MAGDALENA KOZAK

Młody

© 2025 WARBOOK Sp. z o.o.

© 2025 Magdalena Kozak

Redakcja i korekta językowa: Dominika Slawik

eBook: Atelier Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Ilustracje: Jan Jakub Jasiński

Projekt okladki: Katarzyna Gaweł, KASGAV Studio

ISBN 978-83-68264-28-9

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.
ul. Bładnicka 65
43-450 Ustroń, www.warbook.pl

Serdecznie dziękuję zespołowi redaktorów
merytorycznych w składzie:

Justyn „Vilk” Łyżwa

Marcin „Foka” Rabenda

Zbigniew „X-76” Włóka

„Piachu”

„Śmigacz”

Pressure pushing down on me

Pressing down on you, no man ask for

Under pressure that burns a building down

Splits a family in two

Puts people on streets

It’s the terror of knowing

What this world is about

Watching some good friends

Screaming „Let me out!”

Tomorrow gets me higher

Pressure on people – people on streets

Chippin’ around, kick my brains ’round the floor

These are the days – it never rains but it pours

People on streets – people on streets

It’s the terror of knowing

What this world is about

Watching some good friends

Screaming „Let me out!”

Tomorrow gets me higher, higher, higher...

Pressure on people – people on streets

Turned away from it all like a blind man

Sat on a fence but it don’t work

Keep coming up with love but it’s so slashed and torn

Why, why, why?

Love

Insanity laughs under pressure we’re cracking

Can’t we give ourselves one more chance?

Why can’t we give love that one more chance?

Why can’t we give love, give love, give love, give love, give love, give love, give love, give love?...

’Cause love’s such an old-fashioned word

And love dares you to care for

The people on the edge of the night

And love dares you to change our way of

Caring about ourselves

This is our last dance

This is our last dance

This is ourselves

Under pressure

Under pressure

Pressure

Queen & David Bowie

„Under pressure”

Gówniarz

Vesper patrzył na ciężkie, drewniane drzwi Kapituły.

Zaraz tam wejdę, myślał, starając się pohamować wewnętrzne drżenie. Zaraz tam wejdę i wszystko się zacznie. Nowy rozdział w życiu. Nowe porządki. Nowy ja. Nowy... Lord.

– Nie denerwuj się – powiedział Nidor, pomagając mu zdjąć sfatygowany płaszcz. Przypatrzył się wytartym wyłogom marynarki Vespera, zdmuchnął kolejny paproch, zupełnie bez efektu, więc strzepnął go palcami. – Jakoś to będzie. Nie zjedzą cię przecież.

– Dobrze, tato! – Vesper zdobył się na słaby uśmiech. Rozejrzał się wokół, mrużąc oczy: gigantyczny hall migotał odblaskami złota i szlachetnych kamieni, odbijanymi w nieskończoność w szeregach luster. Prócz niego samego i jego dwuosobowej obstawy w korytarzu przed salą Kapituły nie było nikogo, tłum dworzan i ochroniarzy pozostał w poprzednich pomieszczeniach. – Tylko co będzie, jeśli tamte dzieci mnie nie polubią i nie będą chciały się ze mną bawić?

Nidor nie odpowiedział. Położył płaszcze Vespera i swój na wyściełanej różowym aksamitem sofie. Popatrzył krytycznie na sfatygowaną odzież.

– Wyglądamy w tym otoczeniu jak ubodzy krewni. – Skrzywił się z niesmakiem. – Dopiero teraz widać, jak bardzo ubodzy.

– Mogłeś przyjść w nocarskim mundurze – wyszczerzył się prowokacyjnie Res. Niedbałymi ruchami ściągnął renegacką skórzaną kurtkę, rzucił nonszalancko na mebel. – Nie był wcale tak bardzo pokrwawiony, a te parę przestrzelin tylko dodawało mu uroku. I nie musiałbyś pożyczać cywilnych ciuchów od mojego kuzyna. A tak à propos, od dzisiaj już wiem, czemu różowy rządzi światem! – pokręcił głową z dezaprobatą, powiódł dłonią dookoła. – W życiu bym się nie spodziewał takiego bezguścia u naszych władców. Czy Galeria Hańby też tak wygląda? Świecidełka, perełki, róże i pozłotki wokół och–tak–pięknie–umierających?

Vesper pokręcił głową, nie odpowiedział ani słowem. Nabrał powietrza, wypuścił je. Jeszcze raz. I jeszcze. Wargi mu drżały.

– Nie panikuj – powiedział Nidor. – Podczas poprzedniej wizyty nie wiedzieliśmy, czy w ogóle wyjdziemy stąd cało. Zobacz, jaka zmiana na lepsze.

Drzwi otworzyły się na oścież. Pojawiła się w nich wysoka, znajoma postać.

– Zapraszam, Lordzie – powiedział Ultor, skłaniając uprzejmie głowę. – Kapituła oczekuje pana z niecierpliwością.

Vesper ruszył ku niemu, pokonując niemoc odrętwiałych z emocji nóg.

– Miło pana widzieć w dobrym zdrowiu, Lordzie! – wysilił się na uprzejmość.

– I wzajemnie. – Wojownik przepuścił wezwanego w drzwiach, po czym zamknął je zdecydowanym ruchem.

Oczy Lordów błyszczały nieskrywaną ciekawością, jakże odmienną od niedbałego lekceważenia, z jakim poprzednio potraktowali pokornie schylonego przed nimi nocarza. Powstali z miejsc na powitanie, skłonili się uprzejmie. Ich nienagannie eleganckie, wyprostowane sylwetki promieniowały dostojeństwem.

– Witamy nowego Lorda – oznajmił Candor. – Mamy nadzieję, że współpraca będzie się układała ze wszech miar pomyślnie.

– Przede wszystkim gratulujemy zawrotnej kariery – zaszczebiotała słodko Viticula. – Raptem rok wśród Dzieci Nocy i proszę, taka nominacja za sprawą samego Ukrytego. Niesamowite!

Uśmiechnęli się wszyscy, ale Vesper założyłby się o dowolną sumę, że w kącikach zmarszczek czaiły im się dość kpiące ogniki. Zawrotna kariera. Lord Gówniarz, wciśnięty tutaj niezrozumiałym kaprysem chyba nie do końca rozbudzonego Ukrytego. Niebywałe.

– Dziękuję – odparł krótko. Rzucił okiem na jedyne wolne miejsce: wyściełane aksamitem, złocone krzesło pomiędzy Lordami Viticulą i Ultorem. Poszedł do niego sprężystym krokiem. – Jestem zaszczycony, mogąc znaleźć się w tak świetnym towarzystwie!

Pozostali zasiedli, usiadł więc i on, przyoblekając twarz w uprzejmy, zdawkowy uśmiech.

– Jeśli można spytać: jak pan widzi rolę swojego Rodu w naszej społeczności? – zagadnął Mercator z ostentacyjną życzliwością w głosie. – Znamy, rzecz jasna, wolę Ukrytego, nie jest ona jednakże zbyt jednoznaczna, ani też szczegółowa.

– Mój Ród... – Vesper nie przestawał się uśmiechać, choć serce zaczęło niebezpiecznie przyśpieszać. Zastanawiał się nad tym pytaniem, odkąd tylko został Lordem, i jak na razie nie wymyślił niczego sensownego. – No cóż... Jak wiecie, mój Ród po prostu nie istnieje. Na razie nie ma więc o czym mówić. – Przymrużył oczy, zastanawiając się, czy zaakceptują ten tani chwyt.

Parsknęli oszczędnym, wymuszonym śmiechem.

– To się doskonale składa. – Arista przechyliła głowę, nie kryjąc już kpiny w głosie. – Zaczynałam poważnie rozmyślać nad dostawami żywności dla nowego Rodu... Ale skoro on nie istnieje, nie będą chyba potrzebne?

– A ja nie muszę miętosić budżetu na koniec roku, żeby wycisnąć Inanitom jakiś kapitał początkowy? – Mercator uniósł nabożnie oczy. – Chwała Ukrytemu!

Candor nie powiedział nic, uniósł tylko szyderczo brwi.

– Oj, nie bądźcie tacy! – Viticula zamachała upierścienioną dłonią, potrząsnęła lokami i uśmiechnęła się zachęcająco do Vespera. – Ja wam i tak, chłopcy, przyślę parę Winorośli do towarzystwa. Słyszałam, że jesteście bardzo samotni...

– Pani życzliwość, Lordzie, jest nieocenionym darem. – Vesper odpowiedział jej równie czarującym uśmiechem. – Z pewnością Ród Inanitów będzie pamiętał, kto obdarzył go wsparciem na jakże trudnym początku...

– Ode mnie dostaniesz broń – rzucił dotąd milczący Ultor. – I amunicję. Parę opancerzonych samochodów, furgonetkę. Śmigłowiec tylko do dyspozycji, na wezwanie, nie masz przecież nikogo do obsługi. Co do reszty, zastanów się, czego byś potrzebował. Na pewno to i owo znajdzie się w magazynach.

– Dziękuję, Lordzie Wojowniku.

– Ach, wy! – fuknęła Arista, przenosząc wzrok z Viticuli na Ultora i z powrotem. – Popsujecie każdą zabawę! No dobrze, Lordzie... – popatrzyła na Vespera. – Gdzie pan sobie życzy otrzymywać dostawy żywności? – wydęła wargi jak nadąsana dziewczynka, która zamiast obiecanego cukierka dostała niezasłużonego klapsa.

Uśmiechnął się do niej pojednawczo.

– Nie wiem jeszcze, gdzie przyjdzie mi zamieszkać. Nie ukrywam, że najchętniej zostałbym w Polsce, przyzwyczaiłem się. – Zerknął na wciąż niewzruszonego Mercatora. – I ceny nie powinny być za wysokie...

– Polska? – rzucił Candor bezbarwnym tonem. – Czyli nigdzie.

– Nigdzie to doskonały wybór dla Nikta i nieistniejących! – odparował Vesper.

– W sumie... To raczej nie jest was zbyt wielu? – skapitulował wreszcie Mercator. – Z dziesięciu może? Budżet nie musi być zbyt wielki...

– Och, nie będziesz przecież skąpił! – przerwała mu gniewnie Viticula. – Zacznij od funduszu reprezentacyjnego. Popatrz na tego biedaka, w czym tu przyszedł! – wymownym gestem wskazała marynarkę Vespera. – To ma być Lord?

– Ostentacyjne bogactwo nie służy Inanitom – uśmiechnął się skromnie Nikt, ignorując żądełka wstydu, kłujące dotkliwie pod sfatygowanym strojem. – Zamierzamy być jak najmniej zauważalni.

– Na zebrania Kapituły mógłby się pan wszakże nieco postarać – odparowała tonem nieznoszącym sprzeciwu. – To kwestia szacunku, Lordzie! Zapraszam pana do moich apartamentów, postaramy się coś zorganizować. – Znów uśmiechnęła się kusząco. – Oczywiście, dotyczy to również pańskich podopiecznych... Nikt nie wyjdzie niezadowolony!

Przed oczami błysnęła mu lokalizacja posiadłości i termin: pojutrze. Uśmiechnął się z wdzięcznością.

– Będziemy zobowiązani, o Pani Winorośli!

Przez chwilę panowało milczenie. Vesper ukradkiem zaczerpnął powietrza. Nie jest tak źle, pocieszył się w myślach. Udało się ugrać obietnicę jakiegoś tam budżetu i wyżywienia, Winorośle i Wojownicy są przychylni... Jak na razie nie jest źle.

– Dobrze więc – obwieścił Candor. – Przejdźmy do normalnego porządku obrad. Raporty proszę!

– Jak zwykle, ja zaczynam – rzucił Mercator. Spojrzał na Vespera, wyjaśnił: – Żeby wszyscy wiedzieli, za ile mogą sobie w najbliższym czasie pohulać. – Puścił nawet oko, co młody Lord przyjął z niejakim zdumieniem: czyżby i Ród Bankierów zamierzał zachowywać się życzliwie? – Wszyscy gotowi? Proszę!

Vesper poczuł nagły ucisk w głowie i klatce piersiowej, wydał zduszony krzyk, jakby wyciśnięto mu z płuc całe powietrze. Przed oczami pojawiły się szeregi cyfr, opatrzone niezrozumiałymi skrótami, pogrupowane w tabele, niczym notowania z giełd. Sunęły z zawrotną prędkością, nic z nich nie rozumiał. Patrzył przed siebie szeroko otwartymi oczami, oczekując jakiegoś zbawiennego RAZEM albo przynajmniej WINIEN i MA, ale nie nadchodziło. Głowa zaczęła pulsować niespodziewanym bólem.

– No świetnie! – zawarczał Candor. – A gdzie budżet na analizę antysymbionta? Rozpracowywanie Siewcy? Popatrz na to!

Cyfry zniknęły, zastąpione przez listę projektów, grantów, analiz. Jedna z nich – Vesper nie zdążył nawet przeczytać opisu – zamrugała czerwonym blaskiem, po czym na wierzch wypłynął napis: NIEDOFINANSOWANIE. KRYTYCZNE!

– Masz aż nadto! – żachnął się Mercator. – Przesuń sobie z projektu SJ 1589/22/783, tam masz wolne środki, a najlepiej zamknij go całkowicie! Od dawna ci powtarzamy, że nic z tego nie wyjdzie!

– Z tego?! – Candor rzucił serią równań matematycznych, przemknęły Vesperowi przed oczami, wnet zastąpione przez wyjątkowo rozbudowane chemiczne symbole i opisy, nawarstwiające się jeden na drugim. – Trzeba być naprawdę idiotą, żeby nie widzieć, że zbliżamy się do przełomowego odkrycia! I ty chcesz to zamknąć?!

Vesper zaczął oddychać ciężko, z coraz większym trudem. Wzory zaczęły blaknąć, pożerał je mrok, zagęszczający się od zewnątrz tak, że z przodu jawił się już tylko wąziutki tunelik światła. A cyfry napierały nieustępliwie, rozsadzając czaszkę coraz silniejszym bólem.

– Stop, stop, panowie! Stop! – zakrzyknął Ultor. Odwrócił się do Vespera, chwycił go za ramiona, potrząsnął. – Nie patrz już na to, nie patrz! – nakazał. – Zapomnij natychmiast!

Nowy Lord zaczął mrugać z wysiłkiem. Spuścił głowę, by ze zdumieniem zobaczyć czerwone plamy pełznące po koszuli, wtapiające się w marynarkę. Wciąż tańczyły po nich niezrozumiałe wzory.

– Dobrze, tak trzymaj, głowa do przodu! – Viticula poderwała się, chwyciła go za skronie, przytrzymała mu twarz w pochyleniu. Jej dłonie wydawały się emanować kojącym blaskiem.

Arista wyciągnęła skądś chusteczkę, przyłożyła Vesperowi do nosa. Krew poczęła w nią wsiąkać, zmieniając materiał w wilgotny skrzep.

Ciemność zaczęła się wycofywać niechętnie, powoli. Vesper dyszał wciąż jak zziajany pies, aż poczuł mrowienie w dłoniach. Wstrzymał oddech, zmuszając się do spokoju.

– Za dużo naraz, co? – mruknęła Pani Żywieniowców. – Najmocniej przepraszamy. Nie wzięliśmy pod uwagę...

– Twój młody, niedoświadczony mózg błyskawicznie zużył wszelkie zapasy tlenu przy takim obciążeniu – orzekł Lord Candor, przyglądając się Niktowi, jakby ten był jednym z jego eksponatów. – W sumie należało się tego spodziewać. No cóż, postaramy się na przyszłe spotkanie przygotować coś prostszego...

– Może być z obrazkami – wybełkotał Vesper przez chusteczkę. – Będę wdzięczny.

Lordowie popatrywali po sobie przez chwilę, jakby stropieni.

– Cóż, pracować jednak musimy – westchnęła Arista. – Wyślę swój raport do wszystkich prócz Lorda Nikta. Czy wyraża pan na to zgodę? Zgodnie z rozkazem Ukrytego nie możemy przecież niczego przed panem ukrywać. Ale rozumie pan, Lordzie, że w obecnej sytuacji...

– Chyba nie przeżyłbym kolejnej takiej dawki wiedzy. – Vesper zdecydował się zrobić dobrą minę do złej gry. Ból ustępował, światło opornie wracało przed oczy. – Proszę!

Cisza. Lordowie namyślali się w skupieniu.

– Teraz ja – rzekł Ultor.

Znów cisza.

– A u mnie jak zwykle wszystko w śpiewającym porządku! – pochwaliła się Viticula. – Chcecie? Proszę!

Candor westchnął z niesmakiem.

– Piękna nasza, proszę cię... – rzekł z wyrzutem. – Znowu pornografia?

– Nic ci się nie stanie, jak czasem trochę się rozluźnisz, wiesz? – Viticula pokazała mu język, po czym bardzo zmysłowo oblizała wargi. – Każdemu może się zdarzyć pomylić raporty... No to teraz macie ten drugi, proszę!

– A to akurat ładne – pochwalił Ultor. – Mogę zatrzymać?

Pani Winorośli spąsowiała.

– Jeszcze jeden! O, teraz!

– A więc tę część mamy już za sobą – podsumował Candor. – Czy są jakieś istotne kwestie do omówienia?

Lordowie milcząco pokręcili głowami.

– Wobec tego zamykam posiedzenie Kapituły.

Wszyscy wstali, oblekli twarze w uprzejme, zdawkowe uśmiechy.

– Cieszymy się, mając pana na pokładzie, Lordzie Nikt! – oznajmił oficjalnie Candor. Skłonił lekko głowę, Vesper odpowiedział mu tym samym.

Ruszył do drzwi jako pierwszy, pchnął je, ale nie ustąpiły.

– O, przepraszam najmocniej – powiedział Ultor i odblokował moc. Skrzydła rozchyliły się natychmiast, wypuściły Vespera na korytarz. Zamknęły się same, nie czekając, aż trzaśnie nimi ze złością.

Nidor i Res zerwali się na widok Lorda. Zmierzyli wystraszonymi spojrzeniami zakrwawione koszulę i marynarkę.

– O kurwa! – wyszeptali jednocześnie.

Nie zamierzał tego komentować w żaden sposób.

– Idziemy! Zanim tamci wyjdą.

Jakoś się nie kwapią do wyjścia, pomyślał. Pewnie siedzą i naśmiewają się z gówniarza do rozpuku.

Pośpiesznie zaczął zakładać stary płaszcz, ignorując coraz silniejsze drżenie rąk. Nie patrząc na przyjaciół, ruszył przed siebie.

– Zapnij się, bo nas aresztują, jeśli kto zobaczy tę juchę – wysapał Res, podbiegając do niego. – Co jest? Naprawdę próbowali cię zjeść?

– I nawet im się udało – przyznał Vesper, przełykając żółć kłębiącą się gdzieś w gardle. – Prawie pożarli mnie żywcem.

– Dostałeś pieniądze? – zapytał Nidor rzeczowo. Zrównał krok z Lordem i przypatrywał mu się z troską.

– Tak.

Vesper pchnął drzwi zewnętrzne z nieśmiałą nadzieją, że Lordowie nie zamierzają powtórzyć numeru z mocą. Na szczęście ustąpiły pod naciskiem. Wyszedł na zewnątrz, popatrzył na Londyn tonący w strugach deszczu.

– Dobre chociaż to – westchnął Nidor. – Wołamy taryfę?

– Dostałem pieniądze, ale na razie tylko teoretycznie. Podobno będziemy mieli budżet. Podobno. Aktualnie wciąż jesteśmy bez grosza.

– To jak wrócimy na metę? – oburzył się Res. – Znowu metrem?

– Nawet na metro nas nie stać. Idziemy, panowie, piechotą.

Res zacisnął gniewnie wargi.

– W takim... Rodzie jeszcze nie byłem! – burknął z odrazą, spojrzał jednak na pochmurną twarz Vespera i poprawił się błyskawicznie: – Oczywiście, miałem na myśli, że w tak dbającym o tężyznę fizyczną!

Lord Nikt przymknął oczy. Otworzył je jednak zaraz, ruszył przed siebie, prosto w spadające z nieba potoki deszczu.

– Idziemy!

Nidor i Res pomknęli za nim.

Dotarli do domu o szóstej nad ranem. Niewielki szeregowiec chwile świetności miał już dawno za sobą. Znajomy Tira, malarz, który wyruszył w kolejną podróż za ocean, pozwolił im łaskawie zamieszkać tu na czas swojej nieobecności. Vesper wdrapał się po pokruszonych schodkach. Wszedł do przedsionka, ociekając wodą, w ślad za nim wsunęli się Res z Nidorem. Pozostali Inanici pojawili się błyskawicznie, pomogli zdjąć przemoczone odzienie, poprowadzili do salonu. Ich spojrzenia błyskały ciekawością.

– Polowaliście! – rzucił Hirtus domyślnie, widząc ślady krwi na koszuli Lorda. – Przynieśliście trochę dla nas?

– Nie – rzucił Vesper zmęczonym głosem. – To moja krew.

– Głodny jestem jak diabli – pożalił się renegat. – Jak tam Kapituła, przyznała nam jakieś dostawy? Bo zaraz zacznę się rzucać na tubylców jak...

– Ja też – Offa dołączył do protestu.

– Chodźcie, bracia! – zdecydowanym tonem zarządził Res. – Na razie musimy się sami o siebie zatroszczyć. Koledzy wybaczą, nie będzie nas tylko chwilkę... Możemy, Lordzie? – zawiesił na Vesperze pytające spojrzenie.

Ten tylko wzruszył ramionami.

– Przynieście i dla mnie.

Celer i Fulgur natychmiast podnieśli się z miejsc.

– Wy też? – Res nie krył zdziwienia. – No cóż, skoro tak, oczywiście jesteście mile widziani, choć nie ukrywam, że może nie jest to najlepsza pora na naukę...

– Jak rozumiem, idziecie polować? – spytał Celer.

– Nie możemy liczyć na dostawy w najbliższym czasie – odparł Hirtus. – Więc...? – zawiesił głos w dobitnym niedomówieniu.

– Więc idziemy z wami. Chronić tych, na których zamierzacie zapolować – odparł Fulgur. – To chyba oczywiste?

Res tylko wydął wargi.

– Chyba cię pojebało, kolego!

– Nie będę zdychał z głodu w imię jakichś nocarskich przesądów – oznajmił dobitnie Offa. – Do zobaczenia, panienki!

Byli renegaci skierowali się do drzwi. Eksnocarze pokręcili głowami i nieustępliwie ruszyli za nimi.

– Co jest, kurwa! – wydarł się na nich Vesper, sam zaskoczony kipiącą we własnym głosie agresją. – Siad!

Odwrócili się natychmiast. Wszyscy.

– To chyba nie było do nas, Lordzie? – zapytał lodowatym tonem Res. – Siad?! To raczej do nocarskich piesków, nieprawdaż?

– Zgadza się – potwierdził Nikt. – Celer, Fulgur, na miejsca!

Byli nocarze zastygli z szeroko otwartymi oczami.

– Każdy ma prawo do swojego... swoich... – usiłował wyjaśnić, wreszcie machnął ręką i zawarczał: – A, pierdolić to! Głodny jestem. Res, Hirtus, do roboty! I sprawcie się szybko.

– Nasz Lord! – byli renegaci pojaśnieli radością i wybiegli na korytarz.

– Ja z wami! – zakrzyknął Tiro i tyle go widzieli.

Byli nocarze usiedli powoli, wciąż popatrując na swojego nowego Pana z niedowierzaniem.

– Nie pozwolę na takie przepychanki w Rodzie – wywarczał z wciąż niewygasłą wściekłością. – Jeśli renegaci mają ochotę polować, polują. Wy macie ochotę na sztuczną krew, proszę bardzo, nikt wam do niej pluł nie będzie. Tak ma być i koniec. Żadnych dyskusji!

– Kiepsko to widzę, mój Panie – odezwał się powoli Celer, sznurując usta. Odwrócił głowę ku oknu, przy którym zastygł milczący Nidor. Wymienił z nim w myślach kilka zdań, odpowiedzi pobratymca nie przypadły mu jednak najwyraźniej do gustu, bo zwiesił głowę i zapatrzył się w wypłowiały dywan.

– Generał Aranea wciąż śpi? – rzucił Vesper, siląc się na w miarę spokojny ton.

– Taaa – odparł Fulgur niechętnie. – Wciąż słaba po tych wszystkich przejściach w Rowokole, wypstrykała się chyba z całej energii. Pewnie powinna coś zjeść. – Wykrzywił wargi w cynicznym uśmiechu.

– Idę się przebrać – oznajmił Lord. – I żadnych burd, gdyby tamci wrócili przede mną. Celer, dopilnujesz tego, to rozkaz!

– Tak jest – wydusił były pretorianin, nie odrywając wzroku od strzępków dywanu.

Vesper wypadł z salonu, pognał na górę, przeskakując po dwa trzeszczące stopnie naraz. Zdjął koszulę, rzucił ją byle jak na łóżko. Przeszedł do łazienki, popatrzył w lustro.

Przed oczami pojawiły mu się kpiące twarze Lordów. Gówniarz, zdawały się mówić bez słów. Chłystek. Niedorajda. Powiedz nam, dziecino, dokąd zamierzasz poprowadzić swój dziwaczny Ród?

Zaczął ochlapywać się zimną wodą, zmywając resztki krwi. No fakt. Popisał się dzisiaj, nie ma co. Omdlał i krwawił z nosa jak wystraszona panienka. Brakowało tylko, żeby zaczął obgryzać paznokcie albo ssać kciuk.

Wrócił do sypialni, wyciągnął z szafy i założył pierwszy lepszy sweter, cały poplamiony farbami. Usiadł na łóżku i martwo zapatrzył się w ścianę, wciąż przeżuwając niewesołe myśli. Wreszcie wstał, pokręcił głową.

A tam, pieprzyć to! Użalanie się nad sobą do niczego nie prowadzi. Najwyższy czas przestać tyle myśleć i po prostu robić swoje.

Zszedł na dół w samą porę. Radosne głosy rozbrzmiewały już w przedsionku.

Oczy Resa i Hirtusa błyszczały charakterystycznym, świeżym, upojonym blaskiem. Na widok Vespera byli renegaci wyciągnęli butelki po wodzie mineralnej, wypełnione do połowy czerwonym płynem.

– Dla ciebie, Lordzie. I dla Aranei. Na zdrowie!

– Dzięki stokrotne. Hirtus, zanieś Aranei, może wreszcie raczy zmartwychwstać. Res, Offa, chodźcie.

Przeszedł do salonu, popijając ożywczą krew. Oczy byłych nocarzy pociemniały na ten widok, ich spojrzenia zaczęły ostentacyjnie błądzić po suficie i ścianach. Wtem przerzuciły się na Tira, wchodzącego do salonu, i zapłonęły świętym oburzeniem.

– I jak tam, smakowało? – zapytał Fulgur głosem, z którego kapał jad.

– A nie, nie piłem – odparł tamten, sadowiąc się wygodnie na kanapie. – Nie jestem jakoś strasznie głodny na razie. Chciałem się tylko przypatrzeć, jak oni to robią, rozumiecie. Jak wygląda prawdziwe renegackie polowanie.

– To nie było żadne polowanie, młody. – Res machnął ręką zażenowany. – Taki tam tylko... szybki numerek na głodzie.

– Robi wrażenie – podsumował Tiro.

– Eee tam. Zabierzemy cię kiedyś do Cichowęża, to dopiero robi wrażenie!

– O tym ja zadecyduję – przerwał im twardo Vesper. Spojrzał na drzwi, w których pojawiła się bladziuteńka Aranea. – Witamy wśród nieumarłych – rzucił, siląc się na spokój. – Spałaś dobre kilka dni!

– Za dużo wrażeń. – Uśmiechnęła się przepraszająco. Powlekła się do szerokiego fotela, opadła nań prawie bez sił. – Jak poszło na Kapitule?

Vesper westchnął. Rozejrzał się po swoim zespole.

– Chujowo – obwieścił zwięźle.

Spodziewał się lawiny pytań, oskarżeń... ale nie odezwali się nawet słowem.

– Na pewno coś tam się udało – oznajmiła spokojnie Aranea. – Mogę pytać?

– Jasne, wal. – Vesper przełknął ślinę. Teraz z kolei pani generał przemieli go przez sito i udowodni, jakim jest głupkiem. No trudno, raz kozie śmierć.

– Który Ród zobowiązał się dostarczyć nam przykrywki?

Patrzył na nią, nie rozumiejąc pytania. Owszem, docierały do niego poszczególne słowa, ale...

– Oficjalnie nie istniejemy – powiedziała zmęczonym tonem. – Jeśli chłopcy pójdą do lokalu i spotkają parę chętnych Winorośli, jak się mają przedstawić? No bo przecież nie jako Inanici. Musimy się wtopić w jakiś inny Ród, a do tego potrzeba zgody Lorda...

– Nie rozmawialiśmy o tym, ale z pewnością masz rację. Zanotuję w pamięci i podniosę na następnym spotkaniu. – Vesper uśmiechnął się pojednawczo. – A co proponujesz?

– Trudno powiedzieć. Każdy ma swoje plusy i minusy...

– Ja chcę być Winoroślą! – poderwał się Tiro. – Nie wiecie, bo nic nie mówiłem, ale piszę całkiem dobre wiersze.

– Winorośle są z natury dosyć rozpasane – skrzywiła się Aranea.

– No i komu by to przeszkadzało? – roześmiał się Offa. – Skoro tak, to mogę i ja!

– A to ja też poproszę! – rozchmurzył się Fulgur.

– ...i biseksualne – dokończyła gładko pani generał, patrząc z satysfakcją, jak rzedną im miny. – Weźcie też pod uwagę, że przykrywka musi być wiarygodna. Na przykład: który z was potrafi wyrażać się jak Naukowiec?

Pokręcili głowami.

– Najłatwiej będzie podawać się za nocarzy – zaproponował Celer. – Wyjdzie dość naturalnie.

– Niedoczekanie! – zaprotestowali byli renegaci zgodnym chórem.

– No dobrze, zostawmy to sobie do przemyślenia. – Machnęła ręką. – Co dalej, Lordzie? Kiedy dostaniemy pieniądze?

– Lord Mercator przyzna nam jakiś budżet, na początku pewnie nieduży, ale cieszę się, że chociaż trochę udało mi się uprosić...

– Jak to uprosić?! – zakrzyknęła Aranea, prostując się na fotelu. – Łaski nie robi! Statut Ukrytego wyraźnie mówi, że każdy Ród ma prawo do równego podziału pozyskanych dóbr! Jedna szósta jest nasza i bez dyskusji!

Vesper patrzył na nią coraz większymi oczami.

– Gdybym o tym wiedział, negocjowałbym nieco inaczej – przyznał cicho. – A teraz... przepadło?

Przygryzła wargi.

– Jeśli się publicznie zgodziłeś na takie warunki, klamka zapadła – mruknęła. – Przepraszam, że tyle spałam. Zdaje się, Panie, że poszedłeś tam zupełnie nieprzygotowany. Szczerze mówiąc, w życiu bym nie przypuszczała, że nie przeczytasz choćby Statutu!

– Przeczytałbym, gdybym wiedział, że istnieje. – Vesper przełknął ślinę. Upokorzenie, jakim poczęstowała go Kapituła, zaczęło się wydawać najmniejszym ze zmartwień.

– Czy ja dobrze rozumiem... Wydymali nas z kasy? – powiedział powoli Res. – Bez mydła?

– Na to wygląda. No dobrze, co jeszcze? – oczy Aranei błyskały niecierpliwością.

– Ultor zaofiarował nam broń i amunicję.

– Co?!

– Chciał pomóc... – Vesper przesunął językiem po wargach. – To było raczej miłe z jego strony!

– Doskonale. Dostawy broni, amunicji i, niech zgadnę, wszelakiego innego sprzętu przechodzą przez nocarzy. Czyli wiedzą, czym dysponujemy. Co więcej, jeśli zechcemy coś nowego, musimy ich o to poprosić.

– To tylko na razie! Jak się usamodzielnimy...

– Sami będziemy kupować broń, tak? Na wolnym rynku? Jako prywatna firma? Kilkuosobowa?

Vesper spuścił głowę.

– Ultor ma broń od Aristy. Przecież to ona rządzi logistyką. Jak się z nią dogadałeś?

– Wcale. Oddała mi swoją chusteczkę do nosa i to był raczej koniec naszych relacji.

– Na Ukrytego... Po co ci jej chusteczka?!

Lord spurpurowiał.

– Zasłabłem po dwóch raportach. Krew mi poszła z nosa.

Aranea wpatrzyła się w niego uważnie.

– Puścili ci pełne raporty? Bezpośrednio?

– A skąd mam wiedzieć, czy były pełne, czy częściowe?! Nigdy w życiu nie dostałem ani jednego! – Vesper podszedł do okna, otworzył je na oścież. Przez chwilę oddychał chłodnym, mokrym porankiem.

– Eeee, tego, Lordzie... – zaszemrał Tiro. – My nie jesteśmy niewrażliwi na ultrafiolet, wiec jeżeliby można...

– Jasne. – Vesper trzasnął okiennicą, aż poodpadały okruchy farby. Odwrócił się gwałtownie w stronę pokoju, obserwując pobladłe twarze Inanitów.

– No dobrze, powiedz mi, Ara, co jeszcze spieprzyłem?

– Nic nie spieprzyłeś, Vesper – odparła w zamyśleniu. – Nic nie mogłeś poradzić na to, co się działo. Po prostu Kapituła z właściwym sobie wdziękiem i stylem... wykolegowała nas bez mydła!

Aranea wymieniła się spojrzeniami z Celerem. Ten powoli skinął głową.

– Lordowie byli nieskazitelnie uprzejmi? – zapytał, przesuwając wzrok na Vespera.

– Oczywiście.

– Ale tak naprawdę nie pomogli w niczym, tylko zrobili absolutnie wszystko, żebyś poczuł się jak ostatni gówniarz, zdany na ich łaskę i niełaskę?

Vesper przełknął ślinę.

– Fakt. I nawet rzucili mi parę cukierków.

– Co masz na myśli?

– Pani Winorośli zaproponowała, żebyśmy zatrzymali się u niej, dopóki nie znajdziemy porządnego lokum. Zaoferowała wszelakie rozrywki. Rozumiecie, wino, kobiety i śpiew. Ma się rozumieć, przyjąłem.

– Kurrrwa – warknęła generał i spojrzała na okno. Pokręciła głową raz i drugi.

– Pójdziesz tam, Ara – oświadczył zimno Celer. – Bez żadnych fochów i dąsów. Po prostu pójdziesz jak żołnierz.

– A dla opóźnionych w Pudelku jakieś tłumaczenie? – zapytał Tiro. – O co chodzi?

– Lord Viticula i nasza pani generał nie są w najlepszej komitywie, delikatnie mówiąc – wyjaśnił Celer. – Zdaje się, że mają na pieńku z powodu niejakiego Nexa. O pikantnych szczegółach zmilczę, jako dżentelmen. I tak się domyślicie.

– Pani Winorośli liczy na to, że zgodnie z niegdysiejszą zapowiedzią noga moja u niej nie postanie, a wtedy będzie mogła zrobić z naszym Lordem, co tylko zechce. – Oczy Aranei zalśniły zawziętością. – Otóż przeliczy się. Będę tam i będę się do niej słodko uśmiechać!

– Nic ze mną nie zrobi! – zapowiedział zdecydowanie Vesper. – Teraz to się naprawdę wkurwiłem. Może sobie tiutiutkać, ile zechce. Nic z tego!

Aranea przechyliła głowę.

– Pójdziesz z nią do łóżka, kiedy tylko skinie palcem.

Lord Nikt zaprzeczył gwałtownie.

– Nic z tego! – powtórzył. – Za kogo mnie masz?

– Za Lorda dbającego o swój Ród – wyjaśniła. – Pójdziesz, inaczej śmiertelnie ją obrazisz. W tych sprawach nie odmawia się Pani Winorośli. A wierz mi, nie chcesz mieć w niej wroga.

– W tej idiotce? Ależ proszę bardzo, zaryzykuję. Zapomni najdalej po dwóch dniach.

Pani generał wstała z sofy.

– Musisz jeszcze bardzo dużo się nauczyć, mój Lordzie.

Wszyscy popatrywali na nią w ciszy. Założyła dłonie na piersiach.

– Viticula to najpotężniejszy Lord z całej Kapituły – rzekła powoli. – Przypuszcza się, że będzie następnym Ukrytym. Nikt nie chce się z nią wadzić, a ci, którzy wpadli na ten nieroztropny pomysł, bardzo długo tego żałują.

Żartujesz, chciał się roześmiać Vesper, ale poważna mina Aranei odwiodła go od tego pomysłu. Chyba jednak nie żartowała.

– Kapituła powinna była przyjąć cię jak młodszego brata. Zacząć od wyjaśnień, pokazać Statut, tłumaczyć wszystko cierpliwie krok po kroku, żebyś kiedyś, jak oni, stał się prawdziwym Lordem, użytecznym dla społeczności. Woleli jednak zrobić z ciebie durnia. – Pokręciła głową. – To się dla nas raczej nie skończy dobrze. I obym się myliła.

– Musimy szybko znaleźć swoje miejsce – powiedział z naciskiem Celer. Przeniósł wzrok na Vespera. – Rozumiesz, Panie? Musimy stać się niezbędni. Inaczej już po nas.

– Będziemy bandą nikomu niepotrzebnych głupków balujących z Winoroślami, póki znów nie obudzi się Ukryty – odezwał się milczący dotąd Nidor. – A jeżeli On uzna, że niestety, ale się co do nas pomylił... – urwał i przeciągnął wskazującym palcem po szyi w wymownym geście.

– Nie sądzę, żeby miał się obudzić zaraz jutro – orzekł Hirtus nieco drżącym głosem. – Więc może jednak mamy trochę czasu?

– Definiujemy się jako nowy Ród – westchnął Res. – To, co zrobimy teraz, będzie miało nieodwracalny wpływ na naszą przyszłość. Potem będzie po prostu za późno.

Fulgur zwiesił głowę.

– Głodny jestem – pożalił się zupełnie bez związku.

Zapadła głucha cisza.

– Spróbujemy coś ogarnąć – wydusił Vesper. Podniósł oczy na generał. – Ara, czy będzie grubą przesadą, jeśli poproszę cię, żebyś wybrała się ze mną do kasyna? Jesteśmy bez forsy, więc wiesz, poturlamy trochę kuleczkę...

– Ja pójdę – zgłosił się Celer. – Nie obraź się, Panie... Ale nie powinieneś się narażać. Jeśli ciebie zabraknie, nawet z powodu głupiego wypadku, co się stanie z nami wszystkimi? Sądzisz, że Ukryty obudzi się ochoczo i mianuje na twoje miejsce któregokolwiek z nas?

– Zlikwidują cały Ród. – Hirtus pokręcił głową. – Nocarze wrócą do swoich, nie ma sprawy. A nas... – spojrzał przeciągle na Resa. – Nas po prostu zresocjalizują.

Ten podniósł się z krzesła.

– Też pójdę do tego kasyna. Jako zabezpieczenie.

– Damy sobie radę – uśmiechnęła się Aranea. – Wierz mi, potrafimy...

– Jeśli wolisz, powiem wprost – oznajmił bez wahania były renegat. – Pójdę, żebyście w drodze do celu nie skręcili na czułą pogawędkę z Ultorem. Bo nie wiem czemu, ale moja paranoja ciągle podśmiardywuje mi Lordem Katem. Czy teraz lepiej?

– Na pewno uczciwiej – mruknął były pretorianin. – Skoro tak, zapraszamy!

Wyszli we troje. Vesper popatrzył na pozostałych.

– Idźcie spać – polecił. – Już prawie południe, a wy ciągle na nogach. Ja biorę pierwszą zmianę. Jakoś zupełnie nie jestem senny.

– Rozkazujesz czy tak tylko gadamy? – chciał wiedzieć Tiro, Vesper zbył go jednak machnięciem ręki. Podszedł do okna, poczekał, aż tamci opuszczą salon, wreszcie rozwarł szeroko okiennice.

Zupełnie inaczej wyobrażałem sobie całe to lordowanie, pomyślał z westchnieniem. Myślałem, że Ukryty obdarzył mnie nie wiadomo jakim szczęściem i zaszczytem. A tu ciągle taki sam syf. Lord Gówniarz. Co za cyrk.

Wychylił się, pozwalając, by po twarzy pociekły mu strugi deszczu.

Rezydencja Viticuli już z dala wabiła obietnicą zabawy. Nawet we mgle sznury wielobarwnych świateł, zwieszające się wdzięcznie z gzymsów i balustrad, nadawały jej kuszący wygląd.

Inanici wytarabanili się z busa, stłoczyli przed furtką. Vesper obrzucił swoją trzódkę uważnym spojrzeniem. Aranea z Celerem i Resem przynieśli z kasyna niezły łup, wszyscy więc wybrali się na zakupy i przyodziali w miarę przyzwoicie. Na dodatek Fulgur, zdoławszy nawiązać kontakt z lokalną społecznością, uzupełnił zapasy sztucznej krwi. Nowy Ród prezentował się więc znacznie okazalej niż przed kilkoma dniami: ubrani, najedzeni, wyspani, gotowi byli na godne spotkanie z Rodem Winorośli.

Furtka otworzyła się sama, weszli gęsiego. Przeszli przez bezszelestnie rozsuwające się drzwi.

Na progu powitała ich Pani Winorośli w towarzystwie trzech osób, trzymających się tuż za nią z należytym szacunkiem. Szatynka, brunet i blondyn, wszyscy olśniewająco piękni, jak przystało na reprezentację swojego Rodu. „Flora – Ignis – Parer” – przedstawili się bezgłośnie.

– Witajcie, moi drodzy! – Viticula wyrzuciła w górę ręce, po czym jak najśpieszniej oplotła je na szyi Vespera, wyciskając na jego policzku głośny pocałunek.

– To dla nas zaszczyt, być tak gorąco powitanym przez Lorda we własnej osobie! – Vesper ujął jej upierścienioną dłoń, pochylił się i ucałował z szacunkiem.

– Ależ pan kurtuazyjny... kuzynie! – wyszeptała, rumieniąc się. Puściła go i zamachała na podwładnych: – Szybko, szybko, rozdziejcie naszych drogich gości! Nie widzicie, że całkiem są przemoczeni? Gdzie wasze dobre maniery?

Winorośle podskoczyły do przybyłych co tchu, usłużnie pomagając im pozbyć się przemoczonego odzienia.

– Ach, i ty tu jesteś, kochana! – Viticula podeszła do Aranei, ujęła ją za obie ręce. – Jakże się cieszę, że cię widzę, kuzynko!

– I ja również – odparła generał z identyczną słodyczą. – Tyle czasu się nie widziałyśmy, coś strasznego! Musimy koniecznie nadrobić zaległości!

– Koniecznie!

Ucałowały się w policzki jak stęsknione siostry. Puściły się zaraz, Pani Winorośli przeszła do kolejnych gości.

– Ciebie, kuzynie, też poznaję! – zawołała z uśmiechem. – Cóż za odmiana losu, no proszę...

Celer skłonił się niemalże w pas.

– Służę swojemu Lordowi.

– Och, i jak zawsze jesteś w tym najlepszy! – Viticula przeszła do Nidora. Przekrzywiła nieco głowę, nie mogąc się zdecydować, czy poznaje go, czy też nie.

– Nidor, Pani! – ukłonił się równie szarmancko, jak poprzednicy.

– Ach, tak, pamiętam – powiedziała, już nie tak słodko, ale bardzo uprzejmym tonem. – Tak, poznaję. Miło widzieć, kuzynie!

– Nas raczej nie ma pani prawa znać, Lordzie – zareagował szybko następny w kolejce. – Jestem Res. A to moi bracia krwi, Hirtus i Offa.

– Jestem zaszczycona, panowie! – oczy Viticuli zaokrągliły się z wrażenia.

Na pewno wie, że to byli renegaci, pomyślał szybko Vesper. Nie nazwała ich kuzynami... Ciekawe, jak długo nie było tutaj żywiących się prawdziwą krwią?

– Nazywam się Fulgur. – Kolejny Inanita się skłonił.

– Witam serdecznie, kuzynie!

– A ja jestem Tiro! – oznajmił dumnie ostatni z szeregu. – I teraz, kiedy już ujrzałem twoją piękność, Pani, mogę śmiało stwierdzić, że cokolwiek by się stało, moje drugie życie nie było stracone!

– Pochlebca! – uśmiechnęła się Lord, poklepując go lekko po ramieniu. Odwróciła się do Vespera. – Czy to już wszyscy twoi przyjaciele, drogi kuzynie?

– Obawiam się, że tak. Jak widzisz, Pani, nie przyprowadziłem ci zbyt wielkiej armii chętnej do zabawy. Najmocniej przepraszam.

Wystawiam ci cały swój Ród jak na tacy, droga kuzyneczko, dorzucił w myślach. Patrz i przebieraj. Tylko nie sądź po pozorach, bo możesz się bardzo zdziwić.

Viticula zaklaskała w dłonie.

– A teraz zapraszam na pokoje! – niemalże niedostrzegalnymi ruchami wydała rozkazy, jej podkomendni podeszli do gości. – Pójdźcie do siebie, rozgośćcie się, odświeżcie po podróży. Za kilka godzin wydajemy na waszą cześć wielki bal! Kuzynie... – zwróciła się do Vespera. – Zechce pan chwilę wstrzymać się z zajęciem swego apartamentu i zaszczycić mnie swoim towarzystwem? Na jedną chwileczkę, do mojego gabinetu... Proszę!

– Z przyjemnością, Pani!

– Żegnam was tymczasem! – Viticula wdzięcznie skinęła Inanitom.

Skłonili się w milczeniu i podążyli za przewodnikami. Vesper zaś ruszył w ślad za Panią Winorośli. Szła przed nim w całkowitym milczeniu, tak różnym od jej nieustannego szczebiotu. Wreszcie kolejne drzwi rozchyliły się przed nimi, a kiedy weszli do środka, zamknęły się bezszelestnie.

– Proszę wybaczyć ten pośpiech, Lordzie – powiedziała Viticula wciąż miłym, ale już nie tak ociekającym słodyczą głosem. Wskazała postać właśnie podnoszącą się z jednego ze skórzanych foteli, zestawionych wokół zdobionego okrągłego stolika. – Niestety, Lord Mercator nie może zbyt długo czekać. Dlatego też pozwoliłam sobie porwać pana, zanim miał pan okazję przebrać się i rozgościć.

– Witam, witam serdecznie! – Lord podszedł do Vespera, wymienili uścisk dłoni. – Mam nadzieję, że nie gniewa się pan za tę drobną niedogodność?

– Skądże! – oznajmił Nikt z uprzejmym uśmiechem przyklejonym do twarzy. – Słucham, drogi Lordzie, czym mogę służyć?

– Zastanawiałem się, czy pan i pańscy chłopcy nie mogliby mi trochę pomóc. Proszę wybaczyć bezpośredniość, ale naprawdę nie mam zbyt wiele czasu.

– Oczywiście. – Vesper pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Siadajcie, panowie! – poprosiła gospodyni.

Przeszli do staromodnych, skórzanych foteli. Były tak miękkie, że Vesper poważnie się zastanawiał, siadając, czy kiedykolwiek udałoby mu się wydostać z przepastnego mebla bez wspomagania telekinezą.

– Otóż, drogi Lordzie – zaczął mówić Mercator pośpiesznie, z niewyraźnym, dziwnym akcentem – w najbliższym czasie powinienem otrzymać dostawę bardzo drogocennego towaru, powiedzmy, że będą to złoto i diamenty. Mam jednak wszelkie powody obawiać się, że przesyłka może do mnie nie dotrzeć. Czy byłby pan skłonny zadbać o jej bezpieczeństwo?

Vesper przymrużył oczy. Nabrał powietrza, chcąc zadać nader oczywiste pytanie.

– Zanim cokolwiek pan powie, drogi Lordzie – uprzedził go Mercator – pozwolę sobie zauważyć, ot tak, zupełnie bez związku, że Ukryty obdarzył pana wielkim zaufaniem, nakazując nam, pozostałym Lordom, bezwzględną szczerość w odpowiedziach na pańskie pytania. Niewątpliwie jedną z rzeczy, które musi pan opanować jak najszybciej, jest sztuka właściwego zadawania pytań... – Zawiesił głos na chwilę, po czym dokończył z naciskiem: – A także, co może być nawet znacznie ważniejsze, sztuka właściwego ich niezadawania.

Nowy Lord zamknął usta z kłapnięciem.

– Cieszę się, że zostałem zrozumiany – uśmiechnął się Bankier.

I co teraz? – zaczął się pośpiesznie zastanawiać Vesper. Wpakować się w konwojowanie czegoś, o czym nie mam zielonego pojęcia? Śmierdzi na sto kilometrów. Z drugiej strony odmówić tylko na wszelki wypadek? Też głupie. Ród Inanitów okaże się tchórzliwą, niewspółpracującą i, powiedzmy sobie szczerze, bezwartościową bandą wyrzutków. A my potrzebujemy roboty. Jakiejś. Jakiegokolwiek punktu zahaczenia.

No, wątpliwe jest, by Mercator zechciał wcisnąć nas w gówno, w którym wystrzelają nas jak kaczki. Taka przedterminowa likwidacja świeżego Rodu z pewnością nie spodobałaby się Ukrytemu.

Aczkolwiek może się okazać, i to akurat dużo bardziej prawdopodobne, że zamysł Bankiera sięga znacznie głębiej niż prostackie wystrzelanie. Wpakujemy się w gówno, w którym będziemy się taplać jeszcze dłuuuugo, kto wie, może nawet do samego końca.

Więc co?

Może zapytać Aranei? Sięgnął delikatnie myślą do pani generał, ale gabinet był doskonale ekranowany. No tak, jakżeby inaczej.

– Lordzie? – delikatnie, lecz z wyraźnym naciskiem odezwał się Mercator.

– Tak, tak, oczywiście. – Vesper spojrzał mu prosto w oczy. – Bierzemy to.

Lord Viticula zaklaskała w dłonie.

– Och, jak się cieszę! Nie ukrywam – przechyliła się do Nikta, zatrzepotała rzęsami – że Ród Winorośli też jest zainteresowany pewnymi elementami tej przesyłki. Nie będzie pan żałował, przyrzekam!

– Będziemy zaszczyceni, mogąc pomóc pozostałym Rodom – uśmiechnął się Vesper skromnie. – Od tego przecież jesteśmy!

– Raczej nie-jesteście – zażartował Mercator, sięgając po karafkę z krwią. Nalał do trzech kieliszków, wręczył pozostałym. – Ku chwale nowego Rodu!

– I dalszej owocnej współpracy! – dorzucił Vesper, wypił do dna, odstawił kieliszek.

– Lordzie... Czy mogę? – zapytał Bankier. – Opracowanie nie jest zbyt wielkie, nie powinno sprawiać kłopotów.

O czym on mówi? – zastanowił się Vesper, za chwilę jednak zrozumiał. Bezwiednie zacisnął palce na oparciu fotela. Oby się tym razem nie skompromitować...

– Ależ proszę!

Plan wszedł w umysł gładziuteńko, bez najmniejszej igiełki bólu. Nikt zaczął się chciwie przyglądać dokumentom: mapa i opis miejsca przerzutu, dane firmy transportowej... Wtem przeniósł spojrzenie na wyrozumiale uśmiechniętego Mercatora.

– Przejrzę później, jeśli pan pozwoli – zreflektował się.

– Oczywiście. W razie jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości jestem do dyspozycji.

Bankier wstał.

– Zauważy pan niebawem, Lordzie, jak konkretnie potrafię wyrażać swoją wdzięczność. À propos budżetu...

Vesper podniósł się również.

– My, Inanici, nie jesteśmy bynajmniej pazerni – przerwał mu. – Zdaję sobie sprawę, że teraz, pod koniec roku, uwija się pan jak w ukropie. Proszę się nie obawiać, nie zamierzam się wygłupiać z żądaniem jednej szóstej dochodów, jaka, wedle Statutu, mogłaby nam się należeć. Zadowolimy się jakąś banalną sumką na początek. Byle wystarczyła na przetrwanie.

Bankier poczerwieniał lekko, natychmiast jednak przywołał na twarz zdawkowy uśmiech. Usiadł z powrotem.

– Chyba winien jestem panu kilka wyjaśnień.

– Proszę się nie krępować. – Vesper opadł ponownie na fotel, wpatrzył się w rozmówcę z miną pilnego ucznia z pierwszej ławki. – Mam czas.

– Dochody są sprawiedliwie rozdzielane pomiędzy Rody, to oczywiste. Niemniej jednak wymaga to pewnej kontroli...

– Ze wszech miar zrozumiałej – potaknął Vesper gorliwie.

– Ze względu na pańską chyba dość podstawową wiedzę ekonomiczną postaram się mówić jak najprościej. Proszę o wybaczenie, jeśli wywód okaże się zbyt banalny.

– Nie zamierzam bynajmniej ukrywać ani swojego młodego wieku, ani braku doświadczenia. Proszę się nie krępować, Lordzie, łaknę wiedzy niczym kania dżdżu.

– Rody generują przychody i wrzucają je do wspólnej puli, z której otrzymują dochody.

Tu mnie ma, skrzywił się Vesper w duchu. Żeby dostać, trzeba najpierw dać. Ale jak mamy wygenerować przychód w siedem osób? Dniami i nocami turlać kulki w kasynie? Czy wynająć się jakiemuś watażce w Afryce za garść diamentów?

– Oczywiście, przychody niekoniecznie są rozumiane wprost – ciągnął Bankier. – Niektóre wartości są niewymierne.

– Na przykład?

– Na przykład bezpieczeństwo.

– Rozumiem.

– Stutysięczna nocarska armia Ultora nie przynosi żadnego dochodu, za to generuje znaczące koszty. A jednak nikt przy zdrowych zmysłach nie ośmieliłby się z niej zrezygnować!

ILU?! zakrzyknął niemo Vesper. Ilu nocarzy ma Ultor pod komendą? Sto tysięcy??? Chyba się przesłyszałem...

– Lord Wojownik otrzymuje więc wsparcie ze strony pozostałych, kształtuje się ono jednak w granicach rozsądku. Nie może na przykład zażądać dla każdego ze swoich żołnierzy osobnej willi z basenem. Nocarze żyją w przyzwoitych warunkach, niemniej jednak nie są rozpieszczani luksusami, z których, być może, z trudnością przyszłoby im zrezygnować w sytuacji bojowej. Zresztą komu ja to mówię, akurat o tym Rodzie ma pan niewątpliwie bardzo praktyczne informacje!

– Zgadza się. – Vesper przełknął ślinę.

– Pozostałe Rody o wiele bardziej przyczyniają się do wzrostu budżetu. Tu muszę oddać honor Pani Winorośli. – Skłonił się lekko w stronę Viticuli. – Jej Ród pod tym względem bije wszystkie inne na głowę.

– Och, nie ma o czym mówić. – Zaśmiała się lekko. – Tak jakoś, nawet nie wiem dokładnie, skąd się to wszystko bierze...

– Naprawdę muszę się już pożegnać, Lordzie, więc pozwolę sobie dość banalnie podsumować ten krótki wykład. Zaznaczając, oczywiście, iż mam szczerą nadzieję spotkać się z panem wkrótce i wtedy udzielić szerszych wyjaśnień.

– Słucham uważnie.

– W najbliższym czasie budżet pańskiego Rodu będzie adekwatny do potrzeb.

– Czyli?

Mercator uśmiechnął się, wstał.

– Wybaczcie. Naprawdę muszę już iść.

Byłoby miło chociaż dostać numer konta na pożegnanie, pomyślał Vesper, ale nie powiedział nic. Nie zamierzał osłabiać swojej i tak nie najlepszej pozycji, skamląc jak gówniarz o kieszonkowe. Trudno, najwyżej Celer i Aranea będą turlać kuleczkę każdego wieczora.

Viticula wstała również, obróciła się do Nikta.

– Dziękuję, Lordzie, za okazaną cierpliwość. – Skinęła dłonią, na ten gest drzwi otworzyły się szeroko. – Proszę wybaczyć, że nie odprowadzę pana do apartamentu osobiście, chciałabym jeszcze zamienić z Lordem Mercatorem kilka słów. Mój serdeczny przyjaciel – wskazała mężczyznę już stojącego w drzwiach – dołoży wszelkich starań, by cieszył się pan u nas możliwie największym komfortem.

Vesper podniósł się, skłonił głowę.

– Jest pani nad wyraz łaskawa. Miło było pana widzieć, Lordzie. Dziękuję za zaufanie okazane mojemu Rodowi!

– Cała przyjemność po mojej stronie!

Przeszedł do wyjścia, obrzucając uważnym spojrzeniem oczekującego go Winorośla. Był jednym z tych, którzy witali ich na progu, widać rozlokował już pozostałych Inanitów i zdążył wrócić po nowe rozkazy. Piorunująco przystojny. Wysoki, szczupły, o nienagannie wysportowanej sylwetce, doskonale rzeźbione mięśnie pod obcisłym podkoszulkiem. Kruczoczarne, długie, falujące włosy, spięte z tyłu w błyszczący kucyk. Wielkie, ciemne oczy z nieprzyzwoicie długimi firanami rzęs.

– Kuzynie? – powiedział melodyjnym, radiowym głosem. – Jestem Ignis, całkowicie do twoich usług.

Pewnie wszystkie tutejsze dziewczyny kochają się w nim bez pamięci, uznał Vesper z westchnieniem. Matka natura jest cholernie niesprawiedliwa.

– Dziękuję za ofiarowaną pomoc – rzekł, wypadło to jednak dość blado. Powstrzymał się więc od dalszych uwag.

– Tędy proszę. – Ignis błysnął równymi, bieluteńkimi zębami w nieco zawadiackim uśmiechu i ruszył korytarzem.

Vesper bez słowa podążył za nim.

– Oto jesteśmy – powiedział Winorośl po zaledwie kilkuminutowej podróży korytarzem. – Wasze apartamenty, kuzynie. Można by rzec, że są troszkę na uboczu... – zatrzymał się, bogato rzeźbione drzwi otworzyły się z szelestem. – Ale akurat tutaj stanowi to raczej dużą zaletę. – Zaśmiał się krótko, skłonił, przepuszczając gościa przed sobą.

– Doskonale, nie będziemy się więc nikomu narzucać – odparł Vesper dość chłodnym tonem. – Niemniej jednak, oczywiście, jesteśmy wdzięczni.

– Pana apartament jest pierwszy, kuzynie. Znajdujecie się w czymś w rodzaju osobnego pawilonu. Korytarz prowadzi dookoła, wiodąc do każdego z pokojów, w centrum jest wspólna bawialnia. Oczywiście, każdy z apartamentów ma kilka pokoików, sypialnię i łazienkę, mam nadzieję, że przypadną panu i pańskim przyjaciołom do gustu. Gdyby jednak miał pan jeszcze jakiekolwiek potrzeby, postaram się je niezwłocznie zaspokoić.

– Dziękuję. – Vesper popatrzył w roześmiane oczy tamtego, czując się coraz bardziej skrępowanym. Wolał nie myśleć, jakiego zakresu usług mógłby oczekiwać od tego Winorośli.

– Ach, gapa ze mnie! Prawie bym zapomniał. – Ignis sięgnął do kieszeni, wydobył niewielkie zawiniątko, wręczył je Vesperowi. – Dla niektórych z pańskich przyjaciół. Z pozdrowieniami od naszej Pani.

– Dziękuję. To wszystko?

Tamten uśmiechnął się, wyciągnął dłoń, Vesper pomyślał, że chce się pożegnać, wyciągnął więc swoją, ale tamten sięgnął wyżej i pogłaskał Vespera po policzku.

– Mam nadzieję, że będziemy się tu dobrze bawili.

Nikt zesztywniał, odsunął się. Obrzucił Winorośl lodowatym spojrzeniem.

– Zależy, co kto uważa za dobrą zabawę.

Ignis odsunął się również. Uśmiech spełzł mu z twarzy.

– Najmocniej przepraszam, jeżeli obraziłem pana czymkolwiek. Bywam czasem wyjątkowo niezdarny – wypowiedział gładkie słowa, ale coś w jego spochmurniałym spojrzeniu sugerowało, że czuje się bardzo dotknięty.

Vesper kiwnął głową, obrócił się na pięcie i wszedł do apartamentu. Drzwi zamknęły się z szelestem, zostawiając znieruchomiałego Ignisa na korytarzu.

Lord Nikt rozejrzał się dookoła. Oczywiście, wciąż ten nachalny luksus. Złoto, aksamity, draperie i klejnoty. Nagle zapragnął znaleźć się z powrotem w jednej z renegackich ruder, które onegdaj tak dały mu w kość. Przynajmniej panowała tam jaka taka swoboda.

„Vesper, jesteś? Wróciłeś!” – rozkrzyczał mu się w głowie rozradowany chór.

„Jestem, jestem. Już do was idę” – odpowiedział i zaczął poszukiwać drogi do czegoś, co Winorośl nazwał wspólną bawialnią. Kilka pokoików? Dobre sobie. Wyglądało na to, że Pani Winorośli w uprzejmości swojej raczyła ofiarować im jakiś pomniejszy labirynt.

– Mamy problem – niemalże jednogłośnie oznajmili byli renegaci.

Lord Nikt popatrzył na nich pytająco. Przeszedł do gigantycznej sofy, uwalił się na błękitnym aksamicie.

– Słucham.

– W lodówkach jest tylko to sztuczne świństwo. Neutralna, podwójnie testowana. Nie da się jeść.

Nocarze sprezentowali kolegom złośliwe uśmieszki.

– A czego się spodziewaliście? Przecież to legalny Ród!

Hirtus wyciągnął do nich dłoń z wyprostowanym środkowym palcem. Rozbawiło ich to jeszcze bardziej.

– Trzeba będzie wychodzić polować – orzekł rezolutnie Res. – Byle nie za często. Najlepiej pójść raz i zgromadzić zapasy.

Lord Nikt wyciągnął zawiniątko.

– Może nie będzie takiej potrzeby. – Zaczął rozsupływać tasiemki. – Pani Winorośli kazała wam coś przekazać.

Podskoczyli do niego zaciekawieni. Ich oczom ukazało się niewielkie ampularium. Adrenalina, zaczął czytać Vesper. Hydrokortyzon. Roześmiał się w pierwszej chwili, spochmurniał jednak na wspomnienie gorejących oczu Attagena.

– Macie. – Wcisnął Resowi do rąk grzechoczące ampułki. – Przyprawicie sobie tym neutralną i jakoś to będzie.

– Chyba żartujesz... – Res pokręcił głową. – Nigdy nie widziałem, żeby któryś z naszych jadł coś takiego!

– A ja widziałem – uciął krótko Vesper. – Głodny był, to i zjadł. Bez dyskusji.

– To kwestia zasad... – mruknął Offa, ale napotkał triumfujące spojrzenia byłych nocarzy i zamilkł. Skoro tamci musieli się dostosować, nie wypada i eksrenegatom nie usłuchać swojego Lorda.

– Opowiadaj. Jak poszło z Panią Winorośli? – odezwała się Aranea z głębi swojego fotela. Ton miała niby niedbały, ale Vesper doskonale wiedział, że patrzy na niego z napięciem.

– Chyba dobrze. Słuchajcie, dostaliśmy zlecenie. Mamy robotę!

– Winoroślową? – zdumiał się Celer. – Chyba już wolę to kasyno.

– Lord Mercator zlecił nam ochronę ważnego konwoju.

Zamilkli na chwilę.

– Co będziemy ochraniać? – zapytała spokojnie Aranea.

– Nie wiem. I nie chcę wiedzieć.

Inanici wypuścili powietrze z cichutkim poświstywaniem. Popatrzyli po sobie bezradnie.

– Szefie... – odezwał się pokornie Tiro. – Nie żebym tak od razu chciał krytykować... Ale nie sądzi szef, że to akurat może być ważne?

– Gdybym zapytał, powiedziałby mi. Przecież musi. Ale dość jednoznacznie zasugerował, że byłoby to bardzo nieroztropne pytanie.

Fulgur schował głowę w dłoniach.

– Lordowie z Kapituły będą nami pogrywać, jak chcą – wymamrotał. – Już widzę świetlaną przyszłość naszego Rodu. Chłopcy na posyłki, to tu, to tam, bez zadawania zbędnych pytań. Co za los!

– Co za banda! – odezwał się nagle Nidor. – Może byście tak nabrali zaufania do swojego Lorda? Bo inaczej... rzeczywiście, już widzę świetlaną przyszłość naszego Rodu. Burdel i samowola. Po prostu renegaci!

Vesper popatrzył na przyjaciela z zaskoczeniem.

– A wystarczy tylko trochę pomyśleć – ciągnął tamten niewzruszenie. – Mercator mógłby nająć do ochrony ludzi, nie zrobił tego. Czyli liczy się z silniejszym przeciwnikiem. Mógłby wziąć nocarzy. Z jakiegoś powodu mu to nie pasuje.

– Nocarze nie potrafią zabijać – zauważył Res. – Znaczy, chciałem powiedzieć... – zaczął się tłumaczyć, widząc zagniewane spojrzenia – są świetni w walce z renegatami, ale jeśli się zdarzy jakiś czynnik ludzki, wymiękają dość szybko. Chyba się zgodzicie?

– Lord Bankier wolał nie mówić niektórych rzeczy wprost. Teorii na ten temat może być wiele, ale, jak na razie, tyle dedukcji mi wystarczy. – Nidor wzruszył ramionami. – Zgadza się, szefie?

– Jesteś chodzącą doskonałością, mój były mistrzu – rozpromienił się Vesper. – Tak, mniej więcej o tym właśnie myślałem.

– I wszystko w temacie – podsumował eksnocarz. – Dziękuję.

Inanici pospuszczali głowy. Chyba faktycznie nazbyt pochopnie ocenili swojego Lorda.

– A czy ewentualnie możemy poznać jakieś szczegóły? – zapytał gorliwie Fulgur, najwyraźniej chcąc zatrzeć poprzednie wrażenie.

– Naturalnie. Jak tylko sam im się przyjrzę.

– Prześlesz mi? – rzuciła rzeczowo Aranea. – Oczywiście tyle, ile uznasz za stosowne...

Stropił się natychmiast. Pogrzebał w głowie.

– Nie umiem.

– Spokojnie, szefie – zainterweniował Celer. – Nauczymy się tego wszyscy. Krok po kroku i kawałeczek po kawałeczku. Prawda, Ara?

– Jasne. Zaczniemy jutro. Bo zaraz... – spojrzała na zegarek. – Słuchajcie, musimy zacząć szykować się na ten bal. Spóźnienie będzie bardzo niemile widziane.

– Racja, racja – zgodził się Vesper. – Do dzieła, panie i panowie! Chyba należy nam się odrobina rozrywki?

Poderwali się z miejsc, najwyraźniej nie mogąc doczekać się upragnionej zabawy.

Sala balowa Rodu Winorośli zapierała dech w piersiach. Mimo swej niechęci do ostentacyjnego przepychu Vesper musiał przyznać, że ten wystrój robi wrażenie. Ogromna przestrzeń pod kopułą, mogącą pomieścić kilkupiętrowy blok mieszkalny, jarzyła się światłami, migotała drogimi kamieniami wśród jedwabnych draperii. Środek zajmował gigantyczny parkiet, zwieszające się nad nim reflektory rzucały wielobarwne strugi na tańczących. Loże, wciśnięte w krąg ścian, jedne większe, drugie mniejsze, zaopatrzone były w aksamitne zasłony, gotowe do opadnięcia, by goście mogli się cieszyć intymnością. Niektóre grupki, już tonące w gorących uściskach, chyba tylko na to czekały.

– Witam, kochany kuzynie! – Pani Winorośli, spostrzegłszy nowo przybyłych, natychmiast udała się w ich kierunku. Objęła Vespera czule, ucałowała w oba policzki. – Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawili na dzisiejszej skromnej uroczystości. Ach, a oto i twoi przyjaciele! – pomachała Inanitom. Przekręciła lekko głowę. – Muszę przyznać, że jestem nieco zaskoczona, widząc cię tutaj, kochana! – zwróciła się do Aranei.

Ta uśmiechnęła się uprzejmie, ale nic nie odpowiedziała. Vesper zesztywniał. Czyżby nadchodził damski pojedynek?

– Byłam pewna, że od razu pobiegniesz rzucić się w ramiona swojej miłości! – ciągnęła Viticula, nadal z czarującym uśmiechem. – A ty wciąż na służbie u nowego Lorda? Jakże to tak?

– Ach, rozumiesz, kochana, mężczyźni! – Aranea machnęła niedbale ręką. – Nie można ich przecież rozpuszczać! Niech Ultor poczeka, niech się stęskni... Nie ceni się przecież czegoś, co przychodzi zbyt łatwo!

– Twoja roztropność przynosi ci chlubę – orzekła Viticula. – O, gdybym ja tak potrafiła... Niestety, nadal kieruję się tym głupim sercem i przez to ciągle źle na tym wychodzę. Ale cóż... Amor vincit omnia, jak mówią. Cieszcie się i bawcie, kochani! – ujęła Vespera pod ramię. – Czy zechcesz dotrzymywać mi towarzystwa, kuzynie?

– Z najwyższą przyjemnością – odparł, omiatając wzrokiem rozbawiony tłum. Nagle przed oczy wepchnął się niechciany obraz a serce załomotało rozpaczliwym skurczem.

Icta i Echis, wtuleni w siebie na kanapie przy kominku gdzieś w chatce w Bieszczadach. U ich stóp wygrzewa się leniwie siberian husky.

Zamrugał, odpędzając niechcianą wizję. Co było, to było. Nie czas na lanie krokodylich łez. Teraz trzeba zadbać o swój Ród.

Zerknął w tył na Inanitów. Zostali już otoczeni przez grupkę Winorośli z twarzami jaśniejącymi rozradowaniem. Z zaskoczeniem Vesper ujrzał, że jest tam i Ignis, podchodzi do Celera, głaszcze go po policzku... a pretorianin odpowiada mu tym samym.

No, tego bym się nie spodziewał, przełknął gorzką ślinę. Celer?! Z tym...?

– Mam nadzieję, że przyzwyczai się pan, kuzynie, do naszych swobodnych obyczajów – wyszeptała Pani Winorośli, skłaniając głowę do jego ucha. – Miłość, czułość to nasze podstawowe wartości. Radość, kwiaty, klejnoty, śpiew... czegóż więcej można chcieć od życia?

– Zaiste włada pani niebem – wysilił się na w miarę zgrabną odpowiedź. – Pozostałe Rody mogą wam tylko pozazdrościć!

– Zazdrość nie jest dozwolona w niebie – odparła. – Tutaj to najcięższy grzech.

Powiodła go wśród stolików do honorowej loży, poprosiła, by usiadł obok niej. Widział, jak przygląda mu się spod na wpół opuszczonych powiek. Wreszcie przychyliła się, zbliżając mu usta do ucha.

– Czy mogę panu zaufać, Lordzie?

– Bez wahania – zadeklarował natychmiast, doskonale świadomy, że kłamie i że ona też nie ma co do tego nawet cienia złudzenia. – Przykro mi, że w ogóle ma pani wątpliwości!

Skinęła dłonią, zgięty wpół kelner postawił na stole karafkę i dwa kieliszki.

– Mamy tu swoje małe tajemnice... – sięgnęła po rubinowy płyn, nalała niemalże po brzegi. – Raczy pan spróbować?

Ujął kieliszek, przyjrzał się uważnie gęstej, smakowitej krwi. Powąchał, niczym wytrawny kiper oceniający wino, i przeniósł zaskoczony wzrok na Panią Lord.

– Nie, to nie prawdziwa – roześmiała się w odpowiedzi. Podniosła swój kieliszek, umoczyła lekko wargi. – Ultor nie zawahałby się pościnać nas wszystkich, zgodnie z wolą Ukrytego. Krew jest neutralna, podwójnie testowana, jak należy. A że troszkę doprawiana... – uniosła szkło. – Zdrowie bawiących się!

Wypił, czując, jak płynny ogień rozprzestrzenia się w ustach, spływa po gardle.

– Chyba jest doprawiana trochę więcej niż troszkę – powiedział, odstawiając kieliszek na stół. – Przyznaję, że zaskoczyłaś mnie, Pani.

Przyjemny szum rozległ mu się w głowie. Światła pojaśniały, stały się ostrzejsze, bardziej kolorowe.

– Spodziewałam się, że kto jak kto, ale pan na pewno zrozumie. – Spuściła głowę, zachichotała niczym niegrzeczna dziewczynka. – Nasz Ród nie może trwać w wiecznej trzeźwości!

– Jak udaje się pani utrzymać ich w ryzach? – zapytał poważnie. – Tak blisko prawdziwej krwi. Nie ulegają pokusie?

– Miłość – powiedziała po prostu. – Miłość i śmierć często chodzą w parze.

Milczał, usiłując zinterpretować jej słowa. Umysł jednak odmówił posłuszeństwa, poszukiwane odpowiedzi wydały się błahe, nieistotne. Oczy same przeniosły się na roztańczony tłum.

Chcę się bawić, pomyślał z narastającą rozkoszą. Chcę nie dbać dzisiaj o nic, rzucić w kąt całą odpowiedzialność i wszystkie lordowskie kłopoty i po prostu poddać się Nocy. Chyba zasłużyłem?!

Przeniósł spojrzenie na Panią Winorośli. Jeżeli to prawda, co mówiła Aranea... Cóż, chyba jednak nie będzie miał nic przeciwko temu, by zostać jednonocną zdobyczą. Niech się dzieje, co chce.

Viticula ujęła jego dłoń, przytrzymała w swych chłodnych palcach.

– Wszystkie moje dziewczęta są dzisiaj do pana dyspozycji – szepnęła porozumiewawczo.

– Nie widzę gwiazd, kiedy świeci słońce – odparował natychmiast. – Jakie dziewczęta?

Uśmiechnęła się z widoczną satysfakcją. Trafiony, zatopiony. Ten nowy Lord też jest jej.

– Przyznaję, jestem ciebie ciekawa, Vesper – zaczęła mówić szybkim, gardłowym tonem. – A mężczyznę najlepiej poznaje się w chwilach uniesień. Kiedy już wiesz, jak pachną świeże krople potu na jego skórze, jak brzmią jego westchnienia... – puściła jego dłoń, odsunęła się. – Ale wie pan, Lordzie, pańska generał miała rację. Nie ceni się niczego, co przychodzi zbyt łatwo. A ja chciałabym, żeby pan mnie cenił.

Uśmiechnął się wyrozumiale. Przewidywalne to było aż do bólu, ale skoro jej zależy, może trzymać się konwencji.

– W takim razie będę czekał. Leżąc u stóp.

Zerknął na salę, szukając wzrokiem Inanitów. Rozpierali się w loży naprzeciwko, każdy otoczony wianuszkiem dziewcząt. W tym także i Celer, co Vesper skonstatował z niejaką ulgą. Może takie mizianie się po policzkach to tylko tutejsza forma przywitania?

A gdzie Aranea? Zniknęła. Pewnie wróciła już do pokoju. Czekać na swoją miłość.

Icta z Echisem...

– Dręczysz mnie, Pani – powiedział nagle surowym tonem. – Napoiłaś ogniem, a teraz wymykasz się jak kokietka.

Uśmiechnęła się.

– Wszystkie moje dziewczęta...

– Mówiłem już, że nie chcę gwiazd, kiedy świeci słońce. – Wstał, ujął jej dłoń i ucałował szarmancko. – Pozwolisz, że wrócę do swojego pokoju.

– Ależ, Lordzie... – zaprotestowała, ale bez cienia urazy w głosie, jakby ta deklaracja sprawiła jej przyjemność. – Tracić taką zabawę?

– Wolę oddać się marzeniom... – zanim narobię jakichś głupot po pijanemu, dokończył w myślach. Obdarzył ją przeciągłym, znaczącym spojrzeniem, skłonił się i opuścił lożę. Czuł na plecach jej zagadkowy wzrok, kiedy przemierzał salę, aż do drzwi. Nie zawołała jednak za nim, pozwoliła mu wyjść.

Dotarł do apartamentów nie niepokojony przez nikogo. Przeszedł do wspólnej bawialni, przystanął, namyślając się chwilę. Wreszcie zapukał do drzwi Aranei.

Otworzyła natychmiast.

– O – powiedziała zdziwiona. – Nie bawisz się?

– Już się nabawiłem. I nie, nie martw się, nie obraziłem Pani Winorośli. Zaofiarowałem jej swoje romantyczne westchnienia. Chyba się spodobały.

– No proszę. Nie wzięła cię od razu do łóżka? – Aranea wydęła wargi z zastanowieniem. – Dobrze, bardzo dobrze. Okazała ci szacunek. Zależy jej.

– Niech będzie. Słuchaj, czy nie miałabyś ochoty pokazać mi trochę tych umysłowych sztuczek? Wiesz, przekazywanie danych, takie tam... Jestem dość wcięty, ale może właśnie na luzie lepiej mi pójdzie. I tak na razie nie zasnę. Oczywiście, jeśli czujesz się zmęczona...

– Ja też nie mogę spać. Chętnie z tobą popracuję. Mogę rozchylić zasłony?

– Pewnie. Żadnemu z nas słońce nie szkodzi.

Przeszedł do fotela, rozsiadł się wygodnie, podczas gdy ona szarpała się z ciężkimi storami.

Najwyższy czas zacząć się uczyć, jak być prawdziwym Lordem, pomyślał Vesper, otwierając umysł. A nie gówniarzem jak dotychczas.

Z daleka dobiegały odgłosy muzyki. Słońce, wiszące tuż nad pobliską kopułą, zdawało się zerkać z upodobaniem do środka. Widać tam działy się rzeczy dużo ciekawsze niż ta dwójka, zastygła w pracowitym milczeniu.

ROZDZIAŁ 11. DZIAŁANIA NIEREGULARNE

11.1. ZAŁOŻENIA OGÓLNE

11000. Wprowadzenie.

Działania nieregularne to rodzaj działań bojowych prowadzonych specyficznymi sposobami w ugrupowaniu przeciwnika przez doraźnie tworzone, stosownie do potrzeb i sytuacji, zgrupowania taktyczne. Zgrupowania te przygotowane mogą być w czasie pokoju lub doraźnie tworzone w czasie wojny.

(...)

11005. Typowymi formami taktyki działań nieregularnych mogą być:

1. rozpoznanie,

2. dywersja,

3. blokowanie,

4. likwidacja,

5. działania psychologiczne.

Regulamin działań Wojsk Lądowych DD/3.2 115/2008

Działania nieregularne

Nadbrzeże afrykańskiego portu powoli rozjaśniało się sennym jeszcze, zamglonym świtem. Fale miarowo biły o brzeg, nad nimi rozlegały się pojedyncze krzyki najwcześniej rozbudzonych mew.

Vesper popatrzył na…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej