dodatku w innej galaktyce. Na astronomii znał się słabo, ale wiedział, że w kosmosie odległości są gigantyczne. W normalny sposób, czyli na silnikach chemicznych, tych przestrzeni nie da się pokonać, no chyba że inżynierowie Verbeeka dokonali przełomowego odkrycia, które do tej pory trzymali w tajemnicy. Wszystko możliwe. Baza i stocznia na Księżycu też oficjalnie nie istniały.

Gdy Alan odpoczywał, do instruktora podszedł facet ubrany w zielony kombinezon, łysy i barczysty. Raczej wredny. Miał nosa do takich typów. Coś tam pogadali, dyskretnie przyglądając się Tarnowskiemu. Pewnie myśleli, że tego nie widzi.

Nie znosił takich sytuacji. Czekał, kiedy zostanie zawołany. Nie trwało to długo.

– To jest… – Instruktor zawiesił głos. – Pan Green.

Taki z niego Green jak z Alana Red, ale nic, czekał na ciąg dalszy.

– Pojedziesz teraz z panem Greenem, dobrze?

To nie była prośba, a zawoalowany uprzejmością rozkaz.

– Na długo?

– Na tyle, ile będzie trzeba. Niczego nie musisz się bać. Wszystko jest jak należy.

Wyszli przed halę, gdzie prowadzono zajęcia. Przed nią stał humvee bez dachu, za to z całą masą klamotów na pace.

– Siadaj. Przejedziemy się kawałek.

Nawet nie przypuszczał, że baza jest tak rozległa. Lotnisko stanowiło tylko część kompleksu. Mijając kolejne hangary, dostrzegł futurystyczny kształt samolotu kojarzącego się z grotem włóczni.

– Aurora.

– To jest Aurora?

– Prototyp. Stary jak świat. Ma z pięćdziesiąt lat.

Odwrócił głowę, próbując przyjrzeć się tej legendarnej maszynie, ale byli zbyt daleko.

– To w ogóle latało? – zapytał, przytrzymując się deski rozdzielczej.

– Jeszcze jak. Obserwatorzy brali nas za UFO. Wyobrażasz to sobie? Ludzie to jednak debile.

– Trochę się im nie dziwię.

Kawałek dalej ciężki śmigłowiec wzbił się w powietrze, mieląc łopatami lepkie od gorąca powietrze.

– Teraz zamknij oczy.

– Po co?

– Bo to tajne.

O, fuck… pięknie zarysowane linie maszyny pokrytej jasnoszarą powłoką nie przypominały niczego, co widział wcześniej.

– Armia go chciała, ale Kongres zadecydował inaczej – wyjaśnił łysy typ. Zwolnili, przepuszczając przodem cysternę. – Prototyp okazał się zbyt drogi.

– Ma to jakieś określenie?

– Ma – padła krótka odpowiedź. – To, co naprawdę ciekawe, trzymane jest gdzie indziej.

Wyjechali na pustynię, ciągnąc za sobą chmurę kurzu. Po jakichś dziesięciu minutach dotarli do zagłębienia w ziemi, które okazało się strzelnicą. Nie tego się spodziewał.

– Bierz sprzęt.

Sięgnął po torbę i zaniósł ją na stanowisko.

– Wiesz co robić?

Przytaknął.

– Dwieście, czterysta i osiemset jardów. Zaczynaj.

Remingtona M24 SWS znał od podszewki. Amunicję wyciągnął z plastikowego pudełka. Załadował broń i przymierzył się do strzału.

– Ognia – padła sakramentalna komenda.

– Po ile?

– Po ile chcesz. Powiedzmy: dziesięć. Sprawdzimy, w jakiej jesteś kondycji. – Green gapił się przez lunetę. – Jazda.

Po paru minutach wyprztykał się z nabojów. Snajperem nigdy nie był, ale wyniki uzyskiwał dobre. Może nie świetne, ale dobre.

– Mogłeś się lepiej postarać.

– Najwidoczniej wyszedłem z wprawy.

Zabawa trwała kolejną godzinę – strzelał i biegał zmieniać tarcze. Green się tylko przyglądał, skrzywieniem ust dając Alanowi do zrozumienia, jak wysoko ceni jego postępy.

– Wystarczy.

Odetchnął. Wiedział, że nie było dobrze. Wyniki okazały się ledwie zadowalające. W drodze powrotnej milczeli, pogrążeni we własnych rozmyślaniach. Umiejętność wpakowania kuli w cel, z karabinu, na dystansie kilkuset jardów, na planecie odległej od Ziemi o jakieś pięćdziesiąt parseków, wydawała się absurdem.

Wciąż nie potrafił oswoić się z myślą, że poleci ku gwiazdom. Od momentu, w którym się o tym dowiedział, chodził jak nakręcony. Verbeek wiele mógł, ale żeby aż tak? Nie Mars, nie Jowisz czy któraś z gwiazd Układu Słonecznego, nawet nie Alfa Centauri, trzecia co do jasności gwiazda na nocnym niebie, z najbliższą Ziemi planetą, ale jakaś Epsilon coś tam, w innej galaktyce. Alan posiadał dużą wyobraźnię, ale to nie mieściło się mu w głowie.

– Tarnowski, potrzebujesz specjalnego zaproszenia?

Wrzask instruktora sprawił, że wrócił do rzeczywistości, szybko dołączając do grupy wracającej z zajęć.

– Gdzie byłeś? – Cortez przysunął się bliżej Alana. – Hawa o ciebie pytała.

Czarnoskóra piękność o oczach jak migdały. Na jej widok poczuł się niepewnie.

– Na strzelnicy.

– Co takiego?

– Green mnie tam zabrał. Chciał wiedzieć, jak sobie radzę.

– Żartujesz? – Cortez wydawał się zafrasowany.

– Mówię poważnie.

Hawa przysłuchiwała się wymianie zdań ze spokojem.

– Wojskowy. – To nie było pytanie, tylko stwierdzenie.

– Tak jakby. Nie lubię o tym mówić.

– Miguel jest biologiem, a ja hydrologiem. Ktoś nas musi bronić.

Pomyślał o Jill i jej…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej